“Στο σημερινό επιχειρηματικό περιβάλλον, όπου τα αθώα GIF και τα κοινόχρηστα έγγραφα μπορούν να αποτελέσουν απειλή, η προστασία της συνεργασίας στο cloud από το κακόβουλο λογισμικό θα πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα”, αναφέρει η ESET.

Σύμφωνα με τις επισημάνσεις της εταιρείας, οι κυβερνοεγκληματίες μπορούν να εκμεταλλευθούν ακόμη και τις καθημερινές δραστηριότητες των εργαζομένων. Με απλά λόγια, οι συμπεριφορές που είναι κοινές για την πλοήγηση και την απόλαυση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να εγείρουν κινδύνους για τις επιχειρηματικές πλατφόρμες, οι οποίες έχουν, πλέον, γίνει πανταχού παρούσες τόσο για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις (ΜμΕ), όσο και για τις μεγάλες επιχειρήσεις.

Η τεχνική της απόκρυψης ενός αρχείου, μηνύματος, εικόνας ή βίντεο μέσα σε ένα άλλο αρχείο, μήνυμα, εικόνα ή βίντεο ονομάζεται ψηφιακή στεγανογραφία και δεν είναι κάτι καινούργιο στην κυβερνοασφάλεια. Η πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση χρήσης της σε κυβερνοεπίθεση χρονολογείται από το 2011, όταν ανακαλύφθηκε το κακόβουλο λογισμικό Duqu.

Αυτό το κακόβουλο λογισμικό συλλέγει δεδομένα σχετικά με τη μολυσμένη συσκευή και τα μεταδίδει πίσω στον διακομιστή εντολών και ελέγχου (C&C) κρυμμένα σε ένα αρχείο JPEG, που μοιάζει με μια αθώα εικόνα.  Έκτοτε, οι ερευνητές της ESET έχουν αναλύσει πολυάριθμες παρόμοιες επιθέσεις.

Οι μεγάλες πλατφόρμες

Έκτοτε, οι ερευνητές της ESET έχουν αναλύσει πολυάριθμες παρόμοιες επιθέσεις. Το 2022, το BleepingComputer ανέφερε για μια νέα τεχνική επίθεσης, που ονομάζεται GIFShell και επιτρέπει στους φορείς απειλών να κάνουν κατάχρηση του Microsoft Teams για επιθέσεις phishing και να εκτελούν εντολές για την κλοπή δεδομένων χρησιμοποιώντας GIF.

Χρησιμοποιώντας ευπάθειες της πλατφόρμας Teams, το GIFShell επιτρέπει σε έναν εισβολέα να δημιουργήσει ένα αντίστροφο κέλυφος (shell). Αυτή η τεχνική εξαπατά τους χρήστες, ώστε να εγκαταστήσουν κακόβουλο λογισμικό, που συνδέει τη συσκευή του θύματος με τον διακομιστή εντολών και ελέγχου του επιτιθέμενου.

Αφού δημιουργηθεί η σύνδεση, ο διακομιστής εντολών και ελέγχου παραδίδει κακόβουλες εντολές μέσω GIF στο Teams. Αυτές οι εντολές μπορούν, για παράδειγμα, να σαρώσουν τη συσκευή για ευαίσθητα δεδομένα και στη συνέχεια να τα εξαγάγουν και πάλι μέσω GIFs, που ανακτώνται από την υποδομή της ίδιας της Microsoft.

Οι μεγάλες πλατφόρμες, που βασίζονται στο cloud, όπως το Microsoft 365 με την εφαρμογή Teams, σημείωσαν ραγδαία ανάπτυξη κατά τη διάρκεια της πανδημίας και μέχρι το 1 τρίμηνο του 2023, είχαν περίπου 280 εκατ. χρήστες. Με τέτοια ανάπτυξη και νέες διαδικτυακές συμπεριφορές, το πεδίο για κακόβουλη χρήση σε μεγάλες πλατφόρμες έχει αυξηθεί.

Όπως εξηγεί η εταιρεία, η προετοιμασία για επιθέσεις δε χρειάζεται να είναι περίπλοκη. Οι τεχνικές, που επιτρέπουν την παραβίαση της ασφάλειας μιας επιχείρησης μέσω των υπαλλήλων της και των (εντός της εφαρμογής) συμπεριφορών τους, καταδεικνύουν ότι οι κυβερνοεγκληματίες χρησιμοποιούν κάθε δυνατότητα για να παρακάμψουν τις συνήθεις άμυνες κυβερνοασφάλειας.

Πηγή: sepe.gr

Το άρθρο Η κοινωνική συμπεριφορά των εργαζομένων γίνεται απειλή για τις επιχειρήσεις εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τον κίνδυνο ακραίων επιδημιολογικών φαινομένων με χιλιάδες κρούσματα σε ημερήσια βάση σταθμίζουν στο οικονομικό επιτελείο, με το δάχτυλο στη σκανδάλη για τη λήψη πρόσθετων μέτρων στήριξης, εφόσον χρειαστεί.

Καθώς η μετάλλαξη Όμικρον επελαύνει και ειδικοί δεν αποκλείουν ακόμα και 15.000-20.000 κρούσματα την ημέρα, η ανησυχία δεν εστιάζει στο ενδεχόμενο ενός νέου lockdown, όπως πολλοί θα φαντάζονταν, αλλά στο ενδεχόμενο μαζικής αναγκαστικής απουσίας των εργαζομένων από τις δουλειές τους, σε όποιο πόστο κι αν υπηρετούν.

Στο υπουργείο Οικονομικών ελπίζουν για το καλύτερο, αλλά δεν μπορούν παρά να προετοιμάζονται και για τα χειρότερα δυνατά σενάρια, στον βαθμό όπου επιβεβαιωθούν οι δραματικές εκτιμήσεις για τον ρυθμό αύξησης των κρουσμάτων της νέας μετάλλαξης, η οποία μπορεί να λάβει χαρακτήρα νέου εφιάλτη για την ελληνική αλλά και την παγκόσμια οικονομία.

Στους 22 μήνες της πανδημίας μέχρι σήμερα, τα κρούσματα όλων των μεταλλάξεων στην Ελλάδα διαμορφώνονται κοντά στο 1,1 εκατομμύριο. Στη νέα καλπάζουσα μετάλλαξη εκφράζονται φόβοι για το ενδεχόμενο να μετρήσουμε ακόμα και 2 εκατομμύρια κρούσματα μέσα σε διάστημα 2-3 μηνών. Αυτό είναι το σενάριο-εφιάλτης, το οποίο στον βαθμό όπου επιβεβαιωθεί, θα μπορούσε να σημάνει μια νέα μορφή ισχυρού σοκ.

«Η πανδημία στη νέα της μορφή αποτελεί ένα τεράστιο ερώτημα» σημειώνει αρμόδιος παράγοντας, για να συμπληρώσει πως « η πιο μεγάλη διαταραχή στην οικονομία μπορεί να προκύψει από το πλήθος των ανθρώπων που θα νοσήσουν».

Μια «πρόγευση» των διαταραχών νέου τύπου βίωσε η παγκόσμια κοινότητα το περασμένο εορταστικό Σαββατοκύριακο, όταν οι αεροπορικές εταιρείες προχώρησαν στην ακύρωση 6.300 πτήσεων σε όλο τον κόσμο, καθώς μεγάλος όγκος πιλότων και πληρωμάτων αναγκάστηκαν να μπουν σε καραντίνα μετά από έκθεση στον κορωνοϊό. Ακόμα και εάν τα συμπτώματα είναι ήπια και επί του παρόντος οι μελέτες προς αυτή την κατεύθυνση υποδεικνύουν, το γεγονός της εκθετικής αύξησης των κρουσμάτων αναγκάζει σε μαζική θέση ανθρώπων σε καραντίνα, προκειμένου να περιοριστεί η διάδοση στην κοινότητα.

Η εξέλιξη αυτή εκτιμάται πως μπορεί να επιφέρει ουσιαστικές διαταραχές στην οικονομική δραστηριότητα, επηρεάζοντας ενδεχομένως κρίσιμες παραμέτρους της οικονομικής και κοινωνικής νέας καθημερινότητας, ακόμα και χωρίς την επιβολή περιοριστικών μέτρων με τη μορφή τοπικών ή ευρύτερων lockdown. Προβλήματα και στην εφοδιαστική αλυσίδα κάθε άλλο παρά μπορούν να αποκλειστούν, εξέλιξη η οποία αν προβληθεί σε παγκόσμιο επίπεδο, ενδέχεται να επιφέρει νέες καθυστερήσεις στην ομαλοποίηση από τις διαταραχές των προηγούμενων κυμάτων της πανδημίας.

Το οικονομικό επιτελείο επί του παρόντος παρακολουθεί και καταγράφει με ιδιαίτερη προσοχή τις εξελίξεις, χωρίς να προδικάζει αλλά και χωρίς να αποκλείει τίποτα. Αρμόδιες πηγές εκτιμούν πως σε διάστημα περίπου 7-10 ημερών θα υπάρχει η δυνατότητα σχηματισμού μιας σχετικά καθαρής εικόνας για τις νέες ανάγκες που θα προκύψουν σε οικονομικό επίπεδο και ειδικότερα εάν θα χρειαστεί και σε τι εύρος να ληφθούν νέα οικονομικά μέτρα στήριξης.

Στον προϋπολογισμό του 2022 έχει περιληφθεί ειδικό αποθεματικό Covid ύψους 1 δισ. ευρώ, ποσό το οποίο αν επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις ουσιαστικών διαταραχών, κινδυνεύει να αποδειχθεί πολύ σύντομα ανεπαρκές για την κάλυψη των αναγκών, στρέφοντας και πάλι τους προβολείς στα ταμειακά διαθέσιμα.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Η μεγάλη απειλή της Ομικρον για την ελληνική οικονομία… Της Έλενας Λάσκαρη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Πρώτα, τα σύνορα. Η υποκινούμενη εισβολή μεταναστών στον Εβρο δεν ήταν απλώς μια πρόκληση ή ευκαιρία αναταραχής από την πλευρά της Τουρκίας.

Απέβλεπε κυρίως να καταργήσει ή να ακυρώσει στην πράξη τη συνοριακή γραμμή. Και συνεπώς να καταστήσει αμφιλεγόμενο τον εθνικό χώρο και τα σύνορα που τον προσδιορίζουν (Φεβρουάριος – Μάρτιος 2020).

Ευτυχώς απετράπη. Αλλά από τότε εκδηλώθηκε μια μεθοδευμένη αμφισβήτηση της φύλαξης των συνόρων.

Υστερα, η θάλασσα. Οι καταγγελίες και οι αντιδράσεις σε Εβρο και Αιγαίο για την αντιμετώπιση των παράνομων μεταναστών εξελίσσονται σε μια καινοφανή αλλά γενικευμένη επιχείρηση.

Σε αυτές πρωτοστατεί ένα νεφέλωμα Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, μεταναστευτικών δικτύων, αλληλέγγυων, δημοσιογράφων, ευρωβουλευτών και βουλευτών, μέσων ενημέρωσης και κάθε λογής ακτιβιστών.

Ακόμη κι αν όσα τους αναστατώνουν κρύβουν κάποια δόση αλήθειας, τα συνοδεύει κι ένα τεράστιο φορτίο κατασκευασμένης και μεθοδευμένης υπερβολής.

Προφανώς οι φωνασκούντες δεν είναι όλοι ιμάντες της τουρκικής προπαγάνδας, ούτε υπηρετούν αδιακρίτως ύποπτα συμφέροντα ΜΚΟ και διακινητών. Ο επαγγελματικός ανθρωπισμός όμως στην εποχή μας είναι τεράστια μπίζνα.

Κι άλλωστε πέρα από τους ιδεοληπτικούς ή τους απατεώνες, υπάρχουν πάντα και οι «χρήσιμοι ηλίθιοι».

Μετά, τα νησιά. Η φωτογραφία ολοκληρώνεται με την ευθεία αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στα νησιά του Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα.

Ο Νίκος Δένδιας εξήγησε πρόσφατα στη Βουλή (7/10) πως ένα «νέο τουρκικό δόγμα» θεωρεί ότι η παραχώρηση στην Ελλάδα των νησιών με τις Συνθήκες της Λωζάννης (1923) και του Παρισιού (1947) έγινε «υπό την προϋπόθεση» της αποστρατιωτικοποίησής τους.

Και συνεπώς ο μη αφοπλισμός τους ανακινεί το ζήτημα της κυριαρχίας τους. Το οποίο δεν έχει κλείσει τελεσίδικα από τις παραπάνω Συνθήκες, αλλά μόνο «υπό προϋποθέσεις».

Πάμε από την αρχή, λοιπόν. Τα σύνορα. Η θάλασσα. Τα νησιά.

Μπορεί όλα αυτά να αποτελούν μεμονωμένα και ασύνδετα μεταξύ τους γεγονότα. Οποιος θέλει το πιστεύει, πριν βάλει τα γέλια.

Αν όχι, τότε εκδηλώνονται ταυτοχρόνως ένα σχέδιο και μία απειλή.

Το σχέδιο αποβλέπει να καταστήσει αμφιλεγόμενα, αδιευκρίνιστα ή «γκρίζα» τα ανατολικά σύνορα της χώρας. Κι ως εκ τούτου να αμφισβητήσει (ευθέως ή εμμέσως) την εθνική κυριαρχία στον χώρο αυτόν.

Η απειλή αφορά το Αιγαίο. Αν οι Συνθήκες ισχύουν υπό προϋποθέσεις, τότε δεν ισχύουν καθόλου. Και τότε μπορούμε να κουβεντιάσουμε από την αρχή σε ποιον ανήκει η θάλασσα και τα νησιά της.

Η τελευταία ιδέα της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ή έστω κάποιων στην Ευρωπαϊκή Ενωση όπως η αρμόδια επίτροπος Ιλβα Γιόχανσον) για να απαντήσει στις αντιδράσεις για τους μετανάστες είναι να δημιουργηθεί ένας «ανεξάρτητος μηχανισμός ελέγχου στα σύνορα σε συνεργασία με την Κομισιόν».

Ο «ανεξάρτητος μηχανισμός» θα διερευνά τυχόν καταγγελίες για παραβάσεις του διεθνούς δικαίου που θα διατυπώνονται κατά των ελληνικών Αρχών, της Ακτοφυλακής ή και κατά της Frontex.

Η ιδέα είναι απλώς ανατριχιαστική, αν δεν ήταν ανατριχιαστικά επικίνδυνη.

Συζητάμε δηλαδή αν η φύλαξη των συνόρων θα τεθεί υπό τον έλεγχο ενός «ανεξάρτητου μηχανισμού», ο οποίος θα πιστοποιεί ότι ο εθνικός χώρος φυλάσσεται όχι κατά τις επιταγές της εθνικής ασφάλειας αλλά κατά τις απαιτήσεις όποιου είναι αντίθετος ή αδιάφορος στη φύλαξή τους.

Πιο απλά το είχε πει ο Αλ. Τσίπρας όταν αναρωτιόταν αν έχει σύνορα η θάλασσα. Αλλά η ύπαρξη συνόρων δεν είναι άσκηση επί χάρτου, ούτε αφορά απλώς τα δικαιώματα όσων τα αμφισβητούν, τα παραβιάζουν ή τα ακυρώνουν.

Είναι άσκηση εθνικής κυριαρχίας αφού τα σύνορα είναι εκείνα που ορίζουν τον εθνικό χώρο. Η αμφισβήτησή τους, αυτόν αμφισβητεί.

Αναρωτιέμαι λοιπόν ποια χώρα θα σκεφτόταν να θέσει την εξωτερική φύλαξή της στις διαθέσεις κάποιου «ανεξάρτητου μηχανισμού ελέγχου» όχι των μεταναστευτικών ροών αλλά της ίδιας της χώρας. Και ποια κυβέρνηση θα μπορούσε να δεχθεί κάτι τέτοιο.

Θεωρητικά καμία.

Η Ελλάδα άλλωστε δεν είναι Φαρ Ουέστ. Είναι κράτος δικαίου με σύστημα δικαιοσύνης, το οποίο μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά κάθε πιθανή παρεκτροπή ή αδικοπραξία.

Δεν χρειάζεται σε αυτό ούτε τη συνδρομή της ΜΚΟ «Ο καλός διασώστης», ούτε την καθοδήγηση κάθε ακτιβιστή ή φίλου των παράνομων μεταναστών.

Κι αν πάλι υπάρχουν ενστάσεις, ο κάθε παραπονούμενος μπορεί να προσφύγει όπου τραβάει η ψυχή του. Αλλά να καταλύσουμε την εθνική κυριαρχία στο Αιγαίο για χάρη του οιουδήποτε παραπονούμενου δεν νομίζω ότι το συζητάει κανείς σοβαρά.

Παρατηρώ βεβαίως ένα τμήμα της αριστερής αντιπολίτευσης στη Βουλή, το Ευρωκοινοβούλιο και τον Τύπο να εκδηλώνει μια απρόσκλητη κι απρόκλητη ευαισθησία για τις πραγματικές ή ανυπόστατες καταγγελίες του νεφελώματος.

Ακόμη όμως κι αν η ευαισθησία τους είναι άδολη, καλοπροαίρετη ή ανιδιοτελής θα πρέπει να συμφωνήσουμε σ’ ένα απλό πράγμα: ότι η προστασία της εθνικής κυριαρχίας δεν είναι ζήτημα ευαισθησίας, ούτε ανθρωπισμού, ούτε φιλοξενίας και καλής καρδιάς.

Είναι ζήτημα ασφάλειας. Και ασκείται με όρους ασφάλειας.

Κι αν μάλιστα η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πολυσύνθετη απειλή στο Αιγαίο, η προάσπιση της κυριαρχίας της είναι καθαρά ζήτημα εθνικής φιλοτιμίας και υπόστασης.

Οταν λοιπόν η Τουρκία επιδιώκει να «γκριζάρει» τα όρια αυτής της κυριαρχίας δεν είναι ίσως καλή ιδέα να τη διευκολύνουμε.

Εστω και για ανθρωπιστικούς λόγους.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Η απειλή στο Αιγαίο… Του Γιάννη Πρετεντέρη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ευρύτερες αρνητικές συνέπειες, που αφορούν και τη χώρα μας, φαίνεται να έχει η αποχώρηση των Αμερικανών από το Αφγανιστάν, καθώς πέρα από τις ανακατατάξεις ισχύος στην εξαιρετικά ασταθή αυτή περιοχή, δημιουργείται τώρα και ένα νέο, τεράστιο προσφυγικό κύμα, που θα πλήξει και την Ελλάδα – τη στιγμή που η Αθήνα έχει θέσει, χωρίς αποτέλεσμα μέχρι στιγμής, αίτημα επιστροφής στην Τουρκία περίπου 2.000 μεταναστών που δεν δικαιούνται άσυλο. Μια Τουρκία, που αφού είχε κατηγορήσει την Ελλάδα για το φράγμα στον Έβρο, κατασκευάζει τώρα ένα τεράστιο τσιμεντένιο τείχος στα νοτιοανατολικά της σύνορα για την αντιμετώπιση της νέας απειλής. Και όλα αυτά ενώ επελαύνουν ακάθεκτοι στο Αφγανιστάν οι ακραίοι ισλαμιστές αντάρτες Ταλιμπάν, οι οποίοι έχουν ήδη καταλάβει περισσότερα εδάφη απ’ ό,τι κάθε άλλη περίοδο μετά την ανατροπή τους το 2001.

Έτσι, ουσιαστικής αντιστάσεως μη ούσης, είναι πλέον θέμα χρόνου να καταλάβουν ολόκληρη τη χώρα και δεν χρειάζεται να έχει κανείς εξειδικευμένες γνώσεις για να αντιληφθεί τι θα επακολουθήσει, γνωρίζοντας τα όσα συνέβησαν στο παρελθόν. Ενώ, όπως επεσήμαναν την περασμένη εβδομάδα οι «Financial Times», η Ρωσία εισχωρεί στο κενό ασφαλείας που έχει δημιουργήσει η απόσυρση των ΗΠΑ, επαναφέροντας την επιρροή που ασκούσε στην Κεντρική Ασία παλαιότερα η Σοβιετική Ένωση. Ήδη έχει αποστείλει τεθωρακισμένα στα σύνορα Τατζικιστάν – Αφγανιστάν και αναμένεται η συνέχεια, ενώ νέο κενό ασφαλείας δημιουργείται τώρα με την απόφαση του αμερικανού προέδρου να αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα και από το Ιράκ έως το τέλος του χρόνου. Γεγονός που ενθαρρύνει την Τεχεράνη να αυξήσει και πάλι την επιρροή της στην περιοχή αυτή διεκδικώντας τη γεωστρατηγική υπεροχή που είχε απολέσει, και ενώ παραμένει πάντα μετέωρη η επανάληψη των διαπραγματεύσεων για την αναβίωση της περιώνυμης συμφωνίας για τα πυρηνικά.

Δημιουργείται έτσι ένα νέο σκηνικό αστάθειας στην ευρύτερη περιοχή της Κεντρικής Ασίας και της Μέσης Ανατολής, που σηματοδοτείται από την αμερικανική αποχώρηση και την ταυτόχρονη ρωσική επιστροφή. Με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει στη μεταβατική εποχή που ζούμε, όπου έχουν ανατραπεί όλα τα γνωστά δεδομένα του παρελθόντος. Μόνο που μέσα σε αυτό το κλίμα της γενικότερης αβεβαιότητας ένα πράγμα παραμένει βέβαιο: Η νέα αύξηση του προσφυγικού κύματος, μετά την επέλαση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, όταν κανένα από τα άλλα προσφυγικά μέτωπα δεν έχει κλείσει. Και δεν θέλει και πολλή σκέψη για να γίνει κατανοητό ότι στη σημερινή κατάσταση που βρίσκονται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, το ζήτημα αυτό είναι βέβαιο ότι θα περιπλέξει ακόμη περισσότερο τα πράγματα, καθώς μάλιστα η Άγκυρα αρνείται να εφαρμόσει τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει απέναντι στην ΕΕ.

Το άρθρο Η νέα προσφυγική απειλή… Του Γιάννη Καρτάλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η επερχόμενη επέτειος των είκοσι ετών από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου θα λάβει χώρα υπό τη βαριά σκιά των εξελίξεων στο Αφγανιστάν. Η συζήτηση που έχει ήδη ξεκινήσει για τις επιπτώσεις τους στη διεθνή ασφάλεια, μετά την ολοκλήρωση ενός εικοσαετούς «Πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία», θα μας απασχολήσει για πολλά χρόνια. Εκτιμώ ότι η όποια προσπάθεια αποτίμησης θα γίνει πιο συγκροτημένα, αν συμπεριλάβει τέσσερις βασικούς άξονες: α) ορισμός ενός σύνθετου προβλήματος, β) αναλογικότητα, γ) ιστορικότητα, δ) συγκρατημένη αισιοδοξία. Ορισμός: Δεν αναφέρομαι στη γνωστή και ατέρμονη πολιτική και ακαδημαϊκή συζήτηση περί του ορισμού της τρομοκρατίας, αλλά στο σύνθετο και πολυάριθμο μωσαϊκό της ασφάλειας. Η εξελισσόμενη ανθρωπιστική τραγωδία στο Αφγανιστάν μας υπενθυμίζει (για μια ακόμη φορά) ότι πέρα από τους διεθνείς συσχετισμούς ισχύος και την κρατική ασφάλεια, υπάρχει και η προστασία της ίδιας της ανθρώπινης ζωής και υγείας, που αποτελούν βασικές προϋποθέσεις της ανθρώπινης ασφάλειας. Επί είκοσι χρόνια δαπανήθηκαν περί το 1 τρισεκατομμύριο δολάρια όταν, λ.χ., κάθε χρόνο, όπως καλά γνωρίζουμε, εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν από υποσιτισμό και εύκολα αντιμετωπίσιμες ασθένειες. Παράλληλα, οι φετινές μέγα πυρκαγιές στη Μεσόγειο μας υπενθύμισαν την επερχόμενη περιβαλλοντική κρίση-μια αντικειμενικά υπαρξιακή απειλή για τον πλανήτη και την ανθρωπότητα. Παρά ταύτα, τα είκοσι αυτά χρόνια από την 11η Σεπτεμβρίου, η διεθνής κοινότητα αποστέλλει τον προϋπολογισμό σ’ αυτό που τώρα φαίνεται ότι ήταν η λάθος διεύθυνση.

Αναλογικότητα: Τα παραπάνω μαρτυρούν ότι ανάλογα με το ποιου την ασφάλεια προτάσσουμε ως πιο σημαντική, όπως και σε ποια διάσταση της ασφάλειας δίνουμε μεγαλύτερη έμφαση, καθορίζεται η ύπαρξη ή μη αναλογίας στον τρόπο που αποκρινόμαστε στις σχετικές προκλήσεις. Εδώ η αντικειμενική διάσταση μιας απειλής μπορεί (και έχει συχνά) υποχωρήσει στον βωμό βραχυχρόνιων πολιτικών στόχων. Υπάρχει, ωστόσο, τουλάχιστον μια ακόμη σημαντική διάσταση του άξονα αναλογικότητα. Όσο άβολο και δυσάρεστο και αν ακούγεται, μετά από δεκαετίες συνύπαρξης με την τρομοκρατική απειλή, το συμπέρασμα είναι ότι πρόκειται για μια απειλή με την οποία πρέπει να μάθουμε να ζούμε. Ως εκ τούτου, στόχος της αντιτρομοκρατικής Πολιτικής δεν μπορεί να είναι η εξαφάνιση της απειλής, όπως διακήρυττε ο πρόεδρος Μπους μετά την 11η Σεπτέμβρη, αλλά η ανάσχεσή της. Η υιοθέτηση μη ρεαλιστικών στόχων πλήττει σοβαρά την αξιοπιστία της αντιτρομοκρατικής Πολιτικής και καθιστά την αποτυχία αναπόφευκτη. Αποτυχία που τρέφει τελικά την προπαγάνδα των τρομοκρατών και ενισχύει την ικανότητά τους για στρατολόγηση. Ιστορικότητα: Η άποψη ότι οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 σηματοδότησαν την ανάδυση μιας «νέας» και ριζικά παραλλαγμένης τρομοκρατίας, αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της κυρίαρχης συμβατικής σοφίας και του παγκόσμιου συλλογικού φαντασιακού. Ωστόσο, η ριζική διχοτόμηση της τρομοκρατικής δραστηριότητας σε «παραδοσιακή» και «νέα» είναι ενδεικτική μιας ιστορικά ελλειμματικής προσέγγισης στο θέμα. Αυτό γιατί η σύγχρονη τρομοκρατία δεν είναι ένα θεμελιωδώς ή ποιοτικά «καινούριο» φαινόμενο καθώς εδράζεται σε ένα ιστορικά εξελισσόμενο πλαίσιο. Πολλά από αυτά που βλέπουμε τώρα είναι γνωστά, και οι διαφορές είναι διαβάθμισης και όχι είδους. Μια άλλη παρενέργεια της κυρίαρχης ανιστορικότητας με την οποίο αντιμετωπίζουμε το φαινόμενο της τρομοκρατίας είναι ότι ξεχάσαμε ένα βασικό ιστορικό δίδαγμα. Η τρομοκρατία από μόνη της δεν είναι σε θέση να παράξει ουσιαστικά πολιτικά αποτελέσματα. Αυτό που παράγει ουσιαστικά πολιτικά αποτελέσματα είναι η απάντησή μας στην πρόκληση της τρομοκρατίας. Οπότε, ξαναγυρίζουμε στο κρίσιμο ζήτημα της αναλογικότητας. Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, η αντίδραση της διεθνούς κοινότητας σε ένα (εθνικιστικά υποκινούμενο) τρομοκρατικό χτύπημα τον Ιούνιο του 1914, πυροδότησε την έκρηξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και την αιματοβαμμένη μεταστροφή του διεθνούς συστήματος. Τα πρώτα χρόνια του αιώνα που διανύουμε καθορίστηκαν από την αντίδρασή μας στα (θρησκευτικά υποκινούμενα) τρομοκρατικά χτυπήματα της 11ης Σεπτεμβρίου.

Αισιοδοξία: Παρότι δύσκολο, υπό τη σκιά της τρέχουσας γεωπολιτικής και ανθρωπιστικής κρίσης, να αρθρώσει κανείς μια συγκρατημένη αισιοδοξία, υπάρχουν κάποια ερεθίσματα. Από το πεδίο της έρευνας και παραγωγής ιδεών, έχουμε κάποια αισιόδοξα μακροσκοπικά ευρήματα. Ο Steven Pinker στο σημαντικό, αν και αμφιλεγόμενο, βιβλίο του, The Better Angels of Our Nature (2011), καταγράφει την εμπειρικά θεμελιωμένη διαπίστωση ότι ιστορικά η βία, σε όλες τις εκφάνσεις της, βαίνει φθίνουσα. Οι Erica Chenoweth και Maria Stephan στο βιβλίο τους, Why Civil Resistance Works (2011), αναδεικνύουν ότι οι μη βίαιες μορφές πολιτικής αντίστασης είναι ιστορικά πιο αποτελεσματικές από τις βίαιες. Ο David Cannadine στο The Undivided Past: Humanity Beyond Our Differences (2012) προσφέρει μια αναθεωρητική ιστοριογραφία που μαρτυρά ότι οι βασικές κατηγορίες της ανθρώπινης ταυτότητας – Θρησκεία, κοινωνική τάξη, φύλο, φυλή, πολιτισμός και τα ταυτοτικά διαχωριστικά δίπολα που δημιουργούν έχουν ιστορικά υπάρξει πολύ λιγότερο αγεφύρωτα από την κυρίαρχη αντίληψη. Αντίστοιχα από το πεδίο της εφαρμοσμένης αντιτρομοκρατικής πολιτικής, ο Michael Leiter, πρώην διευθυντής του αμερικανικού αντιτρομοκρατικού κέντρου, με πρόσφατο άρθρο του στην «Washington Post», ισχυρίζεται ότι κατά τη διάρκεια της τελευταίας εικοσαετίας η διεθνής κοινότητα έχει οικοδομήσει νέα θεσμικά και επιχειρησιακά εργαλεία αντιτρομοκρατικής πολιτικής που καθιστούν τον κόσμο πιο ασφαλή από την απειλή της τρομοκρατίας απ’ ό,τι ήταν πριν την 11η Σεπτεμβρίου του 2001.

*αναπληρωτής καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και ερευνητικός εταίρος στο IΔΙΣ

Το άρθρο Η απειλή της Διεθνούς Τρομοκρατίας… Του Ανδρέα Γκόφα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Πριν αρκετά χρόνια λέγαμε ότι η Ευρώπη παρά τις δυσκολίες προχωράει προς την Ένωσή της. Και δεν ήσαν λίγοι αυτοί που εργάζονταν προς την κατεύθυνση αυτή με ζήλο και ανοικτούς ορίζοντες.
Σήμερα, ενώ έκλεισε η πρώτη εικοσαετία του 21ου αιώνα, πού βρισκόμαστε; Πού θέλουμε να πάμε; Ποιο είναι το όραμά μας; Τελικά δε, το όραμα των θεμελιωτών της σημερινής Ένωσης υπάρχει;

Για να κατανοήσουμε τη νέα κατάσταση, πρέπει να θυμηθούμε τις δυσκολίες στις όποιες αναφερόμασταν παλιά. Επρόκειτο για δυσκολίες εξωγενείς και ενδογενείς. Με δυό λόγια, είχαμε ν’ αντιμετωπίσουμε αφ’ ενός μεν το φόβο των δύο υπερδυνάμεων για το μέλλον και το ρόλο μιας ενωμένης και ισχυρής Ευρώπης, αφ’ ετέρου δε τις οικονομικές κυρίως διαφορές των μελών της.

Οι οικονομικές διαφορές υποθέσαμε ότι μπορούν σύντομα να γεφυρωθούν χάρις σε διάφορα προγράμματα, τα όποια ουσιαστικώς μετέφεραν μέρος του εισοδήματος που παρήγαγε ο ακαταπόνητος Βορράς προς τον Νότο. Οι εξωγενείς αντιρρήσεις αντιμετωπίζονταν κυρίως διά του NATO, δηλαδή του μηχανισμού εξάρτησης της ευρωπαϊκής άμυνας από την αμερικανική. «Όλα αυτά, έγραφε πριν μερικά χρόνια ο αείμνηστος Παναγιώτης Δρακόπουλος, εκδότης και φιλόσοφος, δεν ήταν βεβαίως προϊόντα σχεδιασμού επιδέξιων πιλότων, αλλ’ απλώς υποχωρήσεις σε πιέσεις, συναλλαγής, διαβρώσεις και, όχι σπανίως, εξευτελισμοί.

Μ’ όλα ταύτα, υπήρχε ένα όραμα, και μάλιστα με εντυπωσιακά σαφές περίγραμμα. .. “Αν προσθέσουμε σ’ αυτό τη νωπή τότε ακόμη χιτλερική εμπειρία και τη συνακόλουθη διαίρεση της Γερμανίας, θα κατανοήσουμε γιατί το όραμα της ευρωπαϊκής ένωσης στήριζε την υλοποίησή του στη φόρμουλα του συντηρητικού Αντενάουερ (επιβεβαιωμένη κατηγορηματικά από τον σοσιαλιστή Βάλτερ Σέελ), σύμφωνα με την όποια η Γαλλία θα ηγείται πολιτικά και πολιτιστικά, ενώ η Γερμανία θα προηγείται στα οικονομικά και διοικητικά της ένωσης.

Για τους οραματιστές της ενωμένης Ευρώπης από τον Δάντη έως τον Έλιοτ, όπως και για τους «Ιδρυτές Πατέρες» της Κοινότητας (προσωπικότητες κυρίως του οικονομικού και του δημοσιογραφικού κόσμου), η Ευρώπη είχε ίσως ακαθόριστα τελικά σύνορα, αλλά σαφές πρόσωπο: μιλούσαν για την ένωση μιας ομάδας κρατών με δημοκρατική παράδοση και φιλελεύθερη συνείδηση. Πέρα από τις οικονομικές σκοπιμότητες και τα πολιτικά αιτήματα, οι άνθρωποι αυτοί αισθάνονταν αποφασισμένοι «να προσπαθήσουμε τουλάχιστο να διαφυλάξουμε μερικά από τα αγαθά εκείνα στα όποια είμαστε κοινοί θεματοφύλακες και αυτά είναι η κληρονομιά της Ελλάδας, της Ρώμης και του Ισραήλ και η ευρωπαϊκή κληρονομιά, όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια», για να επαναλάβω τα λόγια του Τ.Σ. Έλιοτ

Στη βάση αυτήν που προηγούνται και με δεδομένα την σημερινή συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης, θα χρειαστεί να επιμείνουμε σ’ ένα σημείο άξιο ιδιαίτερης προσοχής: οι Ευρωπαίοι δεν απορρίπτουν την ιστορική τους παράδοση και τους παράγοντες που διαμόρφωσαν την ιδιοπροσωπία τους, αλλά αντιθέτως πάνω σε αυτά τα στοιχεία θεμελίωναν το αίτημα της ένωσης. Αυτά προσδιόριζαν και το αίσθημα πού έτρεφαν έναντι των γειτόνων τους στην απέναντι όχθη της Μεσογείου.

Έναντι του ‘Ισλάμ έχουν δώσει καθοριστικόν της πνευματικότητας τους αγώνα: προσπάθησαν (ανεπιτυχώς) να το κρατήσουν μακριά από τον μικρασιατικό χώρο αναπνοής της Κωνσταντινούπολης και τούς Αγίους Τόπους της θρησκείας τους (μια νοητή ευθεία πού αρχίζει από την Τραπεζούντα και καταλήγει στον κόλπο της Άκαμπα), όπως προσπάθησαν να το κρατήσουν μακριά από την Ευρώπη, πού την ήθελαν δική τους Γή και πατρίδα. Η ευρωπαϊκή συνείδηση και κληρονομιά έχουν σφραγισθεί -καθώς μαρτυρούν τα μεγάλα μνημεία της Γραμματείας της- με γεγονότα όπως ή μάχη τού Πουατιέ το 732 πού ανέκοψε την είσοδο τού Ισλάμ στην Ευρώπη από τα δυτικά Στενά της Μεσογείου και με τη μάχη της Βιέννης το 1683 πού ανέκοψε τη διείσδυση του από τα Στενά της ανατολής. Οι μάχες αυτές ήταν και αρχές μιας μακράς κι αιματηρής πορείας πλήρους απαλλαγής της Ευρώπης από το Ισλάμ, πού ολοκληρώθηκε στο δυτικό μέτωπο το 1492 με την ανακατάληψη όλης της Ιβηρικής χερσονήσου, και στο ανατολικό το 1923 με την απελευθέρωση της Βαλκανικής χερσονήσου,με την Κωνσταντινούπολη βλακωδώς να αφήνεται στην επιρροή ενός δεινού σήμερα εχθρού της Δύσης.

Επιμένω στο θέμα τού Ισλάμ διότι αυτό θα είναι εν’ από τα δύο μεγαλύτερα προβλήματα της ενωμένης Ευρώπης τα χρόνια που έρχονται, ενώ δεύτερο μεγάλο θα είναι το λεγόμενο melting pot. Το θέμα πλέον δεν είναι η στάση των εταίρων έναντι αυτής ή της άλλης μουσουλμανικής χώρας του άλλοτε Τρίτου Κόσμου. Το θέμα είναι ότι ήδη εδώ και λίγα χρόνια οι μονίμως εγκατεστημένοι στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης μουσουλμάνοι υπερβαίνουν τα 20 εκατομμύρια· συνιστούν άρα ένα κράτος χωρίς νόμιμη εκπροσώπηση και σύνορα, μεγαλύτερο όμως από το Βέλγιο, τη Δανία, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία ή την Ελλάδα.

Είμαστε, λοιπόν, μάρτυρες ενός μεγάλου ιστορικού γεγονότος: της εισόδου του Ισλάμ στην Ευρώπη, με τη συμπαράσταση ενός άκρατου δήθεν προοδευτικού λαϊκισμού. Τι μπορεί να συμβεί; Μήπως αρκετά θλιβερά γεγονότα στη Γαλλία μας δίνουν την απάντηση;

Το άρθρο Είναι απειλή το Ισλάμ για την Ευρώπη;… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Οι ερευνητές από τη Σχολή Κτηνιατρικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ ανέπτυξαν ένα μοντέλο με βάση το οποίο η πίεση στα οικοσυστήματα, η κλιματική αλλαγή και η οικονομική ανάπτυξη αποτελούν παράγοντες-«κλειδιά» που συνδέονται με τη διαφοροποίηση των παθογόνων όπως οι ιοί και τα βακτήρια που μπορούν να αποτελέσουν μελλοντικές απειλές για τη δημόσια υγεία.

Μεγαλύτερη «ποικιλία» ζωονόσων στις πιο εύπορες χώρες

Συγκεκριμένα οι ερευνητές εντόπισαν μεγαλύτερη «ποικιλία» ζωονόσων (νόσοι που μεταδίδονται από τα ζώα στον άνθρωπο) στις πλουσιότερες χώρες με μεγαλύτερη έκταση γης, περισσότερο πληθυσμό και αυξημένη δασική κάλυψη.

Η μελέτη επιβεβαίωσε επίσης ότι η αύξηση του πληθυσμού και η πυκνότητά του αποτελούν κύριους παράγοντες που οδηγούν στην ανάδυση ζωονόσων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός έχει εκτοξευθεί από τα περίπου 1,6 δισεκατομμύρια το 1900 σε 7,8 δισεκατομμύρια σήμερα, μια ιλιγγιώδης αύξηση η οποία ασκεί πιέσεις στα οικοσυστήματα.

Πώς αυξάνονται οι πιθανότητες να περάσουν τα παθογόνα το φράγμα των ειδών

Οπως ανέφερε ο αναπληρωτής καθηγητής Κτηνιατρικής Βιοστατιστικής και Επιδημιολογίας του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ Ναβνίτ Νταντ που ήταν εκ των κύριων συγγραφέων της μελέτης «καθώς ο παγκόσμιος πληθυσμός αυξάνεται, τόσο αυξάνεται και η ζήτηση για στέγη. Και για να καλυφθεί αυτή η ανάγκη οι άνθρωποι καταπατούν τα ενδιαιτήματα της άγριας ζωής με αποτέλεσμα να αυξάνεται η αλληλεπίδραση μεταξύ των άγριων ζώων, των οικόσιτων ζώων και των ανθρώπων. Αυτή η αλληλεπίδραση με τη σειρά της οδηγεί σε αύξηση των πιθανοτήτων να περάσουν τα παθογόνα το φράγμα των ειδών».

Από την πλευρά το ο καθηγητής Μεταδιδόμενων Νοσημάτων του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ Μάικλ Γουόρντ που ήταν επίσης εκ των κύριων συγγραφέων της μελέτης σημείωσε ότι «ως τώρα μοντέλα νόσων σαν και αυτό που αναπτύξαμε είναι περιορισμένα και συνεχίζουμε να πασχίζουμε να κατανοήσουμε γιατί αναδύονται νέες νόσοι. Οι πληροφορίες που παρέχει η μελέτη μας μπορούν να οδηγήσουν στην πρόληψη της επόμενης COVID-19».

Οι παράγοντες-«κλειδιά» σε επίπεδο χωρών

Οι ερευνητές ανακάλυψαν παράγοντες σε επίπεδο χωρών οι οποίοι προβλέπουν την εμφάνιση τριών κατηγοριών νόσων: τις ζωονόσους, τις αναδυόμενες νόσους (νέες ασθένειες ή ασθένειες που εμφανίζονται πλέον με μεγαλύτερη συχνότητα σε νέα μέρη του κόσμου) και τις ανθρώπινες νόσους. Για την ανάπτυξη του μοντέλου τους χρησιμοποίησαν 13.892 συνδυασμούς παθογόνων και χωρών και 49 διαφορετικές κοινωνικο-οικονομικές και περιβαλλοντικές μεταβλητές. Αναλύθηκαν πληροφορίες από 190 χώρες με βάση στατιστικά μοντέλα ώστε να διερευνηθεί ο κίνδυνος εμφάνισης ζωονόσων και αναδυόμενων νόσων σε κάθε χώρα.

Παγκόσμιος χάρτης που δείχνει την ποικιλομορφία των παθογόνων που προκαλούν ζωονόσους.

Κόκκινο χρώμα: υψηλή ποικιλομορφία

Πράσινο χρώμα: χαμηλή ποικιλομορφία

Οι περιοχές που βρίσκονται στο «κόκκινο»

Με βάση τα ευρήματα, παράγοντες που συνδέονται με αύξηση εμφάνισης ζωονόσων είναι η έκταση γης, η πυκνότητα του πληθυσμού και η δασική κάλυψη. Περιοχές με μεγάλη διαφοροποίηση ζωονόσων περιλαμβάνουν την Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική, τη Λατινική Αμερική, την Αυστραλία και την Κίνα.

Μεγαλύτερος κίνδυνος εμφάνισης αναδυόμενων ασθενειών εντοπίζεται σε περιοχές όπως η Ευρώπη και η Βόρεια Αμερική. Παράγοντες που φάνηκε να συντελούν στην εμφάνιση νέων νόσων είναι η έκταση της γης, η πυκνότητα του πληθυσμού και ο δείκτης ανθρώπινης ανάπτυξης.

Παράγοντες που φάνηκε να συντελούν στην εμφάνιση ανθρωπονόσων είναι η υψηλή δαπάνη υγείας κατά κεφαλή, η μέση ετήσια θερμοκρασία, η έκταση της γης, η πυκνότητα του πληθυσμού, ο δείκτης ανθρώπινης ανάπτυξης και οι βροχοπτώσεις. Περιοχές με μεγάλο κίνδυνο εμφάνισης νέων ανθρώπινων νόσων περιλαμβάνουν τη Βόρεια Αμερική, τη Λατινική Αμερική, την Κίνα και την Ινδία.

Η επίδραση του καιρού και η ανθρώπινη ευθύνη

Οι ερευνητές υπογράμμισαν ότι οι μεταβλητές του καιρού μπορούν να επιδράσουν στη διαποικίληση των ανθρώπινων νόσων. Σε υψηλότερες θερμοκρασίες τείνουν να εμφανίζονται περισσότερα αναδυόμενα παθογόνα. Προσέθεσαν ότι ο συνδυασμός όλων των παραγόντων που μελετήθηκαν επιβεβαιώνει ότι η ανθρώπινη ανάπτυξη – συμπεριλαμβανομένης της κλιματικής αλλαγής στην εμφάνιση της οποίας επιδρά ο άνθρωπος – όχι μόνο καταστρέφει το περιβάλλον αλλά είναι και υπεύθυνη για την ανάδυση μολυσματικών νόσων όπως η COVID-19.

Κλείνοντας ο καθηγητής Γουόρντ τόνισε ότι όλες οι χώρες θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα μοντέλα της ομάδας προκειμένου να επικαιροποιήσουν τις στρατηγικές τους για τη δημόσια υγεία ώστε να αποτρέψουν την εμφάνιση πιθανών μελλοντικών πανδημιών.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΜΑ

Πηγή: in.gr

Το άρθρο Η απειλή νέας πανδημίας : Οι παράγοντες που την προβλέπουν – Πού υπάρχει αυξημένος κίνδυνος εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ι. Πτωχεύσαμε το 2010 με δημόσιο χρέος μεγαλύτερο του 100/100 του ΑΕΠ (Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος).

● Σήμερα η υπέρβαση έχει περάσει το 200/100.

Οι αγορές εξακολουθούν να μας δανείζουν. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤΕ) μας εγγυάται.

● Κ ρ ί σ ι μ ο : Η ΕΚΤΕ εγγυάται. Εμείς όμως χρωστάμε (!!!).

ΙΙ. Διοχετεύεται ότι τα δημόσια χρέη δεν ενοχλούν. Δεν εξοφλούνται (!!!).

● Όσοι έτσι μιλούν αγνοούν την φυσιογνωμία του €.

Δύο είναι οι κατηγορίες των νομισμάτων. Οι πλούσιες – πλεονασματικές χώρες έχουν ισχυρά Νομίσματα: Νομίσματα “αποθεματικά”. Είναι “κ ο υ μ π α ρ ά δ ε ς” για τα παγκόσμια περισσεύματα. Τέτοιο νόμισμα – κουμπαράς – στην Ευρώπη υπήρξε – κυρίως – το γερμανικό μάρκο.

● Χώρες υπερχρεωμένες χρησιμοποιούν το νόμισμά τους ως χειραγωγούμενο συντελεστή κόστους. Υποτιμούν, δηλαδή, για λόγους επιβίωσης.

ΙΙΙ. Το 1991 έφθασε η ώρα της ελεύθερης κίνησης χρήματος στην Ευρώπη. Έγινε φανερό πως όλο το χρήμα θα εγκατέλειπε τον Νότο. Θα πήγαινε στο μ ά ρ κ ο.

Για να επιβιώσει ο Νότος αναδείχθηκε το €.

● Σχεδιάστηκε κατ’ εικόνα του μάρκου: ως νόμισμα αποθεματικό. Συμφωνήθηκαν ετήσια ελλείμματα κάτω του 3% του ΑΕΠ. Επίσης, δημόσιο χρέος ίσο προς το 60% του αυτού μεγέθους (ΑΕΠ) (Maastricht 10.12.91).

IV. Η Πανδημία οδήγησε σε αναστολή των ορίων Maastricht. Όχι σε κατάργηση. Κάθε εκταμίευση μη παραγωγική είναι πληθωριστική. Το ίδιο και κάθε χάρισμα χρέους. Κάποιος θα πληρώσει ό,τι χαρίζεται (!!!). Άλλως το χρήμα πληθωρίζεται.

● Μεταφέρεται από το Βορρά αξία στο Νότο. Γίνονται, δηλαδή, οι Βόρειοι δεκανίκι του υπερχρεωμένων Νοτίων (!!!).

Τέτοιο αποτέλεσμα είναι αδύνατο να αποδεχθεί ο Βορράς.

*έγκριτος νομικός και πρόεδρος του Μορφωτικού Ιδρύματος «Ελευθέριος Βενιζέλος»

Το άρθρο Οικονομία: η σιωπηρή απειλή του χρέους… Του Γεωργίου Κ. Στεφανάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Πλησιάζοντας προς τις γιορτές, οι πολλοί έχουν στραμμένο το βλέμμα τους στην 14η Δεκεμβρίου, ημερομηνία που θα ανοίξει, αν ανοίξει οι αγορά, ενόψει των Χριστουγέννων.

Βεβαίως οι υπάρχοντες δείκτες δεν είναι για την ώρα ευνοϊκοί και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με σιγουριά τι ακριβώς πρόκειται να συμβεί. Οι αρμόδιοι της Επιτροπής που εμφανίζονται στα κανάλια, έχουν πολλές επιφυλάξεις για το άνοιγμα της αγοράς.

Όμως λίγες ημέρες πριν, στις 10 και 11 Δεκεμβρίου, στις Βρυξέλλες, πρόκειται να δοθεί μια μεγάλη μάχη για το θέμα των κυρώσεων σε βάρος της Τουρκίας, λόγω της επιθετικής στάσης της, απέναντι σε δύο μέλη της Ε.Ε., την Ελλάδα και την Κύπρο.

Η δεύτερη μάχη αφορά στην ουσία, όσο κι αν κάποιοι δεν το καταλαβαίνουν, το μέλλον της πατρίδας μας και την παρουσία μας ως Έθνους σε αυτό το κομμάτι της γης. Κι αυτό γιατί η γειτονική μας χώρα ορέγεται τις θάλασσές μας, αλλά και εδάφη, που αποτελούν πατρογονικές εστίες για τους Έλληνες εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Αν απ’ ότι φαίνεται για την ώρα επικρατήσουν οι Γερμανικές απόψεις στο Συμβούλιο των Αρχηγών της Ε.Ε. και οι κυρώσεις παραπεμφθούν για το μέλλον, θα είναι σαν να έχουν οι εταίροι μας δώσει το πράσινο φως, για να προχωρήσει η Τουρκία σε περισσότερες επιθετικές ενέργειες.

Τόσο δυτικά του 28ου μεσημβρινού δηλ. ανατολικά και νότια της Κρήτης, όσο και στην Κύπρο προχωρώντας στον εποικισμό της κλειστής μέχρι πρόσφατα πόλης της Αμμοχώστου, που ήταν πριν από την εισβολή του 1974, την κατοικούσαν αποκλειστικά Ελληνοκύπριοι.

Η γαλλική πίεση μπορεί να αποδώσει ένα κάποιο συμβιβασμό, που μεταφράζεται σε κυρώσεις χάδι, που δεν θα πονέσουν τον Σουλτάνο της Άγκυρας, με αποτέλεσμα να αφεθεί ελεύθερος να συνεχίσει ανενόχλητος την αναθεωρητική και επιθετική του δραστηριότητα.

Η Ελλάδα, με εγκληματική ευθύνη πολλών κυβερνήσεων, δεν φρόντισε την αμυντική της θωράκιση, μια και βρέθηκε αρχικά με τα μνημόνια στην πλάτη και την απαγόρευση από τους δανειστές να δοθούν χρήματα για εξοπλιστικά προγράμματα και στη συνέχεια με το δόγμα της τετραετίας Σύριζα, στο οποίο επικρατούσε η άποψη, ότι δεν δίνουμε δεκάρα για τις Ένοπλες Δυνάμεις και θα ρισκάρουμε την περίπτωση μιας επιθετικής δραστηριότητας, από την πλευρά της Τουρκίας.

Έτσι άφησαν και τα υπάρχοντα οπλικά-αμυντικά συστήματα χωρίς συντήρηση, χωρίς τις αναγκαίες αναβαθμίσεις, χωρίς ανταλλακτικά με αποτέλεσμα να μην είναι όλα ετοιμοπόλεμα.

Το πάθημα της Αρμενίας στο Ναγκόρνο Καραμπάχ χρειάζεται να γίνει μάθημα σε όσους πολιτικούς με περισσή επιπολαιότητα δεν φρόντισαν να διατηρήσουν την ισορροπία στρατιωτικών δυνάμεων, ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία.

Κι αυτό γιατί οι Αρμένιοι περίμεναν τη σύμμαχο τους Ρωσία να τους σώσει από τα νύχια των Αζέρων. Όμως με τις πλάτες της Τουρκίας και με την ανοχή της Μόσχας, το Αζερμπαϊτζάν κατάφερε να κερδίσει επί του πεδίου της μάχης, με οδυνηρό αποτέλεσμα την προσφυγιά και την εκπαραθύρωση για τους Αρμένιους κατοίκους του Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Η λεγόμενη ομάδα Μινσκ, που την αποτελούσαν εκτός της Ρωσίας, οι ΗΠΑ και η Γαλλία, που έκανε τις διαπραγματεύσεις για την λύση του προβλήματος στην περιοχή, βρέθηκε εκτός παιχνιδιού, με εξαίρεση την Μόσχα, που τα βρήκε με την Άγκυρα. Αποτέλεσμα ήταν να ηττηθούν οι Αρμένιοι, που δεν είχαν τα μέσα να ανταποκριθούν στρατιωτικά.

Θα πει κανείς, να μπει η Ελλάδα σε μια κούρσα εξοπλισμών ανάλογη με αυτή της Τουρκίας; Βεβαίως όχι. Όμως υπάρχουν εξοπλιστικά προγράμματα χαμηλού κόστους και υψηλής αποτρεπτικής ισχύος.

Για παράδειγμα η νέα τεχνολογία των drones, που έχει πολύ χαμηλότερο κόστος από αυτό ενός μαχητικού αεροσκάφους και μικρότερο κίνδυνο, μια και δεν υπάρχει πιλότος πάνω σε αυτό, το ιπτάμενο μέσο.

Την ώρα που η Τουρκία έφτιαχνε ναυπηγεία για την κατασκευή πολεμικών πλοίων και εργοστάσια παραγωγής οπλικών συστημάτων, στην Ελλάδα κλείναμε τα δικά μας ναυπηγεία και απαξιώναμε τα εργοστάσια αμυντικού εξοπλισμού.

Τώρα η κυβέρνηση τρέχει και δεν φτάνει να καλύψει τα κενά, όταν ο επιθετικός και γείτονας απειλεί και ταυτόχρονα ενεργεί, χωρίς κανείς να τον εμποδίζει σε βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Είναι τόση η επιθετικότητα του, που δεν υπολογίζει ούτε αποφάσεις του ΟΗΕ όπως συμβαίνει στην Κύπρο, ούτε το Διεθνές Δίκαιο όπως συμβαίνει στην Α. Μεσόγειο. Οι δηλώσεις συμπαράστασης από Αμερική και Ευρώπη δεν συγκινούν τον Σουλτάνο της Άγκυρας και δεν αποτρέπουν τα επεκτατικά σχέδιά του.

Η Κύπρος πέρα από το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου, που στάθηκε αφορμή για την εισβολή του 1974, εγκαταλείφθηκε πολύ πριν, όταν επί χούντας αποσύρθηκε η Ελληνική Μεραρχία από την Μεγαλόνησο. Έτσι την βρήκε άοπλη στην ουσία ο Αττίλας, που υλοποίησε σχέδιο του 1956 για διχοτόμηση της Κύπρου.

Κάτι ανάλογο ζητούν τώρα οι Τούρκοι, με την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου. Τα θέλουν απροστάτευτα, για να γίνουν βορά στις επιθετικές τους ορέξεις με την πρώτη ευκαιρία. Δεν το κρύβουν άλλωστε. Με τον χάρτη της γαλάζιας πατρίδας που παρουσίασαν και έναν δεύτερο του χώρου ευθύνης για την έρευνα και διάσωση, χωρίζουν στη μέση το Αιγαίο και στρώνουν το χαλί για τα επόμενα βήματα τους.

Ήδη έχουν στα Μικρασιατικά παράλια την επονομαζόμενη Στρατιά του Αιγαίου και έχουν ναυπηγήσει δεκάδες αποβατικά σκάφη. Παράλληλα κάνουν συνεχώς αποβατικές ασκήσεις, με σενάρια κατάληψη νησιών. Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια που λένε.

Η Ελλάδα δεν πρέπει να περιμένει ως μάνα εξ ουρανού καμιά βοήθεια από τρίτους. Καλή είναι η διπλωματία, καλές οι συμμαχίες, όμως επί του πεδίου, αν παραστεί ανάγκη, θα βρεθεί μόνη της να τα βγάλει πέρα με τον εθνικιστή-ισλαμιστή γείτονα, που έχει καταφέρει να αφιονίσει μια μεγάλη μερίδα της κοινής του γνώμης, σε βάρος της Ελλάδας.

Αυτά τα δεδομένα οφείλουν να γνωρίζουν πολιτικοί και πολίτες και να σοβαρευτούμε όλοι, μια και δεν είναι καιρός για ανόητους καβγάδες και εμφυλιοπολεμικού τύπου ιαχές. Είναι ώρα ευθύνης όλων, μια και είναι η ενότητα, είναι η μόνη ελπίδα να σωθούμε από τον επιθετικό γείτονά μας που καιροφυλακτεί…

Το άρθρο Η απειλή είναι προ των πυλών … Του Τάσου Παπαδόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.