Οι προσεχείς εκλογές οπότε και αν γίνουν σε πολιτικά επίπεδα ήδη προδιαγράφονται εξαιρετικά ενδιαφέρουσες για το εγχώριο πολιτικό σύστημα και μια πιθανή αναδιάταξή του.
Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Στις προσεχείς εκλογές θα αναμετρηθούν κατά πάσα πιθανότητα ένας εν ενεργεία πρωθυπουργός και δυο πρώην, με τους τελευταίους να μην έχουν δυνατότητα άμεσης ανόδου στην εξουσία. Συνεπώς η κάθοδός τους στην πολιτική αρένα υπαγορεύεται αυτή τη φορά από άλλες πολιτικές σκοπιμότητες, οι οποίες έχουν και διαρθρωτικούς κατά πάσαν πιθανότητα στόχους.
Ο κ.Αλέξης Τσίπρας και το νεοσύστατο κόμμα του φιλοδοξούν να κατακτήσουν τη δεύτερη θέση – πράγμα πολύ πιθανό – γεγονός που εκτιμούν ότι θα οδηγήσει σε διάλυση το ΠΑΣΟΚ, μέρος του οποίου θα πάει προς τον πολιτικό σχηματισμό του κ.Τσίπρα ενώ ένα άλλο κομμάτι του θα απορροφηθεί από την μητσοτακική Ν.Δ., στην οποίαν ήδη πρώην επώνυμα στελέχη του «Κινήματος» παίζουν σημαντικό ρόλο, αμέσως και εμμέσως.
Κατά συνέπεια, ο κ.Τσίπρας ευελπιστεί ότι μετά τις προσεχείς εκλογές θα βρεθεί επικεφαλής ενός πολιτικού σχηματισμού σοσιαλδημοκρατικής υφής, ο οποίος θα έχει μια πολιτική δύναμη κυμαινόμενη από 20% έως 25% και η οποία σε μια τετραετία θα μπορέσει να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο. Για τον 53χρονο το 2027 Αλέξη Τσίπρα, η προοπτική αυτή είναι εξόχως ενθαρρυντική, δεδομένης επίσης της προηγούμενης πρωθυπουργικής του θητείας και των φιλικών δεσμών του με αμερικανικούς και ευρωπαϊκούς ηγετικούς κύκλους, του ευρύτερου σοσιαλδημοκρατικού χώρου.
Κύκλοι της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας θεωρούν ότι ο πρώην πρωθυπουργός έχει θετικές δυνατότητες ανανέωσης του εγχώριου σοσιαλδημοκρατικού χώρου και της ανάδειξής του σε παράδειγμα προς μίμηση.
Σε κάθε περίπτωση αν το νεοϊδρυθέν ΕΛ.ΑΣ. είναι δεύτερο κόμμα στις προσεχείς εκλογές, θα αποτελεί για τον κ.Τσίπρα σοβαρή νίκη, με ότι το γεγονός αυτό θα συνεπάγεται για τη συνέχεια.
Ο κ.Αντώνης Σαμαράς, αν τελικά κατέλθει στην εκλογική μάχη, πριν από όλα θέλει να πάρει μια ρεβάνς. Δεν θέλει να ξαναδεί πρωθυπουργό τον κ.Κυριάκο Μητσοτάκη και σε κάποιο βαθμό αυτό είναι κατανοητό, αν θεωρήσουμε ως άνευ ουσίας κακόβουλη ενέργεια τη διαγραφή του από τη ΝΔ, από τον νυν πρωθυπουργό.
Κατά τα λοιπά, σίγουρα η κάθοδος στις εκλογές ενός κόμματος Σαμαρά, θα «κόψει» από τη Ν.Δ. ένα επαρκές ποσοστό, ώστε η τελευταία ως πρώτο κόμμα στις εκλογές δύσκολα να μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας. Ακόμα και αν αποσπάσει ένα τμήμα από το ΠΑΣΟΚ.
Πέρα από την παρεμπόδιση της Ν.Δ. να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας, το κόμμα του κ.Αντώνη Σαμαρά, δεν θα πρέπει να έχει ευρύτερες προοπτικές, από αυτές μιας φωνής διαμαρτυρίας.
Ένας υπό του κ.Αντ. Σαμαρά πολιτικός σχηματισμός θα «παίζει» με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, θα προσθέτει δόσεις αντιευρωπαϊσμού και κινδυνολογίας, ενώ θα ζητά ενίσχυση του κρατισμού και πολιτισμική αγνότητα της ελληνικής κοινωνίας.
Με δεδομένα αυτά που προηγούνται, ο κ.Κυριάκος Μητσοτάκης, μετά από δύο πρωθυπουργικές θητείες βρίσκεται σε φυσιολογική δύσκολη κατάσταση και σε περίπτωση μη ανανέωσης της θητείας του θα πρέπει να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει διεθνή καριέρα ή αν θα παραμείνει επικεφαλής της Ν.Δ.
Στην πρώτη περίπτωση οι προοπτικές του είναι πολύ καλές, αλλά δεν αφορούν το παρόν σημείωμα. Στην περίπτωση όμως που παραμείνει πρόεδρος της ΝΔ, σε ηλικία 58 ετών, θα έχει τη δυνατότητα και το χρόνο να δημιουργήσει ένα σύγχρονο φιλελεύθερο κόμμα, το οποίο θα ανταποκρινόταν στην ψηφιακή και υπερτεχνολογική εποχή μας πιο αποτελεσματικά σε κοινωνικές ανάγκες και τάσεις που απέχουν αισθητά από φαντασιώσεις του 19ου και του 20ου αιώνα.
Στην ουσία, αν οι αντίπαλοι του Κυρ. Μητσοτάκη, τον εμποδίσουν να επανέλθει στην εξουσία, δώρο του κάνουν. Του προσφέρουν χρόνο πολιτικής ανανέωσης, πράγμα δύσκολο μέσα στη σημερινή Ν.Δ.
Υπό τις παραπάνω συνθήκες, οι προσεχείς εκλογές θα είναι αυτές της αφετηρίας ανανέωσης της πολιτικής ζωής της χώρας, στην οποίαν ήδη γίνεται ορατή μια ουσιαστική αναδιάταξη του κομματικού συστήματος. Ένα κομματικό σύστημα εξάλλου, το οποίο από πλευράς δυνάμεων, είναι χωρισμένο σε δύο «στρατόπεδα»: αυτό της σταθερότητας – όπως θα έλεγε και ο Γιάννης Πρετεντέρης – και το έτερο της αστάθειας, μέρος του οποίου στις εκλογές ψηφίζει με κριτήρια ανεξερεύνητης ψυχολογικής συμπεριφοράς.
Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις το πρώτο τμήμα αντιπροσωπεύει ένα 40% των ψηφοφόρων και το υπόλοιπο ένα 60% περίπου. Ποια είναι η ουσιαστική διαφορά, σε κομματικό επίπεδο, μεταξύ των πιο πάνω δύο κόσμων; «…..Το ότι η Ν.Δ. μονοπωλεί το “κοινό σταθερότητα”….», γράφει στο «Βήμα της Κυριακής» ο Γιάννης Πρετεντέρης, τονίζοντας ότι «….το κοινό αστάθειας διεκδικούν όλα τα υπόλοιπα κόμματα.….».
Είναι προφανές ότι οι παραπάνω δύο κόσμοι θα αναμετρηθούν στις προσεχείς εκλογές και από το αποτέλεσμα τους θα φανεί αν η ελληνική κοινωνία έχει συλλάβει σε ποια εποχή ζούμε και σε ποιο βαθμό επιθυμεί να προσαρμοστεί σε αυτήν.
