Αν κάποιοι νομίζουν ότι θα κάνουν την Ελλάδα να μοιάσει με τη Γαλλία, πρέπει να καταλάβουν κάτι: άλλο η διαμαρτυρία, άλλο το χάος.
Δείτε τι συμβαίνει γύρω μας. Στη Γαλλία, μαθητές διαδηλώνουν για την εκπαίδευση και οι κινητοποιήσεις συναντούν την οργή για την ακρίβεια. Στην Ισπανία και την Πορτογαλία, οι άνθρωποι διαμαρτύρονται γιατί δεν μπορούν να πληρώσουν ένα σπίτι. Στο Βέλγιο τα ίδια. Στην Ιταλία, ειρηνικές πορείες καταλήγουν σε συγκρούσεις. Στην Αλβανία, η οργή στρέφεται κατά της διαφθοράς και της ανεργίας.
Τι κοινό έχουν όλα αυτά; Άνθρωποι που πιέζονται οικονομικά και αισθάνονται ότι η πολιτική δεν τους δίνει λύσεις. Κι όταν η δυσαρέσκεια συσσωρεύεται, γίνεται εύφλεκτο υλικό.
Η Ελλάδα, όμως, δεν είναι σήμερα σε αυτή την κατάσταση. Και δεν υπάρχει κανένας λόγος να οδηγηθούμε σε κοινωνικό χάος όπως το 2015 ή το 2008. Γιατί άλλο είναι να βγαίνεις στον δρόμο για το νοίκι, τον μισθό και την ακρίβεια, κι άλλο να σπας μαγαζιά, να καίς περιουσίες και να βαφτίζεις τη βία και το χάος, «λαϊκή εξέγερση».
Οι μπαχαλάκηδες δεν εκπροσωπούν την κοινωνία. Την έχουν ζημιώσει πολλαπλώς, το ίδιο θα επιχειρήσουν να κάνουν και στις μέρες μας. Και αν ακροδεξιές ή ακροαριστερές ομάδες επιχειρήσουν να αξιοποιήσουν πραγματικά κοινωνικά προβλήματα για να προκαλέσουν χάος, η Πολιτεία οφείλει να τις αντιμετωπίσει αποφασιστικά, προστατεύοντας ταυτόχρονα το δικαίωμα στην ειρηνική διαμαρτυρία.
