Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Το Βιετνάμ για τους νεότερους δεν είναι φορτισμένο με τις μνήμες που έχουν οι παλαιότεροι. Πριν από πενήντα χρόνια διεξήχθη ένας σκληρός και ιδιαίτερα αιματηρός πόλεμος ανάμεσα στους Βορείους και τους Νοτίους.
Άμεσα εμπλεκόμενοι σε αυτόν ήταν στο Νότο οι Γάλλοι και αργότερα οι Αμερικανοί και στον Βορά οι Κινέζοι και οι Ρώσοι. Ήταν η εποχή των έντονων περιφερειακών συγκρούσεων Δύσης και Ανατολής σε θέρετρα που βρίσκονταν πολύ μακριά από τα σύνορα των μεγάλων δυνάμεων.
Ένα ταξίδι στο κλείσιμο της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα για όσους από το φαντασιακό βλέπουν και ζουν το πραγματικό στη χώρα αυτή της Νοτιοανατολικής Ασίας που μαζί με την Καμπότζη και το Λάος μέχρι το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου αποτελούσαν την υπό γαλλικό έλεγχο Ινδοκίνα.
Η επικράτηση το 1975 του Βορείου Βιετνάμ στο Νότιο είχε σαν αποτέλεσμα την επιβολή του κομμουνιστικού καθεστώτος σε ολόκληρο το Βιετνάμ.
Φτάνοντας στο Ανόι πρωτεύουσα πλέον ολόκληρης της χώρας βλέπει κανείς μια θάλασσα από δίκυκλα που ξεφυτρώνουν από παντού να κινούνται όχι μόνο στους δρόμους αλλά και στα πεζοδρόμια. Αν προσθέσει κανείς και τα πάσης φύσεως οχήματα φτάνει σε ένα κυκλοφοριακό χάος που όμοιό του δεν έχει ξαναδεί.
Ο ξεναγός μας πληροφορεί ότι σε ολόκληρο το Βιετνάμ κυκλοφορούν τριάντα εκατομμύρια δίκυκλα, και ότι υπάρχει μια πληθυσμιακή έκρηξη μια και τα εξήντα εκατομμύρια κατοίκων που είχαν καταγραφεί στο τέλος του πολέμου το 1975 έχουν γίνει σήμερα 95 εκατομμύρια.
Μολονότι το καθεστώς είναι κομμουνιστικό στην οικονομία λειτουργεί ένας άγριος καπιταλισμός μια και δεν υπάρχουν θεσμοθετημένα εργασιακά δικαιώματα. Η μισθοί κυμαίνονται από 200 έως 400 ευρώ. Όμως στο Βιετνάμ η κάθε οικογένεια πληρώνει δίδακτρα σε όλες τις βαθμίδες των δημοσίων σχολείων καθώς επίσης την ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη.
Παράλληλα υπάρχουν τεράστιες ανισότητες ανάμεσα στους πολίτες μια και οι πολλοί ζουν σε κακές συνθήκες ενώ οι λίγοι με τις ευλογίες του κόμματος έχουν φτιάξει τεράστια σπίτια και διάγουν βίο με πολυτέλειες που θα τις ζήλευαν πολλοί στη Δύση. η διαφθορά που νομίζουμε ότι είναι προνόμιο των Δυτικών κοινωνιών όπως μάθαμε και είδαμε είναι η μεγάλη πληγή του Βιετνάμ εν έτι 2020.
Στις αντιπροσωπείες αυτοκινήτων συναντά κανείς πολυτελέστατα αυτοκίνητα που σπάνια συναντά κανείς στην Αθήνα.
Ακόμη και η πορνεία που τυπικά απαγορεύεται είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού από έναν ξένο που επισκέπτεται τη χώρα.
Δίπλα στους ουρανοξύστες και τα πεντάστερα ξενοδοχεία συνυπάρχουν μικρά στενόμακρα σπίτια με αυθαίρετα πανοσηκώματα , που θυμίζουν περισσότερο φτωχικά κουκλόσπιτα παρά τόπους διαμονής ανθρώπων.
Για αυτό και οι βιετναμέζοι προτιμούν να περνάνε μετά την δουλειά τους τον χρόνο τους έξω από αυτά και τους συναντά κανείς σε υπαίθρια φαγάδικα, που είναι εγκατεστημένα στα πεζοδρόμια, μπροστά και κατά μήκος μικρών χώρων που μαγειρεύουν τα φαγητά τους.
Στο ισόγειο των σπιτιών τους στεγάζονται μικρομάγαζα που είναι ατελείωτα κυρίως κατά μήκος των δρόμων που διέρχονται δίκυκλα και αυτοκίνητα.
Δίπλα από ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων είδαμε να λειτουργεί ένα υποτυπώδες υπαίθριο χασάπικο στο οποίο δεν υπήρχε κανένας κανόνας μια και λίγα μέτρα πιο κάτω κυκλοφορούσαν πολλοί αρουραίοι.
Στο κέντρο της πρωτεύουσας υπάρχει μια μεγάλη λίμνη πόλος έλξης νέων κυρίως ανθρώπων. Τα Σαββατόβραδα στους γύρω από την λίμνη δρόμους βλέπουμε πολλούς νέους να στήνουν τα ηχητικά τους και υπό τους ήχους μουσικής τραγουδούν.
Στο θέατρο του νερού όπως το ονομάζουν πηγαίνουν τους τουρίστες. Αυτό απεικονίζει την ζωή στους ορυζώνες που είναι σκεπασμένη με νερό.
Η κουζίνα του Βιετνάμ είναι επηρεασμένη τόσο από την κινέζικη όσο και από την ινδική. Εξάλλου και η θρησκεία τους μολονότι ένα κομμουνιστικό καθεστώς που σέβεται τον εαυτό του δεν αναγνωρίζει μεταφυσικές ανησυχίες αποτελεί μιαν ειρηνική συνύπαρξη βουδισμού και ινδουισμού.
Στο Ανόι και στις γύρω από αυτό περιοχές μπορεί κανείς να περιηγηθεί στον κόλπο του Χα Λονγκ με τις μοναδικές εικόνες που προκαλούν δέος στο πέρασμά τους με τα παραδοσιακά πλοιάρια.
Το αποκαλούμενο «στολίδι του Βιετνάμ» περιλαμβάνεται στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Οι καταπράσινοι βράχοι συνθέτουν ένα ξεχωριστό τοπίο.
Η Χούα Λου είναι η αρχαία πρωτεύουσα του Βιετνάμ. Εκεί συναντά κανείς δύο ναούς αφιερωμένους στους Dinh και Le Rulers.
Μια βαρκάδα στην Thung Nang οδηγεί τον επισκέπτη σε μια παρθένα περιοχή όπου το πράσινο καλύπτει κάθε σπιθαμή εδάφους.
Οι ντόπιοι χωρικοί ψαρεύουν σε αυτή την άγρια περιοχή ανάμεσα στα βράχια και τα σπήλαια που προκαλούν δέος.
Στο κέντρο του Ανόι δεσπόζει το μαυσωλείο το Χο Τσι Μινχ όπου συναντά κανείς σε γυάλινο φέρετρο τον άνθρωπο που ηγήθηκε του πολέμου για την επανένωση Βορά και Νότου.
Στον ευρύτερο χώρο υπάρχει ένα ταπεινό σπιτάκι που ζούσε ο ηγέτης που νίκησε τους Αμερικανούς στην δεκαετία του ’60, το γραφείο του και το αυτοκίνητο που χρησιμοποιούσε. Πιο κάτω το κτίριο που χρησιμοποιεί η ηγεσία του κομμουνιστικού κόμματος.
Πάνω στη λίμνη υπάρχει ένα νησάκι που συνδέεται με μια την γέφυρα Huc.
Στην βραχονησίδα αυτή συναντά ο επισκέπτης τον κινέζικής τεχνοτροπίας ναό Ngok Son και το τέμπλο του «Ενός πυλώνα».
Στους μικρούς εμπορικούς δρόμους μια βόλτα με ποδήλατο – ταξί συμπληρώνει την περιήγηση στην καθημερινότητα ενός ανθρώπου που ζει στο Ανόι.
Οι «μαριονέτες του νερού» είναι ένα θέατρο μοναδικό που έχει παρελθόν δέκα αιώνων και αποτελούσε έναν τρόπο διασκέδασης των εργατών των ορυζώνων.
Ο επισκέπτης στο Ανόι βρίσκεται συχνά σε βιοτεχνίες που κατασκευάζουν και πωλούν λογής τσάντες ρούχα, καπέλα μέχρι και τεχνητά μαργαριτάρια.
Στο εθνολογικό Μουσείο παρουσιάζουν τις πολλές εθνότητες στις καθημερινές τους δραστηριότητες που ζούσαν στις αγροτικές περιοχές.
Μετά από ένα τετραήμερο κλείνει ο κύκλος της επίσκεψης στο Ανόι. Επόμενος σταθμός οι πόλεις Ντανάγκ, Χόι Αν και Χούε στο κεντρικό Βιετνάμ.
