To 2021 γιορτάζουμε 200 χρόνια από τη δημιουργία του νεότερου ελληνικού κράτους και 40 από την ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ, σημερινή ΕΕ.

Στο δεύτερο επεισόδιο οι ευρωβουλευτές Στέλιος Κυμπουρόπουλος, Πέτρος Κόκκαλης, Γιώργος Κύρτσος και Στέλιος Κούλογλου, εξηγούν πώς άλλαξε η νοοτροπία μας, αλλά και με ποιον τρόπο ενισχύθηκε η θέση της χώρας μας στην Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο.

Το άρθρο #40EλλάδαΕΕ​ – Bλέπουμε τον κόσμο αλλιώς εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Πού πατάμε και πού πηγαίνουμε; Δύο αιώνες από την Ελληνική Επανάσταση (1821-2021).

Τι γιορτάζουμε;
Από τι δεν μπορούμε να να απαλλαγούμε;
Το Ελληνικό Όνειρο Μύθοι που καταρρέουν, αντιφάσεις και διαχρονικές ανασυνθέσεις.
Τα μεγάλα διδάγματα Η Ελλάδα την εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης

Συμμετέχουν:
Γιώργος Πρεβελάκης
Ομότιμος Καθηγητής Γεωπολιτικής στη Σορβόννη – Συγγραφέας
Στάθης Καλύβας
Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στην Οξφόρδη – Συγγραφέας
Ανδρέας Κακριδής
Επ. Καθηγητής Οικονομικής Ιστορίας, Ιόνιο Πανεπιστήμιο

Συντονισμός:
Αντώνης Παπαγιαννίδης
Κώστας Μπλιάτκας

Πηγή: economia.gr

Το άρθρο Δύο αιώνες από την Ελληνική Επανάσταση (1821-2021) – Πού πατάμε και πού πηγαίνουμε; εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η συγκλονιστικά μοναδική ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης, της Ελληνικής Εθνεγερσίας, είναι διεθνώς γνωστή έχοντας κερδίσει διαχρονικά σπουδαία εύσημα. Μετά από 400 περίπου χρόνια στυγνής σκλαβιάς, γενοκτονιών, φρικτών εγκλημάτων και κτηνωδιών, οι Ελληνες κατόρθωσαν, παρά τις τρομερά αντίξοες

συνθήκες, με την αθάνατη πίστη τους στο Θεό και στην ελευθερία, με ανυπολόγιστες θυσίες και αυτοθυσίες, να απελευθερωθούν και να αποκτήσουν πάλι ανεξάρτητη -τηρουμένων των αναλογιών- κρατική οντότητα και εθνική υπόσταση.

Oπωσδήποτε, στον ιερό αυτό αγώνα τους συμπαραστάθηκαν Φιλέλληνες (φωτο Λόρδος Βύρων) από διάφορα

κράτη με δημοκρατική συνείδηση. Ωστόσο, ορισμένα, με Θουκυδίδεια προσέγγιση, τη δέσμευσαν με διαφανείς ή αδιαφανείς θεσμούς, με τοποτηρητές-επιστάτες, και την χρησιμοποίησαν για τα δικά τους αποκλειστικά συμφέροντα. Και τούτο διαπιστώθηκε με δραματικά και τραγικά γεγονότα. Ένα από αυτά ήταν η μεθοδευμένη διχαστική πολιτική τους. Οσοι αγνοί Πατριώτες όπως οι Καποδίστριας, Κολοκοτρώνης (φωτο)

Νικηταράς κ.ά. ανέλαβαν σημαντικά αξιώματα πασχίζοντας να δημιουργήσουν ένα δημοκρατικά βιώσιμο κράτος, δολοφονήθηκαν, φυλακίστηκαν κ.λπ. Ετσι διαιωνίστηκε η ξένη εξάρτηση, η οποία, δυστυχώς, σε ένα βαθμό, συνεχίζεται προς δόξαν των κατά τον Δημοσθένη «παραξίαν ευτυχούντων».

Ένα από τα θλιβερά αποτελέσματα, πέραν από τους διχασμούς, υπήρξε και η πρόκληση χάσματος μεταξύ ατομικού και συλλογικού-εθνικού συμφέροντος, το οποίο διαιωνίζεται στο πλαίσιο της αναξιοκρατίας και των αρνητικών συνεπειών της, αδικίας, αποκλεισμού, διακρίσεων κ.λπ., που έχουν επιβάλλει διεφθαρμένα διαφανή ή αδιαφανή κυκλώματα εξουσίας και κερδοσκοπίας. Και η παιδεία ακόμη πάσχει κι αδυνατεί να βοηθήσει.

Και το απογοητευτικό αποτέλεσμα είναι ότι η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας και του πολιτισμού, να συρρικνώνεται, να «υποδουλώνεται» πολιτικά, οικονομικά, πολιτισμικά, και να βρίσκεται σε συνεχή άμυνα εναντίον νέο-ιμπεριαλιστικών τάσεων γειτονικών χωρών με συνέπεια την μη πρόοδο και ευημερία του λαού της εκτός των προνομιούχων «εξουσιαστών».

Μια επιγραμματική-επιλεκτική αναδρομή ίσως βοηθήσει στην άντληση χρήσιμων συμπερασμάτων.

1) Διχασμοί, αντιπαλότητες και καταστροφικές συγκρούσεις κατά τη διάρκεια της Επανάστασης που παραλίγο να υπονομεύσουν το νικηφόρο αποτέλεσμα. Ιδιαίτερα, η δολοφονία του Καποδίστρια σηματοδότησε

την τραγική παρακμή του έθνους. Επίσης, η φυλάκιση Κολοκοτρώνη καθώς και ο διωγμός άλλων Ηρώων.

2) Μικρασιατική Τραγωδία με περίπου 80 χιλιάδες νεκρούς Ελληνες λόγω διχασμού και ξένων επεμβάσεων.

3) Ξενοκίνητος εθνοκτόνος εμφύλιος με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα κ.ά. καταστροφικές επιπτώσεις που παρήκμασαν σοβαρά το έθνος.

4) Απώλεια Βορείου Ηπείρου εξαιτίας ξένων επεμβάσεων και συνεχείς διωγμοί εναντίον της Ελληνικής Μειονότητας στην Αλβανία.

5) Τουρκική στρατιωτική εισβολή στην Κυπριακή Δημοκρατία με συνέργεια ξένων Δυνάμεων και παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής για 47 ολόκληρα χρόνια κατά παράβαση των αποφάσεων του ΟΗΕ κ.λπ., με την παρασκηνιακή ανοχή και υποστήριξη τρίτων. Συνεχείς απειλές και προκλήσεις των Τούρκων και παραβιάσεις του Ελληνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου κατά παράβαση του Χάρτη του ΟΗΕ, του Διεθνούς Δικαίου κ.λπ. με την ανοχή πάλι ξένων Δυνάμεων. Μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε μουσουλμανικό τέμενος παρά τις διαμαρτυρίες ΟΥΝΕΣΚΟ κ.λπ, ΙΜΙΑ και τραγική απώλεια Ελλήνων

Στρατιωτικών.

6) Σφετερισμός του ελληνικού ονόματος «Μακεδονία» από ένα τεχνητό κρατίδιο-παρίας, με τη συνέργεια «φίλων» και «συμμάχων».

7) Μη εξόφληση των Γερμανικών Αποζημιώσεων παρά τη γενοκτονία που διέπραξαν οι Ναζί και την οικονομική κ.λπ. καταστροφή της Ελλάδας. Άλλες χώρες έχουν αποζημιωθεί.

8) Η μη επιστροφή ή «επανένωση» των Γλυπτών του Παρθενώνα κ.λπ. που αποτελεί «πολιτισμικό έγκλημα».

13) Αύξηση της αστυφιλίας και εγκατάλειψη της επαρχίας με τραγικά αποτελέσματα στην υγεία κ.λπ. Η συστηματική αποκέντρωση, που θα μπορούσε να συμβάλει σημαντικά στην ανάπτυξη της χώρας, στις καλένδες της αδιαφορίας και των κομματικών σκοπιμοτήτων.

14) Αύξηση της διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα, εγκληματικότητα, ακόμη και τρομοκρατία, ηθική σήψη με βιασμούς ανηλίκων κ.λπ. Ωστόσο, οι νόμοι παραμένουν απαράδεκτα επιεικείς, ακόμη και έναντι τρομοκρατών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

15) Διαιώνιση της κομματοκρατίας, του πελατειακού κράτους, ρουσφετοκρατία, ασυδοσία σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, απουσία ολιστικής παιδείας, ανασφάλεια, αντι-παραγωγικός συνδικαλισμός, κομματική επέμβαση σε θεσμούς, π.χ. Δικαιοσύνη, Ενοπλες Δυνάμεις κ.λπ.

16) Καλλιέργεια από ανθελληνικά κυκλώματα γενικής ακηδίας για τα εθνικά ζητήματα.Υποπτες ΜΚΟς κ.λπ.

17) Καλλιέργεια πολιτισμικής υποκουλτούρας από ΜΜΕ.

18) Διαιώνιση του διχασμού και της αναξιοκρατίας που τόσα δεινά έχουν επισωρεύσει στο Ελληνικό Εθνος.

19) Ακόμη και στον αόρατο «πόλεμο» του κορωναϊού, συνεχίζεται η αρνητική πολιτική αντιπαράθεση αντί να υπάρχει σύμπνοια για την αντιμετώπισή του. Παρατηρήθηκε απουσία ολοκληρωμένου προληπτικού

προγραμματισμού για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του κορωναϊού και στη δημιουργία ανοσίας. Όμως, ανοσία στην πολιτική κ.λπ. πότε θα επιτευχθεί ;

Γιορτάζουμε φέτος τα 200 χρόνια από την Εθνική Επανάσταση και έχουν συγκροτηθεί Επιτροπές κ.λπ. για την προβολή του Γεγονότος. Από τις πρώτες ενδείξεις σημειώνεται επιτυχία σε παγκόσμιο επίπεδο και μπράβο! Είναι δε άριστη ευκαιρία για την προβολή των εθνικών μας στόχων, την επίλυση των δίκαιων εθνικών μας ζητημάτων.

Ωστόσο, παράλληλα με τις αξιέπαινες εορταστικές εκδηλώσεις, δεν θα ήταν πρέπον, σε ένδειξη τιμής, ευγνωμοσύνης, αλλά και συγγνώμης για τα σφάλματα, την αδιαφορία και κυρίως για την μη -με πράξεις- απότιση τιμής στις θυσίες των Ηρώων και Μαρτύρων του 21 και το μη σεβασμό στις ιερές παρακαταθήκες τους, να οργανωθεί σε όλη την Επικράτεια Ιερό ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ, με παρουσία του Πατριάρχη και Αρχιεπισκόπων, Πολιτειακής και Πολιτικής ηγεσίας, στο οποίο να συμμετέχουν όλοι οι Ελληνες, και να υποσχεθούν ότι εφεξής, με ενότητα, ομοψυχία και εθνική στρατηγική, σε συνεργασία με ειλικρινείς φίλους και συμμάχους και διεθνείς Οργανισμούς, θα πορευτούμε στο μέλλον για να επιλύσουμε τα εθνικά μας

προβλήματα και να δούμε μια Ελλάδα αντάξια της ένδοξης ιστορίας της, που να εμπνέει το σεβασμό πανανθρώπινων αξιών και ιδανικών και να αναδειχθεί Οικουμενικό Κέντρο Πολιτισμού και Δημοκρατίας; Επίσης, δεν θάπρεπε ένα Μνημείο σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας με όλα τα ονόματα των Φιλελλήνων που θυσιάστηκαν για την Ελλάδα στην Επανάσταση του 21;

Π. Ι. Καραφωτιάς

τ. Διευθύνων Σύμβουλος του Γραφείου ΟΗΕ για Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ

Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, συγγραφέας

Το άρθρο 200 χρόνια από την Εθνική Επανάσταση: Τι έγινε και τι πρέπει να γίνει… Του Π. Ι. Καραφωτιά εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τέτοιες μέρες το 1821, οι πρόγονοί μας κόντρα στις γεωπολιτικές ισορροπίες της περιοχής και στην στρατιωτική υπεροχή του κατακτητή σήκωσαν το λάβαρο της επανάστασης και του αγώνα για μια Ελεύθερη Πατρίδα. Ενάντια σε κάθε πολιτική λογική, λίγοι εναντίων πολλών, τόλμησαν και ρίσκαραν τα πάντα.

Θέλει Αρετή και Τόλμη η Ελευθερία, όπως θα πεί ο ποιητής και το δένδρο της ελευθερίας ποτίστηκε με αίμα, δάκρυα και αγώνες από τους Έλληνες. Η Ελληνική Επανάσταση ενάντια στον τουρκικό ζυγό δεν ήταν ένας περίπατος, ούτε ανταλλαγή επιστολών, διαλόγου και διπλωματίας με τον κατακτητή. Δόθηκαν μάχες, χύθηκε αίμα, ξεκληρίστηκαν πληθυσμοί, έγιναν βασανιστήρια, βιασμοί, ολοκαυτώματα, εξισλαμισμοί και εξανδραποδισμοί.

Τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς και πεντακόσια για κάποιες άλλες περιοχές της Ελλάδας δεν στάθηκαν ικανά να σβήσουν τον πόθο για λευτεριά, να υποτάξουν τους Έλληνες και να τους εξαφανίσουν. «Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή», θα γράψει ο εθνομάρτυρας, Ρήγας Φερραίος.

Δεν υπάρχει μέρος στην Ελλάδα που δεν αγιάστηκε από τις θυσίες για τον πόθο της ελευθερίας, που όπως λέει και στον εθνικό μας ύμνο ο Διονύσιος Σολωμός από τα «Κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ώ χαίρε Ελευθεριά». Η Επανάσταση ξεκίνησε και όπως γράφει ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του: «Ο Θεός έβαλε την υπογραφή του και δεν την παίρνει πίσω».

Οι ραγιάδες, για τον τούρκο κατακτητή, ήταν οι μη μουσουλμάνοι υπήκοοι (υποτελείς/σκλάβοι) του σουλτάνου και κατ΄ επέκταση σημαίνει μειωτικά τον υπόδουλο, τον υποτελή. Η λέξη είναι αραβικής προέλευσης και προέρχεται από το «Ράγι» που στα αραβικά σημαίνει «κοπάδι». Οι ραγιάδες είχαν ελάχιστα δικαιώματα, ήταν υποχρεωμένοι να προσκυνούν τους Τούρκους κατακτητές και να πληρώνουν τον κεφαλικό φόρο, το λεγόμενο «χαράτσι».
Ποιος όμως θα το περίμενε, ότι 200 χρόνια μετά, στον εορτασμό αυτού του μεγάλου γεγονότος για το ελληνικό έθνος, ο ραγιαδισμός να επιστρέφει με άλλες μορφές, που στοχεύουν στην ψυχή, την ταυτότητα, στην ιστορία, στην ενότητά και ομοψυχία των Ελλήνων.

Με θλίψη, αγανάκτηση και θυμό η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού παρακολουθεί τελευταία την προσπάθεια απαξίωσης της επανάστασης του 1821 είτε μέσω μεγάλων εντύπων, (που αντί για τα πρόσωπα των μορφών της Επανάστασης, τοποθετούν ξένους σύγχρονους ηγέτες), είτε μέσω μειοψηφικών συλλογικοτήτων που εκφράζουν σεξουαλικό προσανατολισμό αντικαθιστώντας της σημαία του λαβάρου της επανάστασης με τη δική τους σημαία, είτε άλλων που οργανώνουν συλλαλητήρια ενάντια στον εορτασμό της επετείου των 200 χρόνων και που καλούν στην βεβήλωση γκράφιτι, εικόνων σε διάφορες περιοχές που απεικονίζουν ήρωες της επανάστασης. Είναι δε τέτοιο το μίσος για κάθε τι ελληνικό, ορθόδοξο, πατριωτικό που έχει λανσαριστεί και το σύνθημα «να πεθάνει η Ελλάδα και να ζήσουμε εμείς». Εδώ φτάσαμε λοιπόν.

Ο πιο επικίνδυνος και ύπουλος όμως νεοραγιαδισμός προέρχεται από τους φορείς του οργανωμένου κράτους, κόμματα και θεσμούς αλλά και συντριπτικής μερίδας των ΜΜΕ. Τι έχουμε δεί όλα τα τελευταία χρόνια; Η λέξη ελληνικό έθνος έχει σχεδόν απαγορευτεί, από κάθε δημόσιο λόγο, τη λέξη γένος, ξεχάστε την, ζούμε στην εποχή της πολιτικής ορθότητας ενώ ακόμη και οι λέξεις πατρίδα, πατριώτης, έχουν συκοφαντηθεί τόσο πολύ και από τους χρήσιμους ηλίθιους του συστήματος, που έφτασαν να ταυτίζονται με το φασίστα, τον οπισθοδρομικό, τον ακραίο κλπ. Η λέξη τουρκική κατάκτηση, τουρκικός ζυγός έχουν αντικατασταθεί με το οθωμανικός και στο πλαίσιο του κατευνασμού, να μη μας θυμώσει ο γείτονας σουλτάνος αποφεύγουμε κάθε αναφορά στις απαντήσεις μας στην τουρκική προκλητικότητα να δανειζόμαστε στοιχεία από το ένδοξο ελληνικό παρελθόν. Υποθηκεύσαμε την Ελλάδα για 99 χρόνια με τα μνημόνια, πουλήσαμε και τη Μακεδονία, τα δίνουμε όλα στους συμμάχους μπας και μας σώσουν από τον Τούρκο και πάει λέγοντας. Αν αυτό δεν είναι νεοραγιαδισμός τότε τι είναι;

Για τον πόλεμο που γίνεται στην επίσημη θρησκεία των Ελλήνων αφήστε το καλύτερα. Σε μια πολυπολιτισμική Ελλάδα (που μετατρέπεται βάσει σχεδίου) δεν χωρούν πολλά πολλά. Ήδη μέσα στην πανδημία αποκαλύφθηκε το μίσος που υπάρχει στις οργανωμένες «ελίτ» για την ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία. Οι πολιτικοί ηγέτες μας όσοι είναι «χριστιανοί» με το ζόρι ψελίζουν, ευχές στις θρησκευτικές εορτές, με το ζόρι προσκυνούν το ευαγγέλιο και κάνουν το σταυρό τους, για τις κάμερες, ενώ ουσιαστικά η συμμετοχή τους στον εκκλησιασμό καταντά αγγαρεία και γίνεται μόνο για τις δοξολογίες και όπου υπάρχει αναγκαία-θεσμική παρουσία.

Από δε την ακαδημαϊκή κοινότητα και τους διαμορφωτές κοινής γνώμης, τα ΜΜΕ κλπ, η προβολή του πατριωτικού φρονήματος, της ιστορίας, των παραδόσεων, της οικογένειας και αξιών κλπ έχουν εκλείψει. Απεναντίας γίνεται μια προσπάθεια εξουδετέρωσης των αντανακλαστικών των πολιτών, μιας «ηλιθιοποίησής τους» μέσω των τηλεσκουπιδιών, της τρομολαγνείας και του φόβου και μετατροπής τους σε σύγχρονους ραγιάδες.

Ας μην απογοητευόμαστε όμως, ο ραγιαδισμός όπως και τότε έτσι και σήμερα δεν κατάφερε και δεν θα καταφέρει να υποτάξει τον Έλληνα. Οι συγκυρίες και οι συσχετισμοί των γεωπολιτικών δυνάμεων είναι τέτοιες που αργά ή γρήγορα θα απαιτηθούν πατριωτικές κυβερνήσεις με ηγέτες και στελέχη βγαλμένα από τα σπλάχνα του ελληνικού λαού και πίστη στις αστείρευτες δυνάμεις του ελληνισμού και της ορθοδοξίας. Η Ελλάδα προορίζεται να ζήσει και θα ζήσει. (Χ.Τρικούπης).

Ζήτω η 25η Μαρτίου 1821!!!

Χρόνια Πολλά Ελλάδα, Χρόνια Πολλά σε όλους τους Έλληνες απανταχού της γης.

Κυριακή της Ορθοδοξίας 21/3/2021

*πολιτικός επιστήμων-διεθνολόγος, μέλος Διοικούσας Επιτροπής Ελεύθερης Πατρίδας.

Το άρθρο 1821-2021 Διακόσια χρόνια μετά… Του Γιάννη Μήτσιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ι. Την αφήγηση αλλά και την αξία της Ιστορίας καθορίζει ο Θουκυδίδης. Εξηγεί ότι: …«… εκθέτει τα γεγονότα εν στάθμη απολύτου ευθυδικίας …»… ώστε η διήγηση να είναι …«… κτήμα ες αεί δια τους εν ομοίαις περιστάσεσιν ευρεθησομένους πολιτικούς άνδρας …»…

● Απ΄ό,τι έχει γνωσθεί κρίσιμες πτυχές παραμένουν αδιερεύνητες. Ήτοι:

ΙΙ. α΄ Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έπεσε ηρωϊκά μαχόμενος (29.5.1453) ως ηγέτης πολυ-εθνικής, πολυ-πολιτιστικής Αυτοκρατορίας.

Κυρίως, τότε, ηττήθηκαν ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία. Ήταν ο πυρήνας της Αυτοκρατορίας.

β΄ Ο νικητής Μωάμεθ Β΄ αντιμετώπιζε κίνδυνο. Τον της ένωσης των δυτικών χριστιανών προς απελευθερωτική Σταυροφορία.

γ΄ Εξοβέλισε τον κίνδυνο επί θρησκευτικού πεδίου.

● Οι ηττηθέντες ήταν Ορθόδοξοι. Οι τυχόν επίδοξοι ελευθερωτές καθολικοί. Μεταξύ τους υπήρχε “Σχίσμα” (αγεφύρωτο μέχρι του 1996 !!!).

Έξυπνος ο Μωάμεθ όξυνε την διάσταση. Ανέδειξε στην Πατριαρχία ως Γεννάδιο Β΄ τον φανατικότερο των αντικαθολικών. Τον Γεώργιο Σχολάριο. Του παρέσχε ισχύ με την χορήγηση προνομίων, αναφορικά προς τον ιδιωτικό βίο των χριστιανών.

● Ουσιαστικά καθιερώθηκε διαρχία. Ο Πατριάρχης, η Εκκλησία είχαν δικαιοδοσία επί του ιδιωτικού βίου των ορθοδόξων. Ο Σουλτάνος, η οθωμανική διοίκηση (είχαν) εξουσία επί ζητημάτων κρατικής κυριαρχίας.

Η κατάσταση αποδίδεται στο “Χρονικόν του Μωρέως” στιχ. 2386 επ. …«… έθα είναι οι χριστιανοί σ΄όλην την οικουμένην, τον νόμον και τες αγωγές, αι συμφωνίες τες κλειούσιν …»…

Το νόημα είναι σαφές: οι ορθόδοξοι αποφεύγουν την δικαιοσύνη του “Κατή”. Αυτοδιοικούνται.

Ανάλογο παράδειγμα αποτελούν τα “Αμπελάκια”. Ήκμασαν στα τέλη της δουλείας ως αυτόνομη οικονομική οντότητα στο παγκόσμιο εμπορικό στερέωμα.

Ακόμη διεθνής ήταν η παρουσία των υποδούλων στην άσκηση εμπορικής ναυτιλίας.

● Η Ορθοδοξία απ΄αρχής διέπει τον ιδιωτικό βίο των υποδούλων. Ο Διον. Ζακυνθινός έχει χαρακτηρίσει την Εκκλησία: “Ορθόδοξο Εκκλησιαστικό Κράτος του Ελληνικού Έθνους”. Ορθότερο είναι: των Απανταχού Ορθοδόξων Χριστιανών. Αυτό κηρύσσει ο Ρήγας και είναι η κλήση χαρακτηριστική …«… Βούλγαροι και Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί, Αράπηδες και Άσπροι να ζώσωμεν σπαθί …»… Ανάσταση της Ορθόδοξης αλλά και Πολυεθνικής Αυτοκρατορίας προσδοκά ο Ρήγας. Όχι απλή των Ελλήνων απελευθέρωση (!!!).

ΙΙΙ. Θεωρητικώς το κέντρο της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού έπρεπε να είναι στην έδρα του Πατριάρχη των απανταχού ορθοδόξων. Αλλά ο Πατριάρχης είναι αιχμάλωτος των Οθωμανών. Η απόδειξη είναι πλήρης. Η επανάσταση εκσπά, αρχικά, στην Μολδοβλαχία υπό τον Αλεξ. Υψηλάντη. Αμέσως ο αιμοσταγής Μαχμούτ καλεί τον Πατριάρχη. Τον καλεί ως “εγγυητή” της νομιμοφροσύνης των υποδούλων. Και ο Πατριάρχης εξαναγκασμένος απευθύνει “ανάθεμα” στους εξεγερμένους. Καταδικάζει αδιάστικτα την στάση. Αργότερα η επανάσταση εκσπά (και) στην Πελοπόννησο. Ο Πατριάρχης θα μαρτυρήσει, τότε, την 10.4.1821, επί της αγχόνης.

● Κρίσιμο είναι πως ασφαλέστερα, έτσι και λυσιτελέστερα, υπηρετείται η Ορθοδοξία στο Άγιον Όρος, ιδρυμένο ήδη το 963 μ.Χ.

Εκεί η σύναξη των Ορθοδόξων είναι διεθνής (!). Σημειούται – εντόνως – η παρουσία των Ρώσων. Ο Τσάρος στο Όρος διατηρεί στρατό υπό μοναχικό κάλυμμα.

● Είναι αναγκαία για την Ιστορία του Γένους η μελέτη των μοναστικών αρχείων ώστε πλήρως ν΄αναδειχθεί αυτή η συμβολή στην τελική απομάκρυνση των Οθωμανών από την Χερσόνησο του Αίμου, έτσι και από την Ελλάδα.

IV. Ανακοινώσεις διάφορες για την 200ετηρίδα αφήνουν ανεξέταστα τα άνω. Έτσι, όμως, όπως εξελίσσονται οι έρευνες δεν θ΄αναδείξουν πόρισμα ως …«… κτήμα ες αεί …»… για τους σημερινούς πολιτικούς.

● Και είναι σήμερα το πόρισμα αναγκαίο. Η Τουρκία ουδέποτε αποδέχθηκε ιστορικό μας δικαίωμα ανάκτησης εδαφών τα οποία (οι Τούρκοι) κατείχαν ως κατακτητές (!!!).

●● Η συμπεριφορά τους είναι κραυγαλέα: Ζητούν το Αιγαίο μας ως Γαλάζια Πατρίδα τους.

*Πρόεδρος του Ιδρύματος της Ιστορίας Ελευθερίου Βενιζέλου

Το άρθρο 1821: 200 χρόνια μετά (Κρίσιμα – Ανεξέταστα)… Του Γεωργίου Κ. Στεφανάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Υπό άλλες συνθήκες, ο ελληνισμός θα γιόρταζε φέτος τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821, μέσα σε ένα κύμα ενθουσιασμού, περηφάνειας, εθνικής ανάτασης, αισιοδοξίας και αυτοπεποίθησης.
Τα εκατό χρόνια τα γιορτάσαμε το 1921, στις παραμονές της μεγάλης καταστροφής του 1922, που ξεριζώθηκε ο ελληνισμός από την τρισχιλιόχρονη παρουσία του στην Μικρά Ασία και τον Πόντο.

Και φέτος, δυστυχώς, είμαστε στα πρόθυρα μιας άλλης κατάρρευσης ή κάτι σαν, πριν την άλωση. Η κρίση της πανδημίας με τις επιπτώσεις της σε όλο το φάσμα της κρατικής και κοινωνικής μας υπόστασης, σε συνδυασμό με τις αντοχές της οικονομίας και την διαχείριση των εθνικών θεμάτων δημιουργούν ένα σκηνικό κάθε άλλο αισιόδοξο για το αύριο του τόπου.

Αν ήθελε να κάνει κάποιος μια ακτινογραφία της χώρας θα έβλεπε παντού εστίες σοβαρής νόσου. Σε μια χώρα των 11,5 εκ πληθυσμού, τα τέσσερα εκατομμύρια είναι συνταξιούχοι, 1. 2 εκ άνεργοι, 3,5 εκ. ενεργός πληθυσμός, 1 εκ κάτω των 18 των και σχεδόν 2 εκ, το 10% του πληθυσμού νόμιμοι ή παράνομοι αλλοδαποί, (ούτε η ΕΛΣΤΑΤ ξέρει τον ακριβή αριθμό τους). Το δημόσιο χρέος αναμένεται να αγγίξει τα 400 δις ευρώ, θα πάει πάνω από 235% του ΑΕΠ (νούμερα χρεωκοπίας, αλλά «ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται», εξάλλου είμαστε υποθηκευμένοι για 99 χρόνια). Το ΑΕΠ θα κυμανθεί στα 170 δις, αν έρθει κανένας τουρίστας, και αν λήξει νωρίς η κρίση με τον ιό, αλλιώς «κλάφτα Χαράλαμπε» που λέει κι ο λαός.

Σε πολιτικό επίπεδο, ζούμε το σταδιακό τέλος της μεταπολίτευσης με τα πολιτικά κόμματα και το δυναμικό τους να ζουν στον κόσμο τους απομακρυσμένοι από τις ανάγκες και την επαφή με την κοινωνία. Φθηνοί διαχειριστές της εξουσίας χωρίς όραμα για τον τόπο, χωρίς ιδεολογική προσέγγιση για το αύριο και χωρίς πόνο για τον μέσο πολίτη. Αντιπολίτευση ανύπαρκτη, τα ΜΜΕ από την πολυφωνία κατήντησαν μονοφωνία και ένα πέπλο φόβου, ανασφάλειας και τρομολαγνείας έχει απλωθεί σε όλη τη χώρα. Οικονομικοί ολιγάρχες διαγωνίζονται μεταξύ τους για την επιρροή, η Δικαιοσύνη αμφισβητείται και η Εκκλησία ούτε συσσίτια δεν μπορεί να προσφέρει πλέον.

Η ανεργία και η οικονομική κατάσταση προκαλούν τρόμο στους πολίτες. Οι κοινωνικές σχέσεις διαλύονται, οι οικογένειες είναι στα όριά τους, η κατάθλιψη και οι ψυχοσωματικές ασθένειες χτυπάνε κόκκινο, ενώ η χρήση ηρεμιστικών, αντικαταθλιπτικών και ναρκωτικών ουσιών αυξάνεται ραγδαία, μαζί με εγκληματικές συμπεριφορές.

Η δε ηθική κατάπτωση, παρακμή και σαπίλα σε όλους τους χώρους, που βγαίνει κάθε μέρα στην επιφάνεια, με τα περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης, έρχονται να υποδηλώσουν τα σημάδια κατάρρευσης.

Δύσκολα πλέον μπορεί κάποιος να σκεφθεί ψύχραιμα και ξεκάθαρα, επικρατεί σύγχυση και θολούρα παντού που δεν θέλει πολύ για μια κοινωνική έκρηξη (αν πάμε ιδίως και για τρίτο κύμα…)

Στα εθνικά θέματα ανήμερα της επετείου της 25ης Μαρτίου, (αν δεν γίνει κάτι απρόβλεπτο, σαν αυτά που αλλάζουν την ιστορία), στις Βρυξέλλες θα επιβεβαιωθεί η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, θα ξεχαστούν οι κυρώσεις, θα έχουν προηγηθεί, η πενταμερής σύνοδος για το Κυπριακό και οι επόμενες διερευνητικές συνομιλίες με την Τουρκία. Η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονται αντιμέτωπες: α) με την διχοτόμηση της Κύπρου, β) την μοιρασιά της ΑΟΖ στην Αν. Μεσόγειο και την υποχώρηση του κυριαρχικού δικαιώματος, των χωρικών υδάτων των 12 μιλίων, (αφήνοντας το Καστελόριζο με μειωμένη επήρεια χωρικών υδάτων και ΑΟΖ) και γ) τη σταδιακή δορυφοροποίηση/ φιλανδοποίησή τους από την Τουρκία.

Τραγική ειρωνεία όπως λίγο πριν την άλωση του 1453 η βοήθεια της Δύσης δεν έφτασε ποτέ, έτσι και τώρα οι ευρωπαίοι «σύμμαχοί μας» (κυρίως Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Ουγγαρία, Μάλτα), μας οδηγούν στην αγκαλιά της Τουρκίας και εμείς ψάχνουμε συμμαχίες (και καλά κάνουμε) με Αίγυπτο, Εμιράτα, Ισραήλ φτάνοντας μέχρι την Ινδία!!! Κλειδί για την ανατροπή, αν γίνει, θα είναι η θέση της Γαλλίας και των ΗΠΑ σε σχέση με την Τουρκία. Η Γαλλία να ισορροπήσει τη γερμανική ηγεμονία στην ΕΕ (σχεδόν αδύνατο) και η Αμερική να τιμωρήσει την Τουρκία, που όμως τόσο πολύ τη χρειάζεται απέναντι στην Ρωσική αρκούδα. Εκεί κάπου αν είμαστε τυχεροί και μέσα στη σύγκρουση συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων και την αναμπουμπούλα που θα προκύψει, να βγούμε αλώβητοι και να ανασυνταχθούμε.

Και τότε η πατρίδα μας δεν θα χρειαστεί επανεκκίνηση, (Reset που λέμε στο χωριό μου) θα χρειαστεί πραγματική αναγέννηση.

*Πολιτικός –Επιστήμων, Διεθνολόγος ΜΑ. Παν/μιου Northeastern Βοστώνης, μέλος Διοικούσας Επιτροπής Ελεύθερης Πατρίδας.

Το άρθρο 200 χρόνια από την Επανάσταση ή λίγο πριν την κατάρρευση;… Του Γιάννη Μήτσιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο 200 χρόνια από την Επανάσταση – Η νέα σειρά βιβλίων από τις εκδόσεις Μεταίχμιο εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Με την ανατολή του νέου έτους συμπληρώνονται 200 χρόνια από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Ανεξάρτητα από τις τελετές και πανηγύρεις που ετοιμάζει η επιτροπή, που έχει οριστεί για τον σκοπό αυτό, είναι καιρός να ξαναδούμε την ιστορία μας και να επανακαθορισουμε την στάση μας στην καθημερινότητά μας.

Κυρίαρχο θέμα, που έπρεπε να υπάρχει και να επισημαίνεται σε κάθε αναφορά του ελεύθερου βίου των Ελλήνων, στα 200 αυτά χρόνια, είναι το σαράκι του διχασμού, και τα δεινά που επέφερε στη χώρα και στους πολίτες της.

Μεσούσης της Επανάστασης του 1821, μόλις δύο χρόνια από την έναρξή της, άρχισε η φαγωμάρα. Οι Κοτζαμπάσηδες  από τη μια και οι Φιλικοί από την άλλη, με αντικείμενο διαφωνίας, τι άλλο από την εξουσία.

Τα επόμενα δύο χρόνια οι αντιμαχόμενες πλευρές μεταβλήθηκαν. Μοραΐτες από την μια Υδραίοι και Ρουμελιώτες από την άλλη με αποτέλεσμα να χύνεται άφθονο ελληνικό αίμα από τους ίδιους τους επαναστατημένους Έλληνες. Όταν το 1824 μπήκε στο παιχνίδι και το πρώτο δάνειο από την Αγγλία, τότε άστραψαν και βρόντηξαν οι μεγάλες χατζάρες.

Η Επανάσταση λόγω των εμφυλίων πολέμων είχε σχεδόν καταρρεύσει. Διασώθηκε με τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου τον Οκτώβρη του 1827.

Ακολούθησε η έλευση του Καποδίστρια, ως πρώτου Κυβερνήτη της ελεύθερης Ελλάδας και η εν συνεχεία δολοφονία του, που οδήγησε την ενθρόνιση του Όθωνα από τους συμμάχους, που κυβέρνησε «ελέω Θεού» μια και οι Έλληνες δεν κατάφεραν να εφαρμόσουν στην πράξη το δημοκρατικό Σύνταγμά τους.

Ακολούθησε ο διχασμός το  1915 ανάμεσα στους Βενιζελικούς και τους Βασιλικούς, με αφορμή την συμμετοχή της χώρας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η χώρα έφτασε στο σημείο να έχει δύο κυβερνήσεις. Μία την Θεσσαλονίκη και μια στην Αθήνα. Στο παιχνίδι μπήκαν και οι αγγλογάλλοι με αποτέλεσμα οι εσωτερικές έριδες να γίνουν σκληρότερες.

Ακολούθησε το έπος του 1940 και η Εθνική Αντίσταση κατά των κατοχικών δυνάμεων. Δεν πρόφτασαν οι  Έλληνες να δουν μιαν άσπρη μέρα με την απελευθέρωση τον Οκτώβρη του 1944. Ήρθαν τα Δεκεμβριανά και ο εμφύλιος που ακολούθησε που κράτησε περισσότερο από την κατοχή.

Φτάσαμε στο 1965 και την διαμάχη ανάμεσα στο Παλάτι και τον Πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου. Αποτέλεσμά της ήταν η δικτατορία των συνταγματαρχών το 1967.

Πέρα από το «γύψο», που έβαλε τον ελληνικό λαό ο Γ. Παπαδόπουλος, για μια επταετία, το οδυνηρό για τον Ελληνισμό που ακολούθησε, ήταν η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο το 1974 και η κατοχή μέχρι σήμερα του 37% της Μεγαλονήσου από τα τουρκικά στρατεύματα.

Όμως και στις μέρες μας βλέπουμε να φουντώνει και πάλι ο διχασμός. Κάποιοι, ευτυχώς λίγοι, δυστυχώς πολύ επιθετικοί πιστεύουν ότι ο εμφύλιος δεν έληξε το 1949 και επιμένουν με την συμπεριφορά του να διχάζουν και να προκαλούν.

Βλέπουμε κόμματα, μέσω των ανακοινωσεων τους, να χαίρονται όταν η πανδημία παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Όταν ο κορονοϊός θερίζει και όταν γεμίζουν οι ΜΕΘ. Αρνούνται να δουν τι συμβαίνει γύρω τους, στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και να κάνουν σοβαρές προτάσεις, αντί να υψώνουν φωνές και αντιπολιτευτικές κορώνες.

Εν μέσω πανδημίας το ΚΚΕ αδιαφορώντας για τις απεγνωσμένες εκκλήσεις όχι της κυβέρνησης, αλλά των επιδημιολόγων, αφού πραγματοποίησε την πρώτη συγκέντρωση των 200 ατόμων στη Β. Σοφίας μπροστά από το Μέγαρο Μουσικής την οποία ανέχθηκε η κυβέρνηση, όταν είδε ότι δεν δημιούργησε τον θόρυβο που ήθελε, πέρασε στον δεύτερο γύρο και μάζεψε αιφνιδιαστικά 1.500 στην Πανεπιστημίου.

Φτύνοντας κυριολεκτικά τους το σύνολο των ανθρώπων της υγείας, που δίνουν καθημερινές μάχες για να σώσουν ζωές, έστειλε 1.500 ανθρώπους να στριμωχτούν και να αντιπαρατεθούν απέναντι στις αστυνομικές δυνάμεις. Και η ηγεσία της, είχε το θράσος υποκριτικά να υποστηρίξει, ότι κινδύνευσαν οι αστυνομικοί, μια και στην προσπάθειά τους να τους απωθήσουν δεν κρατούσαν αποστάσεις.

Οποία υποκρισία.

Όμως δεν σταμάτησαν εδώ, παρά την αποδοχή από το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας, που αποτυπώνεται και σε μετρήσεις των μέτρων, ετοιμάζονται και προαναγγέλλουν για τις 26 Νοεμβρίου κινητοποιήσεις άκουσον-άκουσον στο όνομα των γιατρών και νοσηλευτών, με σημαία την υγεία.

Φασαρία για την φασαρία, αδιαφορώντας γι’ αυτούς που θα νοσήσουν λόγω συνωστισμού και ταυτόχρονα γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια νόμους και lockdown, που έχει επιβληθεί, σε μια ύστατα προσπάθεια των υγειονομικών να τιθασεύσουν τον θανατηφόρο ιό.

Τα 200 χρόνια ελεύθερου βίου και ότι συνέβη στη διάρκεια τους, για κάποιους δεν έγινε μάθημα. Επιμένουν να ασχολούνται με άγονες αντιπαραθέσεις, να στήνουν σκυλοκαβγάδες για ψύλλου πήδημα και να διχάζουν τους Έλληνες, για να δικαιολογήσουν την παρουσία τους στο πολιτικό στερέωμα.

Βάζουν σε πρώτο πλάνο τα προσωπικά και τα κομματικά τους συμφέροντα, αδιαφορώντας αν με την συμπεριφορά τους αυτή βλάπτουν το κοινωνικό σύνολο.

Η Πατρίδα μας σήμερα πέρα από την πανδημία αντιμετωπίζει πολλούς και σοβαρούς κινδύνους. Στην επιθετική Τουρκία οφείλουμε να στρέψουμε τα βλέμματά όλοι μας, να κινητοποιηθούμε με κάθε τρόπο και μέσο και όχι να τσακωνόμαστε, για το αν θα γίνουν ή όχι, εν μέσω πανδημίας οι πορείες για το Πολυτεχνείο.

Γιατί είναι ιδιαίτερα προκλητικό, οι απόντες από το Πολυτεχνείο το Νοέμβρη του 1974, να εμφανίζονται σήμερα τιμητές του.

Ας σοβαρευτούμε επιτέλους…

Το άρθρο Ο διχασμός, το σαράκι του Έθνους … Του Τάσου Παπαδόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.