Από την αρχή της οικονομικής κρίσης, οι ελληνικές τράπεζες έχουν αναγκαστεί πολλές φορές να προβούν σε ανακεφαλαιοποιήσεις προκειμένου να αποφύγουν την κατάρρευση. Δυστυχώς, κάτω από την αναγκαιότητα να στηριχθεί ο χρηματοπιστωτικός τομέας, κρύφτηκαν παιχνίδια τα οποία οδήγησαν εμάς τους φορολογούμενους να σώζουμε τις τράπεζες, χωρίς να αποκτούμε ούτε συμμετοχή στα μελλοντικά κέρδη, αλλά ούτε και λόγο στη διοίκηση τους.

Κάπως έτσι καταλήξαμε να έχουμε ένα τραπεζικό σύστημα που χρηματοδοτεί μόνο μεγάλους ημετέρους, ενώ την ίδια στιγμή καταλογίζει στους μικρομεσαίους πελάτες του υπέρογκες χρεώσεις, ενώ τους υποχρεώνει σε όλο και περισσότερες αλλεπάλληλες γραφειοκρατικές διαδικασίες.

Το τελευταίο κεφάλαιο σε αυτό το σενάριο είναι η προσπάθεια για την ανακεφαλαιοποίηση της Τράπεζα Πειραιώς που εξήγγειλε η διοίκηση και ενέκρινε η γενική συνέλευση της τράπεζας. Αυτό λοιπόν το σενάριο τα έχει όλα!

• Αρχικά, απεμπόληση των δικαιωμάτων τόκων του δημοσίου ύψους μεγαλύτερου των 2 δις ευρώ.
• Στη συνέχεια αποδοχή της ακύρωσης του δικαιώματος προτίμηση των παλαιών μετόχων στη νέα ανακεφαλαιοποίηση.
• Και λες και αυτά δεν ήταν αρκετά, έβαλε η κυβέρνηση όριο στο ποσοστό που μπορεί να κατέχει το δημόσιο μετά την ανακεφαλαιοποίηση, μην τυχόν και αποκτούσαμε οι έλληνες φορολογούμενοι λόγο στα της τράπεζας και πέσουν από το νεοφιλελεύθερο σύννεφο τους.
• Συγκεντρωτικά χάρισμα τόκων, άρνηση προσόδων από μελλοντικά έσοδα και απουσία ελέγχου στη διοίκηση. Ένα σύννεφο από μπόλικο νεοφιλελευθερισμό, δήμευση δημόσιας περιουσίας και άκοπο πλουτισμό για επιτήδειους: όλα αυτά τα είχε η απόφαση της κυβέρνησης.

Αλλά ούτε αυτά ήταν αρκετά. Την ώρα που η κυβέρνηση έκανε όλες τις παραπάνω ακροβασίες, η επιτροπή κεφαλαιαγοράς αποφάσισε ότι δεν υπάρχει λόγος προστασίας του επενδυτικού κοινού. Το αποτέλεσμα ήταν πορεία της μετοχής να κινηθεί όπως ένα τρενάκι του τρόμου σε κάποιο λούνα παρκ (ταιριάζει με όλη την ιστορία). Στην κατάληξη αυτών των διακυμάνσεων, με την αξία της μετοχής να προσεγγίζει το μηδέν.

Κάπως έτσι βρίσκεται προς πώληση το ενεργητικό της τράπεζας ύψους 70 δις σε τιμή ξερού ψωμιού. Με αποκλεισμό του δημοσίου και με ιφιγένειες του μικρομετόχους της τράπεζας και, σε επόμενη φάση, τους εργαζομένους σε αυτή.

Στην τελευταία λοιπόν ανακεφαλαιοποίηση δεν έγινε μόνο καταλήστευση του Έλληνα φορολογούμενου. Έγινε και παράδοση του ελέγχου ενός τεράστιου μέρους της ελληνικής οικονομίας, κυρίως μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, στους νέους μετόχους της τράπεζας.

Είναι η ώρα να μπει ένα τέλος στην εποχή της κερδοσκοπίας, στην εποχή της κλεπτοκρατίας, στην εποχή των τεράτων. Χρειαζόμαστε ένα υγιές τραπεζικό σύστημα προσανατολισμένο στην ανάπτυξη, στην υπηρεσία της οικονομίας και της κοινωνίας με ρυθμιστικό ρόλο του δημοσίου και δημόσιο έλεγχο όπου αυτό έχει στηριχτεί από τα χρήματα του ελληνικού λαού.

*Αναπληρωτή γραμματέα επικοινωνίας του Κινήματος Αλλαγής (www.dimoikonomou.gr)

Photo by Galen Crout on Unsplash

Πηγή: prasinoi.gr

Το άρθρο Ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών την εποχή των τεράτων… Του Δημήτρη Οικονόμου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Με αφορμή την πρόσφατη εξαγγελλία αύξησης κεφαλαίου της Τράπεζας Πειραιώς, ΠΕΙΡ-1,51% είναι η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι οι ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών έχουν γίνει μόνιμο μέσο αφαίμαξης του δημόσιου ταμείου από ιδιώτες μετόχους. Αυτοί οι μέτοχοι βέβαια, που στην συνέχεια φτάνουν πάντα σε αδιέξοδο και προσφεύγουν στο δημόσιο για να τους «σώσει».

Ξανά και ξανά. Το 2013 η πρώτη τέτοια αύξηση κεφαλαίου των τραπεζών έγινε με το δημόσιο να συμμετέχει, αλλά με προνομιούχες (και όχι κοινές) μετοχές ώστε να βάζει τα λεφτά, αλλά να μην ασκεί την διοίκηση των πιστωτικών ιδρυμάτων. Με σκεπτικό να διενεργείται η τραπεζική διοίκηση με τα, πάντα σωστά (sic), ιδωτικοοικονομικά κριτήρια και όχι άλλα που(υποτίθεται ότι) οδήγησαν τις τράπεζες στην χρεοκοπία. Πρόσχημα κραυγαλέα αβάσιμο, δεδομένου ότι, με εξαίρεση την Εθνική Τράπεζα, ΕΤΕ+0,40% όλες οι άλλες τράπεζες, συστημικές και μη, είχαν και μετόχους και διοικήσεις από ιδιώτες. Και με αυτό το καθεστώς είχαν οδηγηθεί στην χρεοκοπία!

Για να γίνει εφικτή αυτή η μεθόδευση (ίσως και ακριβώς για αυτό τον λόγο, μεταξύ άλλων), είχε προηγηθεί η ανατροπή της κυβέρνησης Παπανδρέου που αρνήθηκε να την υιοθετήσει. «Η εγχείρηση επέτυχε, αλλά ο ασθενής απεβίωσε»: οι τράπεζες χρεωκόπησαν ξανά!  Έτσι, το 2014 οι μέτοχοι κλήθηκαν ξανά να βάλουν χρήματα, με το δημόσιο να μην στηρίζει την μετοχική του θέση και αποτέλεσμα να εξαϋλώνονται και τα λεφτά που είχε ήδη βάλει, αλλά και το ποσοστό συμμετοχής του.

Ούτε αυτή η αύξηση όμως έφτασε: μετά το καταστροφικό πρώτο εξάμηνο του 2015, οι τράπεζες χρεοκόπησαν ξανά και χρειάστηκαν, για μια ακόμα, φορά κεφάλαια με το δημόσιο να βάζει τα χρήματα και τους ιδιώτες να διατηρούν τον έλεγχο και την διοίκηση. Και παρ’ όλα αυτά, η Τράπεζα Πειραιώς δεν κατάφερε να πληρώσει τους οφειλόμενους τόκους στο δημόσιο, το οποίο κατέληξε έτσι να κατέχει το 61% των μετοχών της τράπεζας. Κάπως έτσι φτάσαμε σήμερα στην πρόταση της διοίκησης αυτής της τράπεζας για νέα ανακεφαλαιοποίηση: με το δημόσιο να βάζει ξανά λεφτά, αλλά να αποκλείεται ακόμα και από την καταστατική μειοψηφία (<33%).  Αυτή τη φορά, και με τους εργαζόμενους στην τράπεζα στον βωμό ακόμα ενός «σχεδίου εξυγίανσης».

Το τραγικό είναι ότι όλες οι τράπεζες σήμερα, δυστυχώς, έχουν, σχεδόν μόνιμα, αρνητική πιστωτική επέκταση, αφαιρούν δηλαδή ρευστότητα από την αγορά αντί να προσθέτουν. Και όσα δάνεια δίνονται αφορούν σε πολύ λίγες μεγάλες επιχειρήσεις ή σε εταιρίες που χρωστάνε ήδη τεράστια ποσά και οι διοικήσεις των τραπεζών, κόντρα σε κάθε «ιδιωτικοοικονομικό κριτήριο», δεν θέλουν να τις αφήσουν να πτωχεύσουν. Έχει εκλείψει συνεπώς και η, πιο ακραία προσχηματική, επίκληση, της, λόγω δημοσίου συμφέροντος, ανάγκης χρέωσης μας υπέρ της χρηματοδότησης της οικονομικής δραστηριότητας!

Όλες αυτές οι μεθοδεύσεις, εκτός από «οικονομικά παράλογες» (διάβαζε επωφελείς για λίγους επιτήδειους), είναι και παράνομες, με αποτέλεσμα να ενεργοποιείται η εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία στην Βουλή να νομοθετεί ως πλυντήριο προαναγγελθέντων ανομημάτων. Είναι η ώρα να μπει τέλος σ’ αυτή την εξαχρείωση. Και να ανοίξει, επί τέλους, μια σοβαρή δημόσια συζήτηση για το πιστωτικό σύστημα, την αναγκαιότητα ισχυρού δημόσιου τομέα, τους κανόνες ανταγωνισμού και διαφάνειας που πρέπει να διέπουν την λειτουργία του ώστε να χρηματοδοτεί, πράγματι, την οικονομική μας ανάπτυξη.

Σε κάθε περίπτωση πάντως και σε ότι αφορά την αύξηση κεφαλαίου της Τράπεζας Πειραιώς όπως προτείνεται από τη διοίκησή της, είναι αρμοδιότητα και ευθύνη της κυβέρνησης να την απορρίψει για λόγους δημοσίου συμφέροντος. Και φυσικά είναι ευθύνη όλων μας να εμποδίσουμε ένα ακόμα πλιάτσικο δημόσιου χρήματος.

* Ο Δημήτρης Οικονόμου είναι Οικονομολόγος και αναπληρωτής γραμματέας επικοινωνίας του Κινήματος Αλλαγής

Πηγή: naftemporiki.gr

Το άρθρο Aνακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών: Tο δημόσιο πάλι σε ρόλο θύματος εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.