Του Ηλία Παπαθεοδώρου*

Λίγο μετά την εκλογή της Άνγκελα Μέρκελ ως καγκελαρίου, το γερμανικό λεξικό Langenscheidt άρχισε έναν ετήσιο διαγωνισμό για τη λέξη της χρονιάς της γερμανικής νεολαίας. Το 2015, μετά από 9 χρόνια διακυβέρνησης Μέρκελ, κέρδισε το ρήμα «merkeln», δηλαδή «μερκελίζω». Ο ορισμός του μερκελίζω είναι «παραμένω αδρανής σε σημαντικά θέματα και δεν εκφράζω σαφείς απόψεις η κατευθύνσεις». Η νεολαία κατάφερε με μία λέξη να προσδιορίσει τα θετικά και αρνητικά της μεθόδου διακυβέρνησης Μέρκελ. Η Μέρκελ είναι φυσικός με ερευνητική καριέρα πριν από την πολιτική καριέρα. Η μέθοδός της ήταν να προσεγγίζει την Πολιτική ως μια σειρά προβλημάτων τα οποία θα λυθούν χωρίς να διαταραχθούν ισορροπίες και να δημιουργηθούν εντάσεις. Δεν ήταν πολιτικός του μπαλκονιού ούτε του μεγάλου οράματος. Ήταν η απόλυτη πραγματίστρια στα πάντα, από τον τρόπο μου μιλούσε, χωρίς εξάρσεις, τον τρόπο Που ντυνόταν, το απόλυτο αντι-στύλ, τον τρόπο που έλυνε τα προβλήματα, χωρίς να παίρνει ξεκάθαρες θέσεις. Η μέθοδος Μέρκελ ανταποκρινόταν στο συντηρητικό και κεντροδεξιό κομμάτι της γερμανικής κοινωνίας, σε ένα βαθμό και την Κεντροαριστερά, και της επέτρεψε να επικρατήσει χωρίς αντίπαλο για 16 χρόνια. Κατάφερε να κρατήσει σταθερά το τιμόνι της Γερμανίας και της Ευρώπης (εάν εξαιρέσουμε την ανοχή της προς τα αυταρχικά καθεστώτα της ΕΕ) με το επιχειρηματικό και πολιτικό σύστημα να επικρατεί αυτή τη σταθερότητα. Όμως η στάση αυτή άφησε ένα τεράστιο κενό στο προοδευτικό σκέλος της γερμανικής κοινωνίας και ιδιαίτερα στις νέες γενιές που προσδοκούν κάτι περισσότερο από έναν εξαιρετικό διαχειριστή.

Η στάση της Μέρκελ να αντιδρά μόνο όταν της ήταν αδύνατο να παραμείνει αμέτοχη συνέβαλε στη συνεχή μείωση του ποσοστού των Χριστιανοδημοκρατών, το 2017 επικράτησαν με 32,9% ενώ το 2013 είχαν επικρατήσει με 41,5%. Σε πολλές περιπτώσεις δεν αντέδρασε έγκαιρα και έχει δεχθεί σφοδρή κριτική για αυτό. Όταν ακροδεξιοί και φιλοναζί δημιούργησαν επεισόδια στο Heidenau, η Μέρκελ έκανε καταδικαστικές δηλώσεις μόνο αφού δέχθηκε κριτική από τα ΜΜΕ για τη σιωπή της. Παρόμοια ήταν η αντίδρασή της μετά την καταστροφή της Φουκουσίμα το 2011. Ενώ ήταν υπέρ της πυρηνικής ενέργειας, μόλις τρεις μέρες μετά την καταστροφή άλλαξε στάση όταν συνειδητοποίησε ότι η κοινή γνώμη ήταν κατά. Μερικούς μήνες μετά ανακοίνωσε σχέδιο απεξάρτησης από την πυρηνική ενέργεια ως το 2022, χωρίς αντίστοιχο πρόγραμμα αντικατάστασης από φθηνότερες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ). Το κόστος των 2,4 δισ. του σχεδίου μετακυλίστηκε στους καταναλωτές. Η καθυστερημένη αλλαγή πολιτικής στοίχισε στους Χριστιανοδημοκράτες τις εκλογές της Βάδης-Βυρτεμβέργης, ένα παραδοσιακό τους κάστρο, την εκλογή του πρώτου Πράσινου πρωθυπουργού κρατιδίου και εδραίωση της αντίληψης πως οι Πράσινοι έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν έναν τρίτο Πολιτικό πόλο. Επιπλέον, υποστήριξε ενεργά τη λειτουργεία των γερμανικών λιγνιτικών μονάδων ως το 2038 δημιουργώντας προβλήματα στην ενεργειακή μετάβαση Γερμανίας και ΕΕ. Εύλογη η απορία στις ελληνικές λιγνιτικές περιοχές γιατί οι Γερμανοί ως το 2038 και όχι εμείς».

Οι Γερμανοί Πράσινοι είναι το μόνο από τα μεγάλα κόμματα που έχει τεθεί υπέρ του κλεισίματος των λιγνιτικών μονάδων πριν από το 2030 με ταυτόχρονες επενδύσεις σε ΑΠΕ και προγράμματα εξοικονόμησης ενέργειας. Η αργή ενεργειακή μετάβαση Γερμανία – 25% του ηλεκτρισμού το 2020 παράχθηκε από λιγνιτικές μονάδες – οφείλεται στην πολιτική ισορροπιών και την έλλειψη πολιτικής βούλησης για σύγκρουσης με το οικονομικό σύστημα το οποίο επιμένει σε μοντέλα κεντρικής παραγωγής της ενέργειας. Βέβαια μόλις η κλιματική κρίση αναδείχθηκε ως κεντρικό θέμα των εκλογών, η Μέρκελ αποδέχθηκε την ανάγκη για την επιτάχυνση της ενεργειακής μετάβασης. Οι κυβερνήσεις Μέρκελ έχουν υπάρξει πολύ φιλικές προς την αυτοκινητοβιομηχανία. Έχουν ασκήσει πολλές φορές πιέσεις στην ΕΕ για τα όρια ρύπων του στόλου αυτοκινήτων και μόνο τελευταία έχουν, υπό την πίεση των Πρασίνων, του Dieselgate και της κοινής γνώμης, προωθήσει πολιτικές που συμβάλλουν στη βιώσιμη κινητικότητα. Το Dieselgate, η χρήση κρυφού λογισμικού για την απόκρυψη των πραγματικών εκπομπών ρύπων των οχημάτων, έφερε ένα ισχυρό πλήγμα στην αξιοπιστία των αυτοκινητοβιομηχανιών υποχρεώνοντας τη Μέρκελ να λάβει αποστάσεις. Η κυβέρνηση της επιτέλους ενεργοποίησε προγράμματα για την ηλεκτροκίνηση, επενδύσεις σε ποδηλατόδρομους και μέσα σταθερής τροχιάς.

Το βασικότερο όμως είναι η απόφαση ΕΕ και αυτοκινητοβιομηχανιών για κατάργηση των κινητήρων εσωτερικής καύσης που θα αρχίσει από το 2030. Μια πραγματικά συστημική αλλαγή που δεν θα πιστωθεί η Μέρκελ, αφού η καγκελάριος οδηγήθηκε στην απόφαση από τα γεγονότα.

Όμως η δήλωση και η αλλαγή στάσης με τη μεγαλύτερη καθυστέρηση αφορά τη χώρα. μας, «ζήτησα πολλά από τους Έλληνες πολίτες» είπε. Την ευχαριστούμε πολύ για τη δήλωση, αλλά την καθυστέρηση στην αλλαγή στάσης, όπως και με την κλιματική κρίση, την πληρώνουν άλλοι. Η Μέρκελ ήταν ο ηγέτης της σταθερότητας για τη Γερμανία και την Ευρώπη, διαχειρίστηκε με επαγγελματική επάρκεια κρίσεις. Αλλά δεν αφήνει πίσω της μια κληρονομιά-πυξίδα για το μέλλον της Ευρώπης. Σε μεγάλα θέματα, όπως η κλιματική κρίση, η άνοδος αυταρχικών καθεστώτων, η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, δεν μπορεί κανείς να παραμένει αδρανής και μην έχει σαφείς απόψεις. Στα πρόσωπα των Όλαφ Σολτς και Αναλένα Μπέρμποκ πολλοί βλέπουν τους συνεχιστές της. Ο μεν πρώτος είναι κοντύτερα στη μέθοδο Μέρκελ, η δε δεύτερη έχει και τη διάσταση του οράματος για το μέλλον. Η φυσικός, φεμινίστρια και πρώην υπουργός Περιβάλλοντος Μέρκελ μπορεί να βλέπει στην Μπέρμποκ τον επόμενο εαυτό της που δεν βρήκε στους Χριστιανοδημοκράτες.

*μέλος της Πολιτικής Γραμματείας και Συνεκπρόσωπος των Οικολόγων Πρασίνων στο Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα

Το άρθρο Α. Μέρκελ: Η απόλυτη πραγματίστρια… Του Ηλία Παπαθεοδώρου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Αν ο Όλαφ Σόλτζ είναι τελικά ο προσεχής καγκελάριος της Γερμανίας, αυτό θα αποτελέσει ιστορική δικαίωση.Πρόκειται δε για κάτι που η απερχόμενη πρώτη γυναίκα καγκελάριος της ισχυρότερης ευρωπαϊκής χώρας, το γνωρίζει πολύ καλά. Στις εκλογές του 2005, όπου το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα και η Χριστιανική Ένωση επικράτησαν των Σοσιαλδημοκρατών με μια ποσοστιαία μονάδα διαφορά, το τότε Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, υπό τον Γκέρχαρντ Σρέντερ, πλήρωνε το τίμημα των μεταρρυθμίσεων που είχε κάνει και αυτών που ήθελε να συνεχίσει να υλοποιεί, ώστε η Γερμανία να γίνει «ισχυρή δύναμη του 21ου αιώνα».

Τότε, η Α.Μέρκελ και ο Χριστιανοδημοκρατικός συνασπισμός είχαν ταχθεί κατά των μεταρρυθμίσεων αυτών, τονίζοντας ότι θα δημιουργήσουν πληθωρισμό και ανεργία στη Γερμανία και άρα θα υπονομεύσουν το κοινωνικό κράτος. Ουσιαστικά δε, η συντηρητική Μέρκελ τασσόταν κατά της παγκοσμιοποίησης, από την οποίαν η Γερμανία εξαρτιόταν κατά 50% και πλέον. Παρ’ όλα αυτά, μπροστά στην αδυναμία σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης τον Οκτώβριο 2005. η Άνγκελα Μέρκελ, μαζί με τους Σοσιαλδημοκράτες σχημάτιζε συμμαχική Κυβέρνηση, η οποία ναι μεν δεν προχωρούσε τις μεατρρυθμίσεις, αλλά δεν ακύρωνε και αυτές που είχαν γίνει. Πρακτικά, η καγκελάριος αναλάμβανε τα ηνία μιας ισχυρής οικονομικά Γερμανίας, στην οποίαν κάποιοι εταίροι της μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ήθελαν να κόψουν τη φόρα. Ο φόβος ήταν μήπως οι μεταρρυθμίσεις Σρέντερ επεκταθούν και στον Ευρωπαϊκό νότο, με αποτέλεσμα η Ευρώπη να απαιτήσει μια ισχυρή πολιτική βούληση ικανή να μεταρρυθμίσει την ευρωζώνη.

Με πιο απλά λόγια, οι συντηρητικές δυνάμεις της Ένωσης, σε καμμία περίπτωση δεν ήθελαν το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα να έχει πίσω του και την απαραίτητη για την επιβίωση του πολιτικού εξουσία. Η Α. Μέρκελ για να φθάσει στην εξουσία υιοθέτησε πλήρως την τοποθέτηση αυτή, πλην όμως άρχισε να ανακαλύπτει κάποιες πραγματικότητες αμέσως μετά.

Σημειώνουμε ότι εκείνη την περίοδο η χρηματοπιστωτική οικονομία γνώριζε ιλιγγιώδη ιστορική επέκταση, η οποία ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να παρασύρει την ευρωζώνη σε μεγάλες περιπέτειες, αν εξακολουθούσε να έχει ένα κοινό νόμισμα, χωρίς πολιτική βάση πίσω του. Αυτή τη διάσταση την ΟΝΕ ο κ. Βόλφγκανγκ Σώϋμπλε την γνώριζε επαρκώς και από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του ευρώ, είχε επισήμως εκδηλωθεί υπέρ μιας Ευρώπης δύο ταχυτήτων.

Κάποιοι δε σήμερα, προσποιούνται ότι ανακαλύπτουν την τοποθέτηση αυτή, την οποίαν ο Γερμανός πολιτικός σε κοινό άρθρο με τους Καρλ Λάμμερς και Τίο Βαϊγκελ, από το 1994, ειχε διατυπώσει ξεκάθαρα.Τόνιζε αρκετά πειστικά την ανάγκη της ευρωζώνης των δύο ταχυτήτων και εξηγούσε για ποιους λόγους αυτή ήταν αναγκαία.

Η άποψη Σώϋμπλε είχε αρκετούς οπαδούς τόσο μέσα στη γερμανική Χριστιανοδημοκρατία όσο και στον επιχειρηματικό κόσμο, αλλά μετά τη διεύρυνση του 2004 είχε πάψει να έχει απήχηση στη Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU).

Η διεύρυνση της ΕΕ προς την πρώην κομμουνιστική Ευρώπη, την Κύπρο και την Μάλτα, έπεισε την Α.Μέρκελ ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ήταν πια μονόδρομος. Σαφώς δε, η ενοποίηση αυτή δεν θα γινόταν πλέον με κανόνες του παρελθόντος. Αυτό η Γερμανίδα καγκελάριος το κατάλαβε όταν ξέσπασε η ελληνική κρίση χρέους, που θα μπορούσε να γίνει καταιγίδα.

Παρά τη γενική συντηρητική της προσέγγιση, η Ανγκελα Μέρκελ βοήθησε ετσι αποφασιστικά στη διάσωση του ευρώ από την απειλούμενη κατάρρευση. Και σε μια αποφασιστική καμπή των εξελίξεων,στήριξε τον Μάριο Ντράγκι ως πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) στην προσέγγιση του «whatever it takes», στο «οτιδήποτε απαιτείται» του 2012 για την προστασία του ευρώ. Και στήριξε ορισμένες από τις καινοτομίες για την ενίσχυση της ευρωζώνης, όπως τη σύσταση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM), της ημιτελούς τραπεζικής ένωσης, κ.ά. Και πολύ πιο πρόσφατα προχώρησε στο θαρραλέο βήμα της συγκατάθεσης στην πρόταση Γαλλίας και άλλων μεσογειακών χωρών και έτσι έγινε δυνατή η σύσταση του Ταμείου Ανάκαμψης (Recovery Fund) για την αντιμετώπιση των οικονομικών συνεπειών της πανδημίας με εκχώρηση του δικαιώματος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή να προσφεύγει στις αγορές για δανεισμό σημαντικού ύψους (800 δισ. περίπου). Ως ιδιαίτερα σημαντική θα πρέπει να θεωρηθεί η υπεράσπιση από πλευράς Μέρκελ της ανεξαρτησίας της ΕΚΤ (από τις επιθέσεις της Bundesbank) και της υπεροχής του ενωσιακού δικαίου από τις «επιθέσεις» του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου της Καρλσρούης. Επίσης στην όξυνση της μεταναστευτικής κρίσης του 2015 η Ανγκελα Μέρκελ διέσωσε την τιμή της Ευρώπης. Άνοιξε τα γερμανικά σύνορα και δέχτηκε 1,5 εκατ. περίπου μετανάστες και πρόσφυγες διακηρύσσοντας «θα τα καταφέρουμε».Είναι δε σαφές ότι η ενέργεια της αυτή,συνέβαλε αποφασίστηκα στην ήττα του κόμματος της στις τελευταίες εκλογές.Για την απερχόμενη καγκελάριο όμως, προέχει η δημογραφική τόνωση της Γερμανίας και όχι το πολιτικό χρώμα του προσεχούς καγκελάριου.Αυτή είναι εξάλλου και μια σοβαρή διάσταση της προσωπικότητας της Α.Μέρκελ, η οποία πέτυχε σε κάποιες φάσεις να γράψει αθόρυβα ιστορία.

Το άρθρο Τώρα έρχονται νέες προκλήσεις για τη Γερμανία… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η συνήθης δημοσιογραφική περιγραφή της Άνγκελα Μέρκελ είναι ως έναν καθημερινό άνθρωπο. Οι περιγραφές εστιάζουν στο απλό της ντύσιμο, τον ευθύ και ανεπιτήδευτο τρόπο ομιλίας της, την παροιμιώδη εργατικότητά της αλλά και τον λιτό τρόπο ζωής της, π.χ. το γεγονός ότι διαμένει με τον σύζυγό της στο δικό τους απλό διαμέρισμα στο Βερολίνο, και όχι σε κάποιο παλάτι της ομοσπονδιακής Καγκελαρίας. Όλα αυτά δεν την κάνουν φυσικά έναν «συνηθισμένο» άνθρωπο. Σε μια εποχή που η πολιτική εξελίσσεται σαν τηλεοπτική εκπομπή και οι πολιτικοί συμπεριφέρονται σαν θεατράνθρωποι, διψώντας για αναγνώριση και δημοσιότητα, την κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Είναι ένας ασυνήθιστος άνθρωπος, μια ηγέτης χωρίς ματαιοδοξία.

Το γεγονός αυτό μερικές φορές συνδέεται με την καταγωγή της από την πρώην κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία, την επιρροή του πατέρα της, Λουθηρανού πάστορα, αλλά και την επαγγελματική της εμπειρία ως ερευνήτριας στις φυσικές επιστήμες. Υπάρχει όμως και μια άλλη εξήγηση της σταθερότητας αυτής, ο ασυμβίβαστος χαρακτήρας της. Η Άνγκελα Μέρκελ, παρά τα όποια ελαττώματά της και ιδίως την αναποφασιστικότητά της δεν έκανε στην καριέρα της ηθικούς συμβιβασμούς.

Δεν είναι ευρύτερα γνωστός ο τρόπος με τον οποίον η κυρία Μέρκελ έγινε γνωστή στο πλατύ κοινό της Γερμανίας. Η πολιτική της καριέρα γνώρισε την πρώτη της σημαντική επιτυχία το 1991, όταν ο τότε καγκελάριος Χέλμουτ Κολ την προήγαγε σε υπουργό Γυναικείων Θεμάτων. Σε ένα ανδροκρατούμενο και παρεΐστικό περιβάλλον, η Μέρκελ κέρδισε τον σεβασμό των συναδέλφων της και το 1994 προήχθη σε υπουργό Περιβάλλοντος. Ο Κολ ηττήθηκε στις εκλογές του 1998 από τον Γκέρχαρντ Σρέντερ και παραιτήθηκε από την ηγεσία, αλλά παρέμεινε πολιτικά ενεργός και εσωκομματικά πανίσχυρος.

Έναν χρόνο μετά ξέσπασε το μεγάλο σκάνδαλο διαφθοράς και παράνομων δωρεών στο Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, για το οποίο ο Κολ θεωρήθηκε υπεύθυνος. Αν και παραδέχθηκε την ευθύνη του για τα μαύρα ταμεία από τα οποία δεν είχε ωφεληθεί προσωπικά –ο Κολ αρνήθηκε να αποκαλύψει την ταυτότητα των παράνομων δωρητών, ώστε να ολοκληρωθεί η έρευνα των αρχών. Ούτε ο τότε πρόεδρος, ο γνωστός μας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, αλλά ούτε και οι υπόλοιποι βαρόνοι του κόμματος επέκριναν δημόσια τον επί 25 χρόνια αρχηγό τους. Η μόνη που είχε το θάρρος να το κάνει ήταν η Άνγκελα Μέρκελ.

Σε άρθρο της που δημοσιεύτηκε τον Δεκέμβριο του 1999 σε μια μεγάλη εφημερίδα η κυρία Μέρκελ έγραψε ότι είναι απαράδεκτο για έναν πρωθυπουργό να ανέχεται οποιαδήποτε παρανομία ή να μη σέβεται το κράτος δικαίου. Αρνούμενος να συνεργαστεί με τις αρχές ο κ. Κολ έβλαψε όχι μόνο το κόμμα του αλλά και τη Γερμανία, έγραψε η κυρία Μέρκελ. Το πολιτικό μέλλον κρεμόταν τότε από μια κλωστή. της, Οι αξιωματούχοι των Χριστιανοδημοκρατών την καταδίκασαν, ευγενικά αλλά δημοσίως, Και όμως, η κοινή γνώμη την επικράτησε. Μέσα σε λιγότερο από έξι μήνες, και αφού στο σκάνδαλο ενεπλάκη και ο κ. Σόιμπλε και αναγκάστηκε να παραιτηθεί, η κυρία Μέρκελ εξελέγη αρχηγός του κόμματός της. Ως καγκελάριος έχει δείξει την ίδια σταθερή ηγετικότητα σε δύο από τις πιο ιστορικές αποφάσεις της. Και τα δύο αφορούν ηθικά ζητήματα: το ένα είναι η κρίση της Ευρωζώνης και το δεύτερο το Προσφυγικό.

Κατά τη διάρκεια της κρίσης της Ευρωζώνης η στήριξη του ευρωπαϊκού οικοδομήματος ήταν για την κυρία Μέρκελ ηθική προτεραιότητα. Αν και αυτό δεν ήταν ορατό την περίοδο εκείνη, η κυρία Μέρκελ έδειξε πολύ πιο ήπια στάση έναντι της Ελλάδας από αυτήν που προτιμούσαν άλλοι στο κόμμα της ή πρότειναν δημοσίως εθνικιστές οικονομολόγοι και πολιτικοί. Είχε τότε δηλώσει: «Αν αποτύχει το ευρώ, αποτυγχάνει η Ευρώπη». Η γερμανική κοινή γνώμη ήταν τότε εναντίον της στήριξης γιατί θεωρούσε ότι το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα της Ελλάδας δεν θα έκανε τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, ώστε να επιβιώσει στις ανταγωνιστικές συνθήκες της Ευρωζώνης, και ότι η όποια βοήθεια θα πήγαινε χαμένη. Η ιστορία έδειξε ότι η κυρία Μέρκελ είχε δίκιο, όχι μόνο ηθικά αλλά και στρατηγικά, αφού η Ελλάδα έκανε τις απαραίτητες δημοσιονομικές προσαρμογές αλλά και κάποιες θεσμικές μεταρρυθμίσεις. Η Ευρωζώνη όχι μόνο έμεινε ενωμένη αλλά έκανε πρόσφατα και νέα βήματα στην αμοιβαιοποίηση του ευρωπαϊκού χρέους για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Το οικοδόμημα όχι μόνο επιβίωσε αλλά προοδεύει.

Η δεύτερη φορά όπου η κυρία Μέρκελ έδειξε την ηγετικότητά της ήταν κατά την προσφυγική κρίση το 2015. Όπως όλοι θυμόμαστε, ο πόλεμος στη Συρία οδήγησε σχεδόν ένα εκατομμύριο πρόσφυγες στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, με σκηνές χάους και κατάλυσης των συνοριακών ελέγχων. Η γερμανική κοινή γνώμη ήθελε την απέλασή τους. Η καγκελάριος όμως τους δέχθηκε, λέγοντας το περίφημο «θα το καταφέρουμε», εννοώντας ότι από κοινού οι ομοσπονδιακές και τοπικές αρχές μπορούν να αφομοιώσουν τους απελπισμένους αυτούς ανθρώπους, παρά τις οικονομικές και διοικητικές δυσκολίες.

Σε καμία περίπτωση η κυρία Μέρκελ δεν υιοθέτησε τη λαϊκιστική και ρατσιστική ρητορική των γειτόνων της (π.χ. Ορμπαν Κουρτς), κατά την οποία οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες ήταν δήθεν ψεύτικοι πρόσφυγες ή ότι ήταν τεμπέληδες, ή ότι πρέπει να κλειστούν σε φυλακές, ή κατά κάποιον τρόπο «απειλούσαν» τον πολιτισμό της Ευρώπης Η κυρία Μέρκελ κράτησε τον ρατσισμό και τους μύθους που τον στηρίζουν εκτός της κυβέρνησης και, ως αποτέλεσμα, εκτός τη πολιτικής ζωής.

Η πραγματικότητα επίσης τη δικαίωσε. Όπως δείχνουν οι πρόσφατες έρευνες, η μεγάλη πλειοψηφία των Σύρων προσφύγων εντάχθηκε αρμονικά στην κοινωνία της Γερμανίας, μαθαίνοντας γερμανικά και στέλνοντας τα παιδιά στα δημόσια σχολεία και αργότερα σε πανεπιστήμια. Ο αριθμός όσων χρειάζονται οικονομική βοήθεια από το κράτος, αν και ακόμα υψηλός αφού οι περισσότεροι παραμένουν φτωχοί, πέφτει κάθε χρόνο, ενώ περίπου 5.000 Σύροι γιατροί εργάζονται σήμερα στη Γερμανία. Οι εθνικιστές πολιτικοί της Γερμανίας γνώρισαν μικρή άνοδο, αλλά είναι ξανά στο περιθώριο.

Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στην Ευρώ για να επικρατούν πολιτικοί που πορεύονται με τον φόβο του πολιτικού κόστους και το άγχος να εξισορροπούν εσωκομματικά και άλλα συμφέροντα. Η καριέρα της κυρίας Μέρκελ – και ευτυχώς και άλλων ηγετών – δείχνει ότι τα εκλογικά σώματα προκρίνουν και ένα άλλο πρότυπο ηγετικότητας, αυτό που βλέπει πιο μπροστά, που δεν παραβιάζει τις ηθικές μας αξίες, το κράτος δικαίου και. τα δικαιώματα των αδυνάτων για πρόσκαιρο όφελος. Στο άρθρο της του Δεκεμβρίου του 1999 η κυρία Μέρκελ έγραψε: «Μπορούμε να κτίσουμε το μέλλον μόνο στο θεμέλιο της αλήθειας». Αυτό είναι, πιστεύω, το πιο ουσιώδες μήνυμα της θητείας της.

*καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης

Το άρθρο Άνγκελα Μέρκελ: Το θεμέλιο της αλήθειας… Tου Παύλου Ελευθεριάδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Παρά τις επίμονες προσπάθειες της Άνγκελα Μέρκελ να μην υπάρξει νύξη για κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας, στο κοινό ανακοινωθέν που εκδόθηκε μετά από τρία σχέδια, που υποβλήθηκαν στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών, δεν πέρασε τελικά η γραμμή της απάλειψης κάθε αναφοράς.

Ελλάδα και Κύπρος ως άμεσα ενδιαφερόμενοι, συνεπικουρούμενοι από Γαλλία και Αυστρία, δημιούργησαν ένα αδιαπέραστο τείχος, με αποτέλεσμα στο συμβιβασμό να μην υπάρχει μεν η επίμαχη λέξη, αλλά να γίνεται αναφορά στα άρθρα 29 ΣΕΕ και 215 ΣΛΕΕ, που παραπέμπουν σε κυρώσεις αν συνεχιστούν οι προκλήσεις και οι παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου από την Τουρκία.

Βεβαίως δεν υπήρξε καταγραφή των κυρώσεων που πρόκειται να επιβληθούν σε περίπτωση μη συμμόρφωσης της Άγκυρας που προέβλεπε το σχέδιο Μπορέλ, όμως άνοιξε ένα παράθυρο να επανεξετασθεί η όλη συμπεριφορά της Τουρκίας στη Σύνοδο του προσεχούς Δεκεμβρίου.

Κάποιοι στην Ε.Ε. και κυρίως από χώρες του Νότου παίζουν σε διπλό ταμπλό. Από τη μια στην πρόσφατη Σύνοδο Med7 που έγινε πρόσφατα στην Κορσική, υπογράφουν Ανακοινωθέν που καταδικάζει τις προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας στην Α. Μεσόγειο, και από την άλλη ερωτοτροπούν με την Άγκυρα και το παίζουν Πέμπτη Φάλαγγα, στην Σύνοδο των Βρυξελλών.

Όμως οι κοντόφθαλμοι δεν βλέπουν, το που το πάει ο νέο-σουλτάνος της Άγκυρας. Δεν αντιλαμβάνονται την χρησιμοποίηση έναντι αδράς αμοιβής των τζιχαντιστών της Συρίας, που μετά την εγκατάλειψη των Κούρδων της περιοχής από της ΗΠΑ, περιήλθαν υπό τον έλεγχο της Τουρκίας, που εισέβαλε στην περιοχή αυτή, με την ανοχή των Ρώσων.

Η πρώτη αποστολή ήταν να σταλούν στη Λιβύη προς ενίσχυση του Σάρατζ και στη συνέχεια βρέθηκαν στο Αζερμπαϊτζάν στον πόλεμο που μαίνεται στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Πέρα από αυτό, ο Ερντογάν συνεχάρη τον Λουκασένκο για τη νίκη του στις εκλογές του περασμένου Αυγούστου, την ώρα που τις έχει καταγγείλει η Ε.Ε. προχωρώντας σε κυρώσεις σε βάρος αξιωματούχων του Μινσκ.

Παράλληλα στο θέμα της Βενεζουέλας, η Ευρώπη έχει ταχθεί εναντίον του καθεστώτος Μαδούρο και αναγνωρίζει ως Πρόεδρο της χώρας τον Πρόεδρο της Βουλής. Ο Ερντογάν έχει στενές σχέσεις μαζί του και πρόσφατα έστειλε εκεί τον Τσαβούσογλου, για συνομιλίες προκειμένου να δείξει στην Ε.Ε. ότι αυτός κινείται σε αντίθετη γραμμή.

Κάτι ανάλογο και εξαιρετικά προκλητικό προς Ευρώπη και κυρίως ΗΠΑ έκανε με την ηγεσία της Χαμάς, που κατά την Αμερική είναι τρομοκρατική οργάνωση, που δέχθηκε τους επικεφαλής στο σαράι του και σε καμιά δεκαριά από αυτούς, έδωσε και τουρκικά διαβατήρια.

Όμως ιδιαίτερα προκλητικά στο μάτι των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ μπήκε ο ταραξίας της Μεσογείου, με την αγορά δύο συστοιχιών του ρωσικού αντιαεροπορικού πυραυλικού συστήματος S-400.

Δεν είναι βεβαίως μόνο η Ελλάδα και η Κύπρος που έχει στο στόχαστρό της η Άγκυρα, με τα σύνορα της καρδιάς του Ερντογάν και τις γαλάζιες πατρίδες, που περιλαμβάνουν το μισό Αιγαίο και ολόκληρη την Α. Μεσόγειο, είναι και τα βίντεο κλιπ που προβάλλουν τα ανδραγαθήματα του σφαγέα Μπαρμπαρόσα και τη Μάχη του Ματζικέρτ το 1071, εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, συνδέοντας τα ευθέως με το σήμερα και τον εθνικιστή-ισλαμιστή της Άγκυρας.

Είναι η στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στο Ναγκόρνο Καραμπάχ και να μην ξεχνάμε στην Κύπρο όπου πραγματοποιείται ανενόχλητος ο Αττίλας 3 με τα γεωτρύπανα να αλωνίζουν στο νότιο τμήμα της Μεγαλονήσου.

Με δεδομένη την πλήρη απαξίωση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου, η Τουρκία σήμερα συνεχίζει τις επεκτατικές δραστηριότητες της, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων της ακόμη και μια σειρά ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για την Κύπρο.

Μετά την τουρκική εισβολή στις 20 Ιουλίου 1974, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών με ομόφωνο ψήφισμά της (3212/1.11.1974), καλώντας όλα τα κράτη να σεβαστούν την κυριαρχία, ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ακολούθησε η απόφαση 367/75 του Σ.Α. που καλούσε επίσης όλα τα κράτη να σεβαστούν την κυριαρχία, ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα και το αδέσμευτο της Kυπριακής Δημοκρατίας ζητώντας παράλληλα, να απέχουν από οποιαδήποτε απόπειρα διχοτόμησης της Μεγαλονήσου.

Παράλληλα εξέφρασε τη λύπη του το Σ.Α. για τη μονομερή απόφαση της 13ης Φεβρουαρίου 1975 που μιλούσε για «ομόσπονδο Tουρκικό Kράτος».

Το ψήφισμα του Σ.Α. με αριθμό 541 του 1983 εκφράζει την ανησυχία του για τη διακήρυξη των τουρκοκυπριακών αρχών που εκδόθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1983, με το οποίο φέρεται να δημιουργεί ένα ανεξάρτητο κράτος στη βόρεια Κύπρο.

Θεωρεί – προσθέτει – ότι αυτή η Διακήρυξη είναι ασυμβίβαστη με τη Συνθήκη του 1960 αναφορικά με την εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη Συνθήκη Εγγυήσεως του 1960,

Η προσπάθεια δημιουργίας μιας «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου» είναι άκυρη και θα συμβάλει σε επιδείνωση της κατάστασης στην Κύπρο, καταλήγει το ψήφισμα του Σ.Α. του ΟΗΕ.

Με νέο ψήφισμα του το Σ.Α. το 550/1984 εκφράζει την βαθιά λύπη του για τη μη εφαρμογή των ψηφισμάτων του, και ιδιαίτερα του ψηφίσματος 541/1983, τις αποσχιστικές ενέργειες στο κατεχόμενο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, με αφορμή, την δήθεν ανταλλαγή πρεσβευτών μεταξύ της Τουρκίας και της νομικά άκυρης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου» και άλλων ενεργειών ή απειλών που αποσκοπούν στην περαιτέρω παγίωση του δήθεν ανεξάρτητου κράτους και τη διαίρεση της Κύπρου.

Μετά την παρέλευση τεσσάρων και πλέον δεκαετιών κατοχής και με την διαρκή παρουσία στρατιωτικής δύναμης 40.000 ανδρών στην Κύπρο, η Τουρκία συνεχίζει την επεκτατική της δραστηριότητα, στο νότιο τμήμα του θαλασσίου χώρου της Μεγαλονήσου σε περιοχές που υπάρχουν διεθνείς συμφωνίες ανακήρυξης ΑΟΖ με Αίγυπτο και Ισραήλ επικαλούμενη εξουσιοδότηση από ένα ανύπαρκτο κράτος για την Διεθνή Κοινότητα που βρίσκεται στο βόρειο κατεχόμενο τμήμα του νησιού.

Τα τετελεσμένα αυτά αποδεικνύουν το πόσο έλαβε υπόψη της διαχρονικά η Τουρκία τις αποφάσεις του ΟΗΕ και αποτελούν κακούς οιωνούς για το αν θα σεβαστεί τις χθεσινές αποφάσεις της ΕΕ.

Το παράδειγμα της Κύπρου καθώς και οι διωγμοί των Ελλήνων της Πόλης της Ίμβρου και της Τενέδου, για να μείνουμε στα πρόσφατα και να μην πάμε στον Πόντο και την Μικρά Ασία δίνουν ανάγλυφη την επεκτατική δράση του πολεμοχαρούς και επεκτατικού γείτονά μας, που δεν σέβεται κανόνες Δικαίου μολονότι υποκριτικά τους επικαλείται.

Γι’ αυτό θα πρέπει να μην εφησυχάζει η Αθήνα, να διευρύνει τις διπλωματικές προσπάθειες ανάπτυξης νέων συμμαχιών και παράλληλα να προχωρήσει χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις στην ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας…

Το άρθρο Η Τουρκία δεν χαμπαρίζει από αποφάσεις ΟΗΕ & Ε.Ε. εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Επικαλούμενη χθεσινές δηλώσεις της Γερμανίδας καγκελαρίου κατά τη παρουσίαση του προεκλογικού προγράμματος του κόμματός της, η εφημερίδα σχολιάζει πως η Μέρκελ κάνει στροφή 180 μοιρών στο ελληνικό ζήτημα.

   “Η Γερμανίδα καγκελάριος έλεγε ανέκαθεν “όχι” στη διάσωση χωρών της Ευρωζώνης χωρίς τη συμμετοχή του ΔΝΤ. Αυτό διατυμπάνιζε επί επτά χρόνια. Τώρα όμως έκανε την έκπληξη. Όπως είπε η ίδια στο συνέδριο του κόμματος της κατά την παρουσίαση του προεκλογικού προγράμματος του Χριστιανοδημοκρατών, η διάσωση των χωρών της Ευρωζώνης θα μπορούσε να γίνει μ’ ένα εντελώς νέο μέσο.

“Η καγκελάριος -μαζί με την Ε.Ε – κάνουν μία θεμελιώδη μεταβολή σε ότι αφορά τους όρους διάσωσης χωρών της Ευρωζώνης”, επισημαίνει η γερμανική εφημερίδα “Die Welt”.

Ενόψει των ομοσπονδιακών εκλογών του Σεπτεμβρίου, “Στο προεκλογικό πρόγραμμα του κόμματός της, των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) και των βαυαρών εταίρων τους, των Χριστιανοκοινωνιστών (CSU), η Μέρκελ είπε χθες χαρακτηριστικά:

“Είμαστε έτοιμοι μαζί με τη νέα γαλλική κυβέρνηση για την σταδιακή ανάπτυξη της Ευρωζώνης, για παράδειγμα την δημιουργία ενός ξεχωριστού νομισματικού ταμείου”.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία στροφή 180 μοιρών της Γερμανίδας καγκελάριου, όπως σχολιάζει η εφημερίδα και προσθέτει: “Μέχρι τώρα, υπήρχε πάντα υπό την ηγεσία της ένας όρος: Χωρίς τη συμμετοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν θα συμμετέχει σε προγράμματα βοήθειας άλλων χωρών της ζώνης του ευρώ.Το ΔΝΤ θεωρείται κινητήριος δύναμη για μεταρρυθμίσεις στις χώρες που πλήττονται από την οικονομική κρίση και προπύργιο ενάντια στις οικονομικές απαιτήσεις των Νοτίων. Αυτό έχει πλέον αλλάξει”.

     Το σχεδιαζόμενο νέο ίδρυμα – δηλαδή το “EWF” (Ευρωπαικό Νομισματικό Ταμείο) – θα μπορούσε να εξελιχθεί σ΄ένα ταμείο για τα μελλοντικά προβλήματα των χωρών της ζώνης του ευρώ «διαδραματίζοντας σημαντικότερο ρόλο, ίσως και το μοναδικό ρόλο», δήλωσε χθες η Γερμανίδα καγκελάριος. Για πρώτη φορά, υπογραμμίζει το δημοσίευμα- η Μέρκελ παραδέχεται ότι, το ΔΝΤ θα παίξει λίγο ή καθόλου ρόλο σε προσεχή προγράμματα διάσωσης”.

 Όπως αναφέρει η γερμανική εφημερίδα, ο ρόλος του ΔΝΤ στο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδος δεν έχει διασφαλιστεί… Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, είχε καταστήσει και αυτός σαφές ότι σκέφτεται την δημιουργία ενός ευρωπαϊκού ταμείο στήριξης. Και η πιθανότητα το ΔΝΤ να μην συμμετέχει σε κάποιο άλλο πρόγραμμα διάσωσης για την Ελλάδα ή για οποιαδήποτε άλλη χώρα μέλους της Ευρωζώνης, φάνηκε ένα ιδιαίτερα απειλητικό σενάριο. Για το λόγο αυτό, όπως εξηγεί το επίμαχο δημοσίευμα, ήταν αναγκαία μια εναλλακτική λύση.

  “Το ευρωπαϊκό ταμείο διάσωσης “EWF”, όπως επισημαίνει η γερμανική εφημερίδα, θα ενισχύσει την αγάπη Βερολίνου και Παρισιού μετά και την ανάληψη της γαλλικής προεδρίας από τον Εμανουέλ Μακρόν”, υποστηρίζει η εφημερίδα “Die Welt”.    “Η έξοδος του ΔΝΤ από τα ευρωπαϊκά προγράμματα διάσωσης και η δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου θα έχει βαρύνουσα σημασία για την Ευρώπη όπως και για την Γερμανία διότι θα είναι το επόμενο στάδιο για την συγκέντρωση του χρέους” προσθέτει.

Το άρθρο Ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο προτείνει η Άνγκελα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ισχυρότερο δίδυμο «Μερκομακρόν»;

Η διπλή αυτή χαρά της καγκελαρίου έκανε πολλούς να ισχυριστούν ότι η πραγματική νικήτρια της βραδιάς ήταν η Άγκελα Μέρκελ, η οποία βαδίζει πλέον σταθερά και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στην επόμενη και πιο κρίσιμη τοπική αναμέτρηση, αυτή στη Ρηνανία-Βεστφαλία την ερχόμενη Κυριακή, 14 Μαΐου. Αν και τίποτε δεν έχει ακόμη κριθεί, η Μέρκελ επενδύει στη συνεργασία με τον Μακρόν και μετά τις βουλευτικές εκλογές στη χώρα της, τον οποίο στήριξε ανοιχτά αφότου αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο αργομισθίας της συζύγου του Φιγιόν. Γνωρίζοντας ότι το τελευταίο διάστημα ήταν απομονωμένη στην Ευρώπη, η Γερμανίδα καγκελάριος προσβλέπει σε έναν ισχυρό γάλλο πρόεδρο, σε έναν ισχυρό, αξιόπιστο και αποτελεσματικό ευρωπαίο εταίρο, για να τεθεί και πάλι σε κίνηση η γερμανογαλλική ατμομηχανή μετά το τέλμα ενός αδύναμου δίδυμου «Μερκοζί» και ενός ακόμη πιο αδύναμου «Μερκολάντ». Ο αποχωρών Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος απόψε αποχαιρετά τη Μέρκελ στο Βερολίνο, δεν στήριξε τα γερμανικά ευρωπαϊκά πρότζεκτ στο βαθμό που ήθελε η καγκελάριος, αλλά ούτε και την προσφυγική πολιτική της. Η καγκελάριος ελπίζει τώρα ότι η «φρεσκάδα» που κομίζει ο Μακρόν στην πολιτική θα δώσει νέα ώθηση στα σχέδια αναδιαμόρφωσης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Και εδώ βρίσκεται το πρόβλημα.

Πιο ευέλικτος από τον Σόιμπλε

Ο Μακρόν δεν θα είναι ένας εύκολος φίλος για τη Γερμανία. Δεν πρόκειται να γίνει χειροκροτητής της γερμανικής ευρωπαϊκής πολιτικής, δεν συμμερίζεται τον φετιχισμό του Σόιμπλε στο δόγμα των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, έχει ήδη επικρίνει τα υπερβολικά εμπορικά πλεονάσματα της Γερμανίας και ζητά μεταρρυθμίσεις στις οποίες το Βερολίνο είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται να συναινέσει, όπως μιαν οικονομική και νομισματική ένωση με έναν Ευρωπαίο υπουργό Οικονομικών, κοινοτική διαχείριση των χρεών και έναν ενιαίο προϋπολογισμό για την ευρωζώνη.

Όλα αυτά είναι αδιανόητα για τον Σόιμπλε και τη Μέρκελ. Εάν μάλιστα ο Σόιμπλε παραμείνει υπουργός Οικονομικών και την επόμενη τετραετία, δεν υπάρχει περίπτωση να δεχθεί να παραδώσει τα κλειδιά του υπουργείου του στις Βρυξέλλες, όπως εύστοχα παρατηρεί το Spiegel Online.

«Να πάψουμε να κουνάμε το δάχτυλο»

Διαφορετικό προδιαγράφεται το σκηνικό, εάν στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου κερδίσουν οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες και σχηματίσουν κυβέρνηση υπό την ηγεσία τους. Χθες βράδυ ο υπουργός Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος διατηρεί στενές σχέσεις με τον Μακρόν από παλαιότερες εποχές αλλά συνεργάστηκαν και ως υπουργοί Οικονομίας, έκανε δηλώσεις που θα πρέπει να προκάλεσαν ικανοποίηση στο Παρίσι και στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Υποστήριξε στο δεύτερο δημόσιο κανάλι ZDF ότι «θα πρέπει να πάψουμε να κουνάμε το δάχτυλο ως δάσκαλοι στους Γάλλους για τα ελλείμματα και να τους βοηθήσουμε ως χώρα με ισχυρή οικονομία σε κοινές επενδύσεις». Τόνισε επίσης ότι η Γερμανία όχι μόνο δεν έχασε από την κρίση, αλλά έχει επωφεληθεί από αυτήν, ότι στη δημοσιονομική πολιτική δεν μπορεί να έχει προτεραιότητα μόνο η λιτότητα, ότι ο Μακρόν χρειάζεται χρόνο για να περιορίσει τα γαλλικά ελλείμματα και ότι έλλειμμα ύψους 0,5% κοστίζει λιγότερο από μια πρόεδρο Λεπέν. Από τις δηλώσεις γίνεται σαφές ότι οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες προσπαθούν να κεφαλαιοποιήσουν για λογαριασμό τους τη νίκη Μακρόν προαναγγέλλοντας ψήγματα μιας άλλης ευρωπαϊκής πολιτικής, που μένει να αποδειχθεί εάν θα μετουσιωθεί σε «στροφή».

Πηγή: Deutsche Welle

Το άρθρο Spiegel: Μακρόν, ένας δύσκολος φίλος για Μέρκελ και Σόιμπλε εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σε συνέντευξή της στην εφημερίδα Kölner Stadt-Anzeiger της Κολωνίας, η κ. Μέρκελ αναγνώρισε ότι οι καλές σχέσεις με την Τουρκία είναι προς το συμφέρον της Γερμανίας και της Ε.Ε. στο σύνολό της. Την ίδια στιγμή, απέρριψε τις κατηγορίες ότι είναι ευάλωτη σε εκβιασμό λόγω της συμφωνίας με την Τουρκία για το προσφυγικό:

«Είμαι απολύτως ελεύθερη να διατυπώνω με σαφήνεια απόψεις σχετικά με τις ανησυχητικές εξελίξεις στην Τουρκία. Και τούτο ισχύει όχι μόνο δημοσίως, αλλά κυρίως σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις με την τουρκική κυβέρνηση. Είναι απολύτως σωστό το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση της δίνει βοήθεια, δεδομένου ότι η Τουρκία έχει δεχτεί 3 εκατομμύρια πρόσφυγες, όπως προβλέπει η εν λόγω συμφωνία», είπε χαρακτηριστικά η Μέρκελ.

Σχετικά με το πρόσφατο δημοψήφισμα η Γερμανίδα καγκελάριος τόνισε ότι «πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι με την κριτική μας, δεν τίθεται θέμα, αλλά παράλληλα πρέπει να είμαστε επίσης και έξυπνοι, διότι οι καλές σχέσεις με την Τουρκία είναι προς το συμφέρον μας. Εντούτοις η επαναφορά της θανατικής ποινής θα αφαιρούσε τη βάση για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Το άρθρο Στα άκρα οι σχέσεις Μέρκελ – Ερντογάν για τη θανατική ποινή εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η Καγκελάριος τόνισε ωστόσο πως: «Σεβόμαστε το δικαίωμα των Τούρκων να αποφασίσουν ελεύθερα για μία συνταγματική τροποποίηση».

H Mέρκελ χαρακτήρισε «απαράδεκτη» την προφυλάκιση του Γερμανού δημοσιογράφου Ντενίζ Γιουτζέλ στην Τουρκία και πρόσθεσε: «Οι σχέσεις Τουρκίας-Γερμανίας όπως και οι σχέσεις Ε.Ε – Τουρκίας έχουν ιδιαίτερα επιβαρυνθεί. Όμως, η τελική απόρριψη της Τουρκίας από την Ευρώπη και το αντίστροφο δεν θα ήταν καλή».

Όσον αφορά στο Brexit η Καγκελάριος της Γερμανίας έσπευσε να πει πως «Στόχος μας θα είναι πάντα, το καλύτερο αποτέλεσμα για την Ευρώπη» ενώ επεσήμανε πως: «Μια χώρα εκτός Ε.Ε δεν μπορεί και δεν θα έχει τα ίδια δικαιώματα που έχει ένα μέλος της Ένωσης».

«Κάποιοι στο Ηνωμένο Βασίλειο έχουν αυτή την ψευδαίσθηση. Αυτό θα ήταν χάσιμο χρόνου», εξήγησε η Άνγκελα Μέρκελ. «… Θα θέλαμε μία στενή και μακροχρόνια συνεργασία με τη Βρετανία στο πλαίσιο δίκαιων και εποικοδομητικών διαπραγματεύσεων» συνέχισε.

Στόχος του Βερολίνου, όπως είπε, είναι να προστατευτούν τα συμφέροντα όλων των Γερμανών πολιτών. Περίπου 100.000 Γερμανοί πολίτες διαμένουν στη Βρετανία – εκ των οποίων μαθητές, παιδιά και συνταξιούχοι. Οι αρνητικές επιπτώσεις θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν μικρότερες.   «Είμαι απόλυτα πεπεισμένη: Η ΕΕ θα είναι, ακόμη και μετά το Brexit, μία από τις ισχυρότερες οικονομικές ζώνες του κόσμου» δήλωσε.

Το άρθρο Μέρκελ: «Οι σχέσεις ΕΕ – Τουρκίας έχουν πληγεί σοβαρά» εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Σήμερα η συνάντηση Σόιμπλε-Ντάισελμπλουμ

Οι συζητήσεις για το κλείσιμο της αξιολόγησης και τα νέα μέτρα από το 2019 εστιάζουν πλέον σε «διαδικαστικά» ζητήματα. Οι περικοπές συντάξεων θα φτάνουν στα 2 δισ. ευρώ (για καθαρή εξοικονόμηση 1,8 δισ. ή 1% του ΑΕΠ) και η μείωση του αφορολογήτου φαίνεται να «κλειδώνει» μάλλον στα 5.900 ευρώ, αλλά οι λεπτομέρειες της υπό διαμόρφωσης συμφωνίας και πώς ακριβώς θα ενεργοποιηθούν τα μέτρα, θα κριθούν ενδεχομένως σήμερα, στις κατ’ιδίαν συναντήσεις Ντάισελμπλουμ-Σόιμπλε και στις επαφές Τσακαλώτου-Χουλιαράκη με τους θεσμούς στη Μάλτα, στο περιθώριο του άτυπου Eurogroup της Παρασκευής. Κυβερνητικές πηγές επέμεναν το βράδυ της Τετάρτης πως η συμφωνία θα κλείσει και χωρίς να χρειαστεί να ζητήσει ο πρωθυπουργός τη σύγκληση Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης, όπως είχε δημοσίως προαναγγείλει ότι θα πράξει.

Παζάρια για το «πότε και πόσα» 

Χθες πάντως ανώτατος αξιωματούχος εμμέσως επιβεβαίωσε ότι -όπως πρώτο αποκάλυψε το protothema.gr και μετέδωσε το Bloomberg- η συμβιβαστική πρόταση που βρίσκεται στο τραπέζι βαρύ πακέτο περικοπών 1% του ΑΕΠ στις συντάξεις από το 2019, αλλά και την επιβολή επιπλέον φόρων 1% του ΑΕΠ από μείωση στο αφορολόγητο το 2020 -η οποία όμως μπορεί και να ισχύσει ένα χρόνο νωρίτερα, το 2019, αν η επίδοση του 2018 δεν καλύψει το στόχο για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ. Η συμβιβαστική αυτή λύση είναι πιο ευέλικτη από την αρχική θέση των δανειστών για λήψη συνολικών μέτρων 2% του ΑΕΠ από το 2019. Η πρόταση αυτή παρότι κρύβει και πάλι τον κίνδυνο να ληφθούν μέτρα για εξοικονόμηση ύψους 3,6 δισ. ευρώ το 2019 και στις συντάξεις και στο αφορολόγητο, αν το 2018 δεν επιτευχθεί ο στόχος, θεωρείται ότι καλύπτει τις ανησυχίες του επικεφαλής Ευρώπης του ΔΝΤ Πολ Τόμσεν ο οποίος φέρεται να επιμένει ότι η Ελλάδα θα πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα 2,5% του ΑΕΠ αντί για 3,5% που είναι ο στόχος για το 2018.​

Το άρθρο Μέρκελ σε Τσίπρα: Εργάζομαι για συμφωνία στο Eurogroup εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο Πέτερ Τάουμπερ είναι υποψήφιος με το CDU. Καθημερινά έρχεται σε επαφή με ψηφοφόρους, ακούει τα προβλήματά τους, συζητά μαζί τους. Το πολιτικό του γραφείο στον δεύτερο όροφο ενός κλασικού βερολινέζικου κτηρίου σφύζει από ζωή. Οι συνεργάτες του εργάζονται νυχθημερόν. Στόχος τους να διαφημίσουν τον υποψήφιο αλλά και τις θέσεις του κυβερνώντος κόμματος. Ο ανταγωνισμός άλλωστε φέτος είναι μεγάλος. Το SPD διεκδικεί την καγκελαρία με αξιώσεις, οι Πράσινοι και η Αριστερά έχουν παραδοσιακά τους δικούς τους οπαδούς.

Στο μεταξύ και τα εκλογικά κέντρα των μεγάλων κομμάτων είναι έτοιμα. «Συναντιόμαστε κάθε μέρα στις εννιά το πρωί και κανονίζουμε ποια ομάδα θα κάνει τι» εξηγεί η Γιουλιάνε Ζάιφερτ εκ των βασικών υπευθύνων συντονισμού του προεκλογικού αγώνα του SPD. «Κάθε ομάδα είναι υπεύθυνη για τα δικά της θέματα», αναφέρει η ίδια, παραθέτοντας ενδεικτικά μερικά παραδείγματα: άλλη  ομάδα είναι υπεύθυνη για τις επαφές με δημοσιογράφους, άλλη για τη σύνταξη ενημερωτικών κειμένων, άλλη για την επικοινωνία μέσω διαδικτύου.

Αντίστοιχη είναι η κατάσταση που επικρατεί και στο εκλογικό κέντρο των Χριστιανοδημοκρατών στο Βερολίνο. Γραφεία το ένα δίπλα στο άλλο σε έναν ενιαίο χώρο δίχως τοίχους, υπολογιστές, τηλεοράσεις. Υπάρχει ακόμη και ένα μικρό τηλεοπτικό στούντιο, όπου γυρίζονται βίντεο υποψηφίων. Μεγάλο βάρος πέφτει στην ομάδα που είναι επιφορτισμένη με το σχεδιασμό των προεκλογικών πλακάτ, δίνοντας μεγάλη έμφαση στην εικόνα αλλά και τα συνθήματα. Ιδιαίτερα σκληρά εργαζόμενη είναι και η ομάδα συνεργατών του CDU που που ταξιδεύει ανά τη Γερμανία προκειμένου να δώσει το «παρών» σε προεκλογικές συγκεντρώσεις υποψηφίων βουλευτών.

Μπορεί οι εκλογές ακόμη να αργούν, ωστόσο όλα τα κόμματα βρίσκονται σε θέση μάχης. Βέβαια όπως επισημαίνει ο Πέτερ Τάουμπερ «σύμφωνα με ειδικούς πολλοί ψηφοφόροι αποφασίζουν τι τελικά θα ψηφίσουν μόλις την τελευταία εβδομάδα πριν τις εκλογές». Μέχρι τότε λοιπόν τα γερμανικά κόμματα έχουν μεγάλη διαδρομή να διανύσουν…

Πηγή: Deutsche Welle

Το άρθρο Στον πυρετό του γερμανικού προεκλογικού αγώνα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.