Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου
Η υπογραφή των συμφωνιών στο Σαρμ ελ Σέικ της Αιγύπτου για την ειρήνευση των σχέσεων του Ισραήλ με τους Παλαιστίνιους, προσέφερε πολύ περισσότερες ελπίδες αισιοδοξίας από ποτέ στο παρελθόν. Αυτό έγινε, δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνάμε, επειδή οι ειρηνευτικές συνομιλίες προκλήθηκαν μετά από έναν πόλεμο αιματηρό, με ουσιαστικά αποτελέσματα. Δεν υπήρξαν συνεννοήσεις πριν σχηματισθεί κάποια ορατή ολοκλήρωση των στρατιωτικών συγκρούσεων.
Στην πολεμική αναμέτρηση που προηγήθηκε, το Ισραήλ κατατρόπωσε περίπου ολοκληρωτικά την Χαμάς και τις Σιιτικές μουσουλμανικές δυνάμεις που συσπειρώνονταν πίσω της και που οικονομικά στήριζαν την ύπαρξη και τιπς δράσεις της. Συρία, Ιράν, Σιιτικές πολιτοφυλακές του Ιράκ, ακόμη και Σιίτες συμπαθούντες από Υεμένη όπως και η Χετζμπολάχ του Λιβάνου εξοντώθηκαν στα πεδία της μάχης η ξεδοντιάσθηκαν σαν απειλή από δυνάμεις που συνεργάζονται με την Ιερουσαλήμ (όπως λχ οι ΗΠΑ).
Απέμειναν στο αντίθετο στρατόπεδο κάποιοι περιθωριακοί ακτιβιστές από την Δύση, ορισμένοι “προοδευτικοί” φωνασκούντες στην Ευρώπη, η Γκρέτα Τούνμπεργκ, η βουλευτής του Σύριζα κα Πέρκα και κάποιοι Έλληνες συνδικαλιστές που πρόσκεινται στο ΚΚΕ. Αυτονόητα, με αυτούς μόνο, η Χαμάς ήταν τελειωμένη. Αξιοπρόσεκτη είναι η απουσία Αράβων μουσουλμάνων, που να είναι όμως Σουνίτες, από την φιλική προς την Χαμάς εξίσωση. Είναι φανερό πως το Ισραήλ είχε κάνει σωστά τους υπολογισμούς του. Και πόνταρε στο μίσος του Σουνιτικού κόσμου προς μία ομόπιστη (δηλ. Σουνιτική) σε αυτούς οργάνωση που όμως στηριζόταν, περίπου αποκλειστικά, σε Σιιτικα όπλα και οικονομική στήριξη.
Η επιβίωσή της συμφωνίας, και της ειρήνης βέβαια, θα εξαρτηθεί από τις φιλοαμερικανικές πλέον τώρα μουσουλμανικές – και οικονομικές βασικά – δυνάμεις. Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα (εκτός Κατάρ που, για την ώρα τουλάχιστον, στηρίζει την σαλαφικού προσανατολισμού – ακραία, δηλαδή – Μουσουλμανική Αδελφότητα), η Αίγυπτος, κι άλλες χώρες βρίσκονται στο στρατόπεδο αυτό. Μαζί με την προβληματική Τουρκία, που πολλοί ακόμα υποπτεύονται τον ρόλο που τελικά θα παίξει. Τα πιό πολλά όμως θα εξαρτηθούν από την στάση των Εμιράτων και, κυρίως, των Σαουδαράβων. Αν ο ΜΒΣ (Μοχάμεντ Μπιν Σαλμλάν), όπως αποκαλείται ο νεαρός τους ηγέτης, επιμείνει στην αντι-Χαμάς πολιτική, αντέξει στις πιέσεις του Ουαχαμπικού θρησκευτικού κατεστημένου της χώρας και ξοδέψει αδρά για την Γάζα, η ειρήνη θα εμπεδωθεί. Ο Τράμπ θα κερδίσει το επόμενο Νόμπελ ειρήνης και η οξύτητα των μεσανατολικών συγκρούσεων θα μείνει ανάμνηση του παρελθόντος.
Αλλά τα “αν” είναι πολλά και μεγάλα. Όπως και τα διακυβεύματα.
