Του Διονύση Κ. Καραχάλιου
Μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο, δύο τραγικά σιδηροδρομικά δυστυχήματα στην Ισπανία του σοσιαλιστή Σάντσεθ προκάλεσαν τον θάνατο 46 ανθρώπων, τον Ιανουάριο 2026, στο Αδαμούθ της Κόρδοβα και 74 ανθρώπων, στις 26 Οκτωβρίου 2026, στην επαρχία του Τολέδο. Αντιστοίχως οι τραυματίες ήσαν 152 και 183….
Η Ισπανία έχει μακρά ιστορία σιδηροδρομικών δυστυχημάτων. Μόνον τον 21ο αιώνα και πριν από τα προαναφερόμενα δύο πολύνεκρα συμβάντα, είχαμε άλλες δύο ανάλογες τραγωδίες: στις 3 Ιουλίου 2006, εκτροχιασμό του μετρό στην Βαλένθια, με 43 νεκρούς και 47 τραυματίες και, στις 24 Ιουλίου 2013, εκτροχιασμό τραίνου, προερχομένου από την Μαδρίτη, λίγο πριν από την είσοδό του στο σταθμό του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, με τον θάνατο 80 ανθρώπων και των τραυματισμό 140…
Όμως, απ’ ότι φαίνεται, η Ισπανία εκτός από ασφαλή τρένα δεν έχει και κάτι άλλο: Στερείται παντελώς κοινωνικής ευαισθησίας! Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά η «παγερή» αδιαφορία των Ισπανών, πολιτικών, δημοσιογράφων, αναλυτών, εμπειρογνωμόνων, τηλεσχολιαστών, διαδικτυακών «φωστήρων» και λοιπών «ειδικών», να φορτώσουν το «έγκλημα» στην «κυβέρνηση δολοφόνων», στους «εγκληματίες που σκοτώνουν παιδιά» και στους «υπουργούς που έβαψαν τα χέρια τους με αίμα»… Τόση αναισθησία και τόση αδιαφορία από ένα λαό, που, κάποια στιγμή, χάρη στον αλήστου μνήμης Πάμπλο Ιγκλέσιας και τους «Ποδέμος», έδινε την εντύπωση ότι μαζί με τον δικό μας λαό, καθοδηγούμενο από τον Τσίπρα, θα άλλαζαν την Ευρώπη, εκτοπίζοντας το «σύστημα» και την «δεξιά» στους «σκουπιδοντενεκέδες της ιστορίας»….
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην Ισπανία, με πρώτο το δεξιό VOX, καταλογίζουν ευθύνες στην σοσιαλιστική κυβέρνηση και ζητούν την παραίτηση του πρωθυπουργού Σάντσεθ και του υπουργού Μεταφορών. Αποδίδουν δηλαδή πολιτικές ευθύνες για την κατάσταση και τις συνθήκες λειτουργίας του σιδηροδρομικού δικτύου, παρά τα εξελιγμένα συστήματα ασφαλείας που εφαρμόζονται, διότι είναι προφανές ότι η διαχείρισή τους και η εποπτεία τους δεν ανταποκρίνονται στους αυστηρούς κανόνες, οι οποίοι (πρέπει να) διέπουν την λειτουργία τους…
Όμως, ουδείς στην Ισπανία σκέφθηκε να καταλογίσει ποινικές ευθύνες και να καταδικάσει πολιτικούς αντιπάλους για ένα δυστύχημα, όπου ο ανθρώπινος παράγων, με την μορφή βαριάς αμέλειας ή ασύγγνωστης επιπολαιότητας ή και αδιαφορίας των αρμοδίων λειτουργών του σιδηροδρομικού δικτύου, υπήρξε, ο βασικός υπεύθυνος της τραγωδίας…
Φαίνεται ότι στην Ισπανία δεν υφίσταται ούτε το «λαϊκό αίσθημα δικαίου», αυτό που δεσπόζει στην Ελλάδα και μας διασφαλίζει την περίοπτη θέση της μοναδικής, ίσως χώρας, στην οικουμένη, όπου ο «λαός» δικάζει και καταδικάζει, πολύ πριν αναλάβει και ασκήσει το έργο της η Δικαιοσύνη, με μοναδικό του κριτήριο το «αλάνθαστο ένστικτό» του, που, με την σειρά του, αποτελεί αναφαίρετο «δημοκρατικό δικαίωμα», κερδισμένο με αμέτρητους «αγώνες» και ηρωικές «θυσίες»…
Στην Ισπανία, αμέσως μετά τη νέα τραγωδία, η συζήτηση επικεντρώθηκε στην διερεύνηση των (πραγματικών) συνθηκών του δυστυχήματος, στην κατάσταση του σιδηροδρομικού δικτύου, στην τήρηση των κανόνων ασφαλείας και βεβαίως στα ανθρώπινα λάθη. Διότι, ως γνωστόν, ακόμη και τα πλέον εξελιγμένα συστήματα λειτουργίας, διαχείρισης και ελέγχου, δεν ενεργοποιούνται, ούτε σταματούν να λειτουργούν χωρίς την συνδρομή του ανθρωπίνου παράγοντα. Άνθρωποι τα διαχειρίζονται και άνθρωποι ανταποκρίνονται στις ευθύνες τους ή παραλείπουν να ασκήσουν υπεύθυνα τα καθήκοντά τους…
Στην Ισπανία δεν υπήρξαν φαντασιόπληκτοι και συνωμοσιολόγοι να μιλούν για «χαμένα βαγόνια» και «κρυμμένους νεκρούς», για «μπαζώματα», «πυρόσφαιρες» και «ξυλόλια», για «λαθρεμπόριο» και «ύποπτες μεταφορές του ΝΑΤΟ»… Ούτε λοιδορήθηκαν οι νεκροί μηχανοδηγοί ως «εγκάθετοι ανόμων συμφερόντων», ούτε και τυπώθηκαν μπλουζάκια «δεν έχω οξυγόνο», όπως συνέβη με εκείνους που, χωρίς στοιχειώδη ντροπή και σεβασμό προς τους νεκρούς, μετέτρεψαν τον θάνατό τους σε εφαλτήριο πολιτικών φιλοδοξιών, αντικυβερνητικών εκδηλώσεων και κοινωνικής αναταραχής… Και ούτε, βεβαίως, πλημμύρισε το μνημείο του «Αγνώστου Στρατιώτη» με αντίσκηνα και κουρελούδες, για να βρουν έδαφος να απλώσουν την ανία τους και την ανοησία τους αναίσχυντοι αργόσχολοι και κομματικοί εγκάθετοι…
Στην Ελλάδα, φθάσαμε στο σημείο μια δυστυχής για την απώλεια της κόρης της κυρία να επιχειρεί να μετατρέψει τον πόνο της σε μοχλό κοινωνικής αναταραχής και πολιτικής ανατροπής του «συστήματος», υπό τις «γενναιόφρονες» παροτρύνσεις της Αριστεράς και της αντιεμβολιακής και ψεκαζομένης Ακροδεξιάς, που βρήκαν στην αφέλειά της το «τέλειο» όπλο για να δώσουν υπόσταση στις τερατολογικές τους φαντασιώσεις. Μέχρι που κατάλαβαν ότι το «όχημα», το οποίο προσπάθησαν να ρυμουλκήσουν ως ιδανικό φορέα των δικών τους ψευδαισθήσεων, αδυνατεί να βηματίσει πέρα από τα όρια που χάραξαν η άγνοια, η ανευθυνότητα και η αμετροέπεια…
Με τούτα και με εκείνα έμεινε χωρίς αντίκρυσμα η μεγαλεπήβολη πρωτοβουλία του πολυπράγμονος ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κώστα Αρβανίτη, ο οποίος έσπευσε να μεταφέρει την Μαρία Καρυστιανού στο Ευρωκοινοβούλιο, για να καταγγείλει σε όλη την Ευρώπη, μια και δεν του έφτανε η Ελλάδα, τον «εκτροχιασμό του κράτους δικαίου» και, ακόμη, ότι «το έγκλημα των Τεμπών ήταν προμελετημένο» και ότι «οι ένοχοι που το διέπραξαν ανήκουν στην κατηγορία των ανθρώπων που δεν τιμωρούνται»!…
Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι στην Ισπανία, παρ’ ότι τα προβλήματα της χώρας μοιάζουν πολλά και δισεπίλυτα, ιδίως τον τελευταίο καιρό (μην ξεχνάμε το μεταναστευτικό και τις αποσχιστικές τάσεις στην Καταλονία…), δεν υπάρχουν ούτε ο Βελόπουλος, ούτε ο Τσίπρας, ούτε η Κωνσταντοπούλου, ούτε η Καρυστιανού… Και κυρίως δεν υπάρχει ένας κόσμος, όχι ευκαταφρόνητος σε αριθμητικό μέγεθος, πανέτοιμος, να πιστέψει σε καταχθόνιες θεωρίες συνωμοσίες και σε «σωτήρες» που νοιάζονται να προστατεύσουν τον λαό από τα «ξυλόλια» και το «λαθρεμπόριο του ΝΑΤΟ»!…
Τελικά, μπορεί και τα τραίνα στην Ισπανία, να προκαλούν πόνο, απόγνωση και οργή… Αλλά είναι βέβαιον ότι δεν προκαλούν χυδαιότητα, υποκρισία και ανευθυνότητα…
