Στην «Κ» της 30.1.2026, ο επιστολογράφος κ. Θάνος Θανάσης αναφέρεται στην αποφυγή ειλικρινούς αυτοκριτικής που διακρίνει – συνήθως – τους πολιτικούς, ηγέτες, κλπ.
Θα ήθελα να προσθέσω ότι διαβάζοντας, αν θυμάμαι καλά, τον κορυφαίο Ρώσο βυζαντινολόγο, Αλεξάντρ Βασίλιεφ (1867 – 1953), βρήκα για τον Ιωάννη Δούκα Βατάτζη, αυτοκράτορας της Νικαίας (1222 – 1254 μΧ) τα εξής:
Είχε το θάρρος να παραδέχεται δημόσια τα λάθη του.
Γι’ αυτό ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στο λαό.
Η μνήμη του έμεινε αθάνατη στο λαό και στις επόμενες γενεές του Βυζαντίου.
Χωρίς αμφιβολία ήταν από τους μεγαλύτερους αυτοκράτορες.
Κάπως έτσι.
Αλλά και ο επίσης βυζαντινολόγος Ντόναλντ Νίκολ, γράφει στο βυζαντινό λεξικό του για τον Ι. Βατατζή:
«… ο σοφός τρόπος με τον οποίον χειρίσθηκε τις υποθέσεις του και η στρατηγική που ακολούθησε, κατέστησαν την αυτοκρατορία της Νικαίας μια μεγάλη διεθνή δύναμη… με καλά φυλαγμένα σύνορα, σταθερή οικονομία, και αυτάρκεια στο χώρο της παραγωγής τροφίμων… Υπήρξε τόσο δημοφιλής, ώστε μετά το θάνατό του ανακηρύχθηκε σε τοπικό άγιο.»
