Του Ηλία Καραβόλια
Οι άνθρωποι που έπιασαν την πένα μικροί, και κυρίως όσοι κάνουν ρεπορτάζ από μικροί, που ξέρουν ότι η εφημερίδα στο χαρτί είναι άλλο πράγμα από το ψηφιακό κουτσομπολιό, έχουν άποψη στο τι συμβαίνει – δεν έχουν ιδεολογική θέση και δεν παροτρύνουν : έχουν άποψη χωρίς φανατισμό για να προσηλυτίσουν με ιδιοτέλεια.
Προσωπικά γράφω από μικρό παιδί : περιοδικά, εφημερίδες, site, social. Με ακαδημαικά κείμενα, επιστημονικά άρθρα, βαρετά ενίοτε, και ελάχιστες φορές με απλά λόγια. Ζηλεύω λοιπόν όσους λένε πάρα πολλά, με λίγα λόγια, σε απλά ελληνικά, κατανοητά από μαθητή και γέρο άνθρωπο χωρίς σπουδές, μέχρι καθηγητή πανεπιστημίου.
«Η οθόνη ισοπέδωσε την απόσταση ανάμεσα σε εκείνον που ξέρει και σε εκείνον που απλώς μιλάει σε κάθε ανάρτηση» γράφει ο αρχισυντάκτης της δωδεκανησιακής “Δημοκρατικής”, Δαμιανός Αθανασίου (Η αυτοπεποίθηση της άγνοιας, ο νέος εμπειρογνώμονας των μέσων κοινωνικής δικτύωσης – Δημοκρατική της Ρόδου)
Ξέρετε, ο περιφερειακός τύπος έχει ενίοτε και γνήσιες φωνές, αυθεντικούς δημοσιογράφους, που μπορεί να έχουν μπει στον ψηφιακό μαγικό κόσμο αλλά η γλώσσα τους είναι και παραμένει η γλώσσα που πρέπει να ακούν τα παιδιά μας – κυρίως αυτά.
Λέει ο Αθανασίου : “Το παράδοξο της εποχής δεν είναι ότι οι άνθρωποι έχουν άποψη. Το παράδοξο είναι η σιγουριά με την οποία εκφέρεται”.
Και κοιτάξτε πως αναδύει την συναισθηματική νοημοσύνη των πληκτρολογίων και των γλωσσικών συμβόλων που γίνονται αναρτήσεις : “Εκεί που ο γνώστης διστάζει, ο αδαής βεβαιώνει. Εκεί που ο ειδικός βάζει αστερίσκους, ο αυτοσχέδιος σχολιαστής βάζει τελεία και θαυμαστικό”
Ο Αθανασίου μας θυμίζει αυτό που τα social και η οθόνη εξομοιώνει : την απόσταση ημιμάθειας – γνώσης, ναρκισσισμού – αλτρουισμού, επιστημοσύνης – προχειρότητας. Γι αυτό ονομάζει το κείμενο του “Η αυτοπεποίθηση της άγνοιας”.
Έχουμε καταληφθεί, έχουμε αποικοιοποιηθεί αναντίρρητα από τον νέο “εμπειρογνώμονα” των social : τον στόμφο της άγνοιας που παρελάσει ανέξοδα στις δωρεάν εφημερίδες τoυ Facebook και του X, στα instagram και στα tik-tok.
Mιλάει λοιπόν ο άνθρωπος αυτός για το μείζον που μεταλλάσσει τον άνθρωπο και τον απαξιώνει ως πνευματικό κεφάλαιο : “Η εξειδίκευση που κάποτε χτιζόταν με κόπο, σήμερα αποκτάται με ένα βίντεο 40 δευτερολέπτων και μια εύηχη φράση”
Και δεν πέφτει στην παγίδα να ισοπεδώσει τα πάντα, να γενικεύσει και να εκμηδενίσει, λόγω της τεχνητής νοημοσύνης. Μιλάει για το colpo grosso των social media : “Το έδαφος δεν είναι ουδέτερο. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν ανταμείβουν την ακρίβεια αλλά την ένταση που προκαλεί θαυμασμό και αποδοχή”
Διαβάστε τον Δαμιανό Αθανασίου. Αξίζει. Δεν κάνει έκκληση στην σιωπή ως παλιός και έμπειρος δημοσιογράφος. Μας θυμίζει κάτι που πρέπει να λέμε στα παιδιά μας σήμερα, εποχή απόσπασης προσοχής και γνωστικής υπεραξίας: “Η γνώση δεν χρειάζεται όγκο φωνής. Η άγνοια όμως, πάντα τον επιζητεί”.
