Του Κώστα Πάντζιου
Όσο συνεχίζεται με μεγαλύτερη ένταση η προεκλογική περίοδος, τόσο πιο πολύ ξεκαθαρίζει το πολιτικό και κομματικό τοπίο. Αυτό είναι παραγωγικό και ευχάριστο. Για το περιεχόμενο αυτής της διαπίστωσης, υπάρχουν δύο βάσεις. Η μία είναι η κυβερνητική του κ. Κυρ. Μητσοτάκη, που δυστυχώς για το κόμμα του και για τον ίδιο, έχει ελάχιστα πολιτικά χαρακτηριστικά, αφού ο πυρήνας των προσπαθειών του είναι να πείσει γιατί δεν έκανε επί οκτώ χρόνια κάποια πράγματα που έχει ανάγκη η χώρα. Και επειδή οι πληροφορίες αναφέρουν ότι οι δημοσκοπήσεις που κάνει το κόμμα, μόλις που αγγίζουν το ποσοστό του 20%, ο πρωθυπουργός και Πρόεδρος της ΝΔ έχει γίνει «αεικίνητος», με στόχο να αλλάξει το κλίμα. Αυτό, προφανώς, δεν είναι πολιτική, με την πλήρη έννοια του όρου, αλλά μια δραστηριότητα για να σωθεί ό,τι είναι δυνατόν να σωθεί, από μία αποτυχημένη 8ετία!!!
Πολιτική, λοιπόν, συνιστά η δραστηριότητα των δύο κομμάτων της Αντιπολίτευσης, δηλαδή της ΕΛΑΣ και του ΠΑΣΟΚ. Θέλουν να προσφέρουν κάτι άλλο, διαφορετικό, από την «ασάλευτη ζωή» της μητσοτακικής 8ετίας (για να θυμηθούμε τον τίτλο της εξαίρετης συλλογής ποιημάτων του Κωστή Παλαμά). Τα δύο αυτά κόμματα, έχει ενδιαφέρον ότι προσπαθούν για μια άλλη πολιτική πρόταση και κυβερνητική εκδοχή. Μόνο που είναι δέσμια και τα δύο ξεπερασμένων κομματικών προκαταλήψεων, που συνίστανται, γενικά, στην… αγωνία του ποιος θα είναι δεύτερος και ποιος θα είναι τρίτος στις δημοσκοπήσεις, όταν μπορούν να είναι ισχυρά, λαϊκά και στην πρώτη γραμμή των πολιτικών εξελίξεων, αν από τώρα οι ηγέτες τους δηλώσουν ότι όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα της πρώτης κάλπης, τα κόμματα αυτά θα συμμαχήσουν για την δημιουργία μιας προοδευτικής κυβέρνησης. Αφού, λοιπόν, δεν τολμούν να το κάνουν αυτό, τότε μοιραία και αυτοί οι πολίτες που συζητούν, ή γράφουν για τα πολιτικά μας πράγματα, να κάνουν «ξεχωριστές» προσεγγίσεις για την ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ.
Ας αρχίσουμε από το δεύτερο, από το ΠΑΣΟΚ. Ο Πρόεδρος κ. Νίκος Ανδρουλάκης, έχει αποτύχει πλήρως να συσπειρώσει τη βάση του παλαιού ΠΑΣΟΚ, δηλαδή των ψηφοφόρων που έχουν σημείο αναφοράς το Κίνημα της Αλλαγής, που στη δεκαετία του 1970 εξέφρασε πολιτικά ο Ανδρέας Παπαν-δρέου, αλλά απέτυχε, χρόνια τώρα, να προσελκύσει νέους ψηφοφόρους, που θα ήθελαν να πιστέψουν πως η χώρα δεν είναι κατ’ ανάγκη δρομολογημένη να υφίσταται την ομάδα των ασήμαντων πολιτικών που συνιστούν την κυβερνητική πρόταση του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη!!! Άρα, έχουμε αδιέξοδο. Είναι χαρακτηριστικό, εν προκειμένω, το γεγονός ότι η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ νιώθει ικανοποιημένη, που για λίγες εβδομάδες το κόμμα «τσίμπησε» δύο μονάδες. Κρίμα, γιατί αυτό οφείλεται στην υπερπροβολή του κ. Ν. Ανδρουλάκη από τα φιλικά προς την κυβέρνηση ΜΜΕ, προφανώς, όχι χωρίς κομματική ιδιοτέλεια!!!
Και πάμε τώρα στην ΕΛΑΣ του κ. Αλέξη Τσίπρα, η οποία από τότε που ιδρύθηκε, τον περασμένο Μάιο, είναι μεταξύ δύο «πυρών». Αλλά αυτό δεν βλάπτει, αλλά κομματικά ωφελεί. Εκείνο που βλάπτει το προοδευτικό, ούτως ή άλλως, αυτό κόμμα, είναι η κατάσταση αμηχανίας και εσωστρέφειας –και κάποιων λαθών, όπως εκείνα τα δύο για την 13η σύνταξη και τα ιδιωτικά ΑΕΙ. Αυτό, είναι πολιτικό, όχι και τόσο πολύ. Το πολιτικό κομμάτι της όλης υπόθεσης είναι άλλο, κατά τη γνώμη μας. Και αυτό έχει να κάνει με τη δυσκολία του εγχειρήματος του κ. Αλ. Τσίπρα να πάει κομματικά πιο πραγματιστικά σε μια νέα προσέγγιση της έννοιας της Αλλαγής, με νέα πρόσωπα. Αυτό είναι σωστό. Όμως, στην πορεία, το όλο θέμα είχε κάποιες παρενέργειες, αφού ο κ. Αλέξης Τσίπρας αναγκάστηκε να μην προβάλει τα επιτεύγματα της κυβερνητικής θητείας του τότε ΣΥΡΙΖΑ, που κατά την γνώμη πολλών πολιτικών παρατηρητών ήταν εξαιρετικά αξιόλογα για τους αδύναμους οικονομικά Έλληνες πολίτες, αφού στον… «εξώστη» οδηγήθηκαν και στελέχη του τότε ΣΥΡΙΖΑ, που είχαν συμμετοχή στο έργο αυτό, είτε ως Υπουργοί, είτε ως στελέχη του κόμματος.
Όμως, όλοι κάνουν λάθη. Και οι πολιτικοί. Έτσι, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι πολιτικοί που πέτυχαν στις θέσεις που είχαν επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ, έγιναν δεκτοί στην ΕΛΑΣ, δηλαδή οι κ.κ. Ζαμπάρας, Νοτοπούλου, Ξενογιαννακοπούλου, Αχτσιόγλου και Ηλιόπουλος. Και σύμφωνα με πληροφορίες, έπονται άλλοι πέντε ή έξι πολιτικοί. Φυσικά, ο κ. Αλ. Τσίπρας, ο οποίος έχει συγκυβερνήσει με κάποια στελέχη του τότε ΣΥΡΙΖΑ και θεωρεί ότι με το νέο κόμμα που ίδρυσε δεν επιθυμεί τη συνεργασία με αυτούς τους συντρόφους του, έχει και δικαίωμα να το κάνει. Και μιας και το φέρνει η κουβέντα και επιπλέον είναι πολύ πιθανόν να υπάρξει κυβέρνηση, μετά τις εκλογές, Κεντροαριστερής σύνθεσης, τα στελέχη της ΕΛΑΣ που θα αναλάβουν κυβερνητικές θέσεις, νομίζουμε πως πρέπει να συνειδητοποιή-σουν ότι οι πολίτες που θα τους ψηφίσουν και θα τους δώσουν εξουσία, αναμένουν να κάνουν μια κυβέρνηση καλύτερη, προοδευτικότερη και μία κυβέρνηση κοντά στα προβλήματα των πολλών. Το τελευταίο που θα περίμεναν είναι τα στελέχη αυτά, να μη βρουν την… κατάλληλη ευκαιρία να λύσουν ιδεολογικής κατεύθυνσης θέματα και νοοτροπίες, γιατί άλλη είναι τότε η αποστολή τους!!!
