Η 1η και η 2η βιομηχανική επανάσταση, οι ατμομηχανές και οι ηλεκτρικές συσκευές, επέκτειναν τη μυϊκή δύναμη του ανθρώπου.

Η 3η και η 4η πολλαπλασίασαν τις υπολογιστικές δυνατότητες του ανθρώπου και έθεσαν στην υπηρεσία του την τεχνητή νοημοσύνη. Ανέδειξαν δε, και τις μοναδικές πτυχές της ανθρώπινης φύσης – την αντίληψη, την επινοητικότητα και τη δημιουργικότητα.

Κοινό σημείο όλων των επαναστάσεων αλλά και πριν από αυτές “οι μοχλοί του Αρχιμήδη”. Από την αρχαιότητα ο Αρχιμήδης “έπαιζε” με τη δύναμη και την “απόσταση”. Ότι κερδίζουμε με ένα μοχλό σε δύναμη το χάνουμε σε απόσταση.

Στις δύο πρώτες επαναστάσεις η αρχή αυτή υλοποιήθηκε με τα γρανάζια των μηχανών.

Στην 3η και 4η η παραπάνω αρχή εφαρμόστηκε ως πολλαπλασιαστής της ανθρώπινης διάνοιας.

Και το πιο σημαντικό, συνδυάστηκε με τρεις επιπλέον εξελίξεις, σε διεθνές επίπεδο. Την ελευθερία διακίνησης προϊόντων και υπηρεσιών, μετακίνησης προσώπων και μεταφοράς κεφαλαίων. Οι διάσπαρτες και απομονωμένες λιμνούλες παραγωγής, εργατικού δυναμικού και κεφαλαίων ενοποιούνται σε παγκόσμια κλίμακα και διαμορφώνουν τις μεγάλες θάλασσες που συνδέουν καταναλωτές και επενδυτές.

Ένα επιπλέον στοιχείο, η μόχλευση του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού συστήματος – δανεισμός και χρηματοδότηση.

Τι είναι μόχλευση; η δυνατότητα δανεισμού από την τράπεζα χωρίς την ύπαρξη ίσης αξίας  καταθέσεων. Αυτή η σύγχρονη δυνατότητα, μπορεί να επιταχύνει είτε τα θετικά ή τα αρνητικά αποτελέσματα της οικονομίας και των επιχειρήσεων. Αποτελεί δηλαδή, το μεγεθυντικό φακό και για τα καλά και για τα κακά. Η σωφροσύνη βέβαια, επιτάσσει να υπάρχει αντιστοιχία και ισορροπία ανάμεσα στον πραγματικό πλούτο και την αντανάκλασή του στις αγορές. Η χρηματοοικονομική μόχλευση είναι όντως φούσκα. Αλλά ένα μπαλόνι με ισχυρά τοιχώματα (εταιρεία με πραγματική δημιουργία πλούτου) δεν κινδυνεύει να σκάσει. Και βέβαια πάντα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι το μπαλόνι δεν σκάει ποτέ ήσυχα!

Η 3η και η 4η βιομηχανική επανάσταση έφερε και κάτι επιπλέον. Έσπασε την εξάρτηση της προόδου από τις φυσικές πηγές πλούτου και την ενέργεια.

Την περίοδο της 3ης βιομηχανικής επανάστασης κυρίαρχο ήταν το σύνθημα “άμμος και φαιά ουσία”. Τι απαιτείται για την ανάπτυξη; “Αμμος” το πυρίτιο δηλαδή, ήταν η πρώτη ύλη για την κατασκευή των ηλεκτρονικών κυκλωμάτων, των γνωστών chips.

Σήμερα, με την 4η βιομηχανική επανάσταση, τι απαιτείται για την ανάπτυξη ; καινοτομία, ευφυΐα δηλαδή, και θεσμικά ανεπτυγμένο περιβάλλον. Ποιότητα δημοκρατίας και διακυβέρνησης, ελευθερία και κράτος δικαίου.

Οι δύο τελευταίες βιομηχανικές επαναστάσεις δείχνουν ότι μπορεί να επιτευχθεί το “ποιοτικό άλμα”, χωρίς την εξάρτηση της κληρονομίας από τη φύση.

Λέγεται, ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα χαρτιά που μας μοιράζουν, μπορούμε όμως να παίξουμε το παιχνίδι με τον δικό μας τρόπο !!! και ποιος είναι αυτός ο τρόπος;

Όπως αποδεικνύεται και διεθνώς, δεν είναι οι φυσικοί πόροι που οδηγούν μία οικονομία επί μακρόν στην ευημερία. Οι παράγοντες που μακροχρόνια είναι σημαντικοί για την ανάπτυξη είναι οι θεσμοί και το ανθρώπινο κεφάλαιο. Στο background βέβαια η Τεχνητή Νοημοσύνη που αποτελεί τον τεχνολογικό επιταχυντή της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης.  

Τεχνητή Νοημοσύνη. Γιατί σήμερα; Γιατί το επιτρέπει η τεχνολογία επεξεργασίας και χωρητικότητας των υπολογιστών αλλά και οι καλύτεροι αλγόριθμοι εκπαίδευσης και παραμετροποίησης. Σε συνδυασμό βέβαια με την έκρηξη των διαθέσιμων δεδομένων (αισθητήρες, συστήματα, επικοινωνίες) όπου πολλά δεδομένα είναι διαθέσιμα σε πολλούς! Ανοιχτά δεδομένα από ανοιχτές κοινωνίες!

Η τεχνολογία είναι πολύτιμο εργαλείο, αλλά δίκοπο, όπως βέβαια όλα στη ζωή. Προκαλούνται προβλήματα αλλά δίνονται και λύσεις. Είναι disruptive τεχνολογία που δημιουργεί ασυνέχειες. Αυτό εμπεριέχει ευκαιρίες, που μένει να αξιοποιήσουμε.

Ζούμε σε εποχή προκλήσεων. Πρέπει να διαμορφώσουμε τις προϋποθέσεις ώστε να αξιοποιήσουμε  τη νέα δυναμική περίοδο! To ChatGPT φαίνεται να είναι η τεχνολογία που άνοιξε ευρύ διάλογο στις κοινωνίες διεθνώς για την Τεχνητή Νοημοσύνη. Και αυτό είναι καλό.

Και σε αυτό το σημείο πρέπει να τοποθετηθεί η χώρα μας, οι επιχειρήσεις, οι πολίτες και οι εργαζόμενοι της. Η χώρα έχει επενδύσει και αναπτύξει το ανθρώπινο κεφάλαιο. Μυαλό, εκπαίδευση, εμπειρία, ταλέντο και μόρφωση των ανθρώπων της. Είτε μένουν στη χώρα σήμερα είτε όχι. 

H σύγχρονη τεχνολογία μπορεί να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων όχι μόνο αυξάνοντας την απόδοση τους αλλά και την ορθή τους στόχευση, την αποτελεσματικότητα τους δηλαδή. Να μπορούν να προσελκύουν πολλούς πελάτες και επενδυτές από πολλά μέρη του κόσμου και να τους πωλούν πολλά προϊόντα και υπηρεσίες αλλά και επιχειρηματικές συμμετοχές, μετοχές δηλαδή. 

Μόνον έτσι, αποκτώντας ουσιαστικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα οι επιχειρήσεις, μπορούν να αξιοποιήσουν, με ασφάλεια, τη μόχλευση του συστήματος για να επιταχύνουν περαιτέρω την ανάπτυξη τους, αφού η επιπλέον χρηματοδοτικοί πόροι θα συνδυάζονται με την ουσιαστική τους επιχειρηματική βελτίωση.  

Η επιτυχία δεν είναι μυστήριο. Υπάρχει συνταγή. Όλα τα συστατικά είναι διαθέσιμα. Ανοιχτή κοινωνία, ανθρώπινο κεφάλαιο γαλουχημένο με δημοκρατικά ιδανικά σε ένα ελεύθερο περιβάλλον αλλά και καλοεκπαιδευμένο. Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτη. Οι επιχειρήσεις μας μπορούν να επιτύχουν το ποιοτικό άλμα και να εισέλθουν σε έναν ενάρετο κύκλο μακράς ανάπτυξης και ευημερίας.

*Co-Founder & CEO

Πηγή: anatropinews.gr

Το άρθρο Παντελής Λάμπρου / 4η Βιομηχανική Επανάσταση & Τεχνητή Νοημοσύνη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Όσα συμβαίνουν σήμερα στον Νίγηρα, το Μάλι, την Μπουρκίνα Φάσο και γενικά στην Υποσαχάρια Αφρική (Σάχελ) είναι εν πολλοίς συνέπεια της άστοχης γεωπολιτικής απόφασης των ΗΠΑ να ανατρέψουν και να δολοφονήσουν τον Μοαμμάρ Καντάφι στην Λιβύη το 2011 σε συνδυασμό με τον ύστερο γεωπολιτικό αναθεωρητισμό Ρώσων και Κινέζων που αμφισβητούν την αμερικανική κηδεμονία στην περιοχή.

Έκτοτε ξεκίνησε η αποσταθεροποίηση της Σαχάρας που με τόσο κόπο είχε σταθεροποιήσει ο Καντάφι. Σήμερα οι δυνάμεις που συγκρούονται είναι το δημοφιλές πολιτικό Ισλάμ και οι φιλοδυτικές πολιτικές δυνάμεις, δημοκρατικές ή δικτατορικές, των χωρών της Υποσαχάριας Αφρικής.

Η ανατροπή του Καντάφι κι ο εμφύλιος στην Λιβύη άλλαξε τα δεδομένα και την γεωπολιτική ισορροπία στην Σαχάρα. Ο Καντάφι αποτέλεσε έναν από τους κύριους, αν όχι ο κύριος, διαμορφωτές κοινωνικών δικτύων επιρροής στην Σαχάρα με την χρηματοδότηση των Τουαρέγκ κι άλλων Βερβέρων με στόχο τον έλεγχο της Σαχάρας και την δόμηση σφαίρας επιρροής στην Υποσαχάρια Αφρική, δηλ. την εν πολλοίς παρόχθια ζώνη Ανατολής-Δύσης όπου τελειώνει η Σαχάρα κι αρχίζει το πιο εύφορο κλίμα των ποταμών. Η πτώση του Καντάφι σήμανε την οικονομική αποδυνάμωση των Τουαρέγκ και την αναζήτηση νέων πηγών χρηματοδότησης.

Το εν λόγω κενό χρηματοδότησης που άφησε ο θάνατος του Καντάφι κάλυψαν δίκτυα του σουνιτικού ουαχαβατικού Ισλάμ από την Αραβική Χερσόνησο. Η ίδρυση ισλαμιστικών οργανώσεων, όπως η Αλ-Κάιντα στην Ισλαμική Βόρεια Αφρική, οι Υποστηρικτές της Πίστης, οι Φρουροί κι η Ομάδα Στήριξης του Ισλάμ και των Μουσουλμάνων. Τα εν λόγω δίκτυα συνδέονται ομοειδείς οργανώσεις στην Σομαλία (αλ-Σαμπάμπ), τη Νιγηρία (Μπόκο Χαράμ), την Αραβική Χερσόνησο, την Μεσοποταμία και το Λεβάντε. Παρά τις κατά καιρούς διαφορές τους οι εν λόγω οργανώσεις στοχεύουν στον έλεγχο της ασφάλειας της εκτεταμένης αυτής ζώνης, όπου η Σαχάρα έχει κεντρικό ρόλο.

Ωστόσο ο έλεγχος της Σαχάρας σημαίνει κι επιρροή στις όμορες εύφορες περιοχές της υποσαχάριας αλλά και παραμεσόγειας Αφρικής, όπου ανθεί η αστική ζωή. Σε αυτό το σημείο οι νομάδες και το πολιτικό Ισλάμ έρχονται σε σύγκρουση με τις ΗΠΑ, την Γαλλία κι άλλες δυτικές αποικιοκρατικές δυνάμεις οι οποίες θέλουν να ελέγχουν τα στρατηγικά σημεία της περιοχής. Στο πλαίσιο αυτό την τελευταία δεκαετία έχει ξεκινήσει η στρατιωτική εμπλοκή της Δύσης στην περιοχή ώστε να αποκρούσει την εξάπλωση του νομαδικού πολιτικού Ισλάμ της Σαχάρας και να κρατήσει στην εξουσία τις φιλοδυτικές κυβερνήσεις της Υποσαχάριας Αφρικής.

Παράλληλα με το πολιτικό Ισλάμ οι ΗΠΑ προσπαθούν με διάφορα πραξικοπήματα να αποτρέψουν την διείσδυση της Ρωσίας και της Κίνας οι οποίες ζητούν ίσο μερίδιο γεωπολιτικής ευθύνης στην περιοχή. Αποτέλεσμα αυτού του διαγκωνισμού είναι η διεύρυνση του υφιστάμενου κενού ισχύος στην Σαχάρα, κενού που ευνοεί μόνο το πολιτικό Ισλάμ.

Δρ. Ευάγγελος Βενέτης

Ειδικός σε θέματα Ισλάμ και Μέσης Ανατολής

Πηγή: anatropinews.gr

Το άρθρο Ευάγγελος Βενέτης / Η άνοδος του πολιτικού Ισλάμ στην Σαχάρα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η ουκρανική κρίση επετάχυνε εξελίξεις οι οποίες προετοιμάζονται από παλαιά. Το παγκόσμιο σύστημα το οποίο, μέχρι πρότινος, φαινόταν λίγο-πολύ σταθερό αποκαλύπτεται σαθρό. Η κύρια έκφραση της αστοχίας του είναι η αμφισβήτηση της εδαφικής σταθερότητας και της εθνικής κυριαρχίας.

Μετά από την κυπριακή τραγωδία η οποία κατέλυσε de facto το εδαφικό status quo, η Τελική Πράξη του Ελσίνκι, το 1975, κατοχύρωσε την κρατική κυριαρχία και το απαραβίαστο των συνόρων. Για την Κύπρο ήταν αργά. Η Ευρώπη, όμως, θεώρησε ότι είχε αναιρεθεί η κύρια αιτία των πολέμων. Το τίμημα της ειρήνης και της σταθερότητας ήταν βέβαια βαρύ. Το πλήρωσαν οι πληθυσμοί οι εγκλωβισμένοι στα αυταρχικά κομμουνιστικά καθεστώτα και οι κάθε μορφής μειονότητες.

Η αρχή του απαραβίαστου των συνόρων αμφισβητήθηκε για πρώτη φορά μετά το 1975, με τη βίαιη απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου από τη Σερβία, ως “καθήκον ανθρωπιστικής παρέμβασης” (Μαντλίν Όλμπράϊτ). Και έτσι πάντως, η απόλυτη ηγεμονία των Ηνωμένων Πολιτειών λειτούργησε καθησυχαστικά. Το Κοσσυφοπέδιο, σύμφωνα με τις αμερικανικές διακηρύξεις, αποτελούσε περίπτωση sui generis και δεν δημιουργούσε προηγούμενο.

Όμως, στις παρυφές της Ευρώπης οι παραβιάσεις των συνόρων και οι πόλεμοι άρχισαν να αναπτύσσονται. Το 2014 ο αναθεωρητισμός άγγιξε εκ νέου το ευρωπαϊκό έδαφος. Η Ρωσία, παρακάμπτοντας κάθε συμφωνία, κατέλαβε την Κριμαία. Σήμερα έχει εμπλακεί σε ολοκληρωτικό πόλεμο με την Ουκρανία, αμφισβητώντας ακόμη και το δικαίωμα της χώρας αυτής να υπάρχει. Παρά την αντίσταση του ουκρανικού λαού, οι εξελίξεις δεν φαίνονται να επιβεβαιώνουν την, κυρίως βρεττανική, επιδίωξη για μιαν τελειωτική ήττα της Ρωσίας- ώστε να καταδικαστεί και εν τοις πράγμασι ο εδαφικός αναθεωρητισμός. Είναι πιθανότερο ο πόλεμος να λήξει με κάποιον συμβιβασμό ή, μάλλον, με κάποια “λύση” της μορφής του κυπριακού: απόσπαση σημαντικών εδαφών τα οποία θα λειτουργούν de facto ως ρωσικά, έστω και χωρίς de jure αναγνώριση από τη διεθνή κοινότητα. Μια τέτοια εξέλιξη ανοίγει εκ νέου τον δρόμο για τον τουρκικό αναθεωρητισμό.

Όπως για τη Ρωσία η Ουκρανία αποτελεί ζωτικό τμήμα της γεωϊστορικής της φαντασίωσης, με τον ίδιο τρόπο το Αιγαίο έχει πλέον ενσωματωθεί στο τουρκικό γεωπολιτικό όραμα. Η πολλαπλή του σημασία, γεωστρατηγική και γεωοικονομική, ολοένα αναβαθμιζόμενη από τις τεχνολογικές προόδους και από τις γεωπολιτικές εξελίξεις, συνδυάζεται στενά με τις ιδεολογικές κατασκευέςγια να το μετατρέψει σε κύριο στόχο της μακροπρόθεσμης τουρκικής στρατηγικής. Αυτόν τον στόχο υπηρετεί ο χάρτης Mavi Vatan. Σε αυτόν συγκλίνουν όλοι οι παράγοντες της τουρκικής πολιτικής και κοινωνίας.

Μολονότι η πίεση στο Αιγαίο και, γενικότερα, στην Ανατολική Μεσόγειο δεν είναι νέο φαινόμενο, το τελευταίο διάστημα έχει οξυνθεί εκθετικά. Μπορεί να αποδώσει καρπούς προς όφελος της Τουρκίας; Με τι μορφή;

Οι στόχοι της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας έχουν πολλές ομοιότητες με τους ρωσικούς έναντι της Ουκρανίας. Η Τουρκία θα επιθυμούσε την Ελλάδα “φινλανδοποιημένη”, με την εξωτερική της πολιτική ελεγχόμενη. Αυτό εξέφρασε η πρόσφατη οργή του Ταγίπ Ερντογάν: πώς τόλμησε ο Έλληνας Πρωθυπουργός στην Ουάσιγκτον να απευθυνθεί στην αμερικανική και διεθνή κοινότητα, χωρίς να ζητήσει άδεια από την Άγκυρα; Επίσης η Τουρκία επιδιώκει να θέσει ένα σημαντικό τμήμα του θαλάσσιου χώρου του Αιγαίου υπό άμεσο τουρκικό έλεγχο, ώστε να αποκτήσει απόλυτη κυριαρχία στον θαλάσσιο δρόμο ο οποίος συνδέει την Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Ευρώπη με την Ανατολική Μεσόγειο. Ακόμη και χωρίς άμεση εθνοκάθαρση, τα ελληνικά νησιά, εγκλωβισμένα σε αυτόν τον θαλάσσιο χώρο, θα άδειαζαν σταδιακά από τους ελληνικούς πληθυσμούς, ενώ ταυτόχρονα θα προσήλκυαν τουρκικούς- όπως συνέβη με τα Πριγκηπόνησα.

Οι στόχοι αυτοί φαίνονται εξωπραγματικοί με τα δεδομένα της μετα-Ελσίνκι εποχής. Εντούτοις, η αντικειμενική ανάλυση ως προς τις συνθήκες, τις νέες παγκόσμιες (αν)ισορροπίες και η σύγκριση των μεγεθών των δύο χωρών δείχνουν ότι οι στόχοι αυτοί δεν είναι ανέφικτοι. Το δεδομένο αυτό πρέπει να καθοδηγήσει την νέα εθνική στρατηγική.

Το παγκόσμιο περιβάλλον αλλάζει ραγδαία από την εποχή κατά την οποία καταστρώθηκε η στρατηγική για την αποτροπή των τουρκικών βλέψεων, μετά από την κυπριακή καταστροφή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, διχασμένες μετά από τρεις δεκαετίες παγκοσμιοποίησης και ανασφαλείς έναντι της Κίνας, ταλαντεύονται ανάμεσα στον απομονωτισμό και την εστίαση στο κινεζικό ζήτημα. Οι δυτικές αξίες αμφισβητούνται έξωθεν, στη Ρωσία, στην Κίνα και σε μεγάλο τμήμα του αναπτυσσόμενου κόσμου. Έτι χείρον, η αμφισβήτηση αυτή έχει αναπτυχθεί και στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ το αποδομητικό κίνημα μεταφέρεται, αργά αλλά σταθερά, στην Ευρώπη.

Χωρίς σταθερή και πειστική αμερικανική ηγεμονία, αβέβαιη για τις αξίες της, η Ευρώπη κλυδωνίζεται. Μετά το τέλος της ουκρανικής κρίσης, η σχέση της με τη Ρωσία αναγκαστικά θα επαναπροσδιοριστεί. Η επίδραση των γεωγραφικών και ιστορικών παραγόντων τους οποίους κατόρθωσε να αμβλύνει κατά τις περασμένες δεκαετίες η αμερικανική επίδραση θα αναβιώσει. Σε ένα ενδεχόμενο νέο γεωπολιτικό σχήμα, με πόλους την Άγκυρα, το Βερολίνο και τη Μόσχα, ποιά θα είναι η θέση της Ελλάδας; υποκείμενη οικονομικά στην Γερμανία, γεωστρατηγικά στην Άγκυρα και θρησκευτικά στη Μόσχα;

Αν σε αυτά τα απειλητικά υποθετικά δεδομένα προστεθούν και οι δομικές αδυναμίες της σημερινής Ελλάδας, όπως η δημογραφική κατάρρευση, η εύθραυστη οικονομία και η απειλή του λαϊκισμού και της πολιτικής αστάθειας, οι προοπτικές μέσα σε έναν ορίζοντα μιας η δύο δεκαετιών διαγράφονται σκοτεινές.

Βέβαια, βραχυπρόθεσμα η Ελλάδα ανταποκρίνεται στις γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές τουρκικές προκλήσεις με επιτυχία. Η παλαιά στρατηγική της ένταξης στο δυτικό πλαίσιο, με τον αποτελεσματικό συνδυασμό της συμμετοχής στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την ιδιαίτερη σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, εξακολουθεί να αποδίδει καρπούς. Επίσης, ιδιαίτερα αποτελεσματικός είναι ο δεσμός με την Γαλλία. Όμως σε ένα ρευστό κόσμο, στον οποίο επιβραβεύονται οι αναθεωρητισμοί, πρέπει να τεθεί επί τάπητος το ζήτημα της ευρύτερης μακροπρόθεσμης στρατηγικής. Το καραμανλικό δόγμα (Ανήκομεν εις την Δύσιν) αποτελεί αναγκαία, αλλά όχι πλέον ικανή συνθήκη για την εθνική ασφάλεια. Πρέπει να αναζητηθούν καινοτόμες και ρηξικέλευθες στρατηγικές για να εξισορροπηθούν οι απειλητικές δυνάμεις. Οι αλλαγές στρατηγικής αφορούν τόσο την εσωτερική λειτουργία και οργάνωση της Ελλάδας όσο και την διασύνδεσή της εκτός συνόρων.

Η ψυχρή ανάλυση των γεωπολιτικών δεδομένων δεν εμπνέει αισιοδοξία. Όμως η περίπτωση του Ισραήλ δείχνει ότι η κινητοποίηση της δημιουργικότητας και της καινοτόμου φαντασίας επιτρέπουν να ανατραπούν συνθήκες οι οποίες φαίνονται εκ πρώτης όψεως καταλυτικές.

Ο Ελληνισμός διαθέτει αυτού του είδους τα πλεονεκτήματα. Το ζήτημα είναι πότε θα αποφασίσει να τα κινητοποιήσει, υπερβαίνοντας τον πνευματικό συντηρητισμό ο οποίος χαρακτηρίζει τα κατεστημένα δίκτυα των Αθηνών.

*Ομότιμος Καθηγητής Γεωπολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης

Πηγή: anatropinews.gr

Το άρθρο Γιώργος Πρεβελάκης στο AnatropiNews: Από τους εδαφικούς αναθεωρητισμούς στην αναθεωρημένη εθνική στρατηγική εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.