Του Ηλία Καραβόλια
Έρχεται μια στιγμή στα ιστορικά συμβάντα που το ηγεμονικό παίγνιο υπερισχύει των πάντων. Είναι η στιγμή της αλήθειας που οι τακτικισμοί των ψευδαισθήσεων από πλευράς ουσιαστικά λιγότερο ισχυρών μερών (ΕΕ) αποκαλύπτονται ως τακτικισμοί συμφερόντων που τελικά δεν είναι στοχευμένα και κυρίως δεν συνθέτουν αφήγημα ηγεμονικής ή καταλυτικής παρέμβασης.
Η Ευρώπη έπρεπε να υπερασπίσει την Ουκρανία, έπρεπε να την χρηματοδοτήσει, όφειλε να αναχαιτίσει την εισβολή των Ρώσων – καμία αμφιβολία.
Τι άλλο έπρεπε να κάνει όμως ; Τι όφειλε να δει ως «στροφορμή των πραγμάτων» που δεν μπορεί εδώ και δεκαετίες να προβλέψει, σε αρκετά θέματα, και να οργανωθεί συντεταγμένα ώστε να την χρησιμοποιεί υπέρ της ;
Η Ευρώπη δεν μπορεί να κατανοήσει ότι οι οικονομικοί και ιμπεριαλισμοί και οι ιστορικοί εθνικισμοί δεν είναι ισοβαρή φαινόμενα με μια κάποια ιστορική «επαναληπτική συχνότητα»
Δεν μπορεί η ΕΕ να αφομοιώσει – επειδή στερείται συλλογικό στρατηγικό νου – ότι το παίγνιο της γεωπολιτικής περνάει εκτός από το δίκαιο των ισχυρών (μέσω της ταυτόχρονης παράτασης διπλωματίας και πολέμου) και μέσα από μεγάλες γεωοικονομικές συμφωνίες, μέσα από παρατεταμένες διαπραγματεύσεις ανταλλαγής εμπορικών ωφελειών για τους κατόχους της μεγάλης στρατιωτικής ισχύος (πχ ΗΠΑ, Ρωσίας)
Το κόστος του πολέμου μεταξύ Ρωσίας – Ουκρανίας, μετά τις άδικα χαμένες ψυχές στα δύο στρατόπεδα, είναι ορατό στο ράφι των super markets και στα τιμολόγια ρεύματος και καυσίμων των ευρωπαίων – και λιγότερο των Αμερικάνων.
Αλλά τώρα όλοι κατανοούν ότι τα ωφέλη των ΗΠΑ και της Ρωσίας, θα είναι μεγαλύτερα από τα όποια αμυντικά ή άλλα ωφέλη της ΕΕ ή της ίδιας της καταπιεσμένης και εξαντλημένης Ουκρανίας.
Κάνεις δεν λέει ότι δεν έπρεπε να αντισταθούμε στον Πούτιν. Όποιος το λέει, αγνοεί το μείζον : την ισχύ της αντίδρασης στο παράνομο, στην παραβίαση του δικαίου και την αποτροπή του συντελεσμένου ως «νομιμοποιημένο δικαίωμα»
Αλλά εκτός από τις προσταγές του διεθνούς δικαίου, η (μονεταριστική) ΕΕ δεν δικαιούται να αποκόπτεται από το παγκόσμιο καπιταλιστικό ασυνείδητο.
Δεν μπορεί να αγνοεί το βάρος και την βαρύτητα των δις και των τρις που οι αμερικανικοί μιλιταριστικοί κύκλοι φορτώνουν ως συνήθως στους χωρίς όρια χρέους προϋπολογισμούς τους, υποχρεώνοντας και επιβάλλοντας στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να τα φορτώσουν στους φορολογούμενους πολίτες της.
Αποτέλεσμα ; Την λύση δεν μπορούν να την δώσουν οι προϋπολογισμοί της Ευρώπης αλλά οι εγγυήσεις ασφαλείας του αμερικανοκίνητου ΝΑΤΟ και φυσικά του Πεντάγωνου και του Κρεμλίνου.
Αυτό λέει τώρα ο Ζελένσκι, https://www.iefimerida.gr/kosmos/o-zelenski-rihnei-oles-tis-elpides-toy-stis-ipa?fbclid=IwY2xjawOz7ChleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZA80MDk5NjI2MjMwODU2MDkAAR5MRZ6s7nUrBpTqURMvc1e2JRTdW78FEI5StMYe9Zm0fWdqgJ3QtMDYxHF8Sw_aem_wHvFFd_fPwUiDYayyc_fxQ αν και το ήξερε από την πρώτη μέρα της εισβολής των Ρώσων, άσχετα αν γύριζε στα ευρωπαϊκά κοινοβούλια να ευχαριστεί για τα δις που του στέλναμε και που θα μας κοστίσουν τώρα νέα εξοπλιστικά εκατοντάδων δις, σε φόρους και περικοπές, ώστε να μην χρειαστεί άλλος Ζελενσκι να περιοδεύει ως στο δήθεν ισχυρό ευρωπαϊκό μας θεσμικό οικοδόμημα.
Η ασφάλεια δεν είναι θέμα ιδεώδους και φαντασιακής θέσμισης ιδανικών και δικαίου, όπως οραματιζόμαστε ως ευρωπαίοι. Και η ασφάλεια των εξοπλισμών και του πυρηνικού οπλοστασίου των ΗΠΑ και της φτιάχτηκε αλλά συνεχίζει να παράγεται, από τον εκτυπωτή της Ουάσιγκτον : εκτυπωτή που εμείς δεν έχουμε στην Φρανκφούρτη, απλά όταν χρειαστεί για ζητήματα όπως το ουκρανικό, μας βάζουν οι αμερικάνοι να αντλούμε χρήμα από τις τσέπες της κοινωνίας της Ευρώπης. Μέχρι να κλείσουν αυτοί τις συμφωνίες τους, μεταξύ των πραγματικά «μεγάλων δυνάμεων»…
