Του Ηλία Καραβόλια
Μερικοί αναρωτιούνται πως δρούσαν τόσα χρόνια μέσα στη φοροδιαφυγή επιχειρηματίες στη νύχτα κυρίως, αλλά και στα παραλιακά μαγαζιά ανά τη χώρα, με εκατοντάδες ανά διαστήματα νέα «καθαρά» ΑΦΜ.
Με τεράστιους τζίρους και χιλιάδες εργαζόμενους, στην εκμετάλλευση high class κέντρων και μεγάλων καφέ -εστιατορίων σε πόλεις και νησιά (και όχι όλοι αναγκαστικά με υπηρεσίες έκνομης δραστηριότητας πχ πορνεία, ναρκωτικά)
Ξέρετε όμως ; Από κάπου κοπιάρει την απάτη ο απατεώνας. Και πέρα από το κράτος που δεν ήλεγχε την μεγάλη παραοικονομία νύχτας και μέρας σε αυτή τη χώρα, υπήρχε, και μάλλον υπάρχει ακόμα, το κράτος – οφειλέτης που λειτουργούσε ως ο μεγάλος χρεωμένος, ο μόνιμος μπαταξής : και της Ευρώπης και της ελληνικής οικονομίας.
Η χώρα ρύθμισε τις οφειλές της πριν λίγα μόλις χρόνια, αλλά για να γίνει αυτό, για να κλείσει αυτή η τρύπα, άνοιξαν τρύπες πολλές σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις.
Μερικοί λοιπόν επιτήδειοι απατεώνες, κυρίως αμόρφωτοι και με άγνοια κινδύνου, έστησαν «κοινωνικό δίκτυο» : όχι κατά ανάγκη στην αρχή για να ξεπλένουν – επαναλαμβάνω.
Και έπειθαν νέους (εξ ίσου αμόρφωτους και τυχοδιώκτες) ως μπροστινούς. Ή ακόμα χειρότερο, εκμεταλλευότανε τις ανάγκες κάποιων ανθρώπων (πχ άρρωστοι ή χρεωμένοι) και τους έκαναν αυτό που λέμε μπροστινούς και «αχυράνθρωπους».
Κάποιοι εξ αυτών των μπροστινών, όχι οι άνθρωποι με ανάγκες και αξιοπρέπεια, μετά τον υψηλό μισθό και τα μαύρα ταμεία τους, πέρασαν στα «ποσοστά» (στο νεοελληνικό σύνδρομο ιδιοκτησίας)
Από πορτιέρηδες, μπράβοι και μαιτρ, έγιναν «μαγαζάτορες» και απόκτησαν ρευστό που ούτε μεγαλογιατροί ούτε βιομήχανοι μπορούσαν να βγάζουν.
Και όλοι αυτοί νόμιζαν (προ ψηφιοποίησης και προ τακτοποίησης των δημοσίων οικονομικών της χώρας) ότι ο πλούτος τους, η αμαξάρα και τα επώνυμα ρούχα συν το κρυμμένο ρευστό, θα τους μείνει.
Χωρίς να πληρώνουν φόρους και εισφορές, απλά πληρώνοντας εργαζόμενους, τις τράπεζες και την «αγορά».
Και φυσικά μερικοί σπούδαζαν σε κολλέγια τα παιδιά τους, κυρίως «διοίκηση επιχειρήσεων», αλλά τα έκαναν χειρότερους από αυτούς, αφού τους κληροδότησαν τεχνογνωσία οφειλής και φοροδιαφυγής – όχι επιχειρηματικότητας.
Οταν κλέβεις το δημόσιο όμως, κλέβεις την αγορά. Και όταν πλουτίζεις, χρωστώντας το κράτος, τότε και θα σου βρουν τα λεφτά, και θα σου πάρουν τα μαγαζιά – μέχρι να σε κλείσουν στο κελί.
Αλλά για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους αν έχεις την απάτη μέσα σου, αν δεν έχεις μόρφωση για καλό πόστο στην αγορά, ή ακόμα και αν έχεις χρέη και δεν θες να γίνεις σκλάβος ωραρίου, τι άκουγες για χρόνια ;
Άκουγες ότι η χώρα έχει μαυρισμένο ΑΦΜ, διπλά βιβλία, τρώει τα λεφτά από τις Βρυξέλλες, χρωστάει 400 δις, δεν πληρώνει τίποτα και χρεοκόπησαμε τελικά για να μην χρεοκοπήσει.
Ε, δεν θέλει και πολύ να πεις «ας αρχίσουμε με αέρα κοπανιστό κάτι μικρό, και αν βγάλουμε, μετά – λίγο με τον λογιστή μας και λίγο με το φαύλο δημόσιο όσων τα αρπάζουν – ας αλλάζουμε ΑΦΜ μπόλικα κρατώντας και διπλά βιβλία, σαν τον Ζήκο στον Μπακαλόγατο.
Μόνο που ο Ζήκος είχε αφεντικό που δεν έκλεβε τον … ΙΚΑ ! («πότε θ αρρωστήσω εγώ να δω αυτόν τον ΙΚΑ επιτέλους» ρωτούσε ο Χατζηχρήστος σε μια τρομερή σκηνή)
Με μια παρατήρηση φυσικά που ξεχνούν κάποιοι : μεγαλύτερη μηχανή οφειλής από το νεοελληνικό κράτος δεν υπήρξε ποτέ.
Πως να μην σε πιάσει λοιπόν κάποτε, αφού όσο και αν σε καλύπτει, λόγω της διαφθοράς ή της ανικανότητας του, αυτό το ίδιο είναι η μηχανή που ξέρει πως στήνεται μεθοδικά αυτό το σκηνικό, με την αποφυγή υποχρεώσεων στην κοινωνία ;
Ειδικά όταν έρχονται εκλογές και πρέπει να δείξουμε τάξη και ηθική ;
ΥΓ Και αναρωτιέται το μεγάλο ποσοστό των νοικοκυραίων που πληρώνουν στην ώρα τους χωρίς να κερδίζουν πολλά (ή μόλις χρωστούν, κλείνουν αν δεν ρυθμίσουν) : καλά, τόσο κορόιδα είμαστε και σπουδάσαμε εμείς τα παιδιά μας για να πάρουν άλλο δρόμο και όχι να κρατήσουν το κολομάγαζο που έχουμε με συνέταιρο το κράτος ;
