Του Κώστα Πάντζιου
Μετά από την παρέλευση μιας εβδομάδας, η οδύνη κάθε υγιώς σκεπτόμενου ανθρώπου για τα θύματα του πολέμου στη Μέση Ανατολή, μεγαλώνει. Αλλά μεγαλώνουν και οι απορίες, για το τι ακριβώς, σε επίπεδο πολιτικού σχεδιασμού, κρύβεται πίσω από την πολεμική επιχείρηση ΗΠΑ – Ισραήλ. Αν αυτό συμβαίνει, τότε η όλη επιχείρηση κατά του Ιράν δεν αποκλείεται να αποτύχει, με απρόβλεπτες συνέπειες στην ευρύτερη περιοχή –συνέπειες πολιτικές και οικονομικές– που θα πλήξουν σοβαρά και τον ευρωπαϊκό χώρο. Αυτό, σε επίπεδο εκτός ΗΠΑ. Διότι σε επίπεδο ΗΠΑ, τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν σε δεινή ήττα του Προέδρου Ντ. Τραμπ και των συνεργατών του.
Ας δούμε, λοιπόν, πιο διερευνητικά την όλη υπόθεση, η οποία από μόνη της, οδηγεί σε κάποιες σκέψεις για το συνολικό αμερικανικό εγχείρημα. Πρώτον και κύριον, αν η επιχείρηση αποσκοπούσε σε πίεση της ηγεσίας του Ιράν να δεχτεί τη συμφωνία με τις ΗΠΑ για τα πυρηνικά, αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει. Και αυτό εξάγεται ως συμπέρασμα από το ότι όλοι σχεδόν οι πολιτικοί και στρατιωτικοί αναλυτές της Δύσης, είχαν προβλέψει από την πρώτη κιόλας μέρα του πολέμου, ότι η Ιρανική πολιτική ηγεσία θα είχε δεχτεί, πραγματικές αυτή τη φορά, διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ. Τη σκέψη αυτή ενισχύει το γεγονός, ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ είχε προβλέψει πως ο πόλεμος θα διαρκούσε λίγα 24ωρα!!! Δεύτερον, υπάρχει η πρόσφατη δήλωση του κ. Τραμπ, ότι ο πόλεμος θα κρατήσει πολύ καιρό, αν χρειαστεί, ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι που ο ίδιος έχει θέσει. Όμως, κοντά στο νου και η γνώση, δηλαδή αν π.χ. ο πόλεμος κρατήσει μήνες, χωρίς χειροπιαστό αποτέλεσμα, τότε τινάζεται στον αέρα η επιδίωξη του Προέδρου των ΗΠΑ να επηρεάσει, με μια γρήγορη επιτυχία της κυβέρνησης και του κόμματός του, τις ενδιάμεσες εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου.
Πάμε τώρα στην περίπτωση που οι ΗΠΑ έχουν σχεδιάσει την αλλαγή του καθεστώτος στο Ιράν. Αυτό μπορούσε, πράγματι, να συμβεί σε ελάχιστες εβδομάδες. Όμως, δεν χρειάζεται μεγάλη ανάλυση, να πιστέψει κανείς ότι για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, θα πρέπει –αν μη τι άλλο– να το επιθυμεί ο στρατός στο Ιράν, πράγμα το οποίο δεν φαίνεται στον ορίζοντα, καθώς η πληροφόρηση των πιο έγκυρων ΜΜΕ του Δυτικού Κόσμου προεξοφλεί, για τώρα τουλάχιστον, ότι ο στρατός και το καθεστώς των Μουλάδων, είναι σε απόλυτη συμμαχία, όπως φαίνεται πως συμβαίνει και με σημαντική πλειοψη-φία του Ιρανικού λαού, αφού έχουν να αντιμετωπίσουν κίνδυνο ύπαρξής τους.
Για να δούμε τώρα τι γίνεται με την περίπτωση των καθεστώτων του Αραβικού Κόλπου, που οι σχεδιαστές του πολέμου στην Ουάσινγκτον είχαν προεξοφλήσει πως θα συνέπρατταν με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, εναντίον του Ιράν. Μία εβδομάδα τώρα, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Και ας υπάρχει η δυσφορία των καθεστώτων αυτών από τις επιθέσεις των Ιρανών σε στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ. Αλλά, μάλλον, υπάρχει το ολιγότερον λάθος σχεδιασμός του Λευκού Οίκου σε ό,τι αφορά το τι θα προκύψει, σε μια υποτιθέμενη νίκη των ΗΠΑ και Ισραήλ έναντι του Ιράν, τη στιγμή μάλιστα πως η σκέψη να υπάρξει ένα μεταβατικό καθεστώς με τον γιο Ριζά Παχλεβί, δεν φαινόταν να τραβάει. Κάποιοι πολιτικοί αναλυτές, μάλιστα, υποστηρίζουν πως αν δεν είχε υπάρξει η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν, ίσως να είχε υπάρξει αλλαγή στη χώρα αυτή, ώστε το τυραννικό θεοκρατικό καθεστώς να πέσει κάτω από την λαϊκή κινητοποίηση που ήδη είχε αρχίσει. Τώρα, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, μας οδηγούν να θυμηθούμε τον μεγάλο στρατιωτικό συγγραφέα της Κίνας Ζου Μου, που έχει γράψει ότι δεν πρέπει να στριμώχνεις στον τοίχο τον αντίπαλο, έτσι ώστε να μην έχει επιλογή διαφυγής. Και άρα, θα παλέψει με νύχια και με δόντια, να αποκρούσει τον αντίπαλο, αφού πια δεν έχει να χάσει τίποτα!!!
Και δύο λόγια για τον παράγοντα Ευρώπη και Ευρωπαϊκή Ένωση, ως προς τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Είναι, νομίζουμε, τραγικό το ότι δοκιμάζεται ήδη στην πράξη ή άνευ προηγουμένου ευρωπαϊκή συνοχή απέναντι σε έναν πόλεμο, με την πλήρη συστράτευση του Ηνωμένου Βασιλείου. Αν η αμερικανική πολιτική ηγεσία επικοινωνούσε με την πραγματικότητα και όχι με τα δικά της μόνο φαντάσματα και αφηγήματα, θα είχε ικανοποιηθεί και δεν θα δυσφορούσε, αναγνωρίζοντας, αν μη τι άλλο, το γεγονός πως από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, πλήττονται τα ευρωπαϊκά κράτη, στο σύνολό τους, και άρα επιλέγουν ως ελεύθερες χώρες, τον τρόπο με τον οποίο θα αντιδράσουν, δοθέντος ότι ο Πρόεδρος Τραμπ, μέσα στη γεωπολιτική μοναξιά του, δεν έκανε τίποτε λιγότερο, μήνες τώρα, από το να δείχνει την αντιπάθειά του στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για διάφορους λόγους, όλους κατά την άποψή μας, εσφαλμένως.
Τέλος, η χωρίς πολιτικό στόχο ανάληψη από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, της ευθύνης ενός γενικευμένου πολέμου στη Μέση Ανατολή (εννοούμε σχεδιασμένο πολιτικό στόχο), όσο κι αν φαίνεται παράξενο, αφήσει στον Ντ. Τραμπ τη δυνατότητα απεμπλοκής των ΗΠΑ από τον πόλεμο αυτό, ως εξής: Θα μπορούσε να τον σταματήσει άμεσα, δηλώνοντας ότι έκανε μία προσπάθεια, ώστε να βοηθήσει σε αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν, προς τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, έστω με καταπάτηση των αρχών του Διεθνούς Δικαίου, αλλά αφού ο Ιρανικός λαός δεν συναινεί, εκείνος και η χώρα του δεν μπορούν να κάνουν τίποτε περισσότερο!!! Βέβαια, υπάρχουν και πολιτικοί αναλυτές που δίνουν μια άλλη διάσταση στην όλη υπόθεση. Λέγουν, δηλαδή, πως οι ΗΠΑ πάνε να αποδυναμώσουν τα γεωπολιτικά ερείσματα της Κίνας στη Μέση Ανατολή και στην Ευρασία. Λέτε..;
