Μπορεί να είναι νωρίς να βγάλουμε τελικά συμπεράσματα αλλά υπάρχουν σημάδια που αναγγέλλουν σημαντικές ιστορικές αποφάσεις στον δυτικό κόσμο. Μετά τον πόλεμο της Ουκρανίας οι καλοπροαίρετες πολιτικές κατευνασμού κατά των αυταρχικών καθεστώτων και η προσήλωση στην ειρήνη με μια αισιόδοξη προσμονή ότι μακροπρόθεσμα αυτή η πολιτική θα αποδώσει δεν αποτελούν πλέον, αυτονόητες αρχές.

Σχεδόν σύσσωμος ο δυτικός κόσμος τάχθηκε, έμπρακτα πλέον, υπέρ της Ουκρανίας. Το δόγμα ότι μια κατά μέτωπο σύγκρουση με αυταρχικά και αναθεωρητικά καθεστώτα θα είχε μεγάλο οικονομικό κόστος και ότι αυτό δεν θα δικαιολογούσε μια αντιπαράθεση φαίνεται να εγκαταλείπεται. Οι ΗΠΑ, σύσσωμη η ΕΕ αλλά και άλλα κράτη όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς κ.ά. προμηθεύουν με όπλα την Ουκρανία. Οι οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας είναι πρωτόγνωρες. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι αυτά τα μέτρα πάρθηκαν με γνώση ότι θα έχουν αρνητικές οικονομικές συνέπειες και για τον ίδιο τον δυτικό κόσμο.

Δηλαδή η Δύση αποφάσισε να αλλάξει πολιτική γνωρίζοντας ότι αυτή η κίνηση κοστίζει. Οι μνήμες του λάθους (της προδοσίας) που έγινε το 1939 στο Μόναχο τρομάζουν πολλούς. Η Γερμανία με μια στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών στέλνει όπλα σε μια εμπόλεμη χώρα και αποφασίζει για εξοπλισμούς εκατό δισεκατομμυρίων ευρώ. Με μεγάλο οικονομικό κόστος και ρίσκο αποφασίζεται να μη χρησιμοποιηθεί ο αγωγός Nord Stream 2. Αυτά σηματοδοτούν αλλαγή υποδείγματος.

Βλέπουμε μεγάλα συλλαλητήρια κατά της εισβολής των ρωσικών δυνάμεων σε πολλές χώρες. Στην ίδια τη Ρωσία αναφέρονται χιλιάδες συλλήψεις διαδηλωτών που διαμαρτύρονται για την εισβολή. Είναι χαρακτηριστικό ποιες είναι οι χώρες που υποστήριξαν τη Ρωσία με δηλώσεις ή με τη σιωπή τους: Λευκορωσία, Αζερμπαϊτζάν, Συρία, Κούβα, Βενεζουέλα, Κίνα, Ιράν, Πακιστάν. Όλες χώρες που δεν φημίζονται για τη δημοκρατικότητά τους.

Αυτές είναι οι πολιτικές των κρατών. Αλλά μεγάλες μερίδες των λαών μπορεί να διατηρούν τις προκαταλήψεις τους οι οποίες υπαγορεύουν διαφορετικές αναγνώσεις των γεγονότων. Στη γειτονική Τουρκία, η οποία μας ενδιαφέρει να ξέρουμε τι εισπράττει από τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις, η συνωμοσιολογία κατά της Δύσης είναι αισθητή. Πολλοί βλέπουν «τον προκλητικά επεκτατισμό του ΝΑΤΟ» ή μια παγίδα που έστησαν οι ΗΠΑ στην Ρωσία. Τα στερεότυπα προδικάζουν αυτές τις αναγνώσεις. Η κοινή γνώμη στην Τουρκία, γνωστή για την ξενοφοβία και τον αντιδυτικισμό της, σε μεγάλο βαθμό βλέπει «ιμπεριαλιστικά σχέδια» των ΗΠΑ.

Μια δημοσκόπηση μεταξύ 20 χωρών σχετικά με το πώς κρίνεται η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, η Τουρκία κατατάσσεται τέταρτη (με 72%) με αρνητικές κρίσεις μετά από την Ιορδανία (86%), το Πακιστάν (80%) και την Αίγυπτο (79%). (Ακολουθεί η Ελλάδα με 61%).Μια άλλη δημοσκόπηση μεταξύ 38 χωρών σχετικά με τη θετική εκτίμηση του εισπράττουν οι ΗΠΑ, η Τουρκία (με 21%) είναι πέμπτη με τις λιγότερες θετικές απόψεις μετά από το Πακιστάν (11%), την Ιορδανία (14%), την Αίγυπτο (16%) και την Παλαιστίνη (16%). (Ακολουθεί η Ελλάδα με 39%).

Έτσι δεν εκπλήσσει ότι η κοινή γνώμη στην Τουρκία διαφοροποιείται από την υπόλοιπη Ευρώπη και δεν βλέ πουμε μαζικά συλλαλητήρια κατά της Ρωσίας. Αλλά ειδικά στην Τουρκία οι θέσεις του «κράτους» έχουν βαρύνουσα σημασία. Τι βλέπει και τι εκλαμβάνει η ηγεσία της Τουρκίας;

Η επίσημη Τουρκία προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ δύο κακών: φοβάται ότι θα δυσαρεστήσει τον έναν από τους δύο συμμάχους της, μπορεί και τους δύο, τη Δύση και τη Ρωσία. Ταυτόχρονα βλέπει ότι ο κυνικός κόσμος στον οποίο τόσα είχε επενδύσει αλλάζει. Μπορεί και να μην υπάρχει πλέον. Η Δύση θέτει κάποιες κόκκινες γραμμές και δεν υποχωρεί με γνώμονα μόνο το οικονομικό της συμφέρον. Αυτό που η Δύση δεν δέχτηκε αυτήν τη φορά ήταν ο «συμβιβασμός» για να μην προκληθούν χειρότερες καταστάσεις.

Με γνώμονα τις τελευταίες εξελίξεις ο Ρ.Τ. Ερντογάν θα πρέπει να προσπαθεί να καταλάβει πώς βλέπουν πλέον οι Δυτικοί την Τουρκία η οποία κάποτε απειλεί, άλλοτε κάνει επίδειξη ισχύος ή προβάλλει εδαφικές διεκδικήσεις ή δεν ακολουθεί την κλασική διπλωματική γλώσσα. Θέλει να δει την εικόνα της στα νέα μάτια του Αλλου. Θα πρέπει να ανησυχεί ότι βλέπουν συμπεριφορές «a la Poutin» και σ’ αυτόν. Δεν είναι πλέον το ίδιο το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Θα σκεφτεί δύο φορές όταν θα σκανδαλιστεί να μιμηθεί τον Πούτιν.

Η εισβολή έφερε στην επιφάνεια νέες αξίες πέρα από τη «ρεάλ πολιτίκ». Και αυτό εν μέρει είναι απόρροια των εικόνων του πολέμου στην τηλεόραση. Δεν μπορεί να μη συγκινούν τα μωρά και τα γατιά στις αγκαλιές των μανάδων και των παιδιών. Οι ανταποκριτές των TV ακύρωσαν τον κυνισμό.

Βλέπουμε και για πρώτη φορά ότι τούρκοι αναλυτές χαρακτηρίζουν με τέτοια σαφήνεια την εισβολή της Τουρκίας στη Συρία και στην Κύπρο ως πράξεις όμοιες με αυτό που κάνει σήμερα ο Πούτιν. Ο Τζενγκίζ Ακτάρ χαρακτηρίζει την τουρκική στρατιωτική επιχείρηση στη Συρία «μια άδικη και ακριβώς όμοια με αυτήν της Ρωσίας στην Ουκρανία». Και προσθέτει: «Μπορεί πλέον το καθεστώς της Άγκυρας και ο ηγέτης του να μην ευνοηθούν και να μην αντιμετωπιστούν με κατανόηση. Μπορεί [η Δύση] να υποχρεωθεί να τον θυσιάσει».

Ο Χασάν Καχβετζίογλου γράφει σχετικά με την Κύπρο: «Εισβάλλεις με το έτσι θέλω, καθορίζεις τα νέα σύνορα και φτιάχνεις ένα κράτος με το πρόσχημα μιας δήθεν γενοκτονίας. Ο Πούτιν τα ακύρωσε όλα αυτά. Αυτά πλέον δεν έχουν πέραση».

Αυτά είναι σημάδια που δείχνουν ότι τα γεγονότα της Ουκρανίας ταρακούνησαν λιμνάζοντα βρώμικα νερά και ότι κάτι μπορεί να αλλάζει. Ανεξάρτητα από την έκβαση αυτής της εισβολής στην Ουκρανία το υπόδειγμα του κατευνασμού, της υπομονής, της δήθεν

κατανόησης, του οικονομικού κόστους και της φοβίας της σύγκρουσης αντικαθίσταται με δηλωμένες αλλά ξεχασμένες και παραγόμενες αξίες: Αυτές των Ηνωμένων Εθνών, γνωστά πράγματα, ο σεβασμός της κυριαρχίας των εθνικών κρατών και των συνόρων.

Μπορεί με τα γεγονότα της Ουκρανίας να γεννιέται ένας πιο θαρραλέος κόσμος. Ας ελπίζουμε ότι δεν θα επικρατήσει ξανά το πνεύμα του Μονάχου 1939.

Πηγή: europeanbusiness.gr

Το άρθρο Η δύση μάλλον αλλάζει… Του Ηρακλή Μήλλα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ενώ οι «ειδικοί του κλίματος» μας ειδοποιούν για επερχόμενες καταστροφές και οικονομικούς ολέθρους, αν δεν λάβουμε μέτρα για να περιορίσουμε τις αρνητικές συνέπειες της δραστηριότητας του ανθρώπου στην ατμόσφαιρα, ένα καινούργιο βιβλίο του πρ. υπουργού Ενέργειας του Ομπάμα και καθηγητή Θεωρητικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και πρώην κοσμήτορα, αντ/δρου και καθηγητή στο Caltech (Iνστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας) Steven E. Koonin φέρνει τα πάνω κάτω. Στο βιβλίο του «UNSETTLED» (Αναστάτωση) ο τότε στενός συνεργάτης του Ομπάμα βασικά ισχυρίζεται πως το ζήτημα του κλίματος είναι εξαιρετικά περίπλοκο και πως η επιστήμη κάθε άλλο είναι παρά βέβαιη για τις αιτίες που προκαλούν τις αλλαγές στη θερμοκρασία καθώς και για τα μέτρα που, εφαρμοζόμενα, θα μπορούσαν να βελτιώσουν την κατάσταση.

Η περίφημη «συναίνεση της επιστημονικής κοινότητας» για τα αίτια της κρίσης, που διαφημίζει η περίφημη επιτροπή του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC), βρίσκεται στη φαντασία των εμπνευστών της. Ενα μέρος των επιστημόνων συμφωνεί με τo IPCC, πάρα πολλοί άλλοι όμως έχουν σοβαρές επιφυλάξεις.

Σύμφωνα με τον Koonin, η επιστήμη ακόμη δεν είναι σίγουρη για τα ρίσκα ώστε να αποφασίσει να πάρει με σιγουριά μέτρα. Διάφορα δημόσια πρόσωπα, πολιτικοί αλλά και μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι θύματα αυτού που αποκαλεί «επιστήμη κοινής αποδοχής» (consensus science). Η επιστήμη όμως, επιμένει, διατηρεί πολλές αμφιβολίες. Τα κύματα θερμότητας, υποστηρίζει, δεν είναι σήμερα συχνότερα από το 1900, και οι θερμότερες θερμοκρασίες στις ΗΠΑ δεν έχουν αυξηθεί τα τελευταία πενήντα χρόνια.

Τα λόγια του επιβεβαιώνονται κι από πρόσφατες ελληνικές εμπειρίες. Το 1987 είχε υπάρξει ένα τεράστιο κύμα καύσωνα που έφθασε στους 45 έως 46 βαθμούς Κελσίου και διήρκεσε για δέκα περίπου ημέρες. Η χώρα είχε θρηνήσει πάνω από 1.500 νεκρούς πολίτες! Αυτό δεν επαναλήφθηκε. Γιατί; Μειώθηκε η βιομηχανική δραστηριότητα, είχαμε λιγότερες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα ή μήπως έπεσε θεαματικά η θερμοκρασία; Τα μοντέλα του IPCC δεν φαίνονται να είναι σε θέση να εξηγήσουν τα φαινόμενα. Και τα ερωτήματα παραμένουν…

Oι πλέον πρόσφατες έρευνες και τα πορίσματα της επιστήμης για τη Γροιλανδία, υποστηρίζει ο Κοοnin, δείχνουν πως τα στρώματα πάγου εκεί δεν μειώνονται σήμερα γρηγορότερα από πριν ογδόντα χρόνια! Επίσης, σύμφωνα με τα γραπτά του, «το καθαρό οικονομικό αποτέλεσμα της ανθρώπινης προέλευσης αλλαγών στο κλίμα θα είναι ελάχιστο μέχρι τουλάχιστον το τέλος του αιώνα». Για τη στάθμη των θαλασσών ο Κοοnin είναι περισσότερο κατηγορηματικός. «Με καθαρό μυαλό μιλώντας», σημειώνει, «η επιφάνεια των θαλασσών ανεβαίνει εδώ και πολλές χιλιετίες. Με βάση όσα ξέρουμε, …είναι πολύ δύσκολο να πιστέψει κανείς πως ορμητικές θάλασσες θα πνίξουν τις ακτές στο σύντομο μέλλον». Τόσα επίσης λέγονται για τις πυρκαγιές που η κλιματική αλλαγή υποτίθεται πως προκαλεί, και καταστρέφουν τον πλανήτη. Κι όμως, υποστηρίζει ο Κοοnin, η επιστήμη δεν συμφωνεί. Η συνολική επιφάνεια της γης που καίγεται από πυρκαγιές κάθε χρόνο έχει μειωθεί κατά 25%, από τότε που ξεκίνησαν οι σχετικές παρατηρήσεις το 1998!!

Σε κατακλείδα, αυτό που συμβαίνει είναι περιοδικές μεταβολές του κλίματος σε σχέση πάντα με την απόσταση κατά περιόδους του ήλιου. Αυτό που έχει αλλάξει διαχρονικά, δημιουργώντας την αίσθηση σοβαρής χειροτέρευσης της παγκόσμιας κατάστασης για το κλίμα, είναι η μεθοδική προπαγάνδιση των αντιλήψεων αυτών από τους χιλιάδες επαγγελματίες των οργανώσεων, των συνδεδεμένων ακαδημαϊκών, των εκατοντάδων ερευνητικών κέντρων και της πλειάδας των ΜΜΕ που ενστερνίζονται αυτές τις απόψεις. Αλλη αιτία βέβαια είναι το πλήθος των ηλεκτρονικών δικτύων που πράγματα, που σχεδόν πάντα συνέβαιναν, τώρα μεγαλοποιούνται, υπερπροβάλλονται και παρουσιάζονται σαν να συμβαίνουν στη διπλανή γειτονιά. Γενική «αναστάτωση», δηλαδή…

Πηγή: in.gr

Το άρθρο Αλλάζει το κλίμα;… Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.