Του Κώστα Πάντζιου
Σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία, φυσικό είναι να πλανάται η αγωνία πότε θα σταματήσει, αλλά το αντικείμενο της ερώτησης θα ήταν πιο πραγματικό, αν αφορούσε στο πόσο θα αντέξει η Ρωσία να πολεμά, όταν ο οικονομικός πόλεμος που υφίσταται από τη Δύση, τείνει να την φέρει στα όρια της δυνατότητάς της να ανταποκριθεί στις διεθνείς οικονομικές της υποχρεώσεις. Ήδη ο πόλεμος φθοράς στο στρατιωτικό πεδίο συνεχίζεται, αλλά τα βλέμματα της διεθνούς διπλωματίας εστιάζονται στο κατά πόσο αργούν να έχουν στρατηγικά αποτελέσματα οι επιτιθέμενοι και στην εκπληκτική αντοχή των Ουκρανών, τόσο ισχυρή, ώστε ο Πρόεδρος της χώρας κ. Βολ. Ζελένσκι να δηλώνει ότι «ο πόλεμος θα τελειώσει όταν νικηθούν οι Ρώσοι»!!!
Οι πάντες, όμως, αναρωτιούνται ποιες είναι οι προοπτικές αυτής της συμφοράς; Ποιο είναι το όριο της πολιτικής και γεωπολιτικής ανάμιξης των ΗΠΑ; Ποιες είναι οι αντοχές της Ευρώπης, σε μία ενεργειακή κρίση διαρκείας; Ας τα δούμε ένα-ένα όλα τα πράγματα προοπτικά. Πρώτον, η Ρωσία δεν έχει παρά ελάχιστα περιθώρια οικονομικής αντοχής, όταν οι οικονομικές κυρώσεις αυξάνονται κάθε μέρα. Και όταν συνεχίζει έναν άκρως πολυδάπανο πόλεμο. Οικονομική στήριξη, προφανώς δεν αναμένεται να έχει από πουθενά. Δεύτερον, στο στρατιωτικό επίπεδο, ως πολεμική μηχανή υπερέχει, αλλά πόσο ακόμα θα υπερέχει, όταν η Δύση έχει ήδη συμμετοχή στον πόλεμο, με όπλα στην Ουκρανία και οικονομική στήριξη δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων και ευρώ; Τρίτον, η Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ έχει μεγάλη ανάγκη το ρωσικό φυσικό αέριο και πετρέλαιο, δεν φαίνεται να συμφωνεί με τον κ. Πούτιν για άμεση στήριξη του ρουβλίου, το οποίο κάθε μέρα χάνει δραματικά την αξία του έναντι των δύο ισχυρών νομισμάτων του πλανήτη, δηλαδή του ευρώ και του δολαρίου.
Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε τι ελπίζει ο Πρόεδρος της Ρωσίας; Μόνο να λυγίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση και να διασπάσει την ενότητά της, μπροστά στο φάσμα της επερχόμενης ενεργειακής κρίσης. Όμως, αν λυγίσει η Ευρώπη και διασπαστεί, τότε θα αυτοκτονήσει. Άρα, δεν θα διασπάσει την ενότητά της. Θα προτιμήσει να συνεχίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση τον οικονομικό πόλεμο προς τη Ρωσία, αφού κάθε μέρα που περνά, οι οικονομικές ανάγκες για τη Ρωσία είναι αδήριτες, ενώ ο οικονομικές εκβιασμός του κ. Πούτιν προς την Ε.Ε. έχει πιο ελαστικά χρονικά περιθώρια. Όπως αναφέρουν ήδη οι πολιτικοί παρατηρητές, οι Ευρωπαίοι πράγματι ανησυχούν για τη νέα ενεργειακή κρίση, αλλά το καθεστώς Πούτιν έχει ήδη κάνει το πήδημα στο κενό. Στρατιωτικοί ειδικοί προβλέπουν ότι ο πόλεμος της Ρωσίας με τη Δύση έχει αρχίσει, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να συνεχιστεί με νίκη της Ρωσίας, αλλά με ήττα, καθώς η σύγκριση στρατιωτικών και οικονομικών οπλοστασίων, είναι συντριπτική υπέρ της Δύσης. Κατά τους ίδιους παρατηρητές και με απλά λόγια, η Ευρώπη θα δυσκολευτεί από την συνέχιση του πολέμου. Θα χάσει ένα μέρος από το βιοτικό επίπεδο των πολιτών της, αλλά η Ρωσία θα διαλυθεί και θα σβήσει. Θα περιέλθει στην ίδια, αν όχι χειρότερη κατάσταση, όταν ηττήθηκε ως Σοβιετική Αυτοκρατορία το 1989, αλλά τότε δεν διαλύθηκε, διότι η Δύση, δηλαδή οι ΗΠΑ, δεν το επιθυμούσαν. Αυτό που επιθυμούσε η Δύση ήταν να ενταχθεί η Ρωσία στο καπιταλιστικό μοντέλο της οικονομίας. Και αυτό έγινε, χάρη και στο ανορθωτικό έργο που άρχισε το 2000, από τον ίδιο άνθρωπο που σήμερα κινείται –άγνωστο για ποιους λόγους– προς την αντίθετη γενικά κατεύθυνση.
Από πού τελικά θα προέλθει η λύση στο δράμα; Μόνο από τον κ. Πούτιν και την Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο ακόμα οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν διεύρυνση του αδιεξόδου για ευρύτερες γεωπολιτικές ισορροπίες. Πρωτοβουλία για άρση του αδιεξόδου μπορεί να προέλθει μόνο από το καθεστώς του κ. Πούτιν, μέσα στο μήνα μάλιστα, επιμένουν κάποιοι, κάπως αισιόδοξα, σίγουροι πως η συγκεκριμένη ημέρα της σχετικής πρωτοβουλίας, θα είναι η εθνική εορτή των Ρώσων, η 9η Μαΐου.
