Του Νίκου Αναγνωστάτου
Η σημερινή ημέρα είναι η σπουδαιότερη του ελληνισμού, όχι μόνο διότι γιορτάζουμε την Εθνική Επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης που απελευθερωθήκαμε από την τετρακοσίων ετών σκλαβιάς ενός πρωτόγονου κατακτητή, αλλά οφείλουμε όλοι να γνωρίζουμε και ιδιαίτερα η νεολαία μας, ότι την τόσο πολύτιμη λευτεριά μας την χρωστάμε στον Γέρο του Μωριά, τον μεγάλο πατριώτη, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
Ο Μεγάλος αυτός γνήσιος αγωνιστής με το απαράμιλλο στρατηγικό μυαλό του, αλλά και την εντιμότητα, την ανεξικακία και πάντα με την Ελλάδα στην καρδιά του, ο «αγράμματος», κατά τη δική του δήλωση, στρατηλάτης, χωρίς καμιά υπερβολή, είναι αυτός που του χρωστάμε την λευτεριά μας, με την συμμετοχή ασφαλώς όλων των άλλων μεγάλων αγωνιστών. Είναι αυτός που μας δίδαξε ήθος και πατριωτισμό, αλλά και ταπεινοφροσύνη, εντιμότητα και ανιδιοτέλεια.
Ο Κολοκοτρώνης, μία από τις πιο εμβληματικές και καθοριστικές προσωπικότητες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, πρωταγωνιστικό ρόλο ως αρχιστράτηγος των ελληνικών επαναστατημένων δυνάμεων και ηγετική μορφή του υπόδουλου γένους. Ως οπλαρχηγός και στρατηγός, υπήρξε ο πιο σημαντικός καθοδηγητής των γενναίων συναγωνιστών του κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και είχε κερδίσει πολυάριθμες μάχες, όπως η κατάληψη της Τριπολιτσάς και η καταστροφή του Δράμαλη, του σημαντικότερου Στρατηγού της Πύλης στα Δερβενάκια, που καθόρισαν το μέλλον της ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους. Η στρατηγική του σκέψη, η διορατικότητα και η προσωπική του ηγεσία υπήρξαν καθοριστικά για την έκβαση των πολεμικών του επιχειρήσεων.
Η μεγαλοσύνη του ανδρός, έλαμψε όταν, μετά την αναβίωση της κατάρας της διχόνοιας των Ελλήνων, από την αρχαιότητα ακόμη, αφού οι άθλιοι πολιτικοί Κωλέττης και Μαυροκορδάτος, του είχαν δολοφονήσει τον γιό του Πάνο και τον έκλεισαν φυλακή φοβούμενοι την επικράτησή του, την οποία ουδέποτε διεκδίκησε, ο Κολοκοτρώνης χωρίς δισταγμό και χωρίς δικαιολογημένη βαρυγκωμιά, του ζήτησαν και αντιμετώπισε τον Ιμπραήμ που άρχισε να σαρώνει όλη την Πελοπόννησο και ρίχτηκε στον αγώνα με μότο «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους», και μετά από δυσκολίες αλλά αποτελεσματικότητα στρατηγικής, εκδίωξε τον Ιμπραήμ.
Η μεγάλη κληρονομιά που άφησε στην Νεολαία μας, ήταν η ομιλία του στους μαθητές που συγκεντρώθηκαν στην Πνύκα στις 7 Οκτωβρίου 1838, στην ελεύθερη πλέον Ελλάδα. Στην ιστορική αυτή ομιλία, είπε: «Όταν αποφασίσαμε να κάμομε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε: «Πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα;», αλλά ως μία βροχή έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας και όλοι (και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι) εσυμφωνήσαμε εις αυτόν τον σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση».
Το πρώτο δίδαγμα του μεγάλου αγωνιστή στους νέους, είναι ν’ αποφεύγουν τη διχόνοια που δίχασε τον τόπο και έβλαψε την Επανάσταση: «εξ αιτίας της διχονοίας, μάς έπεσε η Τουρκιά επάνω μας και κοντέψαμε να χαθούμε». Τέλος, η προτροπή του στρατηγού Κολοκοτρώνη, το «χρυσό παράγγελμα» στους νέους του σοφού-“αγράμματου”, κατά την ταπεινόφρονα ομολογία του, είναι η απόκτηση παιδείας, η μόρφωση: «Να σκλαβωθήτε εις τα γράμματά σας», τους παραγγέλλει. Και το σπουδαιότερο: «Η προκοπή σας και η μάθησή σας να μη γίνει σκεπάρνι μόνο διά το άτομό σας, αλλά να κοιτάζει το καλό της Κοινότητος, και μέσα εις το καλό αυτό ευρίσκεται και το δικό σας».
Εκείνο που λείπει από τις προτροπές προς τους μαθητές, του μεγάλου αυτού αγωνιστή και πατριώτη, είναι «ο πατριωτισμός». Τούτο διότι το θεωρούσε δεδομένο, διότι σε αυτό στηρίχθηκε η επιτυχία της επανάστασης. Η σημερινή παρέλαση των μαθητών, στάθηκε η αιτία να γράψω αυτές τις λίγες γραμμές, για να τονίσω την μεγάλη σημασία και αξία της ιστορίας και του πατριωτισμού, η οποία δυστυχώς έχει εκλείψει σχεδόν τελείως από την σημερινή νεολαία. Όσοι από μας, τους παλαιούς, θυμόμαστε, ότι στους διαδρόμους των σχολείων μας ήταν αναρτημένοι όλοι οι ήρωες του 21, που συνετέλεσε στο να μας τονώνει τον πατριωτισμό μέσα βαθιά στην καρδιά μας. Οι δάσκαλοί μας ενέπνεαν την αξία της λευτεριάς και την έξαρση της φιλοπατρίας και είμαστε υπερήφανοι να μετέχουμε στις παρελάσεις και να αισθάνεται δυστυχής όποιος για κάποιο σοβαρό λόγο δεν συμμετείχε.
Οι πύρινοι πατριωτικοί λόγοι από τους δασκάλους μας, μα εδραίωναν την αξία του πατριωτισμού, αισθανόμενοι έτοιμοι να μπούμε στη μάχη να υπερασπιστούμε την πατρίδα. Υποσυνείδητα ευχόμαστε να έρθει η ώρα να γίνουμε και εμείς ως κάποιος από τους ήρωες που βλέπαμε με καμάρι στους τοίχους των σχολείων μας. Να γίνουμε ένας Κολοκοτρώνης, ένας Καραϊσκάκης, ένας Ανδρούτσος, ένας Διάκος ή όποιος άλλος από τους τόσους ήρωες, για τους οποίους αισθανόμαστε υπερήφανοι.
Βλέποντας λοιπόν την νεολαία των σχολείων μας να παρελαύνει, αντί να μας εμπνεύσουν υπερηφάνεια και θαυμασμό, για τη νέα γενιά που θα μας αντικαταστήσει όπου και όταν χρειαστεί να υπερασπιστούν την πατρίδα, είδα ένα σκορποχώρι μαθητών, ωσάν να πήγαιναν για καταναγκαστικά έργα, χωρίς δυνατό βήμα, χωρίς στοίχιση, χωρίς ζύγιση, με τα χέρια να κρέμονται, μη αντιλαμβανόμενοι ότι τη στιγμή αυτή υπόσχονται στους γονείς τους ότι αν και όποτε χρειαστεί θα τα δώσουν όλα για η πατρίδα, αισθάνθηκα λύπη και απογοήτευση για την νεολαία που ετοιμάζουν οι, ας τους πούμε κατ’ ανάγκη, δασκάλους τους, για να υπερασπιστούν την πατρίδα άμποτε χρειαστεί, ώστε όταν βλέπουν τη σημαία μας και ακούν τον εθνικό ύμνο, να στέκονται προσοχή από σεβασμό και να δακρύζουν από συγκίνηση.
Εύχομαι και προσδοκώ, το Υπουργείο Παιδείας, να προβληματιστεί να λάβει μέτρα και τρόπους να βγουν κατάλληλοι δάσκαλοι και να διαπαιδαγωγήσουν πατριωτικά την μαθητιώσα νεολαία μας, με πρώτο βήμα να αναρτηθούν οι ήρωες του 21 στους τοίχους των σχολείων και έπαρση σημαίας κάθε πρωί. Είθε!
