Του Κώστα Πάντζιου
Με την ακύρωση, στην ουσία, της «μασκοφόρου» ζωής μας, φυσικό είναι να αισιοδοξούμε και να απολαμβάνουμε την χαρά το να βλέπουμε τα κάθε είδους συναισθήματα, όπως αποτυπώνονται στο πρόσωπο κάθε συνάνθρωπόν μας. Το πόσο σημαντικό είναι αυτό αρκεί να σκεφτούμε ότι μάσκες φορούσαν οι άνθρωποι που ήθελαν να κρύψουν το πρόσωπό τους γιατί κάτι παράνομο σχεδίαζαν και εκτελούσαν, με εξαίρεση τον ιδαλγό εκδικητή υπέρ των φτωχών, κατατρεγμένων και αδικημένων από την εξουσία, τον Ζορό, που εξέθρεψε γενιές πολλές με την χίμαιρα της ένοπλης εκδίκησης.
Τώρα λοιπόν, που βλεπόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο, αρχίζει, έστω καλοκαιριάτικα, η πολιτική μας ζωή. Γιατί αυτή που ζούσαμε, πάνω από ένα χρόνο τώρα, δεν ήταν πολιτική ζωή, αλλά υγειονομική ζωή, άλλο θέμα είναι αν κάποια κόμματα και η κυβέρνηση, παράγγελνε σφυγμομετρήσεις, με πολιτικά-κομματικά ερωτήματα.
Έτσι λοιπόν, εδώ και ένα μήνα, άρχισε έντονος ο αγώνας για το ποιοι από τα δύο μεγάλα κόμματα ελέγχει περισσότερο το χώρο του κέντρου, χώρος πολιτικός με ψηφοφόρους όχι πολλούς, οι οποίοι όμως ανέκαθεν δίνουν την πρωτιά στις εκλογές. Και κάτι περισσότερο από αυτό, δίνουν ανέκαθεν και την κυβέρνηση που θα αναλάβει τα ηνία της χώρας. Και για να μιλάμε πρακτικά, φυσικό ήταν να αρχίσουν τα «βάσανα» της Κας Φώφης Γεννηματά, αφού ηγείται του ΚΙΝΑΛ, κόμματος του κέντρου, ό,τι απέμεινε δηλαδή από το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ. Ακριβώς αυτό, είναι η δύναμη και η αδυναμία του κόμματος αυτού και της ηγεσίας του, αφού είναι πολύ πιθανόν, αν επιβιώσει πολιτικά, να είναι το κόμμα που θα δώσει τη δυνατότητα να κάνει κυβέρνηση ένα από τα δύο κόμματα εξουσίας, η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Από πλευράς πρόσφατης παράδοσης, οι χειρισμοί υπήρξαν απολύτως άστοχοι, πρώτον γιατί το 2012 η συμμαχική κυβέρνηση, με τη ΝΔ και τον κ. Αντ. Σαμαρά, ήταν λίαν επιεικώς, πολιτικά, τραγελαφική. Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, το μικρό πια κόμμα, που ευθυνόταν κυρίως για τη χρεωκοπία της χώρας, συνασπίστηκε για να δείξει στον ελληνικό λαό ότι έγινε το πολιτικό σχήμα που θα έσωζε τον τόπο!!!… Δεύτερον, ήταν τόσο απίθανης πολιτικής κυνικότητας η πράξη αυτή, ώστε έδωσε φτερά στο πρώην μικρό κόμμα του κ. Αλ. Τσίπρα, να πάρει την πρωτιά στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 και να κάνει κυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ, για 4,5 χρόνια.
Γι’ αυτό προαναφέραμε ότι η πρόσφατη παράδοση για το ΚΙΝΑΛ είναι επιβα-ρυντική. Και για έναν ακόμη λόγο. Το ότι το κόμμα αυτό, συνέχισε την κακή παράδοση στα πρώτα χρόνια της αντιπολιτευτικής του δράσης, η οποία συνίστατο στο να κάνει κάθε μέρα αντισυριζιακό αγώνα, τόσο ισχυρό, που ξεπερνούσε σε ένταση και αυτήν ακόμη τη ΝΔ. Λάθος μέγα, που η Κα Φ. Γεννηματά άρχισε να το διαπιστώνει εδώ και έναν περίπου χρόνο, κάνοντας, σωστά, διμέτωπο αγώνα, αλλά όπως δείχνουν τα πράγματα, χωρίς να αυξήσει την επιρροή του κόμματος αυτού στη μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων. Είναι χαρακτηριστικό, το ότι πιο πολύ πείθουν η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ ότι καλύπτουν και το χώρο του κέντρου, παρά το ΚΙΝΑΛ.
Πρόκειται πλέον για πολιτικό αδιέξοδο, το οποίο επιτείνει, κατά την άποψή μας, η νέα εσωτερική, δημοκρατική βέβαια, περιπέτεια της εκλογής νέας ηγεσίας, με τρεις υποψηφίους συνολικά, η οποία περιπέτεια γεννά το ερώτημα: Η νέα ηγεσία που θα προκύψει, ποια νέα διαχείριση της μέχρι τώρα πολιτικής αποτυχίας μπορεί να κάνει; Και ποιες ελπίδες επιτυχίας έχει; Κατά τη γνώμη μας, ελάχιστες έως ανύπαρκτες. Γι’ αυτό πολιτικοί παρατηρητές προτείνουν, όποιος κι αν εκλεγεί αρχηγός του κόμματος τον Σεπτέμβριο, να καταρτίσει τριμελή πολιτική ηγεσία. Και μέσω αυτής, να αποφευχθεί η διάσπαση και να επιβιώσει το κόμμα αυτό, ώστε η νέα ηγεσία να κάνει νέα πλατφόρμα πολιτική, ίσων αποστάσεων από ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να αποκτήσει ξανά τη χαμένη πολιτική του αξιοπιστία.
