Τα δυο κόμματα που καθόρισαν την Μεταπολίτευση, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ υπήρξαν οι κύριοι υπεύθυνοι, όχι βέβαια οι μοναδικοί, για την χρεοκοπία της χώρας και την βαθιά οικονομική κρίση που ακολούθησε.

Με την συγκυβέρνηση τους το 2012 προσπάθησαν να διορθώσουν και ίσως τα κατάφερναν εάν οι πολίτες δεν τα τιμωρούσαν το 2015 φέρνοντας στην εξουσία τον καταστροφικό ΣΥΡΙΖΑ που λίγο έλειψε να βγάλει την χώρα από την Ευρώπη, ενώ την χρέωσε με άλλα 100 δις, εφαρμόζοντας επίσης το σκληρότερο και μάλλον αχρείαστο 3ο μνημόνιο.

Η πρώτη κυβερνητική θητεία της ΝΔ μετά τον ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε σωτήρια για την χώρα και μάλιστα σε οριακές τοπικές και διεθνείς συνθήκες (μεταναστευτικό/Τουρκία, πανδημία, κρίση ενέργειας και πόλεμος στην Ευρώπη). Η κυβέρνηση της ΝΔ αντιμετώπισε με επιτυχία αυτές τις μεγάλες προκλησεις, ενώ έκανε τα πρώτα βήματα για τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στην οικονομία και την επάνοδο σε κάποια κανονικότητα.

Οι πολίτες την επιβράβευσαν, δίνοντας της το υψηλότατο 41% στις πρόσφατες εθνικές εκλογές του 2023, ώστε να συνεχίσει με δύναμη το μεταρρυθμιστικό της έργο. Στη 2η θητεία της έρχεται πλέον η ώρα της αλήθειας για τις δύσκολες αλλά εκ των ων ουκ άνευ μεταρρυθμίσεις. Η κυβέρνηση καλείται να έρθει σε ρήξη με τα διαχρονικά εγχώρια και διεθνή συμφέροντα, με τις εναπομείνασες αλλά καθόλου ευκαταφρόνητες συνδικαλιστικές δυνάμεις της συντήρησης, με τις αναξιοκρατία και την μετριότητα στο Δημόσιο, με την διαφθορά κυρίως στον δημόσιο αλλά και τον ιδιωτικό τομέα που απομυζούν την χώρα και την κρατούν δέσμια της υπανάπτυξης για πολλές δεκαετίες.

Η 2η κυβερνητική θητεία ξεκίνησε με διστακτικότητα και χαρακτηριστικά μικροδιαχείρισης, γεγονός που οδήγησε στις πρόσφατες ευρωεκλογές στην απώλεια περίπου 990.000 ψήφων της του 2023 (500.000 σε άλλα κόμματα και 490.000 σε αποχή, σύμφωνα με την ανάλυση των στοιχείων από τα exit polls, Καθημερινή 16/6/24). Θα συγκρουστεί η κυβέρνηση με τα επιχειρηματικά καρτέλ, την διαφθορά και την τεράστια φοροδιαφυγή που αυξάνουν τον τιμάριθμο και στερούν πόρους από το κοινωνικό κράτος (υγεία, παιδεία), δυσκολεύοντας την πλειοψηφία των εισοδηματικά χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων; Θα συγκρουστεί με τις αναχρονιστικές κατοχικές δυνάμεις της εκπαίδευσης που περιορίζουν τον εκσυγχρονισμό και την πρόοδο της καθώς και αυτήν της χώρας;

Ο πρόσφατος ανασχηματισμός δεν πείθει ως μια νέα μεταρρυθμιστική αρχή της κυβερνητικής λειτουργίας. Και είναι κρίμα γιατί η χώρα διαθέτει αξιόλογες διακομματικές και τεχνοκρατικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να αναλάβουν αυτό το δύσκολο έργο. Η ΝΔ προσπαθεί να κρατήσει τον πυρήνα των ‘δικών’ της ψηφοφόρων ανακυκλώνοντας τα πολιτικά της στελέχη κινδυνεύει όμως να χάσει ανεπιστρεπτί τους κεντρώους ψηφοφόρους που την έφεραν στην εξουσία. Στις ευρωεκλογές έμειναν στο σπίτι τους ή ψήφισαν άλλα κόμματα.

Το ΠΑΣΟΚ με την σειρά του δυσκολεύεται να παρακολουθήσει τις τεράστιες πολιτικές αλλαγές που επέφερε η κρίση. Οι πολιτικές του προτάσεις θυμίζουν την δεκαετία του 80’ ενώ ο νέος αρχηγός και η ηγετική ομάδα του παρότι ηλικιακά νέοι αδυνατούν να παράγουν νέες ιδέες ανακυκλώνοντας αυτές της Μεταπολίτευσης. Η νέα ηγετική ομάδα δεν εμπνέει και αδυνατεί να πείσει τους κεντρώους ψηφοφόρους που μετακόμισαν στην ΝΔ, κυρίως λόγω του κεντροδεξιού σημερινού αρχηγού της. Η περιορισμένη κατά περίπου 4.5% άνοδος των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ τις ευρωεκλογές, παρά την σημαντική φθορά της ΝΔ και την σχεδόν διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει σοβαρό έλλειμα πειστικότητας για συσπείρωση και μεγέθυνση. Η ηγετική ομάδα δοκιμάστηκε και είχε πολύ περιορισμένη απόδοση προς αυτήν την κατεύθυνση. Η ώρα της αλήθειας για το ΠΑΣΟΚ είναι πλέον εδώ. Θα κινηθεί γρήγορα προς αλλαγή της στάσιμης σημερινής ηγετικής της ομάδας με μια νέα που θα αναλάβει την συγκρότηση μιας σύγχρονης κυβερνητικής πρότασης και την κινητοποίηση νέων πολιτικών δυνάμεων; Η νέα κυβερνητική πρόταση θα αγγίζει τα σοβαρά διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας, της υγείας, παιδείας, του δημόσιου τομέα ή θα αποτελεί χρησιδάνειο του παρελθόντος που ελάχιστα θα ενδιαφέρει τους κεντρώους πολίτες;

Η πολιτική και στελεχιακή εξέλιξη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα καθορίζει μέσα στην 3ετια την μεγέθυνση των λαϊκίστικων αντισυστημικών κομμάτων και τον επικίνδυνο για αστάθεια περαιτέρω θρυμματισμό του πολιτικού συστήματος. Η ώρα της αλήθειας πλησιάζει με τις επόμενες εθνικές εκλογές να αποτελούν σταυροδρόμι για την πορεία της χώρας. Την ολιγωρία των δυο αυτών συστημικών κομμάτων να αντικρίσουν έγκαιρα την αλήθεια των πολύ μεγάλων αλλαγών που έχει ανάγκη η χώρα θα την πληρώσει η τελευταία. Μεγάλη η ευθύνη τους.

Πηγή: iefimerida.gr

Το άρθρο Η ώρα της αλήθειας για ΝΔ και ΠΑΣΟΚ… Του Αχιλλέα Γραβάνη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σε άρθρο μου στο ΒΗΜΑ πριν 3 χρόνια είχα αναφερθεί στο φαινόμενο της αυτολογοκρισίας μέσα στα πανεπιστήμια μας.

Μειοψηφίες που έχουν πάρει ως εργολαβία και επιτηδεύονται πολιτικά την ‘προοδευτικότητα’ επιτίθενται σε όποιον δεν συμφωνεί μαζί τους, τον στοχοποιούν ως φασίστα, ακροδεξιό, τον προπηλακίζουν φραστικά και φυσικά, απειλούν ακόμη και την ζωή του. Μέσα στον κατεξοχήν δηλαδή χώρο της ελεύθερης έκφρασης! Το αποτέλεσμα είναι λίγοι να αντέχουν αυτήν την στοχευμένη επίθεση, οι περισσότεροι οδηγούνται στην σιωπή, στην απομάκρυνση, στην αυτολογοκρισία, κυρίαρχο χαρακτηριστικό της πολιτικής των απολυταρχικών καθεστώτων: να φοβάσαι να μιλήσεις, να εκφράσεις άποψη, να απομονώνεσαι για να επιβιώσεις.

Το φαινόμενο της αυτολογοκρισίας δεν εντοπίζεται μόνο στα πανεπιστήμια αλλά και στην κοινωνία γενικότερα. Μειοψηφίες, ισχυρές πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά, επιβάλουν με επιθετικό και οργανωμένο τρόπο την στοχοποίηση της διαφορετικής άποψης. Συγχέουν τα αναφαίρετα δικαιώματα τους να εκφράζονται να ζουν ελεύθερα ως μειοψηφίες με τον επίσης αναφαίρετο δικαίωμα των άλλων να έχουν διαφορετική άποψη και να την εκφράζουν επίσης ελεύθερα. Οι δεύτεροι οδηγούνται στην αυτολογοκρισία μην χαρακτηριστούν ομοφοβικοί, ρατσιστές, σεξιστές, εντέλει ακροδεξιοί και φασίστες, λες και αυτές οι εξαιρετικά αρνητικές συμπεριφορές δεν εντοπίζονται σε οπαδούς ακόμη και στελέχη της αριστεράς, ιδιαίτερα της σταλινικής της μορφής (η ιστορία της προσφέρει χιλιάδες παραδείγματα).

Μια ιδιότυπη ‘χωροφυλακή της πολιτικής ορθότητας’ καιροφυλακτεί και εφημερεύει, ιδιαίτερα στα κοινωνία δίκτυα, για τον εντοπισμό της άλλης ενοχλητικής άποψης και στοχευμένα της επιτίθεται μέχρι την σιώπηση της. Η χωροφυλακή αυτή μοιάζει πολύ με την αντίστοιχη μεταπολεμική που τότε εστίαζε στους αριστερούς. Σε αντίθεση με την δεύτερη η πρώτη ενδύεται τον μανδύα της δημοκρατίας, του προοδευτισμού και της ελευθερίας. Έτσι φτάνουμε στο άλλο άκρο, η πλειοψηφία να φοβάται να εκφράσει άποψη και τα επιχειρήματα της. Αλλά η ελευθερία έκφρασης άποψης αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της δημοκρατίας. Δικαιολογημένα λοιπόν έχει ξεκινήσει μια διεθνης συζήτηση για την νέα αυτή μορφή απολυταρχισμού, αυτή των μειοψηφιών του Woke.

Στην αρχή της πανδημίας επισήμανα δημόσια, διότι εξ αντικειμένου το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι, την μόλυνση από τον κορωνοιό των παράνομων μεταναστών και την συμμετοχή τους στην ανεξέλεγκτη διασπορά του ιού. Στόχος μου ήταν η ευαισθητοποίηση της Πολιτείας για την περίθαλψη και τον εμβολιασμό τους (μέσω των ΜΚΟ μιάς και κρύβονταν από την επίσημη πολιτεία), ώστε να περιοριστεί όσο γίνεται μια από τις πολλές εστίες διασποράς του ιού. Χάθηκαν πάρα πολλοί μετανάστες την εποχή εκείνη από τον κορωνοιό (καταπονημένοι, υποσιτιζόμενοι, δίχως ιατρική περίθαλψη). Όλη η χώρα θυμάται την τραγική απώλεια του 20χρονου Σύριου που ήταν διαβητικός δίχως να το γνωρίζει. Κατηγορήθηκα, απειλήθηκα στοχευμένα ως ρατσιστής και φασίστας γιατί έκανα το καθήκον μου ως μέλος της ιατρικής ακαδημαικης κοινότητας, να αναδείξω ένα σοβαρό θέμα δημόσιας υγείας και μάλιστα εν καιρώ πανδημίας. Πρόσφατα, ο πρώην πρωθυπουργός Α. Σαμαράς εξέφρασε την διαφορετική του άποψη για την πρόθεση της Κυβέρνησης να χορηγήσει για λόγους εργασιας αυξημένο αριθμό αδειών παραμονής σε παράνομους μετανάστες (παράνομοι μόνο γιατί εισήλθαν παράνομα στη χώρα και τίποτα άλλο). Η Woke χωροφυλακή ανασκουμπώθηκε και τον χαρακτήρισε μαζικά ως ρατσιστή και συνωμότη κατά του πρωθυπουργού. Το κόμμα όμως στο οποίο ανήκουν και οι δυο (στο οποίο δεν ανήκω) είναι φιλελεύθερο και ανοιχτό στην άλλη άποψη. Σε αντίθεση με τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό των σταλινικών κομμάτων που πρωτοστατούν στην στοχοποίηση της άλλης άποψης και αυτών που την εκφράζουν, μέχρι της κοινωνικής και πολιτικής εξόντωσης τους. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή πρωτοστατεί ως μέλος της Woke χωροφυλακής.

Προ ημερών ήρθε στην επικαιρότητα το θέμα της νομοθέτησης του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών, με τον οποίο συμφωνώ. Εξέφρασα την άποψη ότι στο κυβερνόν κόμμα υπάρχουν πολλοί που δεν συμφωνούν (βουλευτές, υπουργοί, στελέχη, μέλη) και θα έπρεπε το θέμα να έρθει στη Βουλή αργότερα ώστε να μην διαρραγεί η πολιτική και κοινοβουλευτική στήριξη σημαντικών και επειγόντων νομοσχεδίων (οικονομία, ασφάλεια, παιδεία, υγεία). Η Woke χωροφυλακή ανασκουμπώθηκε και πάλι, χαρακτηρίζοντας με ως ομοφοβικό και ακροδεξιό (το τελευταίο πάει με όλα). Το ενδιαφέρον αυτή τη φορά ήταν ότι η επίθεση χρησιμοποίησε επιχειρήματα για σωματικά μου χαρακτηριστικά, προέρχονταν δε από διαπρύσιους φιλελεύθερους που υποτίθεται είναι ανεκτικοί σε αυτά τα θέματα. Woke χωροφύλακες μέσα στην υποκρισία.

Η δημοκρατία μας χρειάζεται την διαφορετική άποψη. Είναι καθήκον όλων των δημοκρατικών πολιτών να προστατεύσουν την ελευθερία του λόγου. Κάποιοι αυτόκλητοι, πολιτικά επιτηδευμένοι χωροφύλακες του πολιτικά ορθού προσπαθούν να την περιορίσουν, να εγκαταστήσουν την αυτολογοκρισία. Είναι καθήκον μας, ιδιαίτερα των ακαδημαϊκων, να μην τους το επιτρέψουμε. Η κοινωνία μας οφείλει να μείνει ανοιχτή στην άλλη άποψη. Εκφράστε την άποψη σας ελεύθερα, με ενσυναίσθηση και δίχως να προσβάλετε τον άλλο.

Πηγή: iefimerida.gr

Το άρθρο Η woke χωροφυλακή της πολιτικής ορθότητας… Του Αχιλλέα Γραβάνη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Είναι προφανές ότι η σημαντική αρχική προσπάθεια εμβολιασμού δυσκολεύεται στη συνέχειά της. Αυτό οφείλεται και στην κούραση πολιτών και Πολιτείας, όμως στη δεύτερη αυτά δεν επιτρέπονται. Μετά την ασυνήθιστη για την ελληνική Πολιτεία αποτελεσματική αντίδραση στο 1ο κύμα της πανδημίας όπου ο ιός έμεινε πίσω με θαρρετές αποφάσεις της και την εξαίρετη συνεισφορά κυρίως των κ.κ. Σκέρτσου, Πιερρακάκη, Κοντοζαμάνη, Χαρδαλιά, Θεμιστοκλέους, Τσιόδρα, σήμερα δείχνει να ακολουθεί τον ιό ο οποίος τρέχει μπροστά της.

Δεν είναι τυχαίο ότι από τελευταίοι σε ποσοστό θανάτων από τον κορωνοϊό στην Ευρώπη πλησιάζουμε τους πρώτους. Κλείνουμε 10 μήνες από την έναρξη του εμβολιασμού και είναι ίσως χρήσιμος ένας απολογισμός των δράσεων που, κατά τη γνώμη μας, καθυστέρησαν:

• Η ενεργοποίηση στη διαδικασία εμβολιασμού των προσωπικών ιδιωτών γιατρών καθυστέρησε ενώ θα έπρεπε να συμμετέχουν από τη «δεύτερη μέρα» του, οργανώνοντας προηγουμένως το σύστημα διακίνησης των εμβολίων ανά ημέρα στα ιατρεία τους. Ιδιαίτερα οι ιδιώτες παιδίατροι θα είχαν σημαντική συνεισφορά με την πειθώ στους γονείς και τον εμβολιασμό των παιδιών σε φιλικό σε αυτά περιβάλλον. Ιστορικά, ο εμβολιασμός μας ως παιδιών είναι στα χέρια τους από δεκαετίες. Η ενημέρωση από τα ΜΜΕ δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ιδιαίτερη σχέση εμπιστοσύνης του πολίτη με τον προσωπικό γιατρό και φαρμακοποιό του.
• Ελειψε η οργανωμένη κινητοποίηση των Σχολών Επιστημών Υγείας των πανεπιστημίων μας (καθηγητών και φοιτητών) στην ενημέρωση των πολιτών με τη φυσική τους παρουσία στους χώρους διαμονής και εργασίας, σε μαζικούς χώρους άθλησης ή ψυχαγωγίας. Οι δυνατότητές τους σε αυτήν την κατεύθυνση διαφαίνονται από το παρήγορο και φωτεινό για την κοινωνία μας γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των καθηγητών και φοιτητών των πανεπιστημίων μας έχει ήδη εμβολιαστεί. Το μήνυμα στην κοινωνία ότι ο χώρος της γνώσης και της επιστήμης είναι αναφανδόν υπέρ του εμβολιασμού είναι σημειολογικά ισχυρότατο και θα μπορούσε από πριν με τη βοήθεια καθηγητών και φοιτητών να μεταφερθεί σε πολλά σπίτια, καταστήματα και γραφεία. Η επιστήμη δίπλα στον πολίτη όταν αυτός τη χρειάζεται.
• Ολιγώρησαν οι επιστημονικοί ιατρικοί φορείς, οι ακαδημαϊκοί φορείς, η Πολιτεία με τα όργανά της στην Υγεία και στη Δικαιοσύνη στην έγκαιρη αντιμετώπιση της εγκληματικής παραπληροφόρησης στα θέματα της πανδημίας και των εμβολίων αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στους τυχοδιώκτες, στους εμφανώς διαταραγμένους, στους εμμονικούς αντιεμβολιαστές, μεταξύ αυτών δυστυχώς και κάποιων ελαχίστων υγειονομικών και κάποιων πανεπιστημιακών, να επηρεάσουν καίρια πολλούς φοβισμένους και ανενημέρωτους πολίτες, με αποτέλεσμα σήμερα να έχουμε ακόμη το 42% των πολιτών ανεμβολίαστο.
• Η διστακτικότητα στην παρέμβαση της Πολιτείας να προωθήσει τον εύλογο υποχρεωτικό εμβολιασμό των επαγγελματιών που έρχονται σε επαφή με εκατοντάδες, ή και χιλιάδες πολίτες κάθε μέρα (εστίαση/φιλοξενία/μετακίνηση, άμυνα/ασφάλεια, εκπαίδευση/άθληση). Η υποχρεωτικότητα στον εμβολιασμό δεν είναι αυταρχισμός αλλά κορυφαία υποχρέωση της Πολιτείας να προστατεύσει τη δημόσια υγεία όταν η πειθώ δεν είναι αποτελεσματική. Ας μην ξεχνάμε τον υποχρεωτικό εμβολιασμό των παιδιών ώστε να γραφούν στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Το παράδειγμα της γειτονικής Ιταλίας (με πολλά κοινά κοινωνικά χαρακτηριστικά με τη χώρα μας) στην προώθηση του υποχρεωτικού εμβολιασμού διδάσκει για το μέλλον. Η καθυστέρηση να εφαρμοστεί ο υποχρεωτικός εμβολιασμός όταν ο τελευταίος καθυστερεί ενέχει και το σπέρμα της απέλπιδας αποδοχής της επικίνδυνης ανοσοποίησης της αγέλης μέσω της λοίμωξης και της νόσου.

Είναι σημαντικό η Πολιτεία να τρέξει έγκαιρα και προς αυτές τις κατευθύνσεις, προστατεύοντας όχι μόνο τη δημόσια υγεία αλλά και την τεράστια προσπάθεια για οικονομική ανάταξη. Μια υγειονομική κρίση τους επόμενους μήνες θα βάλει την τελευταία σε κίνδυνο, η πανδημία είναι ακόμη μπροστά μας.

*Ο κ. Αχιλλέας Γραβάνης είναι καθηγητής Φαρμακολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Πηγή: tovima.gr

Το άρθρο Οι καθυστερήσεις στον εμβολιασμό και οι επερχόμενοι κίνδυνοι… Του Αχιλλέα Γραβάνη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αχιλλέα Γραβάνη*

Πριν 200 χρόνια η ίδρυση του πανεπιστημίου αποτέλεσε σημαντικό βήμα για την εμπέδωση της ελευθερίας του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Οι αγωνιστές της επανάστασης με ελλείμματα στη μόρφωση αντιλήφθηκαν την σημασία του και το συμπεριέλαβαν στις προτεραιότητες της επόμενης μέρας του επαναστατικού αγώνα. Το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών υπήρξε το πρώτο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα στα Βαλκάνια.

Σήμερα το πανεπιστήμιο είναι ακόμη πιο σημαντικό για την ελεύθερη διεθνή πορεία της χώρας, ιδιαίτερα με τις πολλαπλές προκλήσεις που αντιμετωπίζει, σε έναν ταχύτατα μεταβαλλόμενο κόσμο, σε μια αναθεωρητική γειτονιά σε πλήρη δημογραφική ανάπτυξη, σε αντίθεση με την χώρα μας. Η πατρίδα χρειάζεται ένα παραγωγικό, καινοτόμο και συνειδητοποιημένο για τον ρόλο του πανεπιστήμιο για την κοινωνική και οικονομική της ανάπτυξη. Ένα πανεπιστήμιο που να διαμορφώνει ελεύθερους, υπευθύνους, δημοκρατικούς και συνειδητοποιημένους πολίτες και συγχρόνως άριστα εκπαιδευμένους, εμπνευσμένους και καινοτόμους επιστήμονες.

Η ελευθερία έκφρασης σε αυτό το σύγχρονο πανεπιστήμιο είναι συνυφασμένη με την πολυδιάστατη αποστολή του για την προώθηση των επιστημονικών, κοινωνικών, φιλοσοφικών και πολιτικών ιδεών που θα βοηθήσουν τους πολίτες να αντιλαμβάνονται τον νέο κόσμο που διαμορφώνεται με την έκρηξη της τεχνολογίας, τις κοινωνικές αλλαγές των διαρκών μετακινήσεων πληθυσμών, την συντελούμενη κλιματική αλλαγή που επηρεάζει πλέον όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες και θα καθορίσει το μέλλον του πλανήτη. Γίνεται σήμερα εμφανές ότι η πανδημία που δούμε έχει άμεση σχέση με τα ανωτέρω, τόσο στην γένεση της όσο και στην αντιμετώπιση της.

Είναι όμως σήμερα το ελληνικό πανεπιστήμιο χώρος ελεύθερης έκφρασης; Μπορεί ο κάθε δημοκρατικός πολίτης να εκφέρει ελευθέρα λόγο στο ελληνικό πανεπιστήμιο; Αλήθεια πότε μίλησε τα τελευταία χρόνια σε αμφιθέατρο ελληνικού πανεπιστημίου δημοκρατικά εκλεγμένος υπουργός παιδείας; Έχουν την δυνατότητα οι πρώην και η νυν κυρίες Υπουργοί Παιδείας να δώσουν ομιλία σε αμφιθέατρο ελληνικού πανεπιστημίου; Γιατί άραγε αδυνατούσε για χρόνια ο πρώην Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας να δώσει διάλεξη στο πανεπιστήμιο για θέματα παιδείας; Γιατί πολλές εκδηλώσεις πολιτικού, κοινωνικού, οικονομικού προβληματισμού με προσκεκλημένους ομιλητές διαφόρων ρευμάτων σκέψης που διοργανώνονται από μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας πραγματοποιούνται εκτός πανεπιστήμιου, σε ξενοδοχεία ή συλλόγους ενώ το πανεπιστήμιο διαθέτει θαυμάσια αμφιθέατρα και αίθουσες διδασκαλίας; Γιατί οι Σύνοδοι των Πρυτάνεων διοργανώνονται σε αίθουσες εκτός πανεπιστημίου;

Είναι πασιφανής αλήθεια στην ακαδημαϊκή κοινότητα αλλά τελευταία και στην πλειοψηφία της κοινωνίας ότι στο ελληνικό πανεπιστήμιο γίνονται δεκτοί να εκφράσουν άποψη μόνο αυτοί με τους οποίους συμφωνεί μια μειοψηφία του. Κάθε προσπάθεια να ακουστούν άλλες ιδέες, άλλες φωνές αποθαρρύνεται. Υπάρχει για δεκαετίες μετά την Μεταπολίτευση μια ιδιότυπη, αυτοδιορισμένη ιδεολογική αστυνομία μέσα στο ελληνικό πανεπιστήμιο που εμποδίζει την ελεύθερη έκφραση, με την επίκληση ή και την χρήση βίας. Ο ναός της ελεύθερης έκφρασης που θα έπρεπε να είναι το ελληνικό πανεπιστήμιο δυστυχώς αυτοαναιρείται αποδεχόμενος αυτήν την μειοψηφική και βίαιη πρακτική.
Αυτή η αυτοδιορισμένη ιδεολογική αστυνομία αλλοιώνει τον χαρακτήρα του πανεπιστημίου και το εμποδίζει να επιτελέσει τον ιερό ρόλο του για την κοινωνική, πολιτική και οικονομική ανάπτυξη του τόπου. Έχει τα τελευταία χρόνια επιβάλει την αποστασιοποίηση της πλειοψηφίας της ακαδημαϊκής κοινότητας, η οποία κουρασμένη, κάποια φοβισμένη παρακολουθεί αυτήν την στέρηση ελευθερίας εκ του μακρόθεν. Μια στέρηση ελευθερίας που έχει γίνει κανονικότητα και με την πιο στενάχωρη μορφή της, αυτήν την αυτολογοκρισίας.

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία αγαπητοί συνάδελφοι, αγαπητοί φοιτητές του ελληνικού πανεπιστημίου. Όταν συνηθίσουμε να ανεχόμαστε την στέρηση της στον χώρο μας, αυτήν που αποτελεί το εκ των ων ουκ άνευ συστατικό της εκπαιδευτικής, ερευνητικής και ακαδημαϊκής δραστηριότητας μας κινδυνεύουμε να την στερηθούμε παντού στην ζωή μας. Και βέβαια με την συνδρομή μας να την στερηθούν και οι πολίτες. Γιατί το πανεπιστήμιο γεννά τα επιστημονικά, κοινωνικά, επιχειρηματικά, πολιτικά στελέχη της κοινωνίας, είναι μέρος της ψυχής της. Καιρός με την ελεύθερη φωνή μας, πρώτα οι καθηγητές αλλά και οι φοιτητές, με την θαρρετή και σώφρονα παρουσία μας, την συμμετοχή μας να την προστατεύσουμε. Το οφείλουμε στους συμπολίτες μας και στην δημοκρατία μας.

*καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης

Το άρθρο Η ελευθερία έκφρασης ζητούμενο στα ελληνικά Πανεπιστήμια… Του Αχιλλέα Γραβάνη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο πλανήτης μετρά ήδη περίπου 21.000.000 εργαστηριακά διαπιστωμένα κρούσματα του κορωνοϊού, κάθε μέρα πλέον προστίθενται περίπου αλλά 300.000. Τα επιδημιολογικά μαθηματικά μοντέλα υπολογίζουν ότι αδιάγνωστοι στην κοινότητα υπάρχουν ίσως 200.000.000 συνάνθρωποι μας που έχουν ήδη μολυνθεί. Ήδη έχουμε χάσει διεθνώς πάνω από 760.000 συνανθρώπους μας, ενώ οι επιδημιολόγοι υπολογίζουν ότι ο θλιβερός αυτός αριθμός πόνου και απελπισίας των οικογενειών τους είναι υποτιμημένος διότι πολλοί θάνατοι στον τρίτο κόσμο δεν καταγράφονται ως θύματα του κορωνοϊού διότι δεν έχουν επιβεβαιωθεί εργαστηριακά. Και όλη αυτή η ανθρώπινη καταστροφή έχει συμβεί μέσα σε μόλις 6 μήνες!

Παρ’ όλη αυτή την πρωτοφανή για πολλές δεκαετίες πρόκληση δημόσιας υγείας που αντιμετωπίζει η παγκόσμια κοινότητα υπάρχουν συνάνθρωποι μας που αμφισβητούν την ύπαρξη του κορωνοϊού, τον χαρακτηρίζουν ως ψέμα με στόχο την καθυπόταξη μας από ισχυρές οικονομικές δυνάμεις, την οικονομική εκμετάλλευση μας από τις φαρμακευτικές εταιρείες. Παραβλέπουν ότι η παγκόσμια οικονομία έχει ήδη χάσει κάποιες δεκάδες τρισεκατομμύρια ευρώ που θα αυξηθούν επικίνδυνα εάν η πανδημία του κορωνοϊού συνεχιστεί για χρόνια. Διαδίδουν ότι ο αριθμός των νεκρών είναι ψεύτικος, ότι τα κανάλια και ο τύπος υπερβάλουν και ότι στην ουσία πρόκειται για μια απλή γρίπη. Αμφισβητούν δίχως επιχειρήματα τα ατράνταχτα στοιχεία της επιστήμης, αναπτύσσοντας αστήριχτες θεωρίες συνωμοσίας, ενώ προτρέπουν τους συμπολίτες τους να τους μιμούνται στην άρνηση να φορέσουν μάσκα, να αποφύγουν τον συνωστισμό, να εφαρμόσουν συνθήκες υγιεινής των χεριών που διαπιστωμένα αναστέλλουν την διασπορά του κορωνοϊού στην κοινότητα.

Η επιτυχής αντίδραση της χώρας μας στο πρώτο κύμα του κορωνοϊού με την προσεκτική εφαρμογή των τριών αυτών συνθηκών ανάσχεσης του είναι η τρανότερη διαπιστωτική απόδειξη ότι τα μέτρα αυτά είναι αποτελεσματικά. Η χώρα μας κατάφερε να περιορίσει τα εργαστήρια διαπιστώνει κρούσματα σε περίπου 7.000 και τους θανάτους σε 230. Ευτυχώς δεν έχουμε δίπλα μας πολλούς ανθρώπους μας που νοσούν ή έχουν χάσει την ζωή τους. Η πρωτοφανής αυτή διεθνής επιτυχία μας χρησιμοποιείται από τους άπιστους του ιού ως επιχείρημα για την μη ύπαρξη του.

Μια ανεύθυνη, σχεδόν σχιζοειδής λογική που αν επιβληθεί στη συμπεριφορά μας θα οδηγήσει μέσα σε βδομάδες στην άνοδο των κρουσμάτων από λίγες εκατοντάδας σήμερα σε χιλιάδες κάθε μέρα, σε πλημμυρίδα νοσηλευομένων στα νοσοκομεία μας που λόγω αδυναμίας τους να ανταποκριθούν θα στοιβάζουν εκατοντάδες νεκρούς, αναπαράγοντας τις εικόνες που βλέπαμε σε ισχυρότερες από μας υγειονομικά χώρες όπως οι Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία και βέβαια η Αμερική.

Η έλλειψη ενσυναίσθησης, η αδιαφορία για τον συνάνθρωπο, η εγκληματικά ανεύθυνη αυτή συμπεριφορά των άπιστων του ιού μπορεί να φέρει μέχρι το τέλος του χρόνου την αδιανόητη αυτή εικόνα και στη χώρα μας.

Το επιχείρημα των άπιστων του ιού να μην φοράμε μάσκα γιατί δεν γνωρίζουμε πολλούς με τον ιό γύρω μας είναι εξίσου ανόητο με το αντίστοιχο να μην φοράμε ζώνη ασφαλείας στο αυτοκίνητο μας γιατί ποτέ δεν είδαμε ατύχημα. Πως αλήθεια θα αντιδρούσαν οι άπιστοι του ιού στο αίτημα να δηλώσουν ενυπόγραφα ότι εάν νοσήσουν από τον κορωνοϊό, αυτοί και οι δικοί τους, θα είναι τελευταίοι στη λίστα νοσηλείας και εισαγωγής στις ΜΕΘ, εάν τα νοσοκομεία πλημμυρίσουν από περιστατικά και δεν υπάρχουν αρκετά κρεβάτια, μιας και δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του;

Η ανεύθυνη συμπεριφορά των άπιστων του ιού, προσβάλει και τις εκατοντάδες χιλιάδες των επιστημόνων διεθνώς που πασχίζουν νυχθημερόν να βρουν αντιικα φάρμακα και εμβόλια. Σε αντίθεση με την δική τους απιστία οι επιστήμονες πιστεύουμε στον ιό και η πίστη μας αυτή μας οδηγεί με πολλή δουλειά μέσα στον επόμενο χρόνο να βοηθήσουμε τους συνάνθρωπους μας με τα αντιικα μονοκλωνικά αντισώματα και τα εμβόλια που έρχονται. Με ασφάλεια και δίχως βιασύνες, όταν θα γνωρίζουμε τα σαφή αποτελέσματα της Φάσης 3 των σχετικών κλινικών δοκιμών σε μεγάλο πληθυσμό εθελοντών μέχρι το τέλος του χρόνου. Οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί. Τα αντιικα φάρμακα αλλά και τα εμβόλια θα χορηγηθούν, όταν υπάρξουν, σε 5-6 δισεκατομμύρια συνανθρώπων μας.

*Καθηγητής Φαρμακολογίας, στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης

Το άρθρο Οι άπιστοι του ιού εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.