Του Κώστα Πάντζιου
Οι σχέσεις των δύο ηγετών ου άνοιξαν πόλεμο με το Ιράν δοκιμάζονται, μας ενημερώνουν τα διεθνή ΜΜΕ. Σύμφωνα με όλες τις ανταποκρίσεις και αναλύσεις, ΗΠΑ και Ισραήλ βρίσκονται στα πρόθυρα πολιτικής αντιπαράθεσης, αναφορικά με τον πόλεμο στο Ιράν. Ήταν πάρα πολλοί εκείνοι οι πολιτικές παρατηρητές που προέβλεπαν ότι θα συμβεί αυτό, εξ αιτίας των διαφορετικών σκοπών που αποτέλεσαν τη βάση της επίθεσης των δύο συμμάχων, κατά του Ιράν. Πολύ συγκεκριμένα, το Ισραήλ, διά του πρωθυ-πουργού κ. Μπ. Νετανιάχου, επεδίωξε την όσο το δυνατόν αποδυνάμωση ενός εχθρού τους, του Ιράν. Και αν πετύχαιναν οι ΗΠΑ του κ. Ντ. Τραμπ κάτι καλύτερο και μονιμότερο, ακόμη καλύτερα. Επίσης, το Ισραήλ επεδίωξε διά του πολέμου την εξουδετέρωση του κινδύνου από την Χεζμπολάχ, που ως βάση είχε και έχει τον Λίβανο, όσον το δυνατόν πιο σύντομα. Ο Πρόεδρος Τραμπ ξεκίνησε τον πόλεμο, κατά τη γνώμη μας, με στόχο να κάνει επίδειξη ισχύος των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και γενικότερα πρώτον, και δεύτερον να μεγιστοποιήσει τις καλές σχέσεις των ΗΠΑ με το Ισραήλ και το παγκόσμιο εβραϊκό κεφάλαιο. Υπογραμμίζουμε ότι βάζουμε πρώτο το θέμα της επίδειξης ισχύος της πρώτης υπερδύναμης του πλανήτη, διότι αυτό θα ταυτιζόταν με την πολιτική ιδιοσυγκρασία του κ. Ντ. Τραμπ, και δευτερευόντως της επίδειξης ισχύος προς τις άλλες υπερδυνάμεις. Και κυρίως, προς την Κίνα.
Έτσι όπως είχαν βάλει στο τραπέζι τις επιδιώξεις τους οι δύο επιτιθέμενοι, η νίκη τους θα περιελάμβανε και την απομάκρυνση από το Ιράν του εμπλουτισμένου ουρανίου και ταυτόχρονα η νίκη θα ήταν για τις ΗΠΑ, αλλά και για το Ισραήλ, ολοκληρωτική με την αλλαγή του καθεστώτος στο Ιράν σε προοδευτικότερα τροχιά, φυσικά με το νέο καθεστώς υπαγόμενο στις θελήσεις των ΗΠΑ. Να επισημάνουμε εδώ, ότι το θέμα του εμπλουτισμένου ουρανίου μπορούσε να διευθετηθεί με την διπλωματία, ενώ το θέμα της αλλαγής του καθεστώτος των Μουλάδων στο Ιράν βρισκόταν σε εξέλιξη επί μήνες στη χώρα αυτή, καθώς ο λαός είχε ξεσηκωθεί και σύμφωνα με πληροφορίες και ενδείξεις, υπήρχε ρήξη του στρατού με το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν. Και μάλιστα συνεζητείτο πλέον αρκετά και η περίπτωση να αναλά-βει –έστω μεταβατικά– τη διακυβέρνηση της χώρας ο γιος του Σάχη, Μεχμέ Ρεζά Παχλεβί, μέχρι η χώρα να μπει στο δρόμο για τις δημοκρατικές εξελίξεις.
Γιατί τα αναφέρουμε αυτά; Διότι πείθουν ως γεγονότα και προοπτικές, πως η επίθεση δεν έγινε από τους δύο με βάση στήριξης το ενδιαφέρον, μόνο, για τη Δημοκρατία στο Ιράν, αλλά πολύ περισσότερο για λόγους ψυχρά ιμπεριαλιστικούς. Όμως, για να παρακαμφθούν οι αρκετά σαθρές, από ηθικής απόψεως, επιδιώξεις των δύο επιτιθέμενων, θα ήταν αρκετό ο πόλεμος να λήξει νικηφόρα, το πολύ σε χρονικό διάστημα ενός μηνός από την έναρξή του, όπως άλλωστε, κάθε μέρα σχεδόν, υποστήριζε και δήλωνε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ. Έχουμε μπει στον τέταρτο μήνα του πολέμου και η νίκη δεν φαίνεται πουθενά. Οι διαπραγματεύσεις καρκινοβατούν εξ αιτίας της πα-ρελκυστικής τακτικής της Ιρανικής πολιτικής ηγεσίας και της υποκρυπτόμενης –απ’ ό,τι λένε– υποστήριξης της Κίνας στο Ιράν, με διάφορα μέσα και τρόπους.
Η όλη υπόθεση, πλέον, αποτελεί για τον Πρόεδρο Τραμπ έναν εφιάλτη, καθώς μόνο το 37% των Αμερικανών πολιτών εγκρίνει τη συνέχιση του πολέμου με το Ιράν, οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου είναι μπροστά, ακόμη και η Γερουσία στις ΗΠΑ, που υποστήριζε τον Πρόεδρο, «κάνει νερά», με τη Ρωσία οι σχέσεις των ΗΠΑ είναι στάσιμες, οι σχέσεις της πρώτης υπερδύναμης με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ηνωμένο Βασίλειο, εξ αιτίας του Προέδρου Τραμπ, είναι σε σύγκρουση, ο Αμερικανός πολίτης πληρώνει τη βενζίνη πολύ ακριβότερα, η οξύτατη ενεργειακή κρίση είναι γεγονός πλέον και η οικονομική κρίση για τον Δυτικό Κόσμο είναι επί θύραις, αν συνεχιστεί ο πόλεμος.
Είναι ρουτίνα για τους ανθρώπους που ασχολούνται με την πολιτική, ειδικών και μη, πως όταν είσαι στριμωγμένος και διαπραγματεύεσαι, τότε δεν έχεις πολλά περιθώρια να αποφύγει μια ήττα, γιατί ο αντίπαλος δεν έχει καμία προθυμία να σε διευκολύνει!!! Αλλά με την διαπραγμάτευση Τραμπ με τους Ιρανούς, έχει μπει στο τραπέζι και κάτι χειρότερο από την αδιαλλαξία του αντιπάλου. Δηλαδή, το Ιράν εν προκειμένω, έχει υιοθετήσει την ύπουλη τακτική, να δίνει κάθε τόσο την εντύπωση ότι συμφωνεί στις διαπραγματεύσεις για κάποιο σημείο τους και στη συνέχεια να αναιρεί αυτή την εντύπωση, αφού εν τω μεταξύ, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έχει βγει και έχει «προβλέψει» πως επίκειται συμφωνία και υπογραφή λήξης του πολέμου!!! Και αυτό, διότι αναζητεί απεγνωσμένα κάποια λύση για να την παρουσιάσει στον αμερικα-νικό λαό, ως επιτυχία.
Έτσι λοιπόν, δυστυχώς, δεν φαίνεται στον ορίζοντα κάποια συμφωνία, η δε παρελκυστική τακτική του καθεστώτος του Ιράν, οδηγεί τον Δυτικό Κόσμο σε οικονομική κρίση, πράγμα το οποίο προφανώς δεν ικανοποιεί μόνο το Ιράν, αλλά και την Κίνα και τη Ρωσία!!! Άλλωστε, και οι δύο προαναφερθείσες υπερδυνάμεις, αποτελούν γεωπολιτικά το μακρύ χέρι της Κίνας, με το Ιράν στη Μέση Ανατολή και με τη Ρωσία στην Ευρώπη.
Έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, έχουμε, προφανώς, την ισχύ της «Παγίδας του Θουκυδίδη»… από την ανάποδη!!!
