Του Αντώνη Βενέτη
Η επικαιρότητα των ημερών αναφέρεται στις φωτογραφίες των εκτελεσμένων της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944.
Άπαντες τονίζουν ότι οι έγκλειστοι της Ακροναυπλίας κομμουνιστές, οι οποίοι περιλαμβάνονται στους 200 των εκτελεσθέντων της Πρωτομαγιάς, παραδόθησαν από το Μεταξικό καθεστώς στους Γερμανούς.
Τα πράγματα όμως έχουν έτσι;
Οι έγκλειστοι κομμουνιστές της Ακροναυπλίας – την ρευστή εκείνη περίοδο της άνοιξης του 1941 – μπορούσαν όχι μόνο να δραπετεύσουν αλλά άνετα να φύγουν από τα κάτεργα, αλλά δεν το έπραξαν, γιατί ίσχυε το σύμφωνο «Μολότοφ-Ρίμπεντροπ» και όπως γράφει ο έγκλειστος – κομμουνιστής Γιάννης Μανούσακας στο βιβλίο του «ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΑΓΩΝΑ. Ακροναυπλία 1939-1943», Εκδόσεις «Γνώση»: «…όχι μόνο το εγκρίνανε (το σύμφωνο), αλλά με τρόπο, πιο πολύ αυτοί οι σύντροφοι της σχολής της ΚΟΥΤΒ, το θεώρησαν σαν απαρχή μιας Συμμαχίας…».
Και παρακάτω ο Γιάννης Μανούσακας γράφει «το ότι αυτή η αντίληψη της καθοδήγησης, ότι οι Γερμανοί είναι Σύμμαχοι με τους Σοβιετικούς έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην τέτοια στάση της ηγεσίας μας στο θέμα της απόδρασης. Αν δεν υπήρχε εκείνο το σύμφωνο θα φεύγαμε, γιατί … οι πόρτες για πολύ καιρό ήταν ανοιχτές».
Περαιτέρω σημειώνει ότι οι χωροφύλακες τους παρακαλούσαν να δραπετεύσουν αλλά η καθοδήγηση (Ιωαννίδης – Μπαρτζιώτας), θεωρούσε τους Γερμανούς συμμάχους, γιατί ίσχυε το Γερμανο-σοβιετικό σύμφωνο φιλίας.
Μάλιστα ο Γ.Μανούσακας σημειώνει ότι κάποιος κομμουνιστής, ο Στέλιος Φαραντάκης, ο οποίος απέδρασε παρά την αντίθετη εντολή της καθοδήγησης, θεωρήθηκε, με σχετική μπροσούρα, «χαφιές και όργανο της Ασφάλειας» (!) και γράφει γεμάτος πίκρα: «Άντε να φύγεις τώρα και ας ήταν οι πόρτες ανοιχτές κι ας σε παρακάλαγαν οι χωροφύλακες!»
Ακόμα ο ίδιος συγγραφέας, Γ.Μανούσακας, αναφέρεται στους 200 έγκλειστους της Ακροναυπλίας, οι οποίοι είχαν μεταφερθεί στην Πύλο και μετά την 27.4.1941 επέστρεψαν ομαδικά στην Ακροναυπλία, ενώ μπορούσαν ανενόχλητοι ν’ αποδράσουν.
«Μάλιστα, γράφει, τα μέλη της Κομματικής Επιτροπής που ήταν ο κ. Κ.Κολιγιάννης, ο Γιάννης Λιανάς και ο Ζ. Ζωγράφος, κορδώνονταν, στην Ακροναυπλία, ότι κατάφεραν να φέρουν πίσω τους διακόσιους!»
Ο Κολιγιάννης μάλιστα προήχθη σε γραμματέα του στρατοπέδου της Ακροναυπλίας «σαν ανταμοιβή που κατάφερε να φέρει πίσω τους διακόσιους συντρόφους και δεν σκορπίστηκαν στην Ελλάδα…».
Αλλά και στο βιβλίο «Ακροναυπλία και Ακροναυπλιώτες 1937-1943» εκδ. Θεμέλιο, του Αντώνη Φλουντζή, κομμουνιστή και έγκλειστου επίσης στην Ακροναυπλία, αναγράφεται ότι ο παραπάνω αναφερόμενος Γιάννης Λιανάς, καταθέτει επί λέξει για την επιστροφή των 200 από την Πύλο στην Ακροναυπλία: «… μας έβαλαν σ’ επιβατικά βαγόνια. Δεν μας έδεσαν. Το ταξίδι ήταν χωρίς επεισόδια… Αν θέλαμε μπορούσαμε να φύγουμε. Θα τα καταφέρναμε μια χαρά. Ο Κολιγιάννης, ο Ζωγράφος κι εγώ αποτελούσαμε την κομματική επιτροπή, τους πρότεινα να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία να φύγουμε. Δεν συμφώνησαν. Θα γίνει μεγάλη αναστάτωση, μου είπαν, ενώ εμείς πρέπει να πάμε οργανωμένοι στην Ακροναυπλία».
Τα ίδια υποστηρίζει και ο έγκλειστος στις φυλακές της Ακροναυπλίας, Άγις Στίνας (Σπύρος Πρίφτης), Κερκυραίος από τα ιδρυτικά μέλη του Κ.Κ.Ε. και ύστερα διεθνιστής και αναρχικός, στο βιβλίο του «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ».
«Στην Ακροναυπλία τον Απρίλιο του 1941 θα μπορούσαμε να δραπευτεύσουμε και οι 600 κρατούμενοι. Το απαγόρευσε η «ηγεσία». Τότε ήταν ακόμα σε ισχύ το σύμφωνο Στάλιν-Χίτλερ και πίστευαν ότι οι Γερμανοί θα τους άφηναν επισήμως ελευθέρους».
Γιατί το ότι δεν έφυγαν από την Ακροναυπλία οι έγκλειστοι κομμουνιστές, δεν οφείλεται στα κρατικά όργανα της εποχής, αλλά στην δική τους καθοδήγηση.
Όσο για την παράδοση του Ν.Ζαχαριάδη στους Γερμανούς, ο αρχιστράτηγος του Δ.Σ.Ε. Μάρκος Βαφειάδης, κατάγγειλε εγγράφως ότι ο Ν.Ζαχαριάδης ήταν πράκτορας της Ναζιστικής Γερμανίας και επεδίωξε να ευρεθεί κρατούμενος στο Νταχάου!
Αποδίδει μάλιστα την σωτηρία του, στο Νταχάου, σ’ αυτήν την ιδιότητα που του προσάπτει!
