Το επιχείρημα της Τουρκίας ότι αν επεκτείνει η Ελλάδα την αιγιαλίτιδά της ζώνη στα 12 μίλια θα μετατρέψει το Αιγαίο σε ελληνική λίμνη καταρρίπτεται από τους δύο ανωτέρω χάρτες. Στο αριστερό βλέπουμε τα έξι μίλια και στον δεξιό την κάλυψη που θα προκύψει με την επέκταση της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 μίλια.

Μια προσεκτική παρατήρηση οδηγεί στο αβίαστο συμπέρασμα ότι και με τα 6 μίλια ης αιγιαλίτιδας ζώνης που έχει σήμερα η Ελλάδα, αν θέλει κάποιο πλοίο να διασχίσει το Αιγαίο σε διεθνή μόνο ύδατα θα πρέπει να κινηθεί σε ένα στενό πέρασμα που υπάρχει δυτικά της Λέρου και της Καλύμνου.

Αν όμως κάποιος μπει στη εφαρμογή Marine Traffic στο κινητό του και δει την κίνηση των πλοίων στο Αιγαίο θα διαπιστώσει ότι δεν ακολουθούν την πορεία που περνάει δυτικά της Λέρου και της Καλύμνου, αλλά ακολουθούν την ευθεία βγαίνοντας από τον Βόσπορο ανάμεσα στη Λήμνο και τη Λέσβο και ακολούθως διαπλέουν νότια της Εύβοιας και ανατολικά της Άνδρου στα στενά του Καφηρέα.

Προχωρούν εντός πάντα ελληνικών χωρικών υδάτων των έξι μιλίων την πορεία νότια των Κυθήρων για να συνεχίσουν νότια της Πελοποννήσου προς την κεντρικό Μεσόγειο.

Αυτή η πορεία αποδεικνύει ότι ακολουθούν αβλαβή πορεία εντός ελληνικών χωρικών υδάτων σε ολόκληρο σχεδόν το Αιγαίο. Με αυτή την έννοια το επιχείρημα της Άγκυρας περί ελεύθερης ναυσιπλοΐας καταρρίπτεται.

Εξάλλου τοσο οι Ηνωμένες Πολιτείες δια του υπουργού Εξωτερικών Μάικλ Πομπέο, όσο και η Ρωσία δια του υπουργού Εξωτερικών της επίσης του Σεργκέι Λαβρόφ, έχουν επίσημα και δημόσια δηλώσει ότι η Ελλάδα έχει αναφαίρετο δικαίωμα να επεκτείνει τα όρια των θαλασσίων συνόρων της στα 12 μίλια.

Το προβλέπει άλλωστε και το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας που έχει υιοθετηθεί από όλα τα κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών πλην Τουρκίας και το έχει καταστήσει Ευρωπαϊκό Δίκαιο η Ε.Ε.

Η Τουρκία από την πλευρά της από το 1995 με αφορμή την επικύρωση του Δίκαιου της Θάλασσας από το Ελληνικό Κοινοβούλιο πέρασε το νόμο περί Cazus Belli στην  περίπτωση που η Αθήνα θα προχωρούσε σε εφαρμογή του Δικαίου της Θάλασσας στην επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 μίλια στο Αιγαίο.

Η Τουρκία με αυτή την ενέργειά της παραβιάζει κατάφορα τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ που απαγορεύει ρητά την απειλή άσκησης βίας κατά άλλης χώρας και παράλληλα γυρίζει την πλάτη στην Ευρώπη που έχει καταστήσει εσωτερικό της Δίκαιο το Δίκαιο της Θάλασσας.

Άρα με τη σύμφωνη γνώμη των μεγάλων δυνάμεων που έχουν συμφέροντα ελεύθερης διέλευσης στο Αιγαίο η Ελλάδα μπορεί να ασκήσει αυτό το δικαίωμά της που προκύπτει από το Διεθνές Δίκαιο.

Το άρθρο Τα 12 μίλια στο Αιγαίο και το Cazus Belli… Του Τάσου Παπαδόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου πελάγους είναι ελληνικά. Η Ελλάδα έχει μόνο έναν αποτελεσματικό τρόπο να αντιδράσει κατά των τουρκικών προκλήσεων. Ν’ αυξήσει τα χωρικά της ύδατα από τα 6 μίλια στα 12, νόμιμο δικαίωμα που εφαρμόζουν τα παράκτια κράτη. Πρέπει όμως πρώτα να πεισθούν όσον ένεστι, με λογικά και δίκαια επιχειρήματα, οι Η.Π.Α. και η Ρωσία, μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, αμφότερες μεγάλες ναυτικές δυνάμεις, ότι δε βλάπτονται τα συμφέροντα τους από την αύξηση των ελληνικών χωρικών υδάτων. Με αίσθηση της πραγματικότητας στην απολυτότητα της η Ρωσία ευνοείται από τη διάσπαση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ ενώ οι Η.Π.Α. δε θα εγκαταλείψουν εύκολα τη μεγάλη εξοπλιστική αγορά της Τουρκίας.

Εδώ έγκειται η αξιότητα των Ελλήνων πολιτικών αρχηγών και διπλωματών οι οποίοι δεν στερούνται ικανοτήτων. Καλούνται να λύσουν το «Γόρδιο δεσμό» είτε με το ξίφος είτε με την πειθώ. Δε θα χρειαστεί να υπάγουν στη Φρυγία αλλά ούτε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης των δεκαπέντε δικαστών διαφόρων εθνικοτήτων, την εποχή μάλιστα που κυριαρχεί η πλεονεξία, η ιδιοτέλεια και η διαφθορά.

Άλλωστε όπως είναι γνωστό τοις πάσι, στις διεθνείς σχέσεις επικρατεί το δίκαιο του ισχυρότερου και «του κρείττονος συμφέρον» όπως αναφέρει ο Πλάτων (427-347 π.Χ.) στην Πολιτεία. Υπολογίζουν όμως σωστά τα συμφέροντα τους όσοι προωθούν ανισομέτρως τα συμφέροντα της Μουσουλμανικής Σουνιτικής Τουρκίας έναντι της Χριστιανικής Ελλάδος?
Ο Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.) στα Ηθικά Νικομάχεια γράφει: «παρακινούμεθα στις πράξεις μας από συμφέρον και αποτρεπόμεθα από το βλαβερό». Είναι λάθος να ρυθμίζει ένα κράτος την πολιτική του επηρεαζόμενο από συναισθηματισμούς και δήθεν φιλίες. «Στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχουν ούτε φίλοι ούτε εχθροί, μόνο συμφέροντα» Talleyrand Perigord, (1754-1838), Γάλλος πολιτικός.

Είναι ειρωνεία η συχνή επίκληση του Διεθνούς Δικαίου προς επίλυση των ελληνό-τουρκικών διαφορών. Στη διεθνή σκακιέρα οι διακρατικές συμφωνίες, διαπραγματεύσεις, καθορίζονται αποκλειστικά από αυτό που επιτάσσει το συμφέρον του κάθε κράτους και μόνο. Τα συμφέροντα αλλάζουν ανάλογα με την επικρατούσα παγκόσμια γεωπολιτική. Το Διεθνές Δίκαιο είναι ανίσχυρο να επιβάλλει τις αποφάσεις του ή να υποχρεώσει κράτος να τηρήσει τους κανόνες δικαίου διότι δε διαθέτει νομοθετική και εκτελεστική εξουσία που να εξαναγκάζει τον παρανομούντα. Η ισχύς του είναι ανύπαρκτη όπως και η ασφάλεια των πολιτών.

Χωρίς τα υγρά κέλευθα = (ταξίδια, τρόπος ζωής) του Ομήρου δε θα υπήρχε Ελλάδα ούτε Ευρώπη. Δε θα είχε διαδοθεί παγκοσμίως το αρχαίο πνεύμα και ο ελληνικός πολιτισμός. Χωρίς το μεσογειακό κόσμο δε θα ολοκληρωνόταν η Ευρώπη. Η Μεσόγειος γεωγραφικά και πολιτικά είναι το ασφαλέστερο σύνορο της. Οικονομικά ένας πολύτιμος πλουτοπαραγωγικός χώρος και πολιτιστικά ένας κόσμος που χωρίς αυτόν θα αλλοιωνόταν η φυσιογνωμία της Ευρώπης. Επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η Τουρκία είχε δεσμούς με το δυτικοευρωπαϊκό κόσμο, αν και μεγάλο τμήμα της ανήκε πολιτιστικά και γεωγραφικά στον ασιατικό χώρο.

Την περίοδο 25.11.1971 – 22.5.1972, δακτυλογραφήθηκαν και ταχυδρομήθηκαν από το γράφοντα στους «Sunday Times» London (κυκλοφορία 1.450.000) τρία άρθρα, επίκαιρα σήμερα, με αμοιβή 25 στερλίνες το άρθρο, ποσό σημαντικό για την εποχή εκείνη. Τα άρθρα αναφέροντο στον πολιτιστικό και τουριστικό πλούτο των Ιονίων και Αιγαιοπελαγίτικων Νησιών και τη σημασία τους ως προμαχώνων για την άμυνα της Ευρώπης. Ιδιαίτερη μνεία εγένετο στη στρατηγική και γεωπολιτική σημασία της Κρήτης ως του αμυντηρίου της Ανατολικής Μεσογείου.

Η Κρήτη σήμερα είναι ένα τεράστιο αεροπλανοφόρο αμετακίνητο αλλά και μη βυθιζόμενο του οποίου η ακτίνα δράσεως εκτείνεται σ΄ ολόκληρη της Ανατολική Μεσόγειο. Απόρθητο φρούριο αναχαίτησης της τουρκικής παράνοιας και προκλητικότητας. Η Τουρκία δεν είναι αήττητη και η Ελλάδα δεν είναι ευπόρθητη. Γνωρίζει καλλίτερα από κάθε «φίλο» και εχθρό να υπερασπίζεται τα σύνορα και την εθνική της ακεραιότητα. Η ρήση του Ομήρου δια στόματος Έκτοραa: «Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης», εξακολουθεί να υπάρχει στο DNA των σύγχρονων Ελλήνων.

Χωρίς να είμεθα ελπιστικοί, αναμένεται από τις Η.Π.Α. και την Ε.Ε. να πράξουν τα αυτόδηλα για τη σύμμαχο – δημοκρατική Ελλάδα. Και γιατί όχι η Ρωσσία των 150 εκατ. ορθοδόξων Χριστιανών, ως έπραξε στους δύο ρωσσό-τουρκικούς πολέμους 1828-29 και 1877-1878 αναλαμβάνοντας το ρόλο της υπερμάχου της Χριστιανοσύνης ενάντια στο μουσουλμανικό επεκτατισμό. Να σταθούν όχι μόνο με λόγια αλλά και με πράξεις στο πλευρό της Ελλάδος.

Βασίλειος-Γεώργιος Γρηγ. Παπαδάκης

•Δημοσιογράφος. Επίτιμο μέλος Ενώσεως Ευρωπαίων Δημοσιογράφων

Το άρθρο Περί των 12 μιλίων εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Οι έρευνες της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο οδηγούν την Ελλάδα να εξασκήσει προσεκτικά τα δικαιώματά της στην θάλασσα προκειμένου να προστατεύσει τις διεκδικήσεις της σε ότι αφορά την οικονομική εκμετάλλευση θαλασσίων ζωνών (ενέργεια και αλιεία) στην περιοχή, χωρίς να προκαλέσει νέο γύρο συγκρούσεων στην περιοχή, επισημαίνει σε μελέτη του το Stratfor.

Στις 26 Αυγούστου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε ότι η Ελλάδα θα επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη στο Ιόνιο από τα 6 στα 12 μίλια, το μέγιστο που προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS). Προς ώρας, η Αθήνα δεν κάνει το ίδιο στη Μεσόγειο και το Αιγαίο, αν και ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι η χώρα διατηρεί το δικαίωμα να το πράξει στο μέλλον αν το επιθυμεί, προστίθεται στη μελέτη, όπως αναφέρει το Euro2day.gr.

Υπενθυμίζεται ότι το 1996 Ελλάδα και Τουρκία βρέθηκαν σε κρίση στην υπόθεση των Ιμίων, ενώ απειλή στρατιωτικής εμπλοκής υπήρξε και το 1987 με αφορμή ενεργειακές έρευνες κοντά στη Θάσο.

«Casus belli»

Από την δεκαετία του 1970 η Τουρκία θεωρεί μια επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο στα 12 ναυτικά μίλια ως «casus belli» (αιτία πολέμου), ενώ η Ελλάδα επί μακρόν απέφυγε την ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) στην Μεσόγειο για να αποφύγει μια σύγκρουση με την Τουρκία, παρατηρούν οι μελετητές.

Oι πρόσφατες συμφωνίες για τις ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο ήταν οι πρώτες που έχει συνάψει.

Κρήτη και Καστελόριζο στο κέντρο της διαμάχης

Στην καρδία της διαμάχης βρίσκεται το κατά πόσο νησιά, όπως η Κρήτη και το Καστελόριζο έχουν τα ίδια δικαιώματα σε ότι αφορά την διεκδίκηση θαλασσίων ζωνών με αυτά που έχουν μεγάλες χερσαίες ακτές, όπως αυτές της Τουρκίας, εξηγεί το Stratfor.

Οι προκλητικές κινήσεις της Τουρκίας τον τελευταίο χρόνο έχουν σχεδιαστεί ώστε να στηρίξουν τις θέσεις της Άγκυρας ότι αυτά τα νησιά δεν μπορούν να έχουν ίσα δικαιώματα, αντιδρώντας στη θέση της Αθήνας αλλά και του Δικαίου της Θάλασσας ότι έχουν.

Η χρήση της Κρήτης, του Καστελόριζου και άλλων νησιών στην οριοθέτηση της ΑΟΖ θα περιορίσει τις διεκδικήσεις της Άγκυρας καθώς σημαντικός αριθμός μικρών νησιών βρίσκονται κοντά στις ακτές της χώρας.

Αυτό η Τουρκία θεωρεί ότι είναι άδικος διαμοιρασμός των θαλασσίων ζωνών μεταξύ της ίδιας και της Ελλάδας. Οι κινήσεις του Oruc Reis έχουν στόχο να πλήξουν το επιχείρημα ότι το Καστελόριζο έχει ΑΟΖ καθώς κινείται σε θαλάσσια περιοχή κοντά στο νησί.

Στα τέλη του 2019 η Τουρκία υπέγραψε συμφωνία με την κυβέρνηση της Τρίπολης η οποία αμφισβητεί την δυνατότητα της Κρήτης να έχει ΑΟΖ.

Η συμφωνία όμως της Ελλάδας με την Αίγυπτο, δηλώνει ρητά ότι η Κρήτη μπορεί να έχει ΑΟΖ, αλλά η Αθήνα απέφυγε να προχωρήσει σε πλήρη καθορισμό της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης με βάση αυτό που θα μπορούσε να παράξει το Καστελόριζο.

Διαμεσολάβηση

Οι διαφωνίες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για τις θαλάσσιες ζώνες θα απαιτήσουν πιθανότατα διαμεσολάβηση από άλλες δυνάμεις προκειμένου να αποφευχθεί κλιμάκωση, αν και μια λύση μέσω διαπραγμάτευσης στις διαφορές τους παραμένει απίθανη.

Η Τουρκία πιθανότατα θα συνεχίσει να υπερασπίζεται επιθετικά αυτά που θεωρεί δικαιώματά της, καθώς ο Ταγίπ Ερντογάν αυξανόμενα στρέφεται προς τον εθνικισμό και την εθνική ασφάλεια για να αποσπάσει την προσοχή από τις εγχώριες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η οικονομία.

Η Τουρκία δεν θέλει πόλεμο, αλλά ελλοχεύει ο κίνδυνος ατυχήματος

Η Τουρκία θα επιδιώξει να αποφύγει κινήσεις που θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν πόλεμο με την Ελλάδα ή σημαντικές κυρώσεις από την ΕΕ στην εύθραυστη οικονομία της.

Η μεγάλη συγκέντρωση πολεμικών πλοίων στην Μεσόγειο, όμως, αυξάνει τον κίνδυνο ατυχημάτων που θα μπορούσαν να κλιμακώσουν την κρίση, όπως φάνηκε και από την μίνι-σύγκρουση ελληνικής και τουρκικής φρεγάτας κοντά στο Καστελόριζο.

Οι εκκλήσεις της Ελλάδας για ευρείες κλαδικές και οικονομικές κυρώσεις κατά της Τουρκίας δεν έχουν ακόμα οδηγήσει σε σημαντικό αποτέλεσμα από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Μια άμεση όμως πρόκληση από την πλευρά της Τουρκίας γύρω από την Κρήτη ή στο Αιγαίο θα μπορούσε να κάνει αυτές τις κυρώσεις πιο πιθανές.

Η στάση ΕΕ και ΗΠΑ σε περίπτωση σύγκρουσης

Αν η παρούσα διαμάχη, όμως, εξελιχθεί σε ευρύτερη στρατιωτική κρίση μεταξύ δυο κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, η Ευρώπη και οι ΗΠΑ πιθανότατα θα στηρίξουν στενότερα την Ελλάδα στέλνοντας πολεμικά πλοία στην περιοχή και διεξάγοντας ασκήσεις με το Πολεμικό Ναυτικό.

Μια τέτοια φανερή εύνοια θα ενισχύσει την πεποίθηση του Ερντογάν ότι προτεραιότητες ασφάλειας της Τουρκίας (όπως η αντιμετώπιση των Κούρδων στο Βόρειο Ιράκ) δεν είναι ψηλά στις προτεραιότητες του ΝΑΤΟ, κάτι που θα ενθαρρύνει την Άγκυρα να επιδιώξει στρατηγική αυτονομία.

Αυτό με τη σειρά του, θα οδηγήσει την Τουρκία στο να περιορίσει την συνεργασία με τους συμμάχους του ΝΑΤΟ και να αναζητήσει μεγαλύτερη αμυντική συνεργασία με τη Ρωσία, ξεφτίζοντας περαιτέρω τους δεσμούς της με τη Δύση, εκτιμά το Stratfor.

Πηγή : in.gr

Το άρθρο Stratfor : Η Τουρκία δεν θα ρισκάρει πόλεμο με Ελλάδα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Δώδεκα μίλια: σχέδια και αλήθειες

Το επιχείρημα της ΝΔ ότι άλλο το 2018 και άλλο το 2020, και άρα, ότι ήταν τότε «προδοσία» είναι σήμερα υπέροχο, γιατί η χώρα «έχει περισσότερα προβλήματα», είναι έωλο. Η τέχνη της πολιτικής είναι να προβλέπονται οι εξελίξεις και να αντιμετωπίζονται με σχέδιο, γνώση και θάρρος και όχι να τρέχει κανείς, όπως η ΝΔ, πίσω από τις εξελίξεις, χωρίς σχέδιο και γνώση. Ούτε να αντιδρά σπασμωδικά και με πολλαπλές υποχωρήσεις που προαναγγέλλουν και τις επόμενες.

Το 2018 βλέπαμε που θα μπορούσε να φτάσει η νευρική-αναθεωρητική Τουρκία και ετοιμαζόμασταν. Η ΝΔ δεν έβλεπε. Είχε καρφώσει τα μάτιά της στις καρέκλες της εξουσίας και όλα τα άλλα γύρω είχαν σκοτεινιάσει και της ήταν αδιάφορα. Όταν έφτασε το 2020 είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος και είχαν γίνει σειρά υποχωρήσεων. Το 2015-8 υπήρχε σχέδιο που συμπεριλάμβανε λύσεις για όλα τα κομβικά ζητήματα, όπως για το Ονοματολογικό, το Κυπριακό, τις Αιγιαλίτιδες.

Ως προς το τελευταίο, η πρόβλεψη ήταν να κλείσουν οι κόλποι και να χαραχθούν οι γραμμές βάσης, ώστε να μεγαλώσει η χώρα. Να επεκταθούν οι Αιγιαλίτιδες ζώνες και να αποκτήσει η Ελλάδα ΑΟΖ. Είμαι ο πρώτος Υπουργός που προώθησα ένα τέτοιο σχέδιο. Επιδιώχθηκε τότε να υλοποιηθεί το σχέδιο με την αξιοποίηση του Διεθνούς Δικαίου, ώστε κατά τη λύση της διαφοράς μας με την Ιταλία να μην υπάρξουν παραχωρήσεις εθνικής μας κυριαρχίας, όπως έκανε η ΝΔ.

Με την επέκταση στα 12 μίλια συν τους κόλπους, αυτόματα η ελληνοϊταλική ΑΟΖ δεν θα μπορούσε να έχει, πλέον, ως αντικείμενο αυτά που επιδίωκε η Ιταλία και εντέλει παραχώρησε αμαχητί η ΝΔ. Με την επέκταση των χωρικών υδάτων περιοριζόταν δραστικά και η ύλη της διαπραγμάτευσης με την Αλβανία για την ΑΟΖ, κατά 94%. Η ορθή λύση γινόταν έτσι ευκολότερη.

Στην ίδια κατεύθυνση έγινε δουλειά για τους κόλπους, τις γραμμές βάσης και τα χωρικά ύδατα της Κρήτης, καθότι διέβλεπα μελλοντικές προκλήσεις της Τουρκίας. Μέχρι το 2015, η πρόβλεψη του Διεθνούς Δικαίου για το κλείσιμο των κόλπων και τη χάραξη γραμμών βάσης, ήταν εξαφανισμένη από την ελληνική συζήτηση. Όταν έβγαλα αυτές τις προβλέψεις από το «σεντούκι» του Διεθνούς Δικαίου και ετοίμασα προεδρικά διατάγματα, μου επιτέθηκαν δυνάμεις με τις πιο διαφορετικές αιτιάσεις σχεδόν από όλους τους χώρους. Με προσπάθειες απαξίωσης αυτής της πολιτικής και προσωπικές επιθέσεις. Για να μην ξεχνιόμαστε.

Η πρώτη πρόβλεψη μου, ως προς το θέμα των 12 μιλίων, ήταν να προωθηθούν αυτά τα δικαιώματα με νομοτεχνική τάξη και σωστό πολιτικό-διπλωματικό τρόπο. Η ΑΟΖ, η αιγιαλίτιδα ζώνη, οι κόλποι και οι γραμμές βάσης έχουν μια συγκεκριμένη σειρά στην χάραξή τους για να έχουν μέγιστο αποτέλεσμα. Το κλείσιμο των κόλπων σημαίνει ότι μετατρέπονταν οι κόλποι σε «εσωτερικά ύδατα» όπου η κυριαρχία του κράτους είναι απόλυτη. Οι κόλποι γίνονται ένα είδος «μη ξηρού εδάφους». Οι άκρες των κόλπων συνδέονται με ευθείες που ονομάζονται γραμμές βάσης (υπάρχουν 4 είδη). Οι δύο αυτές κινήσεις μόλις πραγματοποιηθούν ανακοινώνονται και αναρτώνται στον ΟΗΕ. Η σημασία των κόλπων και των γραμμών βάσης δεν αφορά μόνο στην «εδαφική» επέκταση ενός κράτους, αλλά και στο γεγονός ότι η χάραξη της ΑΟΖ και της Αιγιαλίτιδας ζώνης, εφόσον έχουν διασφαλιστεί οι κόλποι και οι γραμμές βάσης, ξεκινά από τις τελευταίες και όχι από τις «εσωτερικές παραλίες» των κόλπων.

Κατά συνέπεια όταν κανείς συμφωνεί σε ΑΟΖ πριν κλείσει τους κόλπους, έχει ήδη απωλέσει τμήματά της, που θα προέκυπταν αν η ΑΟΖ ξεκινούσε από τις γραμμές βάσης. Η μεθόδευση από την ΝΔ των δύο ΑΟΖ και της επέκτασης της Αιγιαλίτιδας δεν το έλαβε αυτό υπόψη. Ακολούθησε μια χωρίς ειρμό πορεία. Απόδειξη ότι δεν είχε, ούτε έχει στρατηγική.

Το δεύτερο στοιχείο του σχεδίου της τμηματικής επέκτασης των Αιγιαλίτιδων ζωνών, ήταν η πρόβλεψη, μόλις κλείναμε τους κόλπους και χαράσσαμε τις γραμμές βάσης, να πραγματοποιούσαμε μια ανά τρίμηνο επέκτασή των χωρικών υδάτων σε επόμενες περιοχές της χώρας, ώστε στο τέλος μιας διαδρομής ενός έτους, να είχε πραγματοποιηθεί η συνολική προβλεπόμενη επέκταση των χωρικών υδάτων. Τον Οκτώβριο του 2018 στο Ιόνιο και τμήμα της θαλάσσης βορείου της Κρήτης. Τον Γενάρη του 2019 όλη η Κρήτη και άλλα νησιά. Τον Απρίλιο, πάντα του 2019, η ηπειρωτική Ελλάδα μέχρι και την Θεσσαλονίκη κοκ. Αυτό το σχέδιο είχε το θετικό ότι ούτε αποδεχόταν τη θεωρία ότι έχουμε δικαιώματα μόνο στο Ιόνιο, αλλά ούτε προσχωρούσε στην άποψη ότι υποχωρούμε στην Τουρκία αν ξεκινήσουμε τμηματικά τις ζώνες. Και αυτό διότι η Ελλάδα μέχρι σήμερα, στο όνομα του να μην δείξει υποχωρητικότητα στην τουρκική απειλή με την τμηματική επέκταση των χωρικών υδάτων, δεν έκανε οποιαδήποτε χρήση των δικαιωμάτων της, ποτέ και πουθενά. Είχε ντε φάκτο παραιτηθεί από αυτά. Γεγονός που αποτελεί, στην πραγματικότητα τη μέγιστη υποχώρηση. Το επιχείρημα ενάντια στην βαθμιαία επέκταση των χωρικών υδάτων, θα είχε ίσως μια βάση, μόνο εάν ένα τέτοιο σχέδιο άρχιζε και τελείωνε στο Ιόνιο.

Τρίτο, το πρώτο Προεδρικό Διάταγμα που είχα ετοιμάσει, συμπεριελάμβανε, μαζί με το Ιόνιο και την Νότια Πελοπόννησο, τα νησιά Κύθηρα και Αντικύθηρα. Ανάμεσα στα δύο, και ανάμεσα στο δεύτερο και την Κρήτη, προβλεπόντουσαν δύο διάδρομοι, προκειμένου να διασφαλιστεί η διεθνής ναυσιπλοΐα. Με αυτή την κίνηση καταρριπτόταν το επιχείρημα ότι τάχα η Ελλάδα θέλει να μετατρέψει το Αιγαίο σε κλειστή θάλασσα. Επιπλέον εξέθετε την Τουρκία και την ωθούσε να εγκαταλείψει στην πράξη τις περί πολέμου δηλώσεις της (θέμα που δεν θα αναλύσω δημόσια).

Κατά συνέπεια υποχώρηση, και το λέω από τώρα, θα ήταν να μην προβλέπονται αυτές οι επεκτάσεις στα δύο νησιά. Η επέκταση των χωρικών υδάτων θα γινόταν με προεδρικά διατάγματα, διότι αποτελούν εφαρμοστικές πράξεις ήδη υπάρχουσας νομοθεσίας (την επικύρωση / ενσωμάτωση από την Ελληνική Βουλή του Διεθνούς Δίκαιου της θαλάσσης του 1982) και όπως ουσιαστικά λεγόταν στο τότε νόμο, η υλοποίησή του απαιτούσε προεδρικά διατάγματα.

Στη χώρα μας η υλοποίηση νόμου δεν γίνεται δια νόμων, εκτός αν κάτι τέτοιο προβλέπεται ρητά. Το λέω για να μην ακούσω πάλι τα γνωστά φοβικά επιχειρήματα που απέτρεψαν την προηγούμενη κυβέρνηση από μια τέτοια ορθότατη πράξη. Και για να είμαι σαφής, όταν παραιτήθηκα τα προεδρικά διατάγματα είχαν ήδη προωθηθεί στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και εν γνώσει του τότε Πρωθυπουργού, τα οποία στη συνέχεια της παραίτησής μου επιστράφηκαν. Ουδείς αιφνιδιάστηκε. Κάποιοι δεν ήθελαν στην τότε κυβέρνηση να υλοποιηθεί το πολιτικό μου σχέδιο. Επικαλέστηκαν την ανάγκη νόμου αντί Προεδρικού Διατάγματος, για να απορρίψουν τα ΠΔ και να μην κάνουν ούτε το νόμο. Από την αρχαιότητα γνωρίζουμε, όμως, ότι η πολιτική κρίνεται εκ του αποτελέσματος και όχι από τις δικαιολογίες.

Έκανα πολιτική βλέποντας μπροστά, αξιολογώντας το τι έρχεται και τι πρέπει να γίνει. Έχοντας μελετήσει και διαμορφώσει στρατηγική. Ήθελα να προληφθούν καταστάσεις με σχέδιο και αξιοποιώντας όλες τις νομικές-τεχνικές και διπλωματικές δυνατότητες. Αντίθετα, η ΝΔ τσαλαβουτάει σήμερα στην υπάρχουσα προεργασία χωρίς να αντιλαμβάνεται το συνολικό σχέδιο. Έρχεται κατόπιν εορτής για να κάνει μισά πράγματα από αυτά που ξόρκιζε ως προδοσία πριν δύο χρόνια. Κάνει ανεπίτρεπτες υποχωρήσεις. Μπερδεύει τη σειρά των πραγμάτων και συνεχίζει να μην καταλαβαίνει. Φοβάμαι περιπέτειες για τη χώρα. Είθε να κάνω λάθος.

Το άρθρο Ο Ν. Κοτζιάς κατηγορεί την κυβέρνηση για έλλειψη στρατηγικής εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.