Μύθοι και πραγματικότητες, με αφορμή τα πρόσφατα περιστατικά στον νομό των Τρικάλων…
Τα κρούσματα αυτοκτονιών και σχετικών αποπειρών που σημάδεψαν τις τελευταίες ημέρες -αλλά και, με αυξημένη συχνότητα, ολόκληρη την τρέχουσα χρονιά- την κοινωνία της πόλεως και του νομού των Τρικάλων, με ένα εξ αυτών να αφορά νεαρό άνδρα, ορμώμενον εκ της ιδιαιτέρας μου πατρίδος, Καλαμπάκας και με τον κύριο όγκο τους να περιλαμβάνει νεαρούς άνδρες, φέρνουν ξανά -και αναπόφευκτα- στο αρνητικό επίκεντρο της επικαιρότητας τη συσχέτιση της οικονομικής κρίσης και της εξ αυτής διογκούμενης ανεργίας και ευρύτερης οικονομικής δυσχέρειας, με την αυτοκτονικότητα, καθώς μεγάλο ποσοστό των αυτοκτονιών που διαπράττονται στη διάρκεια οικονομικών κρίσεων, γίνονται από άτομα που πάσχουν από καταθλιπτική διαταραχή και από τις λεγόμενες άτυπες μορφές της κατάθλιψης, με τους άνεργους άνδρες, άνω των 40 ετών να καταλαμβάνουν τη μερίδα του λέοντος στα σχετικά ποσοστά.
Στις ψυχοπαθολογικές επιπτώσεις της ανεργίας συμπεριλαμβάνονται η αύξηση της κατάθλιψης, των αυτοκτονιών και του αλκοολισμού. Η στενή και διαχρονική σχέση της ανεργίας με την αυτοκτονικότητα αποκαλύπτεται από τα σχετικά στατιστικά στοιχεία που καταδεικνύουν –ήδη από περιόδους προ της ενάρξεως της τρέχουσας, παγκόσμιας οικονομικής κρίσης- αύξηση των αυτοκτονιών κατά 0,8% για κάθε αύξηση του δείκτη της ανεργίας κατά 1%, σε ηλικίες μικρότερες των 65 ετών. (Stuckler et al, 2009).
