ΗΠΑ–ΚΙΝΑ–ΡΩΣΙΑ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ… Του Νίκου Αναγνωστάτου

90

Του Νίκου Αναγνωστάτου

Η υφήλιος ολόκληρη παρακολουθεί με ενδιαφέρον, αλλά και αγωνία τη συνάντηση των «Μεγάλων», αρχής γενομένης με την αυτοκρατορική υποδοχή του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλτ Τραμπ από το Κινέζο Πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ, με όλες τις μεγαλοπρέπειες και έμειναν και δύο φανερά τουλάχιστον ικανοποιημένοι. Γρήγορα ακολούθησε η επίσκεψη του Προέδρου της Ρωσίας Πούτιν, με την ίδια μεγαλοπρέπεια και έμειναν και αυτοί φανερά ικανοποιημένοι.  Η γρήγορη μετά τον Τραμπ υποδοχή του Πούτιν, ίσως να δείχνει αυτοπεποίθηση του Κινέζου, αν όχι επίδειξη δύναμης και επιρροής.

Η Κίνα είναι μια απέραντη χώρα με μεγάλη ιστορία και πολιτισμό, παρόμοιο με το ελληνικό, η οποία πέρασε πολλές φουρτούνες, με εμφυλίους πολέμους και εκμεταλλεύσεις, τόσο από Ευρωπαϊκές χώρες και, κυρίως από την Ιαπωνία με την οποία ήταν συνεχώς σε πόλεμο. Η εποχή που η Κίνα βρέθηκε υπό τον έλεγχο, την εκμετάλλευση και τη βίαιη εισβολή δυτικών δυνάμεων και της Ιαπωνίας είναι γνωστή στην ιστορία ως ο «Αιώνας της Ταπείνωσης» (περίπου 1839 – 1949). Ο Β΄ Σινοϊαπωνικός Πόλεμος ήταν ευρεία στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ της Δημοκρατίας της Κίνας και της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας

Ο υπόλοιπος κόσμος, διερωτάται τι περίμενε ένας έκαστος από αυτή τη δυναμική τριπλέτα  και τι ελπίζει να προκύψει. Με τις όποιες λίγες γνώσεις μου, τις καταγράφω συνοπτικά:.

Ο Σι Τζινπίνγκ, κατ’ αρχήν, επιδιώκει να διατηρήσει την Κίνα σε θέση στρατηγικής ισορροπίας. Από τις ΗΠΑ απαιτεί σταθερότητα, αποφυγή συγκρούσεων και σεβασμό στις «κόκκινες γραμμές» της Ταϊβάν. Αντίθετα, από τη Ρωσία προσδοκά οικονομικά οφέλη, πρόσβαση σε φθηνότερη ενέργεια και πολιτική στήριξη για τη δημιουργία ενός πολυπολικού κόσμου.  

Ο Τραμπ, με τον πήχη να έχει τεθεί εκ των πραγμάτων χαμηλά, λόγω της δύσκολης στο παρελθόν σχέσης των ΗΠΑ με την Κίνα, αναμένεται να είναι win-win και για τις δύο πλευρές. Παρά τη σύγκρουση με τη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, η Κίνα έχει σταθεί δυναμικά στην αγορά και τα κινεζικά προϊόντα που παλαιότερα κατέληγαν στις ΗΠΑ βρίσκουν πλέον πελάτες στη Νοτιοανατολική Ασία και την Ευρώπη. Η κυριαρχία της Κίνας στις παγκόσμιες εξαγωγές αποτελεί την αντίστροφη όψη του χρόνιου εμπορικού ελλείμματος της Αμερικής και θα είναι ένα δυνατό διαπραγματευτικό χαρτί στις επικείμενες συνομιλίες.

Λίγες ώρες μετά τη συνάντησή του με τον Κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο την περασμένη εβδομάδα, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ (Donald Trump) προειδοποίησε την Ταϊβάν να μην επιδιώξει την ανεξαρτησία της.

«Δεν θέλω να δω κανέναν να ανεξαρτητοποιείται. Και, ξέρετε, υποτίθεται ότι πρέπει να διανύσουμε 9.500 μίλια για να πολεμήσουμε. Δεν θέλω κάτι τέτοιο. Θέλω να ηρεμήσουν. Θέλω η Κίνα να ηρεμήσει», δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος σε συνέντευξή του στο Fox News που μεταδόθηκε την Παρασκευή μετά τη συνάντησή του.

Ο Πούτιν, Σε άνευ προηγουμένου υψηλό επίπεδο, οι σχέσεις των δύο χωρών.

Οι τακτικές αμοιβαίες επισκέψεις και οι συνομιλίες Ρωσίας-Κίνας σε ανώτατο επίπεδο αποτελούν σημαντικό και αναπόσπαστο μέρος των κοινών τους προσπαθειών για την προώθηση του συνόλου των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών και την απελευθέρωση του πραγματικά απεριόριστου δυναμικού τους.

Για τη Ρωσία, αυτή η επίσκεψη είναι πολύ σημαντική, δήλωσε ο Γκουρίεφ στο CNBC, επειδή η Ρωσία εξαρτάται από την Κίνα για τεχνολογία, καταναλωτικά αγαθά και βιομηχανικά προϊόντα. 

Εντύπωση έκανε η αναφορά του Κινέζου στον Θουκυδίδη, δηλαδή στο Πελοποννησιακό πόλεμο, κάτι που οι τρεις σημερινοί ηγέτες του κόσμου, οφείλουν να το λάβουν σοβαρά υπόψη. Η αποφυγή του πολέμου είναι και πρέπει να είναι το πρωταρχικό μέλημα και των τριών, διότι μόνο να ωφεληθούν όλοι έχουν από μια διαρκή ειρήνη.

Η Κίνα είναι μια απέραντη χώρα με μεγάλη ιστορία και πολιτισμό, παρόμοιο με το ελληνικό, η οποία πέρασε πολλές φουρτούνες, με εμφυλίους πολέμους και εκμεταλλεύσεις, τόσο από Ευρωπαϊκές χώρες και, κυρίως από την Ιαπωνία με την οποία ήταν συνεχώς σε πόλεμο. Η εποχή που η Κίνα βρέθηκε υπό τον έλεγχο, την εκμετάλλευση και τη βίαιη εισβολή δυτικών δυνάμεων και της Ιαπωνίας είναι γνωστή στην ιστορία ως ο «Αιώνας της Ταπείνωσης» (περίπου 1839 – 1949). Ο Β΄ Σινοϊαπωνικός Πόλεμος ήταν ευρεία στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ της Δημοκρατίας της Κίνας και της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας και σταμάτησε μόλις το 1945, με την παράδοσή της, μετά τις ατομικές βόμβες των ΗΠΑ..

Η Ρωσία είχε παλαιότερα την Ευρωπαϊκή Ένωση ως βασικό εμπορικό εταίρο της, όμως λόγω του πολέμου στην Ουκρανία… στράφηκε προς την Κίνα και διπλασίασε το εμπόριό της με το Πεκίνο. Υπάρχει λοιπόν μια μεγάλη αναδιάταξη των εμπορικών ροών της ρωσικής οικονομίας, από την ΕΕ προς την Κίνα. Σήμερα, η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Ρωσίας, με τον όγκο του εμπορίου να έχει διπλασιαστεί τα τελευταία τέσσερα χρόνια», ανέφερε.

Ο Τεγκ Σιαοπινγκ, άλλαξε την ιστορία, την κοινωνία και τη ζωή των Κινέζων. Ο Τενγκ θεωρείται ο αρχιτέκτονας της σύγχρονης Κίνας, καθώς οι μεγάλες οικονομικές μεταρρυθμίσεις του ουσιαστικά μετέτρεψαν την οικονομία της Κίνας από κρατικά ελεγχόμενη σε καπιταλιστική. Στη διάρκεια της διακυβέρνησής του στη δεκαετία του 1980 έγινε μεταφορά της δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες, επιτράπηκε στους αγρότες και τους επιχειρηματίες να διατηρήσουν τα κέρδη τους και η οικονομία της Κίνας άνοιξε για τους ξένους επενδυτές. Διατήρησε όμως το κομμουνιστικό σύστημα διοίκησης, για λόγους ησυχίας και αδυναμίας να δημιουργηθούν αναταραχές.

Εντύπωση έκανε η αναφορά του Σι Τζινπινγκ στον Θουκυδίδη, δηλαδή στο Πελοποννησιακό πόλεμο, κάτι που οι τρεις σημερινοί ηγέτες του κόσμου, οφείλουν να το λάβουν σοβαρά υπόψη. Η αποφυγή του πολέμου είναι και πρέπει να είναι το πρωταρχικό μέλημα και των τριών, διότι μόνο να ωφεληθούν όλοι έχουν από μια διαρκή ειρήνη.

Μια ειλικρινής συνεννόηση να συνταθεί μια αμοιβαία δεσμευτική συμφωνία ειρήνης, μεταξύ των τριών ηγετών και γιατί όχι; για μια διεθνή επιτήρηση και επιβολής του διεθνούς δικαίου, ως ένας διεθνής διαιτητής και επιτηρητής του, θα αποφευχθούν πολλές ανόητες ή/και συμφεροντολογικές τοπικές διαμάχες, αποφεύγοντας έτσι έναν ενδεχόμενο πόλεμο.

Ως ένα συμπλήρωμα ή/και εκτελεστικό όργανο του ΟΗΕ και του Συμβουλίου Ασφαλείας, όργανα τα οποία πολύ λίγο έχουν διαδραματίσει ειρηνικό ρόλο μέχρι τώρα.

Τολμηρή και για πολλούς ίσως υποτέλεια, η οποία υπάρχει έτσι κι αλλιώς, αλλά ψύχραιμη και αποτελεσματική. Η δυσκολία έγκειται στη μείωση ανάγκης όπλων!!!