Δηλαδή, για να έχουμε καλό ρώτημα, το ζητούμενο αυτών που άρχισαν ήδη να προπαγανδίζουν τη «χαλαρή ομοσπονδία» είναι το περιεχόμενο της ΔΔΟ; Το σωστό περιεχόμενο; Δεν ήταν αυτό που μας πλάσαραν τόσο καιρό; Αυτό που υποτίθεται ήταν συμφωνημένο και το ήθελαν και οι Τούρκοι και οι Τουρκοκύπριοι και τα Ηνωμένα Έθνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση κι όλο το σύμπαν; Όταν ο Αντόνιο Γκουτέρες στην έκθεση για τις καλές υπηρεσίες του, μετά το Κραν Μοντανά, έγραφε ότι «μέχρι το τέλος της Διάσκεψης, οι πλευρές είχαν πρακτικά καταλήξει σε πλήρη συμφωνία για την ομοσπονδιακή εκτελεστική εξουσία και την αποτελεσματική συμμετοχή» (30/9/2017), δεν το εννοούσε; Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ενώ υπήρξε πλήρης συμφωνία για την ομοσπονδιακή εκτελεστική εξουσία και την αποτελεσματική συμμετοχή, όπου έγιναν οι μεγάλες υποχωρήσεις της πλευράς μας για να ικανοποιηθούν οι τουρκικές αξιώσεις, η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν την παραμικρή υποχώρηση σε αυτά που αναμέναμε ότι θα επιδείξουν διαλλακτικότητα μετά από τα δικά μας «δώρα». Δηλαδή, στην αποχώρηση του κατοχικού στρατού και στην επιστροφή εδαφών. Έτσι, αυτά τα αφήνουμε ξανά κατά μέρος και ακολουθούμε την τακτική του «ό,τι θυμάται χαίρεται». Χωρίς νόημα, χωρίς στόχους, χωρίς κόκκινες γραμμές.
Βρισκόμαστε ξανά μπροστά σε μια νέα προσαρμογή στις τουρκικές θέσεις. Δεν έχει τελειωμό αυτή η ιστορία. Κάθε φορά κάνουν και το χειρότερο βήμα. Κι εκεί που νομίζεις ότι δεν υπάρχει χειρότερο, κάνουν το επόμενο. Ασταμάτητοι. Άρχισαν τώρα ξαφνικά να προπαγανδίζουν τα θετικά της «χαλαρής ομοσπονδίας» ως να απευθύνονται σε άνοες. Οι ίδιοι, που μας έλεγαν ότι είναι όλα συμφωνημένα, ότι η Τουρκία θέλει λύση, ότι είναι συμφωνημένη η βάση της λύσης και η ΔΔΟ. Ότι οι «απορριπτικοί» Ελληνοκύπριοι εμποδίζουν την ευτυχία. Τώρα, ξαφνικά, τίποτε δεν είναι συμφωνημένο. Ούτε καν το πολιτειακό μοντέλο. Και πρέπει να κάνουμε εξορθολογισμό. Όπως αυτόν της Παιδείας, των τραπεζών, της Δημόσιας Υπηρεσίας. Με την ίδια επιπολαιότητα. Με την ίδια αφέλεια. Με την ίδια αυτοκαταστροφική διάθεση. Μέχρι το επόμενο χειρότερο βήμα.
Και κάθε φορά οι ίδιοι σοφοί να αναλαμβάνουν την ωραιοποίηση, τον καλλωπισμό. Ο Αλέκος Μαρκίδης δυο μέρες τώρα, από κανάλι σε κανάλι, να εξηγεί στον λαό πόσο πιο λειτουργική θα είναι η «χαλαρή ομοσπονδία» και να αφορίζει όλους τους άλλους, που την αμφισβητούν. Ως ο μόνος ειδικός. Τόσο ειδικός που το σχέδιο, που ο ίδιος διαπραγματεύτηκε και παρουσίασε στον λαό, το σχέδιο που κατέγραφε στην πράξη τη χαλαρή ΔΔΟ, απορρίφθηκε από το 76% του λαού. Κι ο Νίκος Τορναρίτης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος, να σπεύδει στα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» να αυτολιβανίζεται γιατί ο ίδιος είπε από τον Ιούλιο ότι πρέπει «να σκεφτούμε σοβαρά την αποκεντρωμένη ομοσπονδία», όπως ήταν ο τίτλος συνέντευξής του, που υπενθυμίζει με φωτοτυπία μπας και αμφισβητήσει κανείς ότι αυτός κατέχει τη σοφία. Μαζί κι ο Χρήστος Πουργουρίδης κι ο Μιχάλης Παπαπέτρου, που χτες η εφημερίδα της Κυβέρνησης και του Σωκράτη Χάσικου έσπευσε να φιλοξενήσει τις θετικές απόψεις τους για τη χαλαρή ομοσπονδία.
Καλά, τόσα χρόνια, ήταν σίγουροι πως δεν υπάρχει πιο λειτουργικό μοντέλο από αυτό που πλάσαραν. Της ΔΔΟ. Που ούτως ή άλλως αποτελεί μια παρωδία ομοσπονδιακού συστήματος, μια συγκεκαλυμμένη συνομοσπονδία, που θα γινόταν για να καταρρεύσει αμέσως μετά. Τώρα ξαφνικά δεν ήταν και τόσο ιδανικό αυτό το μοντέλο και πρέπει να γίνει ιδανικό μέσα από τη χαλαρότητα της κεντρικής κυβέρνησης. Κι αύριο μπορεί να ανακαλύψουν ότι ούτε αυτό λειτουργεί, διότι για την άλλη πλευρά δεν αλλάζει τίποτε, είτε με τη χαλαρή είτε με την ισχυρή κυβέρνηση. Η άλλη πλευρά το μόνο που θέλει είναι τη νομιμοποίηση του ρόλου της Τουρκίας στην Κύπρο. Αν αυτό θα γίνει μέσα από μια συνομοσπονδιακή διευθέτηση ή μέσα από τη ΔΔΟ ή τα δύο αναγνωρισμένα κρατίδια, το ίδιο τους κάνει. Τι νόημα έχει η συζήτηση περί της χαλαρότητας του μοντέλου διακυβέρνησης αν δεν διασφαλίζεται το κυρίαρχο, που μας αφορά; Η πραγματική απαλλαγή από την τουρκική ομηρία.
Άριστος Μιχαηλίδης
Πηγή : philenews.com
Βρισκόμαστε ξανά μπροστά σε μια νέα προσαρμογή στις τουρκικές θέσεις. Δεν έχει τελειωμό αυτή η ιστορία. Κάθε φορά κάνουν και το χειρότερο βήμα. Κι εκεί που νομίζεις ότι δεν υπάρχει χειρότερο, κάνουν το επόμενο. Ασταμάτητοι. Άρχισαν τώρα ξαφνικά να προπαγανδίζουν τα θετικά της «χαλαρής ομοσπονδίας» ως να απευθύνονται σε άνοες. Οι ίδιοι, που μας έλεγαν ότι είναι όλα συμφωνημένα, ότι η Τουρκία θέλει λύση, ότι είναι συμφωνημένη η βάση της λύσης και η ΔΔΟ. Ότι οι «απορριπτικοί» Ελληνοκύπριοι εμποδίζουν την ευτυχία. Τώρα, ξαφνικά, τίποτε δεν είναι συμφωνημένο. Ούτε καν το πολιτειακό μοντέλο. Και πρέπει να κάνουμε εξορθολογισμό. Όπως αυτόν της Παιδείας, των τραπεζών, της Δημόσιας Υπηρεσίας. Με την ίδια επιπολαιότητα. Με την ίδια αφέλεια. Με την ίδια αυτοκαταστροφική διάθεση. Μέχρι το επόμενο χειρότερο βήμα.
Και κάθε φορά οι ίδιοι σοφοί να αναλαμβάνουν την ωραιοποίηση, τον καλλωπισμό. Ο Αλέκος Μαρκίδης δυο μέρες τώρα, από κανάλι σε κανάλι, να εξηγεί στον λαό πόσο πιο λειτουργική θα είναι η «χαλαρή ομοσπονδία» και να αφορίζει όλους τους άλλους, που την αμφισβητούν. Ως ο μόνος ειδικός. Τόσο ειδικός που το σχέδιο, που ο ίδιος διαπραγματεύτηκε και παρουσίασε στον λαό, το σχέδιο που κατέγραφε στην πράξη τη χαλαρή ΔΔΟ, απορρίφθηκε από το 76% του λαού. Κι ο Νίκος Τορναρίτης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος, να σπεύδει στα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» να αυτολιβανίζεται γιατί ο ίδιος είπε από τον Ιούλιο ότι πρέπει «να σκεφτούμε σοβαρά την αποκεντρωμένη ομοσπονδία», όπως ήταν ο τίτλος συνέντευξής του, που υπενθυμίζει με φωτοτυπία μπας και αμφισβητήσει κανείς ότι αυτός κατέχει τη σοφία. Μαζί κι ο Χρήστος Πουργουρίδης κι ο Μιχάλης Παπαπέτρου, που χτες η εφημερίδα της Κυβέρνησης και του Σωκράτη Χάσικου έσπευσε να φιλοξενήσει τις θετικές απόψεις τους για τη χαλαρή ομοσπονδία.
Καλά, τόσα χρόνια, ήταν σίγουροι πως δεν υπάρχει πιο λειτουργικό μοντέλο από αυτό που πλάσαραν. Της ΔΔΟ. Που ούτως ή άλλως αποτελεί μια παρωδία ομοσπονδιακού συστήματος, μια συγκεκαλυμμένη συνομοσπονδία, που θα γινόταν για να καταρρεύσει αμέσως μετά. Τώρα ξαφνικά δεν ήταν και τόσο ιδανικό αυτό το μοντέλο και πρέπει να γίνει ιδανικό μέσα από τη χαλαρότητα της κεντρικής κυβέρνησης. Κι αύριο μπορεί να ανακαλύψουν ότι ούτε αυτό λειτουργεί, διότι για την άλλη πλευρά δεν αλλάζει τίποτε, είτε με τη χαλαρή είτε με την ισχυρή κυβέρνηση. Η άλλη πλευρά το μόνο που θέλει είναι τη νομιμοποίηση του ρόλου της Τουρκίας στην Κύπρο. Αν αυτό θα γίνει μέσα από μια συνομοσπονδιακή διευθέτηση ή μέσα από τη ΔΔΟ ή τα δύο αναγνωρισμένα κρατίδια, το ίδιο τους κάνει. Τι νόημα έχει η συζήτηση περί της χαλαρότητας του μοντέλου διακυβέρνησης αν δεν διασφαλίζεται το κυρίαρχο, που μας αφορά; Η πραγματική απαλλαγή από την τουρκική ομηρία.
Άριστος Μιχαηλίδης
Πηγή : philenews.com
