«Δεν πιστεύω διόλου σε κάτι τέτοιο»! Τον τόνο τον έδωσε με τρόπο σαφή ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός κατά τη Συνάντηση των Γάλλων Επιχειρηματιών (REF 2023) που διοργάνωσε η μεγαλύτερη εργοδοτική Ένωση της χώρας Medef. Ο Κλεμάν Μπον απέρριψε την ιδέα της καθιέρωσης ενός «κόφτη» στα αεροπορικά ταξίδια, που διατύπωσαν κάποιοι «Ταλιμπάν» της κλιματικής κρίσης στο δημόσιο διάλογο που ξεκίνησε στη Γαλλία για τη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και άλλων ρύπων που καταδικάζουν τις επόμενες γενιές σε έναν άνευ προηγουμένου οικο-συστημικό μαρασμό – αν όχι αφανισμό.

Το διακύβευμα για τη γαλλική εργοδοσία στην εν εξελίξει δημόσια διαβούλευση ενόψει της κατάρτισης του Προϋπολογισμού του 2024 είναι η φορολόγηση. Η φορολόγηση των κερδών (και εμμέσως άλλων δράσεων και δραστηριοτήτων) των επιχειρήσεων. Αλλά στο τραπέζι πέφτουν και ιδέες ρηξικέλευθες και πρωτοποριακές, που θέτουν υπό αμφισβήτηση καταναλωτικές συμπεριφορές που θεωρούνται ως «κεκτημένα» της μεταβιομηχανικής κοινωνίας, της κοινωνικής και οικονομικής προόδου των τελευταίων δεκαετιών ακριβέστερα.

Το ένοχο 30%

«Ακόμα κι αν οι συγκοινωνίες συμβάλλουν κατά 30% στην εκπομπή αερίων στην ατμόσφαιρα, δεν πιστεύω ότι η απαγόρευση των μετακινήσεων συνιστά τη σωστή λύση στο πρόβλημα», απεφάνθη ο γάλλος υπουργός Μεταφορών απαντώντας στη ρηξικέλευθη πρόταση του μηχανικού-συγκοινωνιολόγου Ζαν-Μαρκ Ζανκοβισί για δραστικό περιορισμό του αριθμού των αεροπορικών πτήσεων που θα επιτρέπεται να κάνει κάθε άνθρωπος. 

«Θα μπορούσαμε να καθιερώσουμε ένα σύστημα κατά το οποίο, όταν είναι κανείς νέος, να έχει τη δυνατότητα να κάνει δύο μεγάλα ταξίδια για να ανακαλύψει τον κόσμο και όταν γερνά να παίρνει το τρένο για διακοπές στη Μεσόγειο», πρότεινε σχηματικά ο Γάλλος ειδικός. Εντάξει, τα χρόνια που μεσολαβούν από τη νιότη μέχρι τη σύνταξη θα έχει ο καθείς τη δυνατότητα να κάνει άλλα δυο ταξιδάκια με το αεροπλάνο, σύμφωνα με την πρόταση του Ζανκοβισί.

Σημειωτέον ότι στη Γαλλία έχουν καταργηθεί οι αεροπορικές συνδέσεις σε αποστάσεις μικρότερες των 500 χιλιομέτρων, που μπορούν κάλλιστα (και κατά κανόνα ταχύτερα) να καλυφθούν με το τρένο.

Οι φόροι ως αντικίνητρο

Τα αεροπορικά ταξίδια είναι εξαιρετικά ρυπογόνα και το περιβαλλοντικό αποτύπωμα των αεροπορικών επιβατών τεράστιο. Στο ερώτημα αν θα πρέπει να σταματήσουμε τα αεροπορικά ταξίδια για να σώσουμε τον πλανήτη ο Κλεμάν Μπον απαντά αρνητικά. Και αντί για τις απαγορεύσεις επιλέγει τα… αντικίνητρα. Γι’ αυτό και έχει ξεσηκώσει την μήνιν των επιχειρηματιών και της μεγαλύτερης Ένωσης εργοδοτών στη χώρα του, της Medef. Διότι προτείνει αύξηση των αεροπορικών ναύλων με επιβολή μεγαλύτερης φορολόγησης στα εισιτήρια, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν άλλα, πιο φιλικά προς το περιβάλλον, μέσα μεταφοράς και κυρίως ο σιδηρόδρομος. 

Ο κλάδος των αερομεταφορών, αλλά και οι αυτοκινητοβιομηχανίες και οι πετρελαϊκές εταιρείες και οι εταιρείες εκμετάλλευσης των αυτοκινητοδρόμων και άλλοι συναφείς κλάδοι, εκλαμβάνουν την αύξηση της φορολόγησης ως δική τους «τιμωρία» για τις δραστηριότητές τους. Ο Μπον αντιτείνει ότι, εν προκειμένω, θα πρέπει να περιοριστούν οι ρύποι από το αεροπλάνο με διάφορους τρόπους, «συμπεριλαμβανομένης της αύξησης των επενδύσεων στην καινοτομία». Επενδύσεις που θα χρηματοδοτηθούν (και) με τα έσοδα από την αύξηση της φορολόγησης των σημερινών, ρυπογόνων αεροπορικών ταξιδιών.

«Μάθε παιδί μου γράμματα»

Ο υπουργός Μεταφορών δεν είναι ο μόνος που θεωρεί ότι πρέπει να φορολογηθούν περισσότερο οι αερομεταφορές και εν γένει οι υδρογονάνθρακες για να χρηματοδοτηθεί (μεταξύ άλλων) η τεχνολογική πρόοδος. Στο ίδιο στρογγυλό τραπέζι με τους κοινωνικούς εταίρους συμμετείχε η πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου του ευρύτερου Διαμερίσματος του Λίγηρα ποταμού (Pays de la Loire) Κριστέλ Μορανσέ.

Η κεντροδεξιά πολιτικός (ανήκει στο Κόμμα των Ρεπουμπλικανών) σχολιάζοντας την πρόταση του μηχανικού Ζανκοβισί για απαγόρευση των πτήσεων είπε ότι ουσιαστικά κάτι τέτοιο δεν θα εξυπηρετούσε σε τίποτα. «Θα μπορούσαμε να κλείσουμε όλα τα αεροδρόμια, αλλά το πρόβλημα δεν είναι γαλλικό. Αφορά ολόκληρο τον πλανήτη. Έχουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα, την Ινδία, χώρες που δεν πρόκειται να συναινέσουν σε μια τέτοια απαγόρευση», υποστήριξε συντασσόμενη εμμέσως υπέρ «άλλων τρόπων» περιορισμού της κατάχρησης στο αεροπορικό ταξίδι και προώθησης της καινοτομίας που «θα αλλάξει τη σημερινή μορφή των αερομεταφορών».

Στην «τεχνολογική πρόοδο» για την απαλλαγή από τον καταστροφικό άνθρακα ποντάρει και ο διευθύνων σύμβουλος της ADP, της εταιρείας που διοικεί τα αεροδρόμια του Παρισιού. Ο Ογκιστέν Ντε Ρομανέ είπε ότι τα ηλεκτρικά αεροπλάνα θα μπορούν να κυκλοφορούν σε περιφερειακή κλίμακα από την περίοδο 2028-2029 κιόλας! «Οι νέοι θα πρέπει να κάνουν μαθηματικά, χημεία, για να μας βοηθήσουν να πετύχουμε την τεχνική πρόοδο που κάνει τις αεροπορικές μεταφορές περιβαλλοντικά βιώσιμες», είπε ο γάλλος μάνατζερ.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Κλιματική Κρίση: Σκέψεις για τη εφαρμογή «κόφτη» στα αεροπορικά ταξίδια… Του Αλέξανδρου Καψύλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Οι τελευταίοι μήνες ήταν δύσκολοι για το Ηνωμένο Βασίλειο, γράφει ο Ντέρεκ Τόμσον στο ηλεκτρονικό περιοδικό «The Atlantic». Οι τιμές της ενέργειας εκτινάσσονται στα ύψη, ο πληθωρισμός έχει εκτιναχθεί σε διψήφια νούμερα, ο μακροβιότερος Βρετανός μονάρχης πέθανε, ο πρωθυπουργός με τη μικρότερη θητεία παραιτήθηκε. Είναι γνωστά όλα αυτά, ασχολήθηκαν διεξοδικώς τα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Πίσω από τους θλιβερούς τίτλους, ωστόσο, υπάρχει μια βαθύτερη ιστορία οικονομικής δυσλειτουργίας δεκαετιών, που δίνει μαθήματα για το μέλλον, σημειώνει ο αναλυτής.

Ενδιαφέρον στην ανάλυση του Ντέρεκ Τόμσον έχει το γεγονός ότι προσεγγίζει το «βρετανικό φαινόμενο» από την σκοπιά των Αμερικανών. Όχι όπως οι Ευρωπαίοι αναλυτές και σχολιογράφοι, που επηρεάζονται από το πρόσφατο Brexit το οποίο θεωρούν ως επιστέγασμα της πάγιας «ατλαντικής» πολιτικής του Λονδίνου και ως επιβεβαίωση της πεποίθησής τους ότι η Βρετανία ουδέποτε εξέλαβε εαυτήν ως μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας, όπως αυτή διαμορφώθηκε μεταπολεμικά. Ίσως επειδή οι Βρετανοί δεν μπόρεσαν ποτέ να ξεπεράσουν τη μεταπολεμική αυτοκρατορική ματαίωση και τη γεωπολιτική παρακμή που βίωσαν (προς όφελος των ΗΠΑ βεβαίως) μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Στη φαντασία των Αμερικανών το Ηνωμένο Βασίλειο δεν είναι μόνο ο πολιτικός μας γονέας, αλλά και ο πολιτιστικός μας συνεργάτης, ένα πλούσιο έθνος που μας χάρισε τον σύγχρονο καπιταλισμό και τη βιομηχανική επανάσταση, γράφει χαρακτηρισιτκά ο Ντέρεκ στο βοστωνέζικο περιοδικό. Αλλά αν δει κανείς τους αριθμούς, οι Βρετανοί είναι αρκετά φτωχοί για να ζουν σε μια τόσο πλούσια χώρα. Το βιοτικό επίπεδο και οι μισθοί του Ηνωμένου Βασιλείου υπολείπονται σημαντικά εκείνων της Δυτικής Ευρώπης. Βάσει ορισμένων μετρήσεων οι πραγματικοί μισθοί στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι χαμηλότεροι από όσο ήταν πριν από 15 χρόνια. Και πιθανότατα θα είναι ακόμη χαμηλότεροι την επόμενη χρονιά.

Πρόκειται για μια καταστροφή που πήρε δεκαετίες για να συντελεστεί. Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η οικονομία της Βρετανίας αναπτύχθηκε πιο αργά από όσο πολλές οικονομίες της ηπειρωτικής Ευρώπης. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, οι Βρετανοί είχαν μια εθνική συζήτηση για το γιατί έμειναν πίσω. Και πώς η πρώην αυτοκρατορία είχε μετατραπεί σε μια σχετικά «νησιωτική», νυσταγμένη οικονομία.

Το «θαύμα Θάτσερ»

Επί πρωθυπουργίας Μάργκαρετ Θάτσερ, τη δεκαετία του 1980, οι αγορές απορρυθμίστηκαν, τα συνδικάτα συντρίφθηκαν και ο χρηματοπιστωτικός τομέας αναδείχθηκε σε κόσμημα της βρετανικής οικονομίας. Η ένεση του νεοφιλελευθερισμού από τη Θάτσερ είχε πολλά περίπλοκα αρνητικά αποτελέσματα. Αλλά από τη δεκαετία του 1990 έως τη δεκαετία του 2000, η βρετανική οικονομία έκανε ένα άλμα προς τα εμπρός, χάρη πρωτίστως στην οικονομική άνθηση του Λονδίνου. Η Βρετανία, η οποία πλούτισε ως το εργοστάσιο του κόσμου τον 19ο αιώνα, είχε γίνει ο παγκόσμιος τραπεζίτης τον 21ο.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση το 2008 χτύπησε σκληρά τη χώρα, συντρίβοντας τον κινητήρα της οικονομικής επιτάχυνσης της Βρετανίας. Θορυβημένη για τα αυξανόμενα ελλείμματα, η βρετανική κυβέρνηση ακολούθησε μια πολιτική λιτότητας. Ανησυχούσε για το χρέος και όχι για την παραγωγικότητα ή τη συνολική ζήτηση. Τα αποτελέσματα της πολιτικής αυτής ήταν καταστροφικά. Οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν για έξι συνεχόμενα χρόνια.

Ενώπιον αυτού που ο συγγραφέας Φίνταν Ο’ Τουλ αποκάλεσε «το βλακώδες άγχος της πτώσης του βιοτικού επιπέδου», οι δημοσκοπήσεις του Συντηρητικού Κόμματος ανακάλυψαν έναν «μπαμπούλα» που ευθυνόταν γι’ αυτή την προϊούσα, προοδευτική καταστροφή. Πρόσφεραν στους ανήσυχους ψηφοφόρους ένα μενού τρομακτικών ξένων εχθρών: τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, τους μετανάστες, τους αιτούντες άσυλο – οποιονδήποτε εκτός από τους πραγματικούς υπαίτιους, από αυτούς που πήραν τις αποφάσεις που είχαν ως αποτέλεσμα να γονατίσει η βρετανική ανταγωνιστικότητα. Μια ομάδα ηλικιωμένων, νοσταλγών του παρελθόντος ψηφοφόρων της μεσαίας τάξης ζήτησαν το Brexit. Και το κατάφεραν.

Δαιμονοποιήσεις δίχως τέλος

Τα τελευταία 30 χρόνια, η βρετανική οικονομία επέλεξε τον χρηματοοικονομικό τομέα αντί της βιομηχανίας. Η βρετανική κυβέρνηση επέλεξε τη λιτότητα αντί των επενδύσεων. Και οι Βρετανοί ψηφοφόροι επέλεξαν μια κλειστή και φτωχότερη οικονομία από μια ανοιχτή και πλουσιότερη. Τα αναμενόμενα αποτελέσματα ήταν η πτώση των μισθών και η εκπληκτικά αναιμική αύξηση της παραγωγικότητας.

Αν και τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης ανησυχούν ότι τα ρομπότ παίρνουν τις δουλειές όλων, η πραγματικότητα είναι μάλλον διαφορετική. Μεταξύ 2003 και 2018, ο αριθμός των αυτόματων πλυντηρίων αυτοκινήτων με ρολό (δηλαδή, τα ρομπότ που πλένουν το αυτοκίνητό σας) μειώθηκε κατά 50%, ενώ ο αριθμός των πλυντηρίων στο χέρι (δηλαδή των ανδρών με κουβάδες) αυξήθηκε κατά το ίδιο ποσοστό. «Ο οικονομολόγος σχολιαστής Ντάνκαν Ουέλντον μου είπε σε μια συνέντευξη για το podcast μου Plain English: Μοιάζει περισσότερο σαν οι άνθρωποι να παίρνουν τις δουλειές των ρομπότ», σημειώνει χαρακτηριστικά ο αναλυτής του «Atlantic».

Αυτό μπορεί να ακούγεται σαν ένα περίεργο και ακραίο παράδειγμα, επειδή η βρετανική οικονομία είναι προφανώς πιο περίπλοκη από τους μάγκες που τρίβουν τα αυτοκίνητα με σαπούνι, γράφει ο Ντέρεκ Τόμσον. Αλλά είναι μια ενδεικτική περίπτωση, προσθέτει. Σύμφωνα με τη Διεθνή Ομοσπονδία Ρομποτικής, η μεταποιητική βιομηχανία του Ηνωμένου Βασιλείου έχει λιγότερους τεχνολογικούς αυτοματισμούς από οποιαδήποτε άλλη αναπτυγμένη χώρα.

Με μόλις 100 εγκατεστημένα ρομπότ ανά 10.000 εργάτες μεταποίησης το 2020, η μέση πυκνότητα ρομπότ ήταν χαμηλότερη από αυτή της Σλοβενίας και της Σλοβακίας. Μια ανάλυση του περίφημου «παζλ παραγωγικότητας» του Ηνωμένου Βασιλείου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι εκτός Λονδίνου και αν εξαιρεθεί ο χρηματοοικονομικός τομέας, σχεδόν κάθε βρετανικός κλάδος των επιχειρήσεων και της οικονομίας έχει χαμηλότερη παραγωγικότητα από τους αντίστοιχους στη Δυτική Ευρώπη.

Πρώτοι σε όλα…

Έτσι, το Ηνωμένο Βασίλειο, το πρώτο έθνος στον πλανήτη που εκβιομηχανίστηκε, έγινε επίσης το πρώτο που απο-βιομηχανοποιήθηκε. Η Βρετανία οδήγησε στην επανάσταση της παραγωγικότητας που άλλαξε τον κόσμο και τώρα έχει να επιδείξει μερικές από τις χειρότερες στατιστικές παραγωγικότητας από οποιαδήποτε άλλη μεγάλη οικονομία. Η χώρα που υπήρξε κάποτε η πιο ισχυρή παγκοσμιοποιημένη αυτοκρατορία του κόσμου έχει τώρα ψηφίσει για τη μείωση της παγκόσμιας πρόσβασης στο εμπόριο και τα ταλέντα. Μετά το Brexit η μετανάστευση, οι εξαγωγές και οι ξένες επενδύσεις έχουν μειωθεί, στερώντας πιθανότατα από το μέγεθος της οικονομίας του Ηνωμένου Βασιλείου αρκετές ποσοστιαίες μονάδες μακροπρόθεσμα.

Οι Αμερικανοί που έχουν επισκεφτεί το Ηνωμένο Βασίλειο ίσως να μην αναγνωρίζουν το πορτρέτο της χώρας που σκιαγραφώ, παρατηρεί ο αναλυτής. Αυτό συμβαίνει πιθανώς επειδή είναι εξοικειωμένοι με το Λονδίνο και όχι με τη χώρα στο σύνολό της. Όπως σημειώνει ο συγγραφέας οικονομικών επιστημών Νόα Σμιθ, «η οικονομική ισχύς του Λονδίνου έχει κρύψει την αδυναμία της συνολικής οικονομίας στην καινοτομία και τη μεταποίηση». Ή, όπως το θέτει ο οικονομικός αναλυτής Ματ Κλάιν, «βγάλτε από το κάδρο το ευρύτερο Λονδίνο, η ευημερία του οποίου εξαρτάται σε ενοχλητικό βαθμό από την προθυμία του για παροχή υπηρεσιών σε ολιγάρχες από τη Μέση Ανατολή και την πρώην Σοβιετική Ένωση, και το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ένα μια από τις φτωχότερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης».

Σε Συμπληγάδες ιδεοληψιών

Σήμερα η Βρετανία μοιάζει παγιδευμένη ανάμεσα σε μια αριστερή αποστροφή για την οικονομική ανάπτυξη και μια δεξιά αποστροφή για το άνοιγμα στον κόσμο. Κατά την άποψη της ακαδημαϊκής Αριστεράς, το Ηνωμένο Βασίλειο φιλοξενεί ένα διογκούμενο κίνημα που ονομάζεται αποανάπτυξη και το οποίο υποστηρίζει ότι η διάσωση του πλανήτη απαιτεί από τις πλούσιες χώρες να σταματήσουν να επιζητούν την ανάπτυξη. Από την άποψη της Δεξιάς, το εκλογικό σώμα κυριαρχείται από ηλικιωμένους ψηφοφόρους που νοιάζονται περισσότερο για τους πολιτιστικούς πολέμους παρά για την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Το 2019, όταν ο Μπόρις Τζόνσον και το Συντηρητικό Κόμμα κέρδισαν μεγάλη πλειοψηφία στη Βουλή των Κοινοτήτων, οι περισσότεροι Βρετανοί σε παραγωγική ηλικία δεν τους ψήφισαν. Κατά τον Ντάνκαν Ουέλντον είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Υπάρχει αυτό το μετα-οικονομικό, γερασμένο, οικονομικά περιθωριακό εκλογικό μπλοκ που θα μπορούσε να αντέξει οικονομικά την πολυτέλεια να τάσσεται κατά της ανάπτυξης, επειδή δεν χρειάζεται να νοιάζεται για τις οικονομικές επιδόσεις κανενός, σημειώνει χαρακτηριστικά.

Το Ηνωμένο Βασίλειο αποτελεί πλέον ένα εμβληματικό υπόδειγμα για άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν την σκοτεινή τριπλέτα της αποβιομηχάνισης, της αποανάπτυξης και της υποτίμησης των ξένων. Έχει τη βιομηχανία των υπεράκτιων φορολογικών παραδείσων στην υπηρεσία του χρηματοοικονομικού της τομέα, αλλά η οικονομία της δεν είναι ανθεκτική. Η αναπόφευκτη έκπτωση του βιοτικού επιπέδου ανάγκασε τον κόσμο να ψάχνει εχθρούς για να τους ρίξει το φταίξιμο. Οι Συντηρητικοί που αναζητούσαν τις ευθύνες για την κακοδαιμονία, εντόπισαν μπαμπούλες στο εξωτερικό. Το Brexit απέκοψε την οικονομία από την αναπτυξιακή διαδικασία και έστησε την σκηνή γι’ αυτό το πολιτικό τσίρκο που παρελαύνει εσχάτως.

Αμερικανικές αναλογίες

Οι ΗΠΑ έχουν ένα διαφορετικό κοκτέιλ προβλημάτων να αντιμετωπίσουν σε σύγκριση με τη Βρετανία. Αλλά και εδώ οι πολιτικοί πελαγοδρομούν σε έναν βιομηχανικό τομέα που βρίσκεται σε διαρθρωτική παρακμή, μια Αριστερά που είναι συχνά σκεπτικιστική για τις αρετές της οικονομικής ανάπτυξης και μια Δεξιά που συσπειρώνεται εν μέρει γύρω από το μίσος για τους ξένους.

Οι εχθροί της προόδου μπορούν να επικρίνουν την κληρονομιά της εκβιομηχάνισης, της παραγωγικότητας και της παγκοσμιοποίησης. Αλλά το Ηνωμένο Βασίλειο μάς δείχνει τι μπορεί να συμβεί όταν μια πλούσια χώρα φαίνεται να απορρίπτει και τα τρία. Αντί να μεταμορφώνεται σε κάποια μετα-οικονομική Εδέμ με θετική ενέργεια, βυθίζεται στην κουταμάρα, στην παρακμή, στην πίκρα.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Βρετανία: Πώς έγινε μια από τις φτωχότερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης… Του Αλέξανδρου Καψύλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Ενεργειακή κρίση: Ο ρόλος της στην ανάπτυξη της «πράσινης απασχόλησης» διεθνώς – Τι δείχνει έρευνα του IRENA… Του Αλέξανδρου Καψύλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Μια αλλαγή εποχής σηματοδοτεί ο θάνατος της Ελισάβετ για το Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό επισημαίνουν όλοι οι αναλυτές, Βρετανοί και μη. Η δεύτερη μακροβιότερη μονάρχης στον κόσμο (πρώτος με 72 έτη στο θρόνο, δύο περισσότερα από την Ελισάβετ, είναι ο γάλλος Λουδοβίκος ΙΔ’) παραδίδει την σκυτάλη στον αδιαμφισβήτητα μακροβιότερο… διάδοχο, το γιο της Κάρολο. Ο Κάρολος Γ’, όπως θα είναι ο βασιλικός τίτλος του, κληρονομεί το θρόνο στα 73 χρόνια του, έχοντας ζήσει ως διάδοχος από τα 3.

«Ο Κάρολος διαδέχεται την Ελισάβετ δίχως να διαθέτει ούτε την αύρα, ούτε το χάρισμα της βασίλισσας», γράφει ο διεθνής τύπος. Δεν διαθέτει ούτε τη μεγάλη δημοφιλία που απολάμβανε από τους υπηκόους της η εκλιπούσα σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια της βασιλείας της.

Σαν έτοιμος από καιρό

Είναι σαφές, όμως, ότι ο Κάρολος ήταν έτοιμος από καιρό. Ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια οι παρεπιδημούντες το Μπάκιγχαμ καταμαρτυρούσαν ότι η υγεία της βασίλισσας είχε πάρει την κατιούσα. Ο θάνατος του συζύγου της, Φιλίππου λέγεται ότι είχε καταβάλει πολύ την Ελισάβετ. Έτσι ο Κάρολος είχε εκπροσωπήσει τη βασίλισσα σε πολλές δημόσιες υποχρεώσεις, συμπεριλαμβανομένων των πλέον συμβολικών.

Εκείνος εκφώνησε (αντ’ αυτής) την τελευταία «Ομιλία της Βασίλισσας» κατά την τελετή έναρξης των συνεδριάσεων της Βουλής των Κοινοτήτων. Εκείνος επίσης εκπροσώπησε τη μητέρα του στην τελετή έναρξης των Αγώνων της Κοινοπολιτείας στο Μπέρμιγχαμ τον περασμένο Ιούλιο.

Οι ανησυχητικές δημοσκοπήσεις

Δεν είναι λίγοι οι πολιτικοί αναλυτές που εκτιμούν ότι η διαδοχή της Ελισάβετ από τον Κάρολο θα εξασθενήσει τη βρετανική μοναρχία. Κι αυτό λόγω της πολύ μικρής δημοφιλίας που απολαμβάνει ο Κάρολος ο ίδιος, αλλά και η σύζυγός του, πριγκίπισα της Κορνουάλης Καμίλα.

Μια δημοσκόπηση της εταιρείας Ipsos που δημοσιεύθηκε την επομένη του εορτασμού του πλατινένιου ιωβηλαίου της Ελισάβετ με τη συμπλήρωση 70 χρόνων στο θρόνο, στις αρχές του έτους, έδειχνε ότι οι Βρετανοί που δήλωναν ικανοποιημένοι από τη βασίλισσά τους έφθαναν στο 82%, ενώ μόνο το 61% συμπαθούσε τον Κάρολο. Αντίθετα, ο πρίγκιπας Ουίλιαμ, ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου και πλέον διάδοχος του βρετανικού θρόνου, συγκέντρωνε ποσοστό δημοφιλίας 73%.

«Με δεδομένη την επιφυλακτικότητα των Βρετανών για τον πρώτο τη τάξει διάδοχο της Ελισάβετ, το ερώτημα της διαδοχής επανέρχεται στην επικαιρότητα», σημειώνει η ανταποκρίτρια της γαλλικής εφημερίδας «Les Echos» στη Βρετανία Ίνγκριντ Φόιερσταϊν.

Η ανταποκρίτρια σημειώνει ότι το σενάριο της παραίτησης του Καρόλου από το θρόνο υπέρ του Ουίλιαμ δεν είχε ουδέποτε μεγάλη αξιοπιστία. Ωστόσο συμβαίνει κατά καιρούς οι μονάρχες να αποχωρούν εν ζωή από το θρόνο όταν οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν τη δυσαρέσκεια των υπηκόων. Ως παράδειγμα αναφέρει την παραίτηση του ισπανού βασιλιά Χουάν Κάρλος.

Τα χρόνια της Νταϊάνα

Σε κάθε περίπτωση, η εικόνα της βρετανικής μοναρχίας έχει ανακάμψει από τα δύσκολα χρόνια της δεκαετίας του 1990, με το πέρασμα από το παλάτι της πολυαγαπημένης από όλους (εξαιρουμένου του συζύγου της) πριγκίπισσας Νταϊάνα.

«Η επιθυμία για αλλαγή είναι τώρα μικρότερη από την εποχή του θανάτου της Νταϊάνα, όταν οι έρευνες της κοινής γνώμης κατέγραφαν τη μεγάλη απόσταση που χώριζε τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, ακόμα και τη βασίλισσα Ελισάβετ, από το λαό.

Την εποχή εκείνη το 60% των Βρετανών ζητούσαν από τη μοναρχία να εκσυγχρονιστεί. Τώρα μόνο το 42% του βρετανικού λαού ζητεί «εκσυγχρονισμό», ενώ τα κινήματα υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας συγκινούν λιγότερο από το 20% των Βρετανών.

Σκάνδαλα επί σκανδάλων

Και τα τελευταία χρόνια, πάντως, τα πλήγματα στο γόητρο της βρετανικής μοναρχίας δεν έλειψαν. Σκάνδαλα επί σκανδάλων. Η αποχώρηση από το παλάτι του μικρότερου γιου του Καρόλου και της Νταϊάνα, Χάρι μετά της συζύγου του Μέγκαν Μαρκλ, και κυρίως οι καταγγελίες περί ρατσιστικής συμπεριφοράς εκ μέρους μελών της βασιλικής οικογένειας απέναντι στην αμερικανίδα πρώην ηθοποιό λόγω του ότι η μητέρα της είναι μαύρη, δεν αποτέλεσε διαφήμιση για τα ανάκτορα.

Μείζονα προβλήματα δημιούργησε επίσης στο παλάτι η εμπλοκή του ονόματος του μικρότερου αδελφού του Καρόλου, πρίγκιπα Άντριου, στο σκάνδαλο Επστάιν με τη σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι άπασες οι ενοχλητικές μνήμες ή και φημολογίες θα έσβηναν στη λήθη και θα ξεπερνούνταν αν αντί για τον Κάρολο με την Καμίλα στο βρετανικό θρόνο ανέβαιναν ο Ουίλιαμ με την Κέιτ. Γιος της μυθοποιημένης Νταϊάνα, ο εξωστρεφής Ουίλιαμ διαθέτει συν τοις άλλοις μια σύζυγο με πολλά από τα χαρακτηριστικά της αδικοχαμένης πριγκίπισας μητέρας του.

Λαοπρόβλητοι και μη

Ασφαλώς ούτε οι κυβερνήσεις πρέπει να κυβερνούν βάσει των δημοσκοπήσεων, ούτε οι βασιλιάδες να βασιλεύουν βάσει αυτών. Αλλά εν προκειμένω τα ευρήματα είναι συντριπτικά. Στις τελευταίες επίσημες καταγραφές της βρετανικής κοινής γνώμης από το YouGov που αφορούν το δεύτερο τρίμηνο του 2022, η δημοφιλία του Καρόλου βρισκόταν στο 42% και ήταν έβδομος στην κατάταξη που αφορά τα μέλη της βασιλικής οικογένειας.

Ακολουθούσε η Καμίλα με μόλις 40% θετικές γνώμες και… 37% αρνητικές! Πρόκειται παρά ταύτα για τεράστια αύξηση της δημοφιλίας της, αν συγκριθεί το 40% με το 14% που συγκέντρωνε υπέρ της το 2017, που ήταν η επέτειος των 20 χρόνων από το θάνατο της πριγκίπισας Νταϊάνα.

Συγκριτικά ο Ουίλιαμ το δεύτερο τρίμηνο του 2022 απολάμβανε τη συμπάθεια του 66% του βρετανικού λαού και η σύζυγός του Κέιτ του 68%, υπολειπόμενη μόλις 7 εκατοστιαίες μονάδες σε δημοφιλία από εκείνη της βασίλισσας Ελισάβετ!

Take this waltz

Θα παραιτηθεί, άραγε, ο Κάρολος για να δώσει «νέα πνοή» στη βρετανική μοναρχία; Μάλλον απίθανο, εκτιμούν οι ειδικοί. Πρόκειται άλλωστε για έναν άνθρωπο που πολλές από τις δεκαετίες της αναμονής (για τη διαδοχή), εργαζόταν καθημερινά για τα ζητήματα του θρόνου. Πολλές φορές έως τα μεσάνυχτα. Τώρα λέγεται ότι σκοπό έχει να «στρώσει» στη δουλειά και άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας, αναθέτοντάς τους συγκεκριμένα καθήκοντα.

Επίσης πρόθεση του Καρόλου Γ’ είναι να φέρει τον θρόνο πιο κοντά στο λαό, ανοίγοντας τις βασιλικές κατοικίες στο κοινό. Θα επιτραπούν οι δημόσιες επισκέψεις σε ένα διαμέρισμα του παλατιού του Μπάκιγχαμ, ενώ στη θερινή κατοικία του Μπαλμόραλ, στη Σκωτία, όπου τόσο αγαπούσε να περνά τους θερινούς μήνες η Ελισάβετ, ο Κάρολος σκέπτεται να ανοίξει ένα μουσείο μνήμης για τη μητέρα του.

Έχει σχέδια στα σκαριά δηλαδή ο Κάρολος. Και ως εκ τούτου το πιθανότερο είναι τα δημοσιεύματα περί παραίτησής του «αργά ή γρήγορα» υπέρ των νέων, λαμπερών και δημοφιλών Ουίλιαμ και Κέιτ να αποτελούν ευσεβείς πόθους εκείνων που τα γράφουν. Στο κάτω-κάτω περίμενε επτά δεκαετίες ως διάδοχος για να μπει στο χορό. Και θα έχει ίσως κατά νου τους στίχους του αγαπημένου του τροβαδούρου Λέοναρντ Κοέν: Take this waltz, take this waltz, take this waltz it’s been dying for years.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Βρετανία: Ο Κάρολος Γ’ και οι φήμες ότι σύντομα θα παραχωρήσει τον θρόνο στο Ουίλιαμ… Του Αλέξανδρου Καψύλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η τάση καταγράφτηκε προτού ακόμα τελειώσει η θερινή περίοδος στη Γαλλία και αφορά ουσιαστικά την άνοιξη. Αλλά είναι βέβαιο ότι κυριάρχησε σε ολόκληρη την Ευρώπη: μέσα σε ένα οικονομικό κλίμα ενεργειακής και όχι μόνο ακρίβειας, πολλά νοικοκυριά για να αντιμετωπίσουν την πτώση της αγοραστικής τους δύναμης αποφάσισαν να μετατρέψουν το σπίτι τους σε ξενώνα και να το νοικιάσουν μέσω της γνωστής πλατφόρμας Airbnb.

Η άρση των περιοριστικών υγειονομικών μέτρων αναθέρμανε την τουριστική κίνηση παγκοσμίως και πάμπολλοι είναι εκείνοι που αποφασίζουν να βγάλουν ένα «έξτρα εισόδημα», πολύ χρήσιμο για τους δύσκολους χειμερινούς μήνες που έρχονται. Πιθανότατα την τάση να ενίσχυσε και η έλλειψη εργαζομένων στους κλάδους της φιλοξενίας και της εστίασης στρέφοντας κάποιους ταξιδιώτες σε πιο ανεπίσημα, ας πούμε, ενδιαιτήματα.

Διαβάστε επίσης: Airbnb: Νέο ρεκόρ στις κρατήσεις καθώς ανακάμπτουν τα ταξίδια

30% αύξηση των καταλυμάτων

Σύμφωνα με έρευνα που δημοσίευσε η γαλλική εφημερίδα «Le Parisien» και αφορά το δεύτερο τρίμηνο του 2022, ο αριθμός των «ερασιτεχνών ξενοδόχων» του Airbnb αυξήθηκε κατά 30% συγκριτικά με την αντίστοιχο τρίμηνο Απριλίου-Ιουνίου του 2019. Σημειωτέον ότι πρόκειται για νέα καταλύματα, που ουδέποτε είχαν εμφανιστεί στην αμερικανική πλατφόρμα.

Διαβάστε επίσης: Συμβουλές προς ιδιοκτήτες ακινήτων τύπου Airbnb

Πρόκειται για μια πολύ προσοδοφόρα ιδέα, μια και φαίνεται πως οι νέοι ξενοδόχοι ενσωμάτωσαν και με το παραπάνω τον πληθωρισμό – προεξόφλησαν θα έλεγε κανείς τον πληθωρισμό του μέλλοντός μας. Διαφορετικά δεν εξηγείται το ότι στη Γαλλία, όπου ο δείκτης τιμών καταναλωτή σε ετήσια βάση αυξήθηκε κατά «μόλις» 6,1% τον Ιούλιο, οι τιμές των νέων καταλυμάτων που διατέθηκαν ήταν αυξημένα σχεδόν κατά 40% συγκριτικά με τις τιμές των νέων καταλυμάτων που είχαν διατεθεί μέσω Airbnb το δεύτερο τρίμηνο του 2019.

1.550 ευρώ ημερησίως στην τσέπη

Σε κάθε περίπτωση, άπαντες οι διαθέτοντες τα σπίτια τους στο Airbnb είναι κερδισμένοι εφέτος (μιλάμε για τα στοιχεία που αφορούν τη Γαλλία), παλαιοί και νέοι συνεργάτες της πλατφόρμας συμμετοχικής οικονομίας, καθώς οι τιμές ενός καταλύματος ήταν κατά μέσον όρο αυξημένες κατά 35% το δεύτερο τρίμηνο του έτους συγκριτικά με το αντίστοιχο του 2019. Έτσι, η μέση τιμή ενοικίασης ενός σπιτιού ξεπέρασε τα 1.550 ευρώ ημερησίως.

Είναι σαφές ότι ο αθροιστικός πληθωρισμός την τελευταία τριετία στη Γαλλία απέχει παρασάγγας από τα επίπεδα αυτά. Βοήθησε ασφαλώς στην εκτίναξη των τιμών των διατιθέμενων μέσω Airbnb για βραχυχρόνια μίσθωση ακινήτων το γεγονός ότι ο τουρισμός όχι μόνο επανέκαμψε στα προ-πανδημικά επίπεδα, αλλά τα ξεπέρασε.

Όπως ήταν αναμενόμενο, το Παρίσι πρωταγωνιστεί κι εφέτος σε ό,τι αφορά τη ζήτηση για κατάλυμα Airbnb. Οι περιοχές του κέντρου της πόλης αλλά και κοντά στο θεματικό πάρκο της Disneyland παραδοσιακά προσελκύουν μεγαλύτερη ζήτηση για κατάλυμα.

Οι μεσογειακές ακτές της Γαλλίας (Κυανή Ακτή κλπ) επίσης αποτελούν μαγνήτη για τους τουρίστες. Όμως εφέτος τεράστια είναι η αύξηση της ζήτησης, από πολυμελείς οικογένειες ή από παρέες φίλων, για διακοπές στην ευρύτερη περιοχή του ποταμού Λίγηρα με τους ονομαστούς πύργους, στην κεντρική Γαλλία. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο Σαρτ (την ευρύτερη περιοχή της πόλης Λε Μαν), ο αριθμός των καταλυμάτων που διατέθηκαν ήταν 2,5 φορές μεγαλύτερος από εκείνο του 2019.

Οικογένειες και παρέες φίλων

«Καθώς το κόστος ζωής εξακολουθεί να αυξάνεται, η αγοραστική δύναμη εξελίσσεται σε μείζονα ανησυχία των Γάλλων. Δεν πρέπει λοιπόν να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι, όσοι έχουν τη δυνατότητα, εκμεταλλεύονται την κατοικία τους για να υποδεχθούν ξένους επισκέπτες και να αυξήσουν έτσι το εισόδημά τους», εξηγεί η Εμανουέλ Μαρίλ, διευθύντρια του Airbnb στη Γαλλία.

Από την πλευρά των ενοικιαστών καταλυμάτων Airbnb, η πλατφόρμα απευθύνεται κυρίως σε ομάδες πέντε και περισσοτέρων ατόμων (σε ποσοστό 60%). Και σε οικογένειες, σε ποσοστό 70%. Τον Ιούνιο του 2022 το μέσο κόστος διανυκτέρευσης ανά άτομο σε ένα γκρουπ των 5 ατόμων στο Airbnb ήταν στη Γαλλία 47,30 ευρώ – μιλάμε για μια μέση κράτηση διάρκειας 4 ή 5 ημερών.

To «Airbnb της γαστρονομίας»

Σημειωτέον ότι εκτός από τη συνεργατική στέγαση στη Γαλλία ανθεί και η συνεργατική εστίαση. Πρόκειται για τους ερασιτέχνες μαγείρους, τους γείτονες της διπλανής πόρτας δηλαδή, που μέσω του «Airbnb της γαστρονομίας» διαφημίζουν και πουλάνε τη μαγειρική τέχνη τους σε ξένους επισκέπτες. Κάνουν το τραπέζι δηλαδή σε τιμές πολύ χαμηλότερες από εκείνες που θα πλήρωνε κάποιος σε ένα εστιατόριο, δίχως ασφαλώς την κουβέντα περί παντός επιστητού και την διαπροσωπική επαφή τέλος πάντων, που μπορεί να έχει με τον οικοδεσπότη.

Η επαφή όσων επιθυμούν να γευθούν γαλλικές σπεσιαλιτέ «εγγυημένα σπιτικές», γίνεται μέσω της ραγδαία αναπτυσσόμενης ιστοσελίδας VizEat (λειτουργεί από το 2013) και άλλων συναφών. Διότι ένα γαστριμαργικό οδοιπορικό συνιστά υποχρέωση για κάθε «ψαγμένο» ταξιδιώτη, που αντιλαμβάνεται ότι η τοπική κουζίνα συνιστά πολιτισμική παράμετρο κάθε χώρας και κάθε λαού.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Airbnb: Επανέρχεται δριμύτερο μετά τη νέα κρίση… Του Αλέξανδρου Καψύλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Αναπάντεχα απότομο φρενάρισμα της ανάπτυξης για το “εργοστάσιο του πλανήτη” έπειτα από ντόμινο κρίσεων σε ενέργεια, ακίνητα, παραγωγή, κατανάλωση

Δεν είναι λίγοι όσοι υποστηρίζουν ότι όταν η Κίνα φτερνίζεται, ο κόσμος ολόκληρος συναχώνεται. την περίοδο 2013-2018, τονίζουν για να τεκμηριώσουν την άποψη τους, η Κίνα συνείσφερε κατά 28% στην ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ οι ΗΠΑ μόνο κατά 14%.

Ευλόγως το απότομο φρενάρισμα της κινεζικής ανάπτυξης το τρίτο τρίμηνο του 2021 συνιστά λόγο βάσιμης ανησυχίας ότι θα αποτελέσει τροχοπέδη και για την ανάκαμψη των οικονομικών ολόκληρου του κόσμου, σε μια κρίσιμη μάλιστα χρονική συγκυρία κατά την οποία οι οικονομίες πασχίζουν να καλύψουν τα σπασμένα της υγειονομικής κρίσης και της ύφεσης που προκάλεσε.

Η κινέζικη οικονομία είναι η δεύτερη μετά την αμερικανική σε μέγεθος. Η χώρα του 1,5 δισ. κατοίκων είναι μια τεράστια εξαγωγική δύναμη, είναι όμως και μεγάλη καταναλώτρια αγαθών και κυρίως ενέργειας και πρώτων υλών. Λέγεται ότι πρόκειται για το “εργοστάσιο του πλανήτη”.

“Πελάτισσα”

Είναι κορυφαία χώρα σε εξαγωγές, είναι όμως και η καλύτερη “πελάτισσα” άλλων μεγάλων εξαγωγικών οικονομιών όπως είναι η Γερμανία. Είναι λογικό οι συνέπειες της αναπάντεχης επιβράδυνσης του κινεζικού ΑΕΠ στο 4,9% σε ετήσια βάση το τρίμηνο Ιουλίου-Σεπτεμβρίου, που ανακοινώθηκε την περασμένη Δευτέρα, να προκαλεί προβληματισμό. Σημειωτέον ότι το δεύτερο τρίμηνο του έτους ο ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης της κινεζικής οικονομίας ήταν 8%, ενώ το πρώτο τρίμηνο έφθασε στο εκρηκτικό 12,7%- ήταν βέβαια το πρώτο αναπτυξιακό τρίμηνο μετά την πανδημική ύφεση του 2020.

“Πάγωμα”

Είναι η αλήθεια ότι η νομενκλατούρα του Πεκίνου προκάλεσε σκοπίμως το “πάγωμα” ορισμένων οικονομικών δραστηριοτήτων που έκρινε ότι ξέφυγαν από κάθε έλεγχο. Κλασικό παράδειγμα ο κλάδος ακινήτων, που όχι μόνο έχει υπεραναπτυχθεί από κατασκευαστικής απόψεων, αλλά έχει γίνει απαγορευτικός για την πλειονότητα των κινέζων καταναλωτών.

Έχει υπολογιστεί ότι τα κενά σπίτια και διαμερίσματα στην Κίνα αρκούν για να στεγάσουν όλα τα νοικοκυριά της Γαλλίας.

Το άρθρο Παγκόσμια ανησυχία για την κινεζική επιβράδυνση… Του Αλέξανδρου Καψύλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Παρά τη σκόπιμη παραφιλολογία ότι δήθεν τελειώνει το πετρέλαιο, που αναζωπυρώνεται από το 1973, και στην πρώτη πετρελαϊκή κρίση οι τιμές του εκτινάσσονται στα ύψη, έχει γίνει πλέον κοινή πεποίθηση ότι η εποχή του πετρελαίου θα τελειώσει πολύ προτού στερέψουν οι πετρελαιοπηγές. Οπως ακριβώς τέλειωσε κάποτε η εποχή του λίθου δίχως να παρατηρηθεί έλλειψη στις πέτρες. Κάθε μεγάλη αλλαγή, όμως, για την ανθρωπότητα δημιουργεί κερδισμένους και χαμένους. Κερδισμένοι είναι όσοι (άνθρωποι, επιχειρήσεις ή και έθνη ολόκληρα) προσαρμόζονται γρήγορα στο νέο που έρχεται. Χαμένοι βγαίνουν όσοι δυσκολεύονται να ξεκολλήσουν από το παρελθόν.

Το ότι πλησιάζουμε στο τέλος της εποχής του πετρελαίου είναι φανερό. Οι επενδύσεις σε άλλες, πιο φιλικές προς τον δεινοπαθούντα πλανήτη μορφές ενέργειας ευλόγως εκτινάσσονται καθώς οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής γίνονται όλο και πιο καταστροφικές, όλο και πιο συχνές. Και οι πετρελαιοπαραγωγοί – όσοι πρόλαβαν να εκμεταλλευτούν τον ορυκτό τους πλούτο τις εποχές της αθωότητας – σπεύδουν με πόνο και αγωνία να προετοιμαστούν για την επόμενη μέρα. Η διαδικασία της απεξάρτησης έχει φέρει αντιμέτωπες δύο κορυφαίες πετρελαϊκές δυνάμεις, γειτονικές και ομοειδείς εθνικά, θρησκευτικά και πολιτισμικά: τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Στις αρχές Ιουλίου ξέσπασε μια ανοικτή κρίση μεταξύ του Ριάντ και του Αμπου Ντάμπι στους κόλπους του OPEC, αποκαλύπτοντας τις βαθύτερες διαφορές που χωρίζουν τις δύο χώρες που «κάποτε συζητούσαν ακόμα και το ενδεχόμενο της πολιτικής ένωσής τους» όπως παρατηρεί ο αναλυτής της γαλλικής «Le Monde» Ζαν-Μισέλ Μπεζά. Διαφορές που δεν είναι πρόσφατες. Σχηματικά θα λέγαμε ότι τα ΗΑΕ, αν και ήδη πιο αποστασιοποιημένα από το πετρέλαιο (χάρη κυρίως στο Εμιράτο του Ντουμπάι που επειδή δεν διαθέτει πετρελαιοπηγές έχει μετατραπεί ήδη σε διεθνές επιχειρηματικό κέντρο και δημοφιλή τουριστικό προορισμό), πιέζουν τον OPEC για να τους επιτραπεί η αύξηση της παραγωγής τους στα 5 εκατ. βαρέλια ημερησίως έως το 2030.

Οι παραβιάσεις των πλαφόν παραγωγής που θέτει το πετρελαϊκό καρτέλ απειλούν με κατάρρευση τις τιμές. Το Αμπου Ντάμπι ασφαλώς το αντιλαμβάνεται αυτό, αλλά εκείνο που προτάσσει είναι να κάνει όσο συντομότερα γίνεται ταμείο. Να μαζέψει χρήματα για τη μετα-πετρελαϊκή εποχή. Κάτι για το οποίο πασχίζουν όμως και οι άλλοι παραγωγοί. Ολοι επιδιώκουν όσο πλησιάζει το τέλος του «πάρτι» να καρπωθούν τα μέγιστα δυνατά ωφέλη από τις πωλήσεις πετρελαίου για τις «επόμενες γενεές». Τα Εμιράτα να ζητούν ειδική μεταχείριση, όταν μάλιστα βρίσκονται σε πλεονεκτικότερη θέση για τη μετα-πετρελαϊκή εποχή. Κι αυτό δεν το ανέχεται το Ριάντ.

Τα ανεκτικά Εμιράτα

Την τελευταία 20ετία με την εκτίναξη των τιμών (με αφορμή τις αντιτρομοκρατικές στρατιωτικές επιχειρήσεις της Δύσης στη Μέση Ανατολή) έχει εισρεύσει πακτωλός πετροδολαρίων στις χώρες του Κόλπου. Αλλά το ακριβό πετρέλαιο συνιστά ταυτόχρονα κίνητρο για έρευνες και επενδύσεις σε εναλλακτικές πηγές ενέργειας. Το 2030 αποτελεί ήδη ένα ορόσημο στον αγώνα δρόμου των δύο «αδελφών» χωρών για την πετρελαϊκή απεξάρτηση. Και το Αμπου Ντάμπι είναι σαφώς πιο μπροστά από το Ριάντ. Οχι επειδή διαθέτει μια πιο ανοικτή οικονομία, αλλά επειδή διαθέτει μια πιο ανοικτή (και ανεκτική) κοινωνία.

Έτσι, το πετρέλαιο συνεισφέρει κατά 30% στο ΑΕΠ των ΗΑΕ ενώ συνεισφέρει κατά 42% στο σαουδαραβικό ΑΕΠ. Τα Εμιράτα είναι 16α στην κατάταξη της Παγκόσμιας Τράπεζας για την ελκυστικότητα ξένων επενδύσεων, ενώ η Σαουδική Αραβία είναι 62η. Ποιος επενδυτής όμως θα εγκατασταθεί στο Ριάντ για να παρακολουθεί δημόσιους αποκεφαλισμούς εγκληματιών και λιθοβολισμούς μοιχαλίδων;

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο «Εμφύλιος» πόλεμος για την εποχή χωρίς πετρέλαιο… Του Αλέξανδρου Καψύλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.