Του Ηλία Καραβόλια
Τίποτα πιο επικίνδυνο δεν υπάρχει για τον ανθρώπινο μόχθο από την ιδεολογία «εσύ επιλέγεις πόσο θα δουλεύεις»
Είναι βγαλμένο από τα πολύ παλιά εγχειρίδια του ordoliberalism και μιας ακραίας προτεσταντικής ηθικής που ενοχοποιεί την απόλαυση της εργασίας εν ονόματι μια δήθεν «δίκαιης ανταμοιβής» της υπερεργασίας.
Το ζήτημα είναι όμως γιατί δεν αναρωτιούνται οι κοινωνίες το αυτονόητο : ποιος ο λόγος να υπεραποδίδει και να υπερβάλει εαυτόν ο εργαζόμενος και ο επαγγελματίας ;
Το μήνυμα αυτό είναι γνωστό σχεδόν από την εποχή των reaganomics και του αμερικανικού ονείρου, αλλά και την εποχή της πλήρους απορρύθμισης αγορών και οικονομιών, του θατσερισμού στην Αγγλία, με την προσπάθεια κατάργησης τότε σχεδόν των περισσότερων δημόσιων αγαθών.
Θυμίζω : απορρύθμιση αγορών σημαίνει και απορρύθμιση εργασίας. Η δε λογική «σε κατοχυρώνω να πληρώνεσαι αν επιλέξεις υπερωρίες» είναι σχεδόν παράλληλη με την χρόνια παραπλανητική μέθοδο προσαρμογής στην εντατικοποίηση της παραγωγής : θα κερδίσεις περισσότερο αν δουλέψεις περισσότερο»
Αυτές τις ανοησίες( γιατί περί αυτού πρόκειται) νομίζουν λοιπόν οι τωρινές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ότι τις τρώνε αμάσητα οι μάζες, ειδικά οι στρατιές των εργαζόμενων νέων.
Και μετά αναρωτιούνται οι ηγεσίες, γιατί πάνε οι πολλοί κόντρα στο σύστημα και στα κόμματα που επιβάλλουν τέτοιες (δήθεν δίκαιες) πολιτικές.
Μπορεί ο Mαξ Βέμπερ να μίλησε για την «προτεσταντική ηθική» αλλά μάλλον ξεχνάμε ότι το συνόδευσε στο τίτλο του σπουδαίου έργο του και με την φράση «το πνεύμα του καπιταλισμού»
Και για να μην εξορύξουμε τέτοιες εποχές από τα μαρξιστικά κείμενα κάποιες αραχνιασμένες αλλά τελικά αναλλοίωτες αλήθειες, περί κεφαλαίου, κέρδους και μεθόδων απόσπασης υπεραξίας, ας μείνουμε στο προφανές : ο χρόνος που θα απελευθερωθεί (ως εργασιακός) δεν είναι ελεύθερη επιλογή του υπαλλήλου, στην εποχή της ακρίβειας και της παράνοιας με τις περικοπές κοινωνικών επενδύσεων για δημόσιες στρατιωτικές δαπάνες.
Αυτός ο ζητούμενος έξτρα χρόνος εργασίας, καταντάει ανάγκη, που επειδή την «προτείνει» το μακρύ χέρι της μεγάλης εργοδοσίας (το κράτος) ο χρεωμένος οικογενειάρχης και ο νεαρός γονέας, θα την αρπάξουν από τα μαλλιά, αργά ή γρήγορα.
Ο βίος δεν είναι πλέον ελεύθερος ως προς το τι επιλέγουμε. Είναι προσαρμοσμένος ως προς το τι μας αναγκάζουν να επιλέξουμε ως μοναδική επιλογή, παντού και για όλα.
Το καλά κρυμμένο «θυσίασε χρόνο και θα κερδίσεις» σημαίνει «δώσε χρόνο της ζωής σου να κερδίσει περισσότερο και το εμπόριο»
Το δε ευαγγέλιο για άνοδο της χαμένης ελληνικής παραγωγικότητας καταλήγει χωρίς πολλές περιστροφές να χτυπάει πάνω στο τοίχο του πληθωριστικού καπιταλισμού (της υπερσυσσώρευσης και των ανισοτήτων)
Και καταλήγει στη συνεχώς μειωμένη αγοραστική δύναμη που δεν εξισώνει ποτέ ανθρωποώρες μόχθου και εργατοώρες ανταμοιβής….
