Του Νίκου Αναγνωστάτου
Το 4ο επεισόδιο της εκπομπής «ΣΤΟ ΧΙΟΛΟΣΤΟ» της περασμένης Δευτέρας στο ΣΚΑΙ, επιβεβαίωσε όλα όσα είχα κατά νου να καταγράψω στο παρόν άρθρο, από δικά μου συμπεράσματα παρακολουθώντας τα γεγονότα όλα αυτά τα χρόνια.
Η επίσημη επιβεβαίωση ότι το έτος 2008, ως συνέχεια του 2007, υπήρξε βαθιά παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία, κατά την άποψη διεθνών οικονομολόγων, πλησίασε την καταστροφική του 1929, με το πετρέλαιο να φτάνει τα 200 δολάρια το βαρέλι. Θύμα και η Λήμαν Μπρόδερς η Τράπεζα των ΗΠΑ που τάραξε και αυτή τα νερά στην Ευρώπη.
Ο Κώστας Καραμανλής και η κυβέρνησή του, προεξάρχοντας του Υπουργού Οικονομικών ξεχωριστού οικονομολόγου Γεωργίου Αλογοσκούφη, φρονίμως ποιών σε συνεννόηση με τον Πρωθυπουργό, κατόρθωσε να ψηφιστεί στη Βουλή νόμος που προέβλεπε αυστηρά οικονομικά μέτρα, αναγκαία για να ξεπεραστεί η, ήδη σοβούσα, κρίση και οι επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία. Ήταν ένας σοφός προβλεπτικός νόμος ο οποίος αν εφαρμοζόταν, θα αποφεύγαμε με ελαφρά τραύματα την κρίση, αλλά και όλα τα μετέπειτα Μνημόνια, τα οποία διατάραξαν την ελληνική κοινωνία, με νωπά ακόμη και σήμερα τα απόνερά της.
Μεγάλη λοιπόν συκοφαντία ότι ο Καραμανλής πτώχευσε την Ελλάδα, διότι δανείστηκε 90 δις ευρώ, από τα οποία τα 80 δις ήταν πληρωμή δανείων της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου, τα οποία έσκασαν στην κυβέρνηση Καραμανλή, με τελευταίο αυτό των 5 δις με επιτόκιο 24% και πληρώθηκε στα 50 δις. Επιβεβαιώνεται ακόμη και η διαβεβαίωση των οικονομικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ προεκλογικά το 1981 προς τον Ανδρέα Παπανδρέου, ότι έχουμε μεγάλη δανειοληπτική ικανότητα, όταν ο Ανδρέας τους εξέφρασε την αγωνία του, πως θα ανταποκριθούμε, τώρα που όπως φαίνεται θα γίνουμε κυβέρνηση, στις μεγάλες υποσχέσεις που έχουμε δώσει στον ελληνικό λαό!
Δυστυχώς για όλους μας, αντέδρασαν δυναμικά δύο στελέχη της κυβέρνησης, ο υφυπουργός Βασίλης Μιχαλολιάκος και ο Γραμματέας της ΓΣΕΕ συνδικαλιστής Γιάννης Μανώλης. Η αντίδρασή τους ήταν τόσο έντονη, που προμήνυε αναταραχές στη κυβέρνηση και ανάγκασε τον Πρωθυπουργό να ζητήσει από τον Αλογοσκούφη να πάρει πίσω το νόμο. Ασφαλώς ο φρόνιμος Αλογοσκούφης αρνήθηκε, διότι το θεωρούσε λίαν αναγκαίο και παραιτήθηκε τον Δεκέμβριο του 2008 και διορίστηκε υπουργός στη θέση του, ο Παπαθανασίου.
Ως τελευταία προσπάθεια ο Καραμανλής, συγκάλεσε τον Μάρτιο του 2009 σύσκεψη των Πολιτικών Αρχηγών, εξηγώντας τους ότι λόγω της μεγάλης οικονομικής κρίσης, οφείλουμε να λάβουμε αυστηρά μέτρα, ανάλογα με το νόμο Αλογοσκούφη που καταργήθηκε. Όλοι συμφώνησαν εκτός από τον Γιωργάκη του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος, κατ’ εντολή(;), αρνήθηκε και είπε το περιβόητο «λεφτά υπάρχουν». Έτσι πέσαμε στη λακκούβα της ανάγκης χρημάτων, αφού μας έπληττε η κρίση, αλλά ο ίδιος ο Γεώργιος Παπανδρέου, ως Πρωθυπουργός τότε, μας ανακοίνωσε θριαμβικά μέσα από μια βάρκα στο Καστελόριζο, ότι δεχόμαστε το προσφερθέν από την Ε.Ε. δάνειο των 110 δις και μπαίνουμε στο Μνημόνιο.
Ο Κώστας Καραμανλής, ως ο πιο έντιμος πολιτικός και ο μόνος Πρωθυπουργός που δούλεψε για την Ελλάδα, με την επιτυχή δημογραφική πολιτική του και με την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, που, μεταξύ άλλων, θα καθιστούσε την Ελλάδα ενεργειακό κέντρο, με ό,τι κάτι τέτοιο συνεπάγεται, υπήρξε θύμα και δύο άλλων συγκυριών. Το ένα η τόσο επιτυχημένη εξωτερική πολιτική του, ενόχλησε πολύ τους Αμερικάνους και προσπάθησαν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο, να βγει από τη μέση, δια του χρήσιμου ηλίθιου και δεύτερον, με την επερχόμενη οικονομική κρίση και στην Ελλάδα, οι ΓαλλοΓερμανοί ανησύχησαν για τις Τράπεζές τους, επεδίωξαν και πέτυχαν να δεχθεί ο Γιωργάκης που είχε αναλάβει Πρωθυπουργός στο μεταξύ, ένα τεράστιο δάνειο 110 δις, κυρίως για να πληρωθούν οι Γερμανικές Τράπεζες, κατά την επιβεβαίωση Ευρωπαίων Ηγετών της εποχής, στο «ΣΤΟ ΧΙΛΙΟΣΤΟ», έτσι μπήκαμε στο πρώτο Μνημόνιο, αφού φρόντισαν οι «ειδικοί», να δημιουργηθεί ένα έλλειμα του 15,2%, όσο ακριβώς χρειάζεται για να θεωρηθεί μια χώρα ως πτωχεύσασα.
Το μεγαλείο και η ανωτερότητα του Κώστα Καραμανλή, έλαμψε με τη σιωπηλή και αξιοπρεπή αποχώρησή του από την πολιτική, χωρίς να διαμαρτυρηθεί για τη συκοφαντία ότι ήταν υπεύθυνος για την χρεωκοπία της χώρας και δη από εκείνους που πράγματι την χρεωκόπησαν και χωρίς να ζητήσει ευθύνες από κανέναν. Πόσο μας λείπουν πολιτικοί άνδρες όπως ο Κώστας Καραμανλής.
Η οξυδέρκεια(;) του Γεωργίου Παπανδρέου, δεν κράτησε πολύ και αφού αναγκάστηκε να παραιτηθεί με την πίεση των Ευρωπαίων Εταίρων μας, λόγω των παλινωδιών του, με την παρένθεση Πρωθυπουργεύοντος του τ. Προέδρου της Τράπεζας της Ελλάδος Λουκά Παπαδήμα, ανέλαβε Πρωθυπουργός ο Αντώνης Σαμαράς, ως Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας πλέον και μετά τις εκλογές του 2012, σε συνεργασία με τον Ευάγγελο Βενιζέλο Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, τον Γεώργιο Καρατζαφέρη Πρόεδρο του ΛΑΟΣ και τον Πρόεδρο της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτη Κυβέλη, συγκρότησαν Κυβέρνηση.
Η ομαλή διακυβέρνηση της χώρας, με τέσσερα κόμματα, από το ένα πολιτικό άκρο στο άλλο, απέδειξε την πολιτική ευθύνη και σύνεση όλων, που την συγκρότησε και συγκρατούσε ο Σαμαράς με επιτυχία, κατά την αντιμετώπιση του Β’ Μνημονίου. Το Μνημόνιο αυτό, οι όροι του οποίου είχαν επιτυχώς σχεδόν ολοκληρωθεί, υπολειπομένης της 5ης και τελευταίας φάσης ελέγχου για τον Οκτώβριο του 2014. Ο γνωστός μας Σόϊμπλε, ο οποίος τα βρήκε σκούρα με τον Σαμαρά, έβαλε σκοπό να τον τελειώσει, με πρώτη κίνηση η μετάθεση του ελέγχου της 5ης φάσης για την άνοιξη του 2015. Στη συνέχεια, με συνεννόηση με τον Τσίπρα, μετέπεισαν τον αγαθό Φώτη Κουβέλη να υπαναχωρήσει από τη συμφωνία να είναι υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος, ως αριστερός, θα εκλεγόταν με την αδιαμφισβήτητη ψήφο της αριστεράς, ώστε οποιοσδήποτε άλλος υποψήφιος θα καταψηφιζόταν, όπως έγινε με τον Σταύρο Δήμα και αναπόφευκτα πλέον θα πηγαίναμε σε εθνικές εκλογές, σύμφωνα με το Σύνταγμα, όπως και έγινε.
Οι επικρατούσες τότε συγκεχυμένες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες και με τη σύμπραξη του Σόϊμπλε, ευνόησαν να εκλεγεί ο ΣΥΡΙΖΑ με Πρωθυπουργό τον Τσίπρα, με τον οποίον, αφού έφαγε πόρτα με τον ένα νόμο ένα άρθρο, αλλά και με τα νταούλια που σίγησαν, γλυτώσαμε την τελευταία στιγμή να πέσουμε στα βράχια, υπεστήκαμε το τρίτο αχρείαστο και χειρότερο Μνημόνιο, το οποίο ολοκληρώθηκε με το στενό έλεγχο και παρακολούθηση της Τρόϊκα, με τις γνωστές βαθιές πληγές στα οικονομικά των Ελλήνων και υποθήκευση στο υπερταμείο, όλης της κρατικής περιουσίας.
Αυτή είναι η οδυνηρή αλήθεια για τα Μνημόνια και τις επώδυνες οικονομικές συνέπειές τους.
