Του Κώστα Πάντζιου
Αυτό που συμβαίνει στις ΗΠΑ είναι το απόλυτο δράμα. Υπάρχει ένας Πρόεδρος που νυχθημερόν σχεδιάζει το πώς θα συντηρήσει τον διχασμό σ’ ένα έθνος που γνωρίζει ότι αυτή είναι η αδύναμη πλευρά του. Υπάρχει ένα κόμμα, το Ρεπουμπλικανικό, που υποκριτικότατα, μένει… «άναυδο» από τα καμώματα του κ. Τραμπ, ενώ οι πάντες γνωρίζουν ότι ο κ. Τραμπ δεν απέκτησε τις συμπεριφορές και θέσεις όταν έγινε Πρόεδρος, αλλά τις είχε και πριν εκλεγεί. Δηλαδή ο νυν Πρόεδρος, δεν έκρυψε ποτέ κατά την προεκλογική του εκστρατεία, το 2016, ότι ήταν διχαστικός, ότι ήταν ρατσιστής, ότι ήταν απομονωτικός, ότι ήταν αστοιχείωτος, ότι ήταν λαϊκιστής, ότι ήταν αντιευρωπαϊστής και ότι δεν είχε καμία σχέση με την πολιτική, καθώς και με την καθημερινή ανθρώπινη συμπεριφορά. Γνώριζαν ακόμη, ότι τριάμισι χρόνια τώρα, δεν έλυσε κανένα μεγάλο πρόβλημα της Αμερικής και έκανε ό,τι μπορούσε για να οδηγήσει την πρώτη υπερδύναμη του πλανήτη σε ραγδαία απομάκρυνση από αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο. Και τώρα, μετά την υπόθεση Τζωρτζ Φλόιντ, τα στελέχη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος «ξύπνησαν» και αναζητούν άλλον υποψήφιο για την προεδρία, γιατί φοβούνται όχι απλή ήττα στις εκλογές του Νοεμβρίου, αλλά πανωλεθρία. Και τέλος, ούτε λέξη δεν είπαν τα στελέχη του κόμματος αυτού, όταν ο Πρόεδρός τους δήλωνε από τον περασμένο Φεβρουάριο και «λοιμωξιολόγος» και δεν έπαιρνε μέτρα, όπως έκαναν ηγέτες μικρών χωρών, όπως π.χ. ο κ. Κυρ. Μητσοτάκης, για να σώσει κόσμο από τον κορωνοϊό.
Αλλά στις ΗΠΑ συμβαίνουν εδώ και τρία χρόνια πράγματα που δεν αφορούν μόνο τις ΗΠΑ. Αφορούν ολόκληρο τον Δυτικό Κόσμο, αν όχι ολόκληρο τον Πλανήτη. Οι ΗΠΑ, κατά το προαναφερθέν χρονικό διάστημα, είναι απούσα από όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή, απ’ όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη, ενώ ούτε οριακά δεν λαμβάνεται υπ’ όψη στις ζυμώσεις που γίνονται στις άλλες δύο υπερδυνάμεις. Π.χ. το πάνω χέρι στο Συριακό πρόβλημα το έχει πλέον η Ρωσία, το διεθνές εμπόριο πάει σταθερά να κινεζοποιηθεί. Τα έχουν καταφέρει οι Ρεπουμπλικάνοι ιθύνοντες και υποστηρικτές –μέχρι προχθές– του κ. Ντόναλντ Τραμπ, ώστε ο κ. Κι Μουν της Βόρειας Κορέας, ενεργούμενο των Κινέζων, να πηγαινοφέρνει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ τρία χρόνια τώρα σε σχεδιασμένο αδιέξοδο.
Όλα αυτά και άλλα, κάνουν τις αμερικανικές εκλογές του ερχομένου Νοεμβρίου, τις κρισιμότερες μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πράγμα που στην Ευρωπαϊκή Ένωση το αντιλήφθηκαν, ευτυχώς, και το επιτελείο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η Διεύθυνση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, καθώς και οι ηγέτες των κρατών-μελών, και συμφώνησαν με τις πρωτοβουλίες των κ.κ. Μέρκελ και Μακρόν, για την αντιμετώπιση της νέας οικονομικής κρίσης, σε σχέση με την αντιμετώπιση της προηγούμενης. Τα εκατοντάδες δις ευρώ και το Ταμείο Ανάκαμψης, καθώς και η μερική έστω αμοιβαιοποίηση του χρέους των κρατών-μελών της Ε.Ε., δεν προέκυψε μόνο λόγω του κορωνοϊού, αλλά και λόγω της προοπτικής να συνεχιστεί και να παγιωθεί η απουσία των ΗΠΑ από τα συμβαίνοντα στον Δυτικό –Ευρωπαϊκό κόσμο.
Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος σπουδαίος πολιτικός νους, για να αντιληφθεί ότι ζούμε ήδη ιστορικές στιγμές. Εμείς πιστεύουμε ότι τυχόν επανεκλογή του κ. Τραμπ θα οδηγήσει στην ολοκλήρωση της απουσίας των ΗΠΑ από τα συμβαίνοντα στον άλλο κόσμο. Μια υπερδύναμη που αποποιείται όμως το διεθνή ρόλο της, εγκαινιάζει την γρήγορη παρακμή της. Αυτό διδάσκει η Παγκόσμια Ιστορία. Επομένως, τα 420 εκατομμύρια υψηλών προδιαγραφών πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αν ο Νοέμβριος δεν είναι «καλός», είναι βέβαιο ότι θα εντείνουν τις πιέσεις τους προς τους ηγέτες τους, για μια άλλη, αλλά όχι πρωτόγνωρη θέση και παρουσία της Γηραιάς Ηπείρου στις διεθνείς εξελίξεις. Η αρχή στην ουσία έχει γίνει, εδώ και ενάμισι μήνα. Ενδιαφέρον θα έχει να δούμε, το πώς θα έχει η συνέχεια. Και με ποιον ρυθμό.
