Του Διονύση Κ. Καραχάλιου
«Οι 200 ήταν εργάτες, υπάλληλοι, αγρότες, είχανε οικογένειες, παιδιά, φίλους. Είχαν μάθει να μάχονται κόντρα στο ρεύμα, σε όλες τις συνθήκες, ως στελέχη και μέλη του ΚΚΕ. Στην πλειοψηφία τους ήταν πρόεδροι συνδικάτων και εργατικών οργανώσεων, που πρωτοστάτησαν σε μεγάλους αγώνες τη δεκαετία του 1930. Κανόνας των κρατούμενων κομμουνιστών ήταν: “Να βγούμε από τη φυλακή πιο μορφωμένοι”. Παίρνανε δύναμη από την ιδεολογία του κομμουνισμού, από τον σκοπό της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας, υπερασπίζονταν – με κόστος διώξεις και βασανιστήρια – το ΚΚΕ, τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση (1917) και τη Σοβιετική Ένωση».
Η παραπάνω παράγραφος προέρχεται από το φυλλάδιο που κυκλοφόρησε, αυτές τις ημέρες, το ΚΚΕ, με τίτλο «Αυτά τα ντοκουμέντα ανήκουν στο λαό!» και το οποίο αναφέρεται στις περιλάλητες, πλέον, φωτογραφίες των «200 της Καισαριανής», η ύπαρξη των οποίων έγινε πρόσφατα γνωστή και έδωσε στους εν Ελλάδι νοσταλγούς του σταλινισμού την ευκαιρία να μας θυμίσουν την «μοναδικότητα» των «αγώνων» τους και την απλησίαστη «ηθική» τους «ανωτερότητα»!…
Όμως η προαναφερόμενη παράγραφος, που φέρει την επίσημη υπογραφή του ΚΚΕ, είναι εξόχως αποκαλυπτική: Διότι, χωρίς περιστροφές, με απόλυτη σαφήνεια και καθαρότητα, μας τονίζει ότι οι κρατούμενοι κομμουνιστές (που στη συνέχεια εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς στην Καισαριανή) «παίρνανε δύναμη από την ιδεολογία του κομμουνισμού, από τον σκοπό της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας, υπερασπίζονταν – με κόστος διώξεις και βασανιστήρια – το ΚΚΕ, τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση (1917) και τη Σοβιετική Ένωση»!…
Όσοι λοιπόν, παρασυρόμενοι από την εξαντλητική προπαγάνδα της Αριστεράς, που επιχειρεί να μας πείσει για την ανεκτίμητη προσφορά του ΚΚΕ κατά την διάρκεια της τριπλής ξενικής κατοχής, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, θαυμάζουν το «αγωνιστικό» μεγαλείο του «Κόμματος» (ένα είναι το «Κόμμα»…), καλό θα είναι να προσέξουν ότι, σύμφωνα με το ίδιο το ΚΚΕ, οι «ήρωές» του δεν πέθαιναν για την Ελλάδα και την ελευθερία της, αλλά για «τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση (1917) και τη Σοβιετική Ένωση»!!!…
Γράφει, μεταξύ άλλων, με αφορμή τις συγκεκριμένες φωτογραφίες, ο γνωστός υμνητής του Τσίπρα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Νίκος Μαραντζίδης (www/news247.gr, 24.02.2026):
«Η ένταξη στο Κόμμα, δεν ήταν για τους κομμουνιστές μια απλή επιλογή πολιτικής τοποθέτησης.[…] η ένταξη τους στο Κόμμα, συνιστούσε είσοδο σε ένα παγκόσμιο σύστημα αξιών, κωδίκων και συμβολισμών και η συμμετοχή σε αυτή την κοινότητα παρήγαγε νοήματα, στάσεις και συμπεριφορές που διαμόρφωναν μια ιδιαίτερη συλλογική ταυτότητα. Δεν ήταν μόνο ριζοσπαστική πολιτική κοινωνικοποίηση· ήταν υπαρξιακή δέσμευση.[…] οι 200 της Καισαριανής δεν ήταν αφηρημένα σύμβολα εθνικής ομοψυχίας. Ήταν κομμουνιστές που έδρασαν, διώχθηκαν και εκτελέστηκαν για τις ιδέες τους»!…
Με απλά λόγια: ΟΙ κομμουνιστές, καθώς είχαν το δικό τους «σύστημα αξιών, κωδίκων και συμβολισμών και η συμμετοχή σε αυτή την κοινότητα παρήγαγε νοήματα, στάσεις και συμπεριφορές που διαμόρφωναν μια ιδιαίτερη συλλογική ταυτότητα», δεν είχαν καμιά σχέση με την εθνική ομοψυχία! Ο αγώνας τους δεν ήταν αγώνας για την εθνική απελευθέρωση, αλλά για την επικράτηση αυτού του «παγκόσμιου συστήματος αξιών κλπ», που, όπου επικράτησε, με την μορφή των «λαϊκών δημοκρατιών», κατέληξε σε απάνθρωπη, βασανιστική δικτατορία και πλήρη υποταγή των λαών στην εφιαλτική κυριαρχία του ενός και μοναδικού (και φυσικά) κομμουνιστικού κόμματος…
Επομένως, πέρα από την εύλογη συγκίνηση και τον αναγκαίο σεβασμό, που απαιτεί η (κάθε) εκτέλεση από τους κατακτητές, η επιχειρούμενη αναγωγή, με αφορμή αυτή την αναφορά, των «αγώνων» των κομμουνιστών, κατά την διάρκεια της κατοχής, σε απλησίαστη εθνική προσφορά, που, μάλιστα, υπερκαλύπτει και μηδενίζει, κάθε πραγματική αντιστασιακή πράξη, που δεν προέρχεται από το ΚΚΕ, απλώς επιβεβαιώνει την μόνιμη, ιδιοτελή πρακτική του ΚΚΕ να εμφανίζεται ως η μοναδική αντιστασιακή και απελευθερωτική δύναμη της χώρας!…
Ο Βασίλης Μπαρτζιώτας, ένας από τους πλέον δουλικούς «υποτακτικούς» του Ζαχαριάδη, έχει παραδεχθεί ότι: «Το ΚΚΕ γαλουχήθηκε από την διδασκαλία του Λένιν-Στάλιν και έμαθε από την πρώτη ημέρα της δημιουργίας του να υποτάσσει τα συμφέροντα του κινήματός μας στα συμφέροντα της προλεταριακής επανάστασης και αυτό είναι η μοναδική σωστή εθνική πολιτική, να παλαίβει για την υπεράσπιστη της Σοβιετικής Ένωσης ακόμα απ’ την πρώτη μέρα της ίδρυσής του. Στο κόμμα μας δεν έχουν θέση αντισοβιετικές εκδηλώσεις. Δεν τις σηκώνει το κλίμα της απεριόριστης αφοσίωσης στη Σοβιετική Ένωση, στο κόμμα των Μπολσεβίκων και τον μεγάλο Στάλιν» (Βασίλης Μπαρτζιώτας, Μερικά ζητήματα της Ιστορίας του Κομμουνιστικού Κόμματος, «Νέος Κόσμος» 10 (Οκτώβρης 1952), σελ. 14)!…
Όπως εύστοχα παρατηρεί ο καθηγητής Στάθης Καλύβας (ο οποίος, εξ αιτίας των απόψεών του αποτελεί μόνιμο στόχο ύβρεων από την πλευρά της Αριστεράς…), «Αφενός οι κομμουνιστές δεν έκαναν (και το λένε ανοιχτά) απλά αντίσταση, έκαναν επανάσταση και μάλιστα με διεθνιστικό πρόσημο. Σκοπός τους δεν ήταν μόνο η απελευθέρωση, αλλά και η συγκρότηση ενός σοβιετικού κράτους, δηλαδή μιας ολοκληρωτικής δικτατορίας. Αφετέρου, δεν ήταν, όλοι όσοι έκαναν αντίσταση ενάντια στους Γερμανούς ,κομμουνιστές. Οι περισσότεροι Έλληνες που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς (και από τους Ιταλούς και τους Βουλγάρους, ας μην ξεχνάμε πως η κατοχή ήταν τριπλή) ήταν απλοί πολίτες δίχως πολιτική δράση, που πιάστηκαν στην αδυσώπητη μέγγενη των αντιποίνων…» (Στάθης Καλύβας, Από την εικόνα στην ουσία, «Καθημερινή», 24.02.2026).
Περαιτέρω ο Στάθης Καλύβας, αναφερόμενος στις αντιστασιακές πράξεις μη κομμουνιστών επισημαίνει ότι: «Η Λέλα Καραγιάννη, για παράδειγμα, υπήρξε μία από τις πιο αποτελεσματικές και ανιδιοτελείς μορφές της αντίστασης στην Ελλάδα. Εκτελέστηκε στο Χαϊδάρι, στις 8 Σεπτεμβρίου 1944, μαζί με άλλους 59 ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες, μέλη μη κομμουνιστικών αντιστασιακών οργανώσεων στην πλειονότητά τους. Οι φωτογραφίες μετά την εκτέλεσή τους κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο, όμως για κάποιο λόγο δεν φαίνεται να συγκλονίζουν εξίσου και σίγουρα διαφημίζονται πολύ λιγότερο από τους κομμουνιστές της Καισαριανής. Δεν πολυακούγεται η Λέλα Καραγιάννη, μάλλον γιατί έκανε το «λάθος» να συνεργαστεί στενά με τους Βρετανούς: η προτομή της βανδαλίστηκε ενώ μια πρόσφατη, εξαιρετική βιογραφία της (Στέλιος Περράκης, «Η απίθανη ηρωίδα. Η Λέλα Καραγιάννη και οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες στην Ελλάδα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου», Επίκεντρο, 2022) πέρασε μάλλον απαρατήρητη»…
Και, ακριβώς για να δοθεί η πραγματική διάσταση του «αγώνα», στον οποίο επιδόθηκαν οι κομμουνιστές κατά την τριπλή ξενική κατοχή, ο καθηγητής Καλύβας θυμίζει ότι: «λίγες μόνο μέρες πριν από τις εκτελέσεις της Πρωτομαγιάς στην Καισαριανή, στις 17 Απριλίου 1944 για την ακρίβεια, εκτελείται από τον ΕΛΑΣ ο συνταγματάρχης Δημήτριος Ψαρρός μαζί με δεκάδες άνδρες του 5/42 Συντάγματος»…
Ευτυχώς, στον χώρο της Αριστεράς, υπάρχουν και φωνές που δεν στρουθοκαμηλίζουν και δεν αποδέχονται την εργώδη προσπάθεια του ΚΚΕ να στηρίξει στις φωτογραφίες των «200 της Καισαριανής» ένα νέο προπαγανδιστικό αφήγημα για την μοναδικότητα και το μεγαλείο της αντιστασιακής του προσφοράς. Γράφει λοιπόν η πανεπιστημιακός Βασιλική Λάζου, που υπήρξε υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ στην Φθιώτιδα, κατά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές (ανάρτηση στο facebook, 17.02.2026):
“Επειδή φαίνεται πως φτάσαμε στο σημείο να πρέπει να υπερασπιζόμαστε το αυτονόητο, ανεξάρτητα από συμπορεύσεις ή προσωπικές συμπάθειες, θα το κάνουμε — καθαρά και χωρίς περιστροφές. Οι κομμουνιστές κρατούμενοι στο Στρατόπεδο Χαϊδαρίου κρατούνταν από τα γερμανικά SS. Οι διοικήσεις των στρατοπέδων — στο Χαϊδάρι και στη Λάρισα — ήταν γερμανικές (και σε φάσεις ιταλικές), στο πλαίσιο της ναζιστικής κατοχής.
Δεν υπήρχε ελληνική κυβέρνηση. Η “Ελληνική Πολιτεία” ήταν όργανο της ναζιστικής Νέας Τάξης. Η χώρα ήταν υπό στρατιωτική κατάκτηση. Αυτή η συνθήκη ήταν που επέτρεψε τις εκτελέσεις ως αντίποινα για την εκτέλεση του Γερμανού στρατηγού στους Μολάους. Δεν υπήρχε «ελληνική απόφαση». Υπήρχε κατοχική ναζιστική διαταγή.
Οι 200 μεταφέρθηκαν στο Σκοπευτήριο Καισαριανής και εκτελέστηκαν με εντολή της ναζιστικής διοίκησης. Αυτή είναι η ιστορική πραγματικότητα.[…] Η ευθύνη βαρύνει πρώτιστα και αδιαμφισβήτητα τη ναζιστική κατοχική εξουσία. Χωρίς τα SS, χωρίς τη ναζιστική διοίκηση και χωρίς την Κατοχή, δεν θα υπήρχε αυτή η σφαγή. Η ιστορική μνήμη δεν είναι πεδίο συμψηφισμών. Είναι ζήτημα αλήθειας»…
Με αυτά τα δεδομένα, οι φωτογραφίες των «200 της Καισαριανής», πέρα από το ανθρώπινο στοιχείο της οδύνης για τον βίαιο θάνατό τους, δεν προσφέρουν παρά την αφορμή για την προπαγανδιστική εκμετάλλευσή τους από το ΚΚΕ, το οποίο ουδέποτε μετανόησε για τον βίαιο θάνατο χιλιάδων αθώων Ελλήνων, που το ίδιο προκάλεσε εν μέσω τριπλής ξενικής κατοχής… Και, ίσως, γι’ αυτόν τον λόγο, δεν είναι δυνατόν να αποτελέσουν «μνημείο» προς μουσειακή αξιοποίηση, όταν κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει με χιλιάδες φωτογραφίες ηρώων που βασανίστηκαν και πέθαναν για την Ελλάδα και μόνον γι’ αυτήν, όπως π.χ. οι Κώστας Περρίκος, Ιουλία Μπίμπα, Γεώργιος Ιβάνοφ, Λέλα Καραγιάννη κλπ. κλπ., των οποίων το ΚΚΕ ξεχνά και διαγράφει την εθνική (και μόνον) προσφορά και θυσία τους …
