Του Ηλία Καραβόλια
Αναρωτιέμαι αν έχουμε πλέον συνταχθεί ως χώρα με το στρατόπεδο της χαοτικής αταξίας, που δήθεν παράγει τάξη και συμμορφώνει καταστάσεις στον πλανήτη.
Και το λέω επειδή επιμένουμε. Και επιμένουμε εν μέσω συνεχών αμερικανικών δηλώσεων για πιθανές νέες εισβολές αλλά και μετά τις εξελίξεις στην Κύπρο (ύποπτες στην παρούσα συγκυρία για εμάς)
Η πρώτη λοιπόν εθνική μας δήλωση (« δεν είναι η ώρα για να δούμε την νομιμότητα των πράξεων») πέρασε ως «σινιάλο»- για όποιους καταλαβαίνουν από συμπεριφορική μηνυματική (behavioral semantics) στη διεθνή διπλωματική γλώσσα.
Η επόμενη όμως επίσημη δήλωση, είναι τέτοια που ειλικρινά απορώ αν κατανοούμε τι ακριβώς θέλει να «περιλαμβάνει» ως διπλωματικό περιεχόμενο ή ως «στόχευση» χωρίς περαιτέρω αναλυτική περιγραφή.
Και κυρίως, αναρωτιέμαι που ακριβώς απευθύνεται (στο εσωτερικό και στο εξωτερικό μαζί πχ 😉 Διαβάστε :
«Η εβδομάδα που πέρασε μας υπενθύμισε με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να αδιαφορεί απέναντι σε παράνομα και αυταρχικά καθεστώτα που παραβιάζουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα»
Τι λέμε και σε ποιους το λέμε ακριβώς ; Ότι οι ΗΠΑ είναι η «διεθνής κοινότητα» ; Και ότι όλοι στην δυτική συμμαχία, σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, πρέπει να συμμορφωθούν ώστε να «ανατρέπονται» αυταρχικά καθεστώτα ;
Πραγματικά είναι να απορεί κανείς.Τι αποδεχόμαστε ως χώρα ακριβώς ; Ότι όπου θεωρούν οι αμερικανοί ότι υπάρχει αυταρχικό καθεστώς (ή όπου έστησαν τέτοιο καθεστώς για να υποφέρει μια χώρα ενώ αυτοί πχ στοχεύουν να την εκμεταλλεύονται γεωοικονομικά) έτσι θα μπαίνουν μέσα και θα φέρνουν την ….δημοκρατία ;
Δηλαδή για να καταλάβουμε : η διεθνής κοινότητα όπου γίνονται πλέον εξεγέρσεις για ανθρώπινα δικαιώματα (ή όπου προκαλούνται από τις ΗΠΑ ή από άλλους ισχυρούς, τέτοιες εξεγέρσεις) πρέπει να επιτρέπει στον Τραμπ να μπουκάρει, να παίρνει την ηγεσία της χώρας, και να την αντικαθιστά ;
Αυτό είναι το ελληνικό μήνυμα (στην διεθνή κοινότητα) μετά το πρώτο μέρος στην πρωθυπουργική ανάρτηση ;
Το οποίο πρώτο μέρος λέει (σωστά) : «Ζούμε σε έναν κόσμο που αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και απρόβλεπτο τρόπο. Βεβαιότητες που διαμόρφωσαν την μεταπολεμική τάξη αμφισβητούνται πλέον ανοικτά. Σε αυτήν τη νέα πραγματικότητα, η σταθερότητα δεν είναι δεδομένη».
Η νέα τάξη και η μη δεδομένη σταθερότητα, από ποιον ακριβώς άραγε πηγάζουν ; Μήπως από αυτόν που υποτίθεται πάει μόνο να ανατρέψει τα αυταρχικά καθεστώτα ;
Κοιτάξτε : κάποιοι σε αυτό τον τόπο δεν πειθαρχούν ερμηνευτικά, τόσο εύκολα τουλάχιστον, στην λεπτομερή συνθηματική σημειολογία. Το κατέχουν καλά το σπορ.
Κάποιοι ξέρουν καλά «το σημαίνον και το σημαινόμενο» στον πολιτικό λόγο.
Και δεν υπάρχει τίποτα ποιο εύκολο στην πολιτική από το να μπερδεύεις αυτούς που θέλουν να μπερδεύονται (δηλαδή το εσωτερικό σου ακροατήριο)
Αλλά δεν υπάρχει τίποτα πιο έωλο στην γεωπολιτική από το να νομίζεις ότι δεν μπερδεύεις εχθρούς και συμμάχους (το εξωτερικό σου ακροατήριο) που φυσικά ξέρουν να μην μπερδεύονται…
Εάν συνεχίσουμε ως χώρα να δικαιολογούμε αμερικανικά γκαγκστερικά σχέδια, με πρόσχημα «αυταρχικά καθεστώτα» και «ανθρώπινα δικαιώματα» τότε πολύ απλά έχουμε ήδη περάσει σε άλλη φάση της εξωτερικής μας πολιτικής – με ότι αυτό συνεπάγεται.
Και απορώ : εάν ο μη γένοιτο εισβάλει ο πλανητάρχης στην Γροιλανδία, ή στην Κούβα ή στο Ιράν, ποια από όλα τα προηγούμενα που ανακοινώσαμε ως χώρα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ θα «καλύψουν» (και θα νομιμοποιήσουν ξανά) μια αμερικανική εισβολή ;
Ακούστε : η παράνοια θα σταματήσει. Οι ακόλουθοι της όμως, ή οι όποιοι «ευκαιριακοί σύμμαχοι» της, θα έχουν σοβαρό θέμα σε πολλαπλά επίπεδα.
Ας ελπίσουμε – το εννοώ – ότι η ηγεσία της χώρας γνωρίζει πόσο άληκτο κεφάλαιο έχει η μακρά γεωπολιτική ιστορία των συσχετισμών σε σύγκριση με την βραχεία περίοδο μιας αποκλίνουσας συμπεριφοράς, έστω και αν αυτή προέρχεται από την μεγάλη ηγεμονία.
Γιατί μεγαλύτερος σύμμαχος μιας χώρας όπως εμείς, με τόσα γύρω μας μέτωπα που κρατάμε κλειστά εδώ και δεκαετίες, δεν είναι η έξαρση μιας ηγεμονίας σε μια στιγμή της ιστορίας : είναι η ιστορία η ίδια.
Της οποίας το μάκρος και το βάθος μετατοπίζονται μεν ανάλογα με την επιβολή ισχύος της κάθε ηγεμονίας σε κάθε εποχή, αλλά και ανάλογα με την αποτροπή ισχύος που μπορεί τελικά να γεννήσει η ίδια η εποχή…
