Του Αντώνη Βενέτη
Διέκρινα στο ένθετο της Τρίτης 5.8.2025, μια κάποια υπερβολική, θα έλεγα, εξιδανικευμένη εικόνα, για τον διακεκριμένο στην εποχή του, γιατρό Πέτρο Κόκκαλη (1898-1962).
Πάντως ουδόλως εφώτισε τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του, που τις αφιέρωσε στα χρόνια εκείνα που η ομίχλη του κομμουνισμού σκέπαζε τα μάτια των ανθρώπων, στην λενιν-σταλινική αντίληψη των πραγμάτων.
Έτσι απεδέχθη τους μύθους, τις αντιλήψεις, τα δόγματα που κυριαρχούσαν στην κομμουνιστική πραγματικότητα, κατά τα οποία: Αλήθεια είναι ότι συμφέρει το Κόμμα. Καλύτερα να χαθεί η παιδεία, παρά μια ιδεολογική αρχή.
Δεν υπάρχει σκέψη ή εμπειρία που να μην εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του Κόμματος, το οποίο στην κρίση του είναι αλάθητο και πάει λέγοντας.
Κατά την Κατοχή διετέλεσε υπουργός της περιβόητης Π.Ε.Ε.Α., και στην ανελέητη εμφύλια διαμάχη «υπουργός» της Κυβέρνησης του βουνού του Δ.Σ.Ε. και απεδέχθη έτσι την απόσπαση και ενσωμάτωση της Μακεδονίας στην «Μακεδονία του Αιγαίου» υπό την ηγεσία του Γιουγκοσλάβου Ιωσήφ Τίτο (Ολομέλεια Κ.Κ.Ε. Ιανουάριος 1949).
Τελικά το ταλέντο του στον ιατρικό τομέα «θάφτηκε» στις λεγόμενες «Λαϊκές Δημοκρατίες» παρά τα περί του αντιθέτου γραφόμενα, αφού το όνομά του, αναφέρεται, μόνο σε οργανώσεις που ήλεγχε απολύτως η μυστική Σοβιετική αστυνομία, η διαβόητη Κα Γκε Μπε.
Όσο για την περίθαλψη και την τύχη των παιδιών στις «Λαϊκές Δημοκρατίες», παραθέτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του αντάρτη Στέλιου Γιατρουδάκη, «Τασκένδη, 30 χρόνια προσφυγιάς» κατά το οποίο:
«Η στέγη που βρήκαμε όταν πήγαμε στην Τασκένδη ήταν άθλια… Μάλιστα στην 3η πολιτεία είχαμε θύμα ένα κοριτσάκι εννέα χρονών, που έπεσε στο βόθρο, όμως η κατάσταση δεν άλλαξε, σαν να μην είχε συμβεί τίποτε!»
Εν τέλει, θα έλεγα επεδίωξε μια Ελλάδα εις την οποίαν θα ηκούετο μόνον η φωνή των κομμουνιστών.
Συνεπώς η πολιτική του αντίληψη και εκτίμηση απέτυχε παταγωδώς.
Κυνήγησε την ουτοπία, αλλά όπως θα έλεγε και ο Καζαντζάκης «η στερνή μορφή της θεωρίας, η πιο ιερή είναι η πράξη».
Ασφαλώς δεν του προσήκει ο έπαινος, αλλά στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης ό,τι η ζωή και η ιστορία κατεδίκασε, όσες προσδοκίες και επιχειρήματα διαψεύστηκαν, έχουν μια περίεργη ανθεκτικότητα.
