Το ζήτημα δεν είναι τι τελικά δεν είναι στημένο σ αυτή την χώρα.

Το θέμα είναι ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν παιδίατρος, έγινε επιμελητής κλινικής στην επαρχία, άνοιξε τα Coffee Island (!) και τα έδωσε franchising διεθνώς, μπήκε στις μεγάλες πόλεις και έγινε μετά παράγοντας ομάδας, πρόεδρος ομοσπονδίας, και κατέληξε τελικά να στήνει μέχρι και σχολικά παιχνίδια (αφήστε που στα νιάτα του λέει ήταν….αθλητής)

Καριέρα ο μπαγάσας : από επιστήμονας της ιατρικής φαίνεται ότι αγαπούσε χρήμα και παραγοντισμό περισσότερο από το να θεραπεύει παιδιά (αλλά τα βοηθούσε τελικά να μπουν με μοριοδότηση σε πανεπιστήμιο στήνοντας αγώνες μέχρι και σε …λύκεια!)

Ξέρετε όμως ποιον λυπάμαι ; εκείνον τον έναν μαθητή που έμεινε έξω τότε που έδινε αυτός ο τύπος εισαγωγικές, για να περάσει στην Ιατρική…

Και ξέρετε γιατί ; Διότι μπορεί εκείνο το παιδί να κατέληξε σήμερα πχ υπάλληλος στα Coffee Island ή φροντιστής σε ομάδα, με στημένα παιχνίδια του τύπου αυτού…

Ελλάς το μεγαλείο σου..

Το άρθρο Καριέρες πλουτισμού σε στημένη χώρα… Του Ηλία Καραβόλια εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η ανάδειξη της Ακαδημίας του Πλάτωνα και η σύνδεσή της με το Λύκειο του Αριστοτέλη ως Υπόδειγμα

Οι συντελεστές των εξελίξεων

Το Αστικό Φαινόμενο, σε όλες τις κλίμακες έκφρασής του

-Χωροταξική/μακροχρόνια, μητροπολιτική, πολεοδομική, οικιστική, σχέση υπαίθρου/δομημένου χώρου- συνιστά μια ιδιαίτερα σύνθετη & πολύπλευρα διαρθρωμένη, πραγματικότητα. Η διερεύνηση του, δεν μπορεί παρά να έχει ως αφετηρία τον προσδιορισμό των κύριων εκείνων παραμέτρων που επενεργούν στο έδαφος του και το καθορίζουνˑ με κεντρικό στόχο τη συναρμογή τους στην μελλοντική εξέλιξη του Urbis, στη βάση των αρχών της βιωσιμότητας, τις οποίες ο σχεδιασμός καλείται να υπηρετήσει και να διασφαλίσει: άρθρωση με ευρύτερες ενότητες, χωρική τυπολογία, μορφή, ορθολογική συν-πλοκή των δραστηριοτήτων, λειτουργικότητα.

Συγκεκριμένα, η ευρωπαϊκή και ειδικότερα η κοινοτική διάσταση και η Μεσογειακή, αποτελούν μια νευραλγική συνιστώσα των μητροπολιτικών εξελίξεων της Αττικήςˑ ωστόσο, οι συγκυρίες υπαγορεύουν μια σαφώς ευρύτερη γεωπολιτική προσέγγιση.

Το μέλλον της αστικής συνάθροισης της πρωτεύουσας, υπό την ανωτέρω οπτική, (εξακολουθεί να) συναρτάται άμεσα, από μια σειρά κρίσιμων συντελεστών στην κορυφή των οποίων βρίσκονται:

-Ο ρόλος, η βαρύτητα, η διαπλοκή της στο τρέχον και στο αναδυόμενο γεωπολιτικό γίγνεσθαι και η δυνατότητά της να αντλήσει από την οργανική της σύνδεση με το διεθνικό σύστημα ροών/δικτύων: (γεω)πολιτικών, οικονομικών, τεχνολογικών, κοινωνικών, πολιτισμικώνˑ

-Η συνολική επάρκεια & ικανότητα του συστήματος παραγωγής χώρου: χρήσεις γης/ κινητικότητας-υποδομών, ικανών να ανταποκριθούν στις τρέχουσες απαιτήσεις και να προκαταλάβουν τις επερχόμενεςˑ οι οποίοι δεν είναι ανεξάρτητοι από το ιδεολογικό υπόβαθρο που διέπει τις χωρικές παρεμβάσειςˑ και πρωτίστως από τον πολιτικό τάπητα και τις διακυμάνσεις του – την λήψη δηλαδή των αποφάσεων για τη χωροταξία, σε βάθος χρόνου.

Καθιστώντας αναγκαίο ένα «Χωροταξικό Υπόδειγμα» σε επίπεδο Επικράτειας – εδραίου θεσμικά, μακροχρόνιου, ικανού να προσανατολίσει και κυρίως να προϊδεάσει τις εξελίξεις και τις συνεπακόλουθες ρυθμίσεις σε μητροπολιτικό και αστικό επίπεδοˑ «εκτρέποντας», παράλληλα, ιδεοληπτικούς αφορισμούς και αβέβαιες πολιτικές & διοικητικές εναλλαγές.

Πρόκειται για σχεδιαστική βαθμίδα – οδηγός για τις υποκείμενες κλίμακες. Απαραίτητη. Ελλείψει αυτής, το ισχύον Ρυθμιστικό Σχέδιο και κάθε προγραμματισμός, υπολείπονται στον σαφή προσδιορισμό κρίσιμων μεγεθών: Υπάρχει σήμερα θεσμοθετημένη προγραμματική στόχευση μεσομακροπρόθεσμη για την πρωτεύουσα, πληθυσμιακή & δραστηριοτήτων; Συνολική, τομεακή και για τις επιμέρους χωρικές ενότητες;

Πως συνεπώς θα κατανεμηθεί η οικιστική δυναμική στο έδαφος της π.χ. στη Δυτική Αττική; Ή σε περίπτωση περιοχών, κεντρικών κυρίως που απαιτούν «από-συμπίεση» [λόγω τάσεων υπερτουρισμού], πως θα ποσοτικοποιηθεί η αποσυγκέντρωση;

Διότι τα παραπάνω, μεταφράζονται χωρικά και στο εύρος των επεκτάσεων ή και σε ενδεχόμενους περιορισμούς χρήσεων. Η εμπειρική αντιμετώπιση δεν επιτρέπει «στέρεες» τεχνικά λύσεις.

Επιτεύγματα, φαινόμενα κρίσης, ανοιχτά ζητήματα & αναφυόμενες προκλήσεις.

Ασφαλώς το πολεοδομικό συγκρότημα της Αττικής -παρόλες τις παθογένειες, έχει σημειώσει, αναντίρρητα, καίριες βελτιώσεις στο ανθρωπογενές περιβάλλον της

Χάρη στη Διαρθρωτική Ενωσιακή Πολιτική, πρωτίστως, αλλά και άλλων χρηματοδοτικών μέσων[συγχρηματοδοτούμενων και εργαλείων αυτοχρηματοδότησης], ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, η πρωτεύουσα έχει αποκτήσει έναν ισχυρό πυρήνα Τεχνικών & Κοινωνικών Υποδομών: πιο ανάγλυφα στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, και γενικότερα στις οδικές, στις λιμενικές & αερολιμενικές υποδομές. Παράλληλα, μέσω της Περιβαλλοντικής στρατηγικής, βελτίωσε την ποιότητα του αέρα, των υδάτων και προστάτεψε & ανέδειξε, σε ένα κάποιο βαθμό, τον ιστορική και φυσικό της πλούτο.

Συνέβαλαν επίσης καθοριστικά στη συγκράτηση της αστυφιλίας από τον περιφερειακό χώρο προς την Αττική, τουλάχιστον έως τις αρχές της τρέχουσας δεκαετίας, διαδραματίζοντας αποφασιστικό ρόλο στην μη περαιτέρω διόγκωσή της.

Οι παραπάνω δράσεις, που ενδυναμώνουν τη Συνοχή, προδήλως, καλύπτουν μέρος μόνον των αναγκώνˑ ενώ η Αθήνα, ως ζωντανός οργανισμός, συνεχίζει να αντιμετωπίζει σειρά ζωτικών χωροταξικών προβλημάτων και πολεοδομικών, ανισορροπιών, χρόνιων ή και συγκυριακών, ενώ νέα στοιχήματα αναφύονται:

Ο δημόσιος χώρος, συχνά υπολείπεται, όχι μόνον μορφολογικά σε σχέση με τα ευρωπαϊκά σταθερότυπαˑ τα φαινόμενα κυκλοφοριακών συμφορήσεων, ιδίως στους άξονες των Νότιων και Δυτικών περιοχών της, αυξάνονται. Οι τάσεις κοινωνικών εξώσεων και περιθωριοποίησης, σε συνδυασμό με την οξυνόμενη στεγαστική κρίση, προκαλούν κοινωνική αναταραχή. Η προστασία και ανάδειξη των ανάγλυφων αποτυπωμάτων μιας μοναδικής πορείας, αδιάλειπτης στο χρόνο, έχουν ακόμη «δρόμο» να διανύσουν.

Η ομογενοποίηση μιας αδιάφορης αισθητικής και η ουσιαστικά περιορισμένη παρουσία της τέχνης στο Urbis, υποβαθμίζει το χώρο – δημόσιο και ιδιωτικό. Το αστικό συγκρότημα της πρωτεύουσας τίθεται μπροστά σε νέα πεδία – η εισαγωγή των νέων Τεχνολογιών Αιχμής στις κρίσιμες συνιστώσες που το συγκροτούν, βρίσκεται μεταξύ των κύριων στοιχημάτων/προτεραιοτήτων. Οι αστικές μεταφορές -ιδιωτικές και δημόσιες- αποτελούν το πιο εύγλωττο παράδειγμα.

Η Αττική, και γενικότερα ο ελληνικός χώρος, ασφαλώς, μπορούν να αναβαθμιστούν – να βρουν το ρόλο τους στο αναδυόμενο οικουμενικό γίγνεσθαι. Η «Αθήνα 2004» το απέδειξε.

Στη συνέχεια των ΟΑ 2004 δεν έλλειψαν οι πρωτοβουλίες βελτίωσής της – τόσο από πλευράς της Πολιτείας, όσο και ιδιωτικών φορέων και της επιστημονικής κοινότητος, αλλά και από πλευράς της κοινωνίας των πολιτών.

Ωστόσο παρά τις αναντίρρητα σημαντικές προσπάθειες έκτοτε, που είχε αφετηρία τη συνέχιση ή παραγωγή και κυρίως τη μεταφορά του «Υποδείγματος» της Αττικής 2004, και συνέχισε με ένα

ιδιότυπο laissez faire, ο δομημένος χώρος της επικράτειας χαρακτηρίζεται από κρίση, οξύτατη σε ορισμένες περιπτώσεις, καθιστώντας αναγκαία την αλλαγή προγραμματικού προτύπου.

Στον ολκό των πρωτοβουλιών που επιχειρούνˑ να συμβάλλουν στην οικοδόμηση ενός τέτοιου νέου μοντέλου, εντάσσεται και η παρούσα έκδοση. Έχοντας αφετηρία τη διατύπωση καίριων προβληματισμών στα διαφοροποιημένα σχεδιαστικά επίπεδα (ΕΕ, Εθνικά, Περιφέρεια, Τοπικό):

• Θα μπορούσαν οι πολεοδομικές στρατηγικές των χωρών μελών της κοινότητας, μεμονωμένες, στο τρέχον περιβάλλον έντονων γεωπολιτικών ανακατατάξεων, όπου η ελκυστικότητα του εδάφους συνιστά καταλυτικό παράγοντα, να αντιμετωπίσουν τη μείζονα πρόκληση της χωρικής ανταγωνιστικότητας;
• Μπορούν τα διαφορετικά συστήματα χωρικού προγραμματισμού των εταίρων της ΕΕ -τα οποία επηρεάζονται, σε κάποιες περιπτώσεις αποφασιστικά, από τομεακές πολιτικές της- να συγκροτήσουν ένα ενιαίο Ευρωπαϊκό Χωροταξικό Πλαίσιο, σε αλληλοτροφοδοτούμενη σχέση;

• Μπορεί μια τέτοια πρωτοβουλία να έχει εσωστρεφή χαρακτήρα ή το ‘άνοιγμα’ στον αναδυόμενο (γεω)οικονομικό & γεωστρατηγικό και εδαφικό διεθνή καταμερισμό, αποτελεί την πραγματι-στική εναλλακτική;
• Μπορεί η ανάδειξη & ενθυλάκωση των ειδικών χαρακτηριστικών ενός χώρου στις σχεδιαστικές διαδικασίες μιας χωρικής ενότητας, ανεξαρτήτου κλίμακος, -αυτών που τον καθιστούν έναν ξεχωριστό «Τόπο»- να συνεχίζουν να λαμβάνονται πλημμελώς υπόψη ή και να αγνοούνται;

Η αλλαγή «Χωροταξικού Παραδείγματος» ως αναγκαιότητα.

Το παρόν, επιχειρεί να δώσει απαντήσεις ή ακριβέστερα, ερεθίσματα για ένα ευρύτερο δημόσιο διάλογο, σε μια σειρά κεντρικών παραμέτρων που στοιχειοθετούν το σύγχρονο Αστικό Φαινόμενο στην Αττική στη χώρα -και εκ των πραγμάτων- (και) στη Γηραιά Ήπειρο και ευρύτερα.

Να μελετήσει τάσεις που επηρεάζουν τις μελλοντικές του εξελίξειςˑ να εξετάσει τη σκοπιμότητα και να προτείνει ένα πλαίσιο Ευρωπαϊκής Πολιτικής για το Χώρο και για το Έδαφος της Ελληνικής Επικράτειαςˑ προϋποθέσεις sine qua non για τη διερεύνηση βιώσιμων εναλλακτικών για το Λεκανοπέδιο Αττικής και για το μείζον θέμα της εξυγίανσης της ευρύτερης περιοχής της Ακαδημίας Πλάτωνα & της σύνδεσης της με το Λύκειο του Αριστοτέλη.

Λαμβάνοντας υπόψη την ανάγκη υπέρβασης της «λογικής» του «Εκατόγχειρα» της εγχώριας πολεοδομικής παθολογίας και της συγκρότησης ενός νέου «Υποδείγματος» η εξεταζόμενη θεματική, προσεγγίζεται στη βάση τριών αλληλοτροφοδοτούμενων αξόνων:

• Διεθνική/Ευρωπαϊκή, Εθνική/Τοπικήˑ
• Ενός καινούργιου «Παραδείγματος», με τη δημιουργία του πολιτιστικού Διαδρόμου Ακαδημίας Πλάτωνα-Λυκείου, ως έκφανση της νέας αστικότητοςˑ
• Μια νέας μεθοδολογίας κατάλληλης να διαχειριστεί προγραμματικά τη ρευστότητα της τρέχουσας συγκυρίας.

Το βιβλίο αποτελείται από αυτοτελή άρθρα της τελευταίας κυρίως πενταετίας, -με σαφή πρόθεση τη συνεκτική τους σύνθεση, βασισμένη στην αλληλοτροφοδοτούμενη σχέση θεωρητικής συγκρότησης και εμπειρίας, σε τομείς που άπτονται της πολύπλευρης προγραμματικής πρακτικής ‘in situ’- επί του πεδίου.

Αρθρώνεται ως εξής:

Το πρώτο κεφάλαιο θέτει ένα πρωτεύον ερώτημα:

Πως προδιαγράφεται το Μέλλον του αστικού φαινομένου στην Ελλάδα – ποιες οι σχεδιαστικές υποθέσεις ανάπτυξής του;

Καταδεικνύονται επιτεύγματα, αλλά και αδυναμίες του πολεοδομικού σχεδιασμού και σκιαγραφούνται προοπτικές.

Το δεύτερο κεφάλαιο, εξετάζει ζωτικές Ευρωπαϊκές πολιτικές και τον ρόλο τους στη χωροταξική διάρθρωση της χώρας. Διερευνάται η συμβατότητα καίριων μέτρων και ενεργειών του Εθνικού Χωρικού Προγραμματισμού με, το “acquis communautaire”.

Τεκμηριώνεται η αναγκαιότητα και η εφικτότητα ενός πλαισίου συγκρότησης μιας Ευρωπαϊκής Χωροταξικής Στρατηγικής και διατυπώνονται συγκεκριμένες προτάσεις μιας τέτοιας θεσμικής πρωτοβουλίας.

Το τρίτο κεφάλαιο προσεγγίζει θεμελιώδη μεγέθη του σχεδιασμού -τα οποία έχουν προκαλέσει πολιτικές αντιπαραθέσεις και συνεχίζουν να απασχολούν τον δημόσιο διάλογο: Όρια οικισμών, εκτός Σχεδίου Δόμηση, Πολεοδομικό Παράδειγμα χωρικής διάταξης, αστική τυπολογία -«Συμπαγής ή Συνεκτική πόλη;- για να αναφερθούν τα χαρακτηριστικότερα.

Το τέταρτο κεφάλαιο αφορά στο σχεδιασμό του Μέλλοντος του Αστικού Φαινομένου στη χώρα, εστιάζοντας στη χωρική άρθρωση του Τουρισμού και της Βιομηχανίας.

Το πέμπτο κεφάλαιο εξετάζει το Μέλλον της Πρωτεύουσας σε περιβάλλον Οικουμενοποίησης, υπό το πρίσμα των γεωπολιτικών εξελίξεων και τον νέο ρόλο που καλείται να διαδραματίσει.

Την κατατάσσει με κατάλληλες δράσεις, στο πλέγμα των Μεσογειακών Μητροπολιτικών περιοχών και ευρύτερα διεθνών δικτύωνˑ εστιάζει στην ένταξη της στο αναδυόμενο δίκτυο των Ευρωπαϊκών αστικών κέντρων, αξιοποιώντας τη νέα «Γεωστρατηγική Αρχιτεκτονική»- με έμφαση την ενέργεια & ασφάλεια, το πολιτισμικό της βάρος, την ναυτιλιακή, την ναυπηγική/ ναυπηγοεπισκευαστική της δυναμική, το πολιτικό της αποτύπωμα, τις Ε&Τ αυξημένες προοπτικές της.

Προτείνει την ενεργότερη συν-πλοκή της με τις κοινοτικές ενέργειες και την ενισχυμένη συμμετοχή της στη διαμόρφωση μιας στρατηγικής της ΕΕ για τον βιώσιμο Χώρο και την ανταγωνιστικότητα του εδάφους της.

Η επανοργάνωση, εξυγίανση και ανάδειξη της ευρύτερης περιοχής της Ακαδημίας του Πλάτωνα και η οργανική σύνδεση της με το Λύκειο του Αριστοτέλη, αποτελεί το αντικείμενο του έκτου κεφαλαίου, που συνιστά τον πυρήνα του σχεδιαστικού Υποδείγματος για την Αθήνα.

Η δημιουργία ενός Οικουμενικού Πολιτιστικού Άξονα Ακαδημίας του Πλάτωνα – Δημόσιο Σήμα, -με γενικότερες ιστορικού/πολιτιστικού χαρακτήρα «δικτυώσεις [όπως ο Λόφος «Ιππίου Κολωνού»] και το Λύκειο του Αριστοτέλη και σύνδεσης με τους κύριους Αρχαιολογικούς και Ιστορικούς Χώρους, συνιστά μια παρέμβαση αστικής ανασυγκρότησης της Αθήνας και ενός νέου πολιτιστικού τοπίου, με υψηλό συμβολισμό. Ένα «Πρότυπο», ως προς τις σχεδιαστικές αρχές και προσανατολισμούς που υπερβαίνει τις τρέχουσες πολεοδομικές παθογένειες.

Συγκροτεί μια νέα αντίληψη για το πολεοδομικό της Μέλλον, όπου η «Ιδιοσυστασία του Τόπου» συνιστά καταλύτη μιας νέας πολεοδομικής πραγματικότητας, που αρνείται να υποταχτεί στο αδιάφορο ενός ομοιογενοποιημένου περιβάλλοντος, που συναντάται οπουδήποτε, αδιαφορώντας ή εκμαυλίζοντας ιστορικές και πολιτισμικές αξίες.

Κατά το παράδειγμα της Ρώμης, του Μιλάνου, του Παρισίου, της Βαρκελώνης -των Ιστορικών Κέντρων της Ευρώπης γενικότερα- versus των «κατασκευασθέντων τοπόσημων», μιας «χάρτινης» ισοπέδωσης.

Η εδαφική ανταγωνιστικότητα & η χωρική συνοχή, πυλώνες του νέου «Αρχέτυπου».

Ένα σχετικά νέο στοιχείο στο σχεδιασμό του χώρου. συνιστά η ανταγωνιστικότητα -συνολική, οικονομική, όσο και εδαφική- μιας περιοχής. Θα πρέπει να τονιστεί ότι (και) στο πλαίσιο των κύριων Ενωσιακών προτεραιοτήτων, αποτελεί η αύξηση της ανταγωνιστικότητας συμπεριλαμβανομένης αυτής του εδάφους της.

Κύριο κριτήριο αποτελεί η ελκυστικότητα μιας περιοχής -αστικής ή μη- ως Τόπου, με ικανοποιητική ποιότητα διαβίωσης, λειτουργικής ως προς την άσκηση δραστηριοτήτων, φιλικής στην προσέλκυση νέων επενδυτικών σχεδίων ‘in situ’, και ως προορισμού ελευθέρου χρόνου και αναψυχής & πολιτισμού.

Εδώ έγκειται ο ρόλος των Βρυξελλών, ως καταλύτη συνεργειών & ενισχύσεων ενός εναλλακτικού «Αρχέτυπου», όπου ανταγωνιστικότητα, συνοχή -κοινωνική, οικονομική, χωρική- περιβάλλον και καινοτομία, οφείλουν να συνυπάρξουν.

Η Γεωχωροταξία ως σχεδιαστική απάντησηˑ η «Ιδιοσυστασία του Τόπου» ως συνομιλητής του Τοπικού με το Παγκόσμιο.

Οι τρέχουσες μεθοδολογίες σχεδιασμού -είναι εμφανές- αδυνατούν να ανταποκριθούν στο αναδυόμενο ρευστό και άκρως ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον -να διαδραματίσουν ένα αποτελεσματικό εργαλείο χωρικών παρεμβάσεων σε τάσεις γενικής τυποποίησης.

Μια σύλληψη -ακόμη και η πλέον ευρηματική- δεν είναι αρκετή. Απαιτείται και μια μεθοδολογία η οποία θα υποστηρίζει το ευρύτερο αστικό τοπίο του νέου «Παραδείγματος».

Το έβδομο κεφάλαιο αναλύει τη θεώρηση της Γεωστρατηγικής Χωροταξίας ή Γεωχωροταξίας, ως τέτοια μεθοδολογία.

Κινείται σε δύο άξονες στρατηγικής:

• Ενθυλακώνει τις Ευρωπαϊκές Πολιτικές και αντλεί οφέλη από το γεωπολιτικό περιβάλλονˑ
• Αναδεικνύει τον «Τόπο», την ιδιοσυγκρασία των ειδικών, αν όχι μοναδικών χαρακτηριστικών του, ως το -επιπρόσθετο- συγκριτικό πλεονέκτημα μιας περιοχής, που της επιτρέπει να αντλήσει επιπλέον ροές, από τις κατισχύουσες/ αναδυόμενες, να τον μετασχηματίσει σε κόμβο δικτύου.

Την εποχή της Οικουμενοποίησης και των γεωπολιτικών ανακατατάξεων & της ανάδυσης ή ενίσχυσης διεθνών συνασπισμών και συνεργασιών, μια αστική περιοχή, αντλεί οφέλη, εφόσον ενταχθεί σε ένα πλέγμα -ή σε μια πιο συνεκτική μορφή: δίκτυο- διεθνών ροών: οικονομικών, τεχνολογικών πολιτικών, πολιτισμικών.

Γεωχωροταξία, ευρωπαϊκή πολιτική για την ανάπτυξη του κοινοτικού εδάφους και παγκοσμιοποίηση.

Η «Γεωχωροταξία» ή Γεωστρατηγική Χωροταξία, αποτελεί σχεδιαστική προσέγγιση, η οποία αποσκοπεί στο  να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των νέων μορφών εδαφικότητος που προκύπτουν πρωτίστως από την Οικουμενοποίηση των όρων ανταλλαγής κεφαλαίων, τεχνογνωσίας, υπηρεσιών στελεχών, τεχνολογίας, από τις διεθνείς και εθνικές πολιτικές και τη διάχυση της καινοτομίας στο χώρο.

Κεντρικό της σημείο και στρατηγική επιδίωξη αποτελεί η άρθρωση της τοπικής, με την ευρεία έννοια, πραγματικότητος -αστικής, συστήματος αστικών κέντρων, περιφερειακής- με  τις διεθνείς εξελίξεις και η αξιοποίηση/προώθηση/ανάδειξη των γεωστρατηγικού χαρακτήρα παραμέτρων, εκείνων που διαμορφώνουν τη χωρική και αναπτυξιακή της διάρθρωση.

Σε μια ολική αντιμετώπιση, ενθυλακώνει/(ή και) συντονίζει αλληλεξαρτώμενες τομεακές πολιτικές που αφορούν στην κινητικότητα, στα δίκτυα, στην περιφερειακή ανάπτυξη, στις τηλεπικοινωνίες στην έρευνα και τεχνολογία, στην ενέργεια, στο περιβάλλον, στον πολιτισμό, στη γεωργία, προσανατολίζοντάς τες στους στόχους της συνοχής, της βιώσιμης ανάπτυξης, της ανταγωνιστικότητος, της ασφάλειας, της συνετής διαχείρισης πόρων, στην ισότητα πρόσβασης, στη διαφάνεια διαχείρισης.

Διέπεται από την αντίληψη ότι, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, ο «Τόπος» δηλαδή ο παραδοσιακός «Τόπος κατοίκησης», μετασχηματίζεται σε «Χώρο ροών και δικτύων». Εφαρμόζεται σε όλες τις σχεδιαστικές κλίμακες.

Μέσω της προτεινόμενης προσέγγισης, το υπό διαμόρφωση Ευρωπαϊκό Χωροταξικό Σχέδιο, που συνιστά την πραγματιστική απάντηση της Γηραιάς Ηπείρου στην πρόκληση της πλανητικής οικονομίας, δύναται να συμβάλει αποτελεσματικότερα στην επίτευξη των τεθέντων στόχων του.

Σταύρος Τσέτσης, 2001

Όπως ο Οικονομικός Διάδρομος διασύνδεσης Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης [IMEC], και ο κάθετος Διάδρομος Αλεξανδρούπολη-Ρουμανία, που αναδεικνύουν αντίστοιχα τη Δυτική Αττική/ Ελευσίνα και Αλεξανδρούπολη σε κρίσιμους στρατηγικούς πόλους στον ευρύτερο Ευρωπαϊκό χώρο. Ή η «ακρωτηριασμένη» ενοποίηση των Ιστορικών και Αρχαιολογικών Χώρων της Αθήνας. Τεκμηριώνοντας – τη θεωρία του «Γεωστρατηγικού Χωρικού Σχεδιασμού».

 Σχεδιαστικές στοχεύσεις Χωροταξικής αναδημιουργίας vs του «ες αεί» προγραμματισμού των τακτοποιήσεων.

Ο Σχεδιασμός στο πλαίσιο του «Οικουμενικού Τοπίου», -βασισμένος στις αρχές της βιωσιμότητας δεν είναι ‘Ουτοπία’, ούτε υποκαθίσταται από περισσότερο ή λιγότερο λεκτικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσειςˑ είναι προαπαιτούμενο κάθε αναπτυξιακού εγχειρήματος. Δεν μπορεί να υπερκεραστεί με ημίμετραˑ ούτε από τον «πραγματισμό» των νέων «εξαιρέσεων από την κατεδάφιση» και την γκρίζα δόμησηˑ «θολές» πρακτικές, οι οποίες πέραν ότι αγνοούν, εκμαυλίζουν -ενίοτε δραματικά- την κοινωνία, αντί να την προάγουν.

Ο αστικός χώρος της πρωτεύουσας απαιτεί στρατηγική.

Ο λόγος, στην πολιτική και στους άμεσα ενδιαφερόμενουςˑ τους πολίτες της.

Σημείωση. Προδημοσίευση της Εισαγωγής του βιβλίου του Σταύρου Χρ. Τσέτση «Γεωχωροταξία και το Μέλλον της Πρωτεύουσας. Η ανάδειξη της Ακαδημίας του Πλάτωνα και η σύνδεσή της με το Λύκειο του Αριστοτέλη ως Υπόδειγμα», που αναμένεται να εκδοθεί την Άνοιξη του 2027.

*Πολεοδόμου

Το άρθρο Γεωχωροταξία και το Μέλλον της Πρωτεύουσας… Του Σταύρου Χρ. Τσέτση εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Οι φιλίες είναι πάνω και πέρα από τις συμμαχίες. Γι αυτό άλλωστε και ο κ. Τραμπ έκρινε ότι οφείλουμε να τα βρούμε με την Τουρκία στο θέμα των θαλασσίων ζωνών και ξέχασε προηγούμενη θέση του Stat Department, που χαρακτήριζε το τουρκολιβυκό μνημόνιο ως ανυπόστατο και παράνομο.

Τι να κάνουμε, δεν θέλει ο Ντόναλντ να κακοκαρδισει τον Ταγίπ. Εξάλλου στο ίδιο μήκος κύματος λειτουργούν, μαζί με τον Βλαδίμηρο, που επιμένει να του δοθεί ολόκληρο το Ντονμπάς και αυτό που δεν έχει καταλάβει δια των όπλων, προκειμένου να αρχίσει να κουβεντιάζει για κατάπαυση πυρός, σε έναν ξεχασμένο εν πολύς από τα ΜΜΕ πόλεμο, που προσεγγίζει οσονούπω τα πέντε χρόνια ακατάπαυστων μαχών,

Ο Βλαδίμηρος έχει ήδη βάλει στο κόλπο τον Ντόναλντ, που τσίμπησε με το τυράκι και δεν είδε τη φάκα, που δεν είναι άλλη από τη μαγική λέξη business. Ο επιχειρηματίας Πρόεδρος, μόνο την γλώσσα των αριθμών καταλαβαίνει και γι αυτό φροντίζει το τερπνόν να συνυπάρχει με το ωφέλιμον.

Γι αυτό άλλωστε σε όλες τις ειρηνευτικές αποστολές χρησιμοποιεί κολλητούς του, που συμβαίνει να είναι και μεγαλοεπιχειρηματίες. Από την Μέση Ανατολή, μέχρι την Ουκρανία. Παντού ο πόλεμος προσφέρεται και για δουλίτσες, που αφορούν, είτε την εξόρυξη πολύτιμων μετάλλων, είτε του λεγόμενου μαύρου χρυσού.

Κι επειδή οι εξαντλημένοι από τον πενταετή πόλεμο Ουκρανοί δεν του έδωσαν γην και ύδωρ, που δεν διαθέτουν πια, μιας και αυτή έχει καταληφθεί από τους Ρώσους, φρόντισε να τα πάρει από τους Ευρωπαίους, που πληρώνουν τα σπασμένα. Ζητάει ντόλαρς από την Ουκρανία, για τα οπλικά συστήματα, που είχε παραχωρήσει στο παρελθόν, με δωρεές ο Sleepy Joe.

Ο σερίφης του Λευκού Οίκου δεν αστειεύεται. Θέλει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Από την μια βάζει τους Ευρωπαίους να πληρώσουν τας σπασμένα του πολέμου στην Ουκρανία, κι από την άλλη τους τα παίρνει χοντρά, μιας και αγοράζουν όπλα από το μαγαζί του Τραμπ, προκειμένου να τα εκχωρήσουν στην εμπόλεμη Ουκρανία.

Ο πονηρός Πρόεδρος-επιχειρηματίας παράλληλα ετοιμάζεται για το ταξίδι στην Κίνα με αφορμή την διάσκεψη Ασίας-Ειρηνικού με σκοπό να τα πει με τον Βλαδίμηρο και τον Σι, προκειμένου να ‘λύσουν’ το πρόβλημα της Ουκρανίας, ερήμην του Κιέβου και των Βρυξελλών, που θα πληρώσουν τα σπασμένα.

Και να σκεφθεί κανείς ότι την βρομοδουλειά, που ερέθισε την Πολική Αρκούδα την έκανε ένας προκάτοχός του στο Λευκό Οίκο και μάλιστα του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, άρα ομοϊδεάτης του, ο Τζορτζ Μπους τζούνιορ, που επιχείρησε να βάλει στο ΝΑΤΟ την Ουκρανία μαζί με την Γεωργία και τα Σκόπια.

Η κίνηση αυτή απέτυχε, με veto της Αθήνας, που αρνήθηκε την είσοδο των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, λόγω της εκκρεμότητας που υπήρχε, στο θέμα της ονομασίας του νεότευκτου κράτος.

Τότε οι Ευρωπαίοι, κακώς βεβαίως, δεν έφεραν σοβαρές αντιρρήσεις ως προς το θέμα της ένταξης στο ΝΑΤΟ της Ουκρανίας. Κι αυτό γιατί άλλος προκάτοχος του Τραμπ, ο Ρήγκαν, είχε συμφωνήσει με τον μέντορα του Βλαδίμηρου τον Γιέλτσιν, να μην εντάξουν στο ΝΑΤΟ όμορες χώρες της Ρωσίας.

Συμφωνία που δεν τηρήθηκε από την πλευρά των Δυτικών, μιας και στο ΝΑΤΟ εισήλθαν όλες οι Βαλτικές χώρες και η Φινλανδία, που συνορεύουν με την Ρωσία. Παράλληλα και η Μόσχα που διεκδικεί σήμερα το 20% και πλέον του εδάφους της Ουκρανίας, είχε εγγυηθεί την εδαφική της ακεραιότητα της, όταν ενέδωσε το Κίεβο να παραχωρήσει στη Μόσχα το πυρηνικό του οπλοστάσιο.

Όλα αυτά τα γεγονότα, αποδεικνύουν ότι οι Αμερικανοί δεν τήρησαν τα υπεσχημένα και φυσικά ούτε οι Ρώσοι. Από την άλλη πλευρά, οι Ευρωπαίοι που λειτούργησαν ως πειθήνια όργανα της Ουάσιγκτον, έχουν τώρα βρεθεί σε έναν ατέρμονα πόλεμο με την Ρωσία μέσω Ουκρανίας. Έχουν απομονωθεί από τον διεθνή τους περίγυρο. Ο Τραμπ που παίζει με Μόσχα και Πεκίνο και τους ζητάει να πληρώσουν τα σπασμένα του πολέμου.

Την ίδια ώρα ετοιμάζεται να ξαναχωρίσει τον κόσμο σε ζώνες επιρροής κατά το πρότυπο της Γιάλτας, σύμφωνα με τις επιθυμίες του Πούτιν. Μόνο που αυτή τη φορά στο παιχνίδι δεν συμμετέχει το αδύναμο πολιτικά Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά το Πεκίνο.

Οι Ευρωπαίοι καλούνται τώρα να πληρώσουν πανάκριβα για να εξοπλιστούν, έχουν στερηθεί από τις φτηνές πηγές ενέργειας της Ρωσίας, που σε συνδυασμό με τον πόλεμο στο Ιράν έχουν καταντήσει ψάχνουν απεγνωσμένα για να την βγάλουν τον χειμώνα, με φυσικό επακόλουθο να δημιουργούνται εντάσεις στο εσωτερικό μέτωπο των χωρών τους, που αντιμετωπίζουν το φάσμα της ακρίβειας, αποτέλεσμα των υψηλών τιμών, που έχουν προκύψει στα καύσιμα.

Λαϊκιστές και ακροδεξιοί εκμεταλλεύονται την αναμπουμπούλα και ετοιμάζονται να εφορμήσουν στις Βερσαλλίες. Ποικιλοτρόπως σε αυτό το επικίνδυνο γεωπολιτικό παιχνίδι συμμετέχει και ο Πούτιν, που ως καλός πράκτορας οργανώνει διαδικτυακές επιθέσεις και εφορμά στα κάστρα των Λαϊκών και Σοσιαλιστικών κομμάτων της Ευρώπης.

Με αυτά τα δεδομένα έχουμε να αντιμετωπίσουμε και στη γειτονιά μας, ένα κακό σκυλί που δεν γαβγίζει μόνο, αλλά και δαγκώνει. Σε αυτό το περιβάλλον στις εκλογές που θα γίνουν, προβλέπεται να υπάρξει μια πολυκερματισμένη Βουλή, που κανείς δεν θα μιλάει με κανέναν, και το πρώτο κόμμα θα βρίσκεται κάτω από τον πήχη της αυτοδυναμίας.
Σε αυτό το διεθνές περιβάλλον, με ένα εσωτερικό μέτωπο μπάχαλο, το τι μέλλει γενέσθαι, είναι και αόρατο και αβέβαιο…

Το άρθρο Οι πλούσιοι που κατάντησαν φτωχοί συγγενείς… Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

H δημογραφία είναι κάτι περισσότερο από αριθμοί σε μια σελίδα. Αντανακλά τις ελπίδες, τις επιλογές, την ανθεκτικότητα και τις φιλοδοξίες μιας κοινωνίας. Για το Ισραήλ, η ιστορία της αύξησης του πληθυσμού και η εθνική του ιστορία είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την ιστορία της οικογένειας. Από την ίδρυσή του το 1948, το Ισραήλ θεωρεί την οικογένεια ως ακρογωνιαίο λίθο της εθνικής ανανέωσης, της κοινωνικής δυναμικής και της συνέχειας.

Όταν ιδρύθηκε το Κράτος του Ισραήλ, ο πληθυσμός του ανερχόταν σε περίπου 650.000 κατοίκους. Μετά τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, το Ισραήλ απορρόφησε σχεδόν 1,5 εκατομμύριο πρόσφυγες, συμπεριλαμβανομένων Εβραίων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν αραβικές και μουσουλμανικές χώρες και επιζώντων του Ολοκαυτώματος.

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, η χώρα γνώρισε δημογραφική ανάπτυξη, που οφείλεται στη φυσική αύξηση και στα κύματα μετανάστευσης από κοινότητες παγκοσμίως. Σήμερα, ο πληθυσμός του Ισραήλ ανέρχεται σε περισσότερα από δέκα εκατομμύρια ανθρώπους -δωδεκαπλασιάστηκε από την ανεξαρτησία. Αυτή η αύξηση διαμορφώθηκε από δύο ιστορικές δυνάμεις: τη μετανάστευση και τη δημιουργία οικογένειας. Διαδοχικά κύματα μετανάστευσης από την Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την πρώην Σοβιετική Ένωση και άλλες περιοχές μεταμόρφωσαν το δημογραφικό τοπίο του Ισραήλ, εμπλουτίζοντας την ισραηλινή κοινωνία με ποικίλους πολιτισμούς, γλώσσες και παραδόσεις.

Ταυτόχρονα, το Ισραήλ διατηρεί ένα από τα υψηλότερα ποσοστά γονιμότητας μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών. Ενώ πολλές προηγμένες οικονομίες αντιμετωπίζουν μείωση των ποσοστών γεννήσεων και γήρανση του πληθυσμού, το Ισραήλ συνεχίζει να επιδεικνύει δημογραφική ζωτικότητα. Το συνολικό ποσοστό γονιμότητας της χώρας παραμένει πάνω από το επίπεδο αναπλήρωσης, το οποίο εκτιμάται σε περίπου 2,8 παιδιά ανά γυναίκα, με τις Εβραίες γυναίκες να έχουν κατά μέσο όρο περίπου 3,09 παιδιά ανά γυναίκα.

Οι λόγοι πίσω από αυτό το φαινόμενο είναι περίπλοκοι. Η ισραηλινή κοινωνία αποδίδει ισχυρή πολιτιστική αξία στην οικογένεια, την κοινότητα και τη διαγενεακή ευθύνη. Η οικογένεια δεν θεωρείται μόνο ως δημογραφικός παράγοντας αλλά ως βασική κοινωνική αξία.

Στην εβραϊκή παράδοση, τόσο στις ορθόδοξες όσο και στις κοσμικές κοινότητες, η οικογένεια και η εκπαίδευση αποτελούν θεμελιώδη στοιχεία ταυτότητας και συνέχειας. Παρόμοιες δεσμεύσεις για την οικογενειακή ζωή αντικατοπτρίζονται και στους μουσουλμάνους, χριστιανούς και Δρούζους πολίτες του Ισραήλ, καθένας από τους οποίους συνεισφέρει τις δικές του παραδόσεις και προοπτικές.

Αυτή η δέσμευση για τη δημιουργία οικογενειών έχει ιδιαίτερη σημασία, δεδομένης της ιστορίας του Ισραήλ. Μετά το τραύμα του Ολοκαυτώματος, τις προκλήσεις της ίδρυσης ενός νέου κράτους και τις συνεχιζόμενες πραγματικότητες ασφαλείας που αντιμετώπισε το Ισραήλ, η ισραηλινή κοινωνία ανέπτυξε μια κουλτούρα αισιοδοξίας, ανανέωσης και εμπιστοσύνης στο μέλλον. Η επιλογή της δημιουργίας οικογενειών και της επένδυσης στις μελλοντικές γενιές έγινε μέρος της ευρύτερης ιστορίας ανθεκτικότητας της χώρας.

Η ισραηλινή κυβέρνηση έχει αναγνωρίσει εδώ και καιρό ότι η υποστήριξη των οικογενειών είναι απαραίτητη για μια υγιή κοινωνία. Με την πάροδο των ετών, ανέπτυξε ένα πλαίσιο παροχών που περιλαμβάνει καθολικά επιδόματα παιδιών, μέσω του Εθνικού Ινστιτούτου Ασφάλισης, επιδόματα που αυξάνονται ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών, επιδοτούμενη φροντίδα, προσχολική εκπαίδευση, επιδόματα μητρότητας, φορολογικά οφέλη για τους γονείς και υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης.

Το εκπαιδευτικό σύστημα του Ισραήλ κατέχει κεντρική θέση σε αυτή την προσέγγιση. Στην εβραϊκή παράδοση, η εκπαίδευση αποτελεί θεμέλιο για την προσωπική επιτυχία και το κοινωνικό μέλλον. Αυτή η αρχή αντικατοπτρίζεται στη δημόσια πολιτική μέσω επενδύσεων σε σχολεία, πανεπιστήμια και θεσμούς προσχολικής ηλικίας που σχεδιάστηκαν για να προετοιμάσουν τις μελλοντικές γενιές.

Το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης του Ισραήλ παρέχει υπηρεσίες για μητέρες και παιδιά, συμπεριλαμβανομένης της προγεννητικής φροντίδας, των εμβολιασμών και της παιδιατρικής υποστήριξης. Η απασχόληση των εργαζόμενων γονέων προστατεύεται και ρυθμίσεις γονικής άδειας επιτρέπουν και στους δύο γονείς να συμμετέχουν στη φροντίδα των παιδιών. Παρότι η άδεια μητρότητας είναι μικρότερη από ό,τι σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, το σύστημα αναγνωρίζει την κοινή γονική ευθύνη.

Η δημόσια πολιτική από μόνη της δεν μπορεί να εξηγήσει τις δημογραφικές τάσεις του Ισραήλ. Η αύξηση του πληθυσμού συνδέεται επίσης με ένα ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο τα παιδιά θεωρούνται πηγή αισιοδοξίας, συνέχειας και ελπίδας. Η δύναμη της οικογενειακής μονάδας και μια κουλτούρα που υποστηρίζει την οικογενειακή ζωή παραμένουν κεντρικοί παράγοντες.

Η δημογραφική ανάπτυξη παρουσιάζει σημαντικές προκλήσεις. Ο αυξανόμενος πληθυσμός ασκεί πίεση στους εθνικούς πόρους. Η αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων απαιτεί μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και επενδύσεις. Χωρίς αποτελεσματικές πολιτικές, οι δημογραφικές πιέσεις μπορούν να δημιουργήσουν κοινωνικές πιέσεις και να συμβάλουν στη μετανάστευση.

Ο σχεδιασμός του Ισραήλ για την εθνική ανάπτυξη λαμβάνει ολοένα και περισσότερο υπόψη τις μακροπρόθεσμες δημογραφικές προβλέψεις. Η προγραμματισμένη χρήση πόρων και υποδομών βασίζεται σε προβλέψεις για τον μελλοντικό πληθυσμό, διασφαλίζοντας ότι η στέγαση, οι μεταφορές, η εκπαίδευση και οι δημόσιες υπηρεσίες ευθυγραμμίζονται με την αναμενόμενη ανάπτυξη.

Παράλληλα, το Ισραήλ επιδιώκει επίσης να αναπτύξει την περιφέρεια για να φιλοξενήσει τη μελλοντική αύξηση του πληθυσμού και να ενθαρρύνει την ισορροπημένη ανάπτυξη. Αυτές οι προσπάθειες διασφαλίζουν ότι η δημογραφική ανάπτυξη καλύπτεται με βιώσιμο εθνικό σχεδιασμό.

Η δημογραφική πρόκληση που αντιμετωπίζουν πολλές χώρες δεν αφορά μόνο το μέγεθος του πληθυσμού, αλλά και τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών που επιτρέπουν στα άτομα και στις οικογένειες να ευημερήσουν.

Η εμπειρία του Ισραήλ καταδεικνύει ότι η υποστήριξη της αύξησης του πληθυσμού απαιτεί πρακτικές πολιτικές, πολιτιστική δέσμευση και εμπιστοσύνη στο μέλλον.

Η ικανότητα οικοδόμησης κοινωνιών που υποστηρίζουν τις μελλοντικές γενιές αποτελεί μια πρόκληση που αντιμετωπίζει όλη η υφήλιος. Η δημογραφία διαμορφώνεται όχι μόνο από τις πολιτικές, αλλά και από την πεποίθηση μιας κοινωνίας ότι το αύριο μπορεί να είναι καλύτερο από το σήμερα και από την ικανότητά της να εξασφαλίζει ευκαιρίες. Η πορεία του Ισραήλ, από ένα μικρό κράτος με λιγότερους από ένα εκατομμύριο πολίτες σε μια κοινωνία με περισσότερα από δέκα εκατομμύρια, αντικατοπτρίζει τη διαρκή δύναμη της οικογένειας, της κοινότητας, του μακροπρόθεσμου σχεδιασμού και της ελπίδας.

*O Noam Katz είναι πρώην πρέσβης του Ισραήλ

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Η οικογένεια ως θεμέλιο της επόμενης γενιάς… Του Noam Katz εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Για μια ακόμη φορά τα 35 τελευταία χρόνια η παγκόσμια οικονομία αλλάζει και το γεγονός αυτό δημιουργεί νέες συνθήκες ύπαρξης χρηματιστηριακών φουσκών. Και όπως πολύ  σωστά επισημαίνουν οικονομολόγοι, όπως ο Γ. Κανελλόπουλος, η κεφαλαιοποίηση των μεγαλύτερων εισηγμένων εταιριών υψηλής τεχνολογίας, με πολύ σημαντικές δραστηριότητες και στην τεχνητή νοημοσύνη (ΤΝ) τείνει να ξεπεράσει το ΑΕΠ ολόκληρων των ΗΠΑ.

Με τις συζητήσεις για κίνδυνο φούσκας στην ΤΝ λόγω της μεγάλης αύξησης των αποτιμήσεων να εντείνονται συνεχώς, πλέον η τεχνητή νοημοσύνη αναδεικνύεται – λογιστικά – στη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου.

Η χρηματιστηριακή αξία ατων15 κολοσσών Nvidia, Apple, Microsoft, Alphabet (Google), Amazon, Meta (Facebook), Broadcom, TSMC, Tesla, Oracle, Tencent, Samsung, ASML, Alibaba και AMD, καθώς και της μη εισηγμένης ακόμη Open AI (σ.σ. η οποία έχει αποτιμηθεί για την άντληση κεφαλαίων) έχει φτάσει τα 28,1 τρισεκατομμύρια δολλάρια.

Σε αυτό το ποσό η Trading Economics υπολογίζει ότι κυμαίνεται σε αξία, από την αρχή του 2026 το ΑΕΠ των ΗΠΑ, με την Κίνα να ακολουθεί με 20 τρις δολλάρια.

Υπό αυτές τις χρηματιστηριακές συνθήκες οι περισσότεροι παρατηρητές που διατηρούν διαυγή σκέψη, παρακολουθούν, παρά κάποια πολεμικά γεγονότα, υψηλές κερδοφορίες των επενδυτών, οι οποίες θυμίζουν την φούσκα που είχ σκάσει το 2000, με το πλήγμα που είχαν δεχτεί τότε οι αποτιμήσεις των εταιρειών του Διαδικτύου (φούσκα dot-com).

Τότε όλοι προεξοφλούσαν συνεχή αύξηση της επισκεψιμότητας στο Διαδίκτυο, με τις εταιρείες να επενδύουν μαζικά σε υποδομές για οπτικές ίνες. Σήμερα όλοι προεξοφλούν επέκταση της τεχνητής νοημοσύνης με τις εταιρίες να επενδύουν σε κέντρα δεδομένων και σε ισχυρούς επεξεργαστές ως «μυαλό» των μηχανημάτων που θα κάνουν τους υπολογισμούς.

Σημειώνεται όμως ότι οι επενδύσεις αυτές είναι πανάκριβες, απαιτούν υψηλό δανεισμό, με αποτέλεσμα οι προαναφερόμενες εταιρίες να έχουν απορροφήσει από την παγκόσμια αγορά κεφαλαίων περί τα 3 τρις. Δολλάρια. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τί θα συνέβαινε στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, αν η φούσκα της ΤΝ δεν άντεχε την σημερινή φρενίτιδα.

Όπως πολύ σωστά επισημαίνει η οικονομολόγος Νταμπίσα Μόγιο, συγγραφέας επίσης του βιβλίου  «Στην κόψη του χάους», οι χρηματοοικονομικές φούσκες είναι πολύ δύσκολο να οριστούν σε πραγματικό χρόνο μέχρι τη στιγμή που σκάνε.

Επισημαίνει επίσης, λόγω κεκτημένης εμπειρίας, ότι σε φάσεις όπως αυτές που περιγράφουμε, μπορεί να υπάρξει αυξανόμενη συσσώρευση υπερτιμημένων μετοχών που αγοράζονται με δανεικό χρήμα. Αλλά η μεγαλύτερη ανησυχία, ίσως, είναι ο κίνδυνος που ενυπάρχει στα χρηματοοικονομικά προϊόντα, όπως τα μοχλευμένα χρηματιστηριακά διαπραγματεύσιμα αμοιβαία κεφάλαια. Ακόμα πιο δυσοίωνα είναι τα στοιχεία για μεγάλη αύξηση στα στοιχήματα μιας ημέρας στην κίνηση της τιμής μιας μετοχής. Αυτό υποδηλώνει ότι περισσότεροι ιδιώτες επενδυτές συμμετέχουν σε μοχλευμένες συναλλαγές των οποίων τους κινδύνους μπορεί να μην γνωρίζουν πώς να διαχειριστούν.

Αυτή η αυξανόμενη μόχλευση – κοινό χαρακτηριστικό των φουσκών – υποδηλώνει ότι οι κερδοσκόποι και η συνολική οικονομία, είναι εγγενώς εκτεθειμένοι σε μεγαλύτερο κίνδυνο από ό,τι γνωρίζουν.

Υποθέτοντας ότι βρισκόμαστε πράγματι σε μια φούσκα, το επόμενο ερώτημα αφορά το πού θα ξεφουσκώσει ή θα σκάσει. Υπάρχουν ορισμένοι σημαντικοί δείκτες που πρέπει να παρακολουθήσουμε.

Ένας είναι το κλίμα της αγοράς. Επί του παρόντος, οι ιδιώτες επενδυτές καθοδηγούν μεγάλο μέρος της δυναμικής των τιμών των μετοχών, ενώ το θεσμικό κλίμα είναι ουδέτερο, που σημαίνει ότι κατέχουν μετοχές των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών, αλλά δεν αυξάνουν στις θέσεις τους.

Ένας άλλος δείκτης είναι η λήψη θέσεων. Με απλά λόγια, θα γνωρίζουμε ότι η φούσκα φουσκώνει περαιτέρω εάν η θεσμική προσφορά ενισχυθεί και γίνει long θέση, επειδή αυτό σηματοδοτεί ότι οι θεσμικοί επενδυτές εγκαταλείπουν άλλα περιουσιακά στοιχεία όπως ομόλογα, χρυσό ή τομείς με χαμηλές επιδόσεις και διαθέτουν περισσότερο κεφάλαιο σε περιουσιακά στοιχεία  τεχνητής νοημοσύνης με ρίσκο.

Με πιο απλά λόγια, πέρα από τα γεωστρατηγικά φαινόμενα, η χρηματοοικονομία κάθε άλλο παρά βεβαιότητα προκαλεί.

Το άρθρο ΠΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΚΑΣΕΙ Η ΦΟΥΣΚΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ;… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Κατά την λαϊκή έκφραση ο Τραμπ «τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια» της Ουκρανίας υπέρ του Ρώσου εισβολέα Πούτιν.

Σύμφωνα με ανταπόκριση του Reuters της 15/10/26:

«Οι σχέσεις μεταξύ Κιέβου και Ουάσιγκτον έχουν επιδεινωθεί τις τελευταίες ημέρες, μετά από συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο Μαϊάμι στις 9 Οκτωβρίου, στην οποία συμμετείχαν εκπρόσωποι από τις δύο χώρες, την Ευρώπη και την Παγκόσμια Τράπεζα.

Σύμφωνα με άτομο που γνωρίζει το θέμα, ο γαμπρός του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ, και ο Στιβ Γουίτκοφ —απεσταλμένοι της κυβέρνησης Τραμπ για τη Μέση Ανατολή— υιοθέτησαν αυστηρό ύφος απέναντι στην ουκρανική πλευρά κατά τη διάρκεια της συνάντησης. Ενημέρωσαν τους Ουκρανούς αξιωματούχους ότι οι ΗΠΑ είναι δυσαρεστημένες με τη συνέχιση των ουκρανικών πληγμάτων κατά ρωσικών διυλιστηρίων, παρά τα επανειλημμένα αιτήματα της Ουάσιγκτον για τον τερματισμό τους.

Η αμερικανική αντιπροσωπεία εξήγησε επίσης την απόφαση της Ουάσιγκτον να συνάψει συμφωνία για το ντίζελ με τη Ρωσία, αναφέροντας ότι ο Λευκός Οίκος ήλπιζε πως η κίνηση αυτή θα μετρίαζε τη στάση της Μόσχας όσον αφορά τις ειρηνευτικές συνομιλίες.

Την ίδια ώρα ο Λαβρώφ χαρακτήρισε τα ουκρανικά πλήγματα στις ρωσικές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις «ευθεία και ωμή πρόκληση στον πρόεδρο Τραμπ»(!).

(Οι Ρώσοι έχουν καταλάβει πως να μανιπουλάρουν έναν νάρκισσο σαν αυτόν).

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΡΑΜΠ-ΠΟΥΤΙΝ ΓΙΑ ΠΩΛΗΣΗ ΝΤΗΖΕΛ ΚΑΙ Η ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΚΥΡΩΣΕΩΝ

«Η εν λόγω συμφωνία, βάσει της οποίας η Ρωσία θα προμηθεύσει τις ΗΠΑ και τις παγκόσμιες αγορές με περισσότερα από 2,25 εκατομμύρια βαρέλια ντίζελ, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από ορισμένους Αμερικανούς νομοθέτες. Οι τελευταίοι υποστηρίζουν ότι η συμφωνία θα παρέχει στη Μόσχα ρευστότητα για τη συνέχιση του πολέμου, χωρίς να αναγκάζει τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν να προβεί σε παραχωρήσεις για τον τερματισμό της σύγκρουσης.»

Εξ’ άλλου σε ρεπορτάζ του CNN αναφέρεται ότι:

Ο Τραμπ ήρε τις κυρώσεις στις εισαγωγές ρωσικού ντίζελ και, έκανε χρήση μιας διάταξης εξαίρεσης, απαλλάσσοντας τη Ρωσία από σαρωτικές οικονομικές κυρώσεις που είχε επιβάλει το Κογκρέσο των ΗΠΑ – μια κίνηση που προκάλεσε επικρίσεις ακόμη και από τους Ρεπουμπλικανούς.

Σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Meet the Press», ο Ζελένσκι δήλωσε ότι η εν λόγω εξαίρεση ενίσχυσε τον πόλεμο του Πούτιν κατά της Ουκρανίας, σε μια στιγμή μάλιστα που η Μόσχα υφίσταται αποτυχίες στο πεδίο της μάχης.

«Από τότε που ο Αμερικανός Πρόεδρος ανακοίνωσε την “ενεργειακή εκεχειρία” πριν από μία εβδομάδα, η Ρωσία έχει επιτεθεί σκόπιμα στον ενεργειακό τομέα, καθώς και στον τομέα πετρελαίου και φυσικού αερίου της Ουκρανίας, 76 φορές», έγραψε ο Ζελένσκι στο X.

Ο ΕΜΜΕΣΟΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΔΙΑΚΟΠΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ STARLINK ΚΑΙ STARSHIELDS ΤΗΣ SPACE X ΤΟΥ ELON MASK

Σύμφωνα με έκθεση του ATLANTIC COUNCIL τα συστήματα αυτά και η χρήση τους αναλύεται συνοπτικά ως εξής:

«Είναι σημαντικό να διακρίνουμε δύο συναφείς τεχνολογίες της SpaceX: το Starlink και το Starshield.

Το Starlink είναι μια εμπορική υπηρεσία δορυφορικού διαδικτύου, η οποία χρησιμοποιεί έναν αστερισμό δορυφόρων σε χαμηλή γήινη τροχιά για να παρέχει συνδεσιμότητα μέσω σχετικά μικρών, φορητών επίγειων τερματικών. Σε αντίθεση με τις επίγειες υποδομές επικοινωνιών, το Starlink μπορεί να παρέχει υπηρεσίες σε περιοχές όπου τα συμβατικά δίκτυα έχουν υποστεί ζημιές, έχουν καταστραφεί ή δεν είναι διαθέσιμα. Αυτή η δυνατότητα κατέστησε το σύστημα ιδιαίτερα πολύτιμο για τις ουκρανικές δυνάμεις, των οποίων οι υποδομές επικοινωνιών αντιμετωπίζουν διαρκείς απειλές από ρωσικά πλήγματα και τον ηλεκτρονικό πόλεμο.

Το Starshield, αντίθετα, αποτελεί την πρόταση της SpaceX που προσανατολίζεται στην άμυνα και έχει σχεδιαστεί ειδικά για κυβερνητικούς πελάτες και φορείς εθνικής ασφάλειας. Αν και βασίζεται σε τεχνολογίες που αναπτύχθηκαν για το Starlink, το Starshield ενσωματώνει πρόσθετα χαρακτηριστικά ασφαλείας και δυνατότητες ειδικά προσαρμοσμένες για συγκεκριμένες αποστολές, υποστηρίζοντας τις στρατιωτικές επικοινωνίες, τη συλλογή πληροφοριών και άλλες επιχειρήσεις εθνικής ασφάλειας. Από την έναρξη της ρωσικής εισβολής πλήρους κλίμακας το 2022, το Starlink και το Starshield έχουν καταστεί σημαντικό τμήμα του δικτύου στρατιωτικών επικοινωνιών της Ουκρανίας, υποστηρίζοντας τη διοίκηση και τον έλεγχο, την επίγνωση της κατάστασης, την ανταλλαγή πληροφοριών και τις επιχειρήσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones). Οι δυνατότητες επικοινωνίας που παρέχουν συμβάλλουν στη διασύνδεση αισθητήρων, διοικητών και επιχειρησιακών μονάδων, επιτρέποντας την ανταλλαγή πληροφοριών που είναι απαραίτητη για τον εντοπισμό απειλών και τον επιχειρησιακό συντονισμό. Αναγνωρίζοντας τη σημασία των δορυφορικών επικοινωνιών για τον ουκρανικό στρατό, το Πεντάγωνο συνήψε σύμβαση με την SpaceX για την παροχή υπηρεσιών Starlink.»

Μάλιστα σύμφωνα με το ειδησεογραφικό Guardian: «Ο Ουκρανικός στρατός ανέφερε ότι το σύστημα δορυφορικών επικοινωνιών Starlink –το οποίο κατασκευάζεται από τη SpaceX αλλά τελεί υπό τη διαχείριση της αμερικανικής κυβέρνησης– έπαψε να λειτουργεί (για 3 μέρες) σε τερματικά που κινούνται με ταχύτητες άνω των 160 χλμ./ώρα (100 μίλια/ώρα).

Το Κίεβο εγκαθιστά δέκτες Starlink της SpaceX σε πολλά από τα drones του, ως μέρος του ενσωματωμένου συστήματος καθοδήγησής τους. Σύμφωνα με το Κίεβο, ο πιο πάνω περιορισμός επιβλήθηκε χωρίς καμία εξήγηση από την πλευρά των ΗΠΑ.

Ο περιορισμός είχε δύο άμεσες συνέπειες: κατέστησε ουσιαστικά ανενεργά τα περισσότερα drones που χρησιμοποιεί η Ουκρανία για πλήγματα πίσω από τις γραμμές του μετώπου, ενώ παράλληλα δυσχέρανε τη λειτουργία των συστημάτων αεράμυνας που αναχαιτίζουν τα ρωσικά drones που βομβαρδίζουν το Κίεβο.

Η Ουκρανία χρησιμοποιεί τα συστήματα Starlink για την καθοδήγηση πολλών drones μέσου βεληνεκούς προς τους στόχους τους – μια κρίσιμη επιθετική ικανότητα στο πεδίο της μάχης. Τα ρωσικά drones τύπου Shahed πετούν με ταχύτητες που πλησιάζουν τα 320 χλμ./ώρα (200 μίλια/ώρα), πράγμα που σημαίνει ότι, με τον νέο περιορισμό, τα ουκρανικά drones αναχαίτισης δεν έχουν καμία πιθανότητα να τα καταδιώξουν.

Σύμφωνα με τη SpaceX, το Starlink δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για επιθετικές στρατιωτικές ενέργειες, παρά μόνο για αμυντικές δραστηριότητες ή από μη στρατιωτικούς χρήστες.

Το Starshield, αντίθετα, επιτρέπει τέτοιου είδους δυνατότητες και χρησιμοποιεί ενισχυμένη κρυπτογράφηση για τη μετάδοση ευαίσθητων πληροφοριών. Επιπλέον, παρέχει στους χρήστες τη δυνατότητα ενσωμάτωσης αισθητήρων σε μέσα όπως τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones). Οι ασφαλείς επικοινωνίες του Starshield βασίζονται στο Starlink, το τεράστιο δίκτυο των 11.000 δορυφόρων που ο Μασκ και η SpaceX έχουν εκτοξεύσει στο διάστημα από το 2019.»

«Ποιος έλαβε την απόφαση για τον περιορισμό της πρόσβασης; Ο Μασκ ή το Πεντάγωνο;

Ο Μασκ δήλωσε ότι ο ουκρανικός στρατός συνδεόταν με το Starshield, καθώς το Starlink δεν παρέχεται σε πελάτες που χρησιμοποιούν οπλικά συστήματα. Πρόσθεσε ότι τυχόν διακοπές στη λειτουργία του Starshield που αντιμετωπίζει η Ουκρανία θα πρέπει να αποδοθούν στην ευθύνη της αμερικανικής κυβέρνησης, όχι της SpaceX. «Τα συστήματα Starshield ανήκουν στην αμερικανική κυβέρνηση και ελέγχονται από αυτήν. Οποιοσδήποτε περιορισμός στην ταχύτητα ή στη χρήση αποφασίζεται από τον αμερικανικό στρατό και, τελικά, από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ», ανέφερε ο Μασκ, αναφερόμενος στον Ντόναλντ Τραμπ.»

Προσέθεσε όμως σε ανάρτηση του ότι ο Ζελένσκι το παρατράβηξε με τις επιθέεις στα διυλιστήρια και ότι «ήρθε η ώρα να φύγει» ώστε ένας άλλος πρόεδρος να κλείσει συμφωνία ειρήνης με την Ρωσία.

Στις ΗΠΑ, οι Δημοκρατικοί επέκριναν έντονα την κυβέρνηση Τραμπ. «Ο Τραμπ κάνει μια επιλογή – η οποία ενισχύει άμεσα τη σφαγή Ουκρανών αμάχων από τον Πούτιν», ανέφεραν σε ανάρτησή τους στο X τα μέλη της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων που πρόσκεινται στους Δημοκρατικούς, χαρακτηρίζοντας τους περιορισμούς του Starshield «απαράδεκτους». (Συνέχισε ο Guardian με παράλληλες πληροφορίες που είχε από το Reuters και το Agence France-Presse).

Ο χαμαιλέων/dealer/πλανητάρχης προετοιμάζοντας τριμερή συνάντηση μεταξύ ΗΠΑ, Ρωσίας και…Κίνας! για το Ουκρανικό (πιθανότατα θεωρώ και για τον πόλεμο με το Ιράν) , φέρεται να δήλωσε ότι θα σταματήσει και την πώληση όπλων στους Ευρωπαίους με προορισμό την Ουκρανία!! Και ότι ο Ζελένσκι θα έπρεπε να αντικατασταθεί!!

Όταν ο Ζελένσκι ρωτήθηκε για τα σχόλια του Τραμπ σύμφωνα με τα οποία ήταν πιο δύσκολο να συνεννοηθεί μαζί του, απ’ ό,τι με τον Πούτιν, απάντησε ότι είναι «προτιμότερο να έχεις εταίρους που είναι πολύ ανοιχτοί και ξεκάθαροι, παρά να έχεις εκείνους που είναι δολοφόνοι, ακόμα κι αν έχουν ένα χαμόγελο στο πρόσωπό τους».

*συντ. δικηγόρος παρ’Αρείω Πάγω, συγγραφέας, ερευνητής.

Το άρθρο Ο ΤΡΑΜΠ ΤΡΑΒΑΕΙ ΤΟ ΧΑΛΙ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ… Του Λάμπρου Ροϊλού εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Μήπως η Πολωνία εξελίσσεται σε στρατιωτική και αμυντική πρωτεύουσα της Ευρώπης; Η απάντηση είναι μάλλον θετική αν γνωρίσει  κανείς ποιο είναι το επίπεδο της αμυντικής ισχύος της χώρας, η οποία βρίσκεται απέναντι στη Ρωσία και έχει πολλούς λόγους να ανησυχεί.

Από την ίδρυσή του το 2004, όταν η Πολωνία εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το Φόρουμ Ασφάλειας της Βαρσοβίας (WSF) συνέχισε να αναπτύσσεται. Έχει γίνει ένα από τα βασικά μέρη όπου οι ηγέτες της ηπείρου μοιράζονται τους γεωπολιτικούς προβληματισμούς τους. Τι μπορεί να κάνει η Ευρώπη απέναντι στη Ρωσία, τη στιγμή που οι Ηνωμένες Πολιτείες απειλούν να απομακρυνθούν από αυτήν; Ο Tomasz Smura, διευθυντής του αμυντικού προγράμματος του {ΦΑΒ} στις 12 και 13 Οκτωβρίου, σε συνεργασία με το γαλλικό περιοδικό L’Express, κατέθεσε τις αναλύσεις του για μια έρευνα που είναι βέβαιο που έχει ειδικό βάρος

Ιδιαίτερα δε μετά τις τελευταίες «περίεργες» συμφωνίες του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν με τον Αμερικανό ομόλογό του Ντόναλντ Τράμπ.

L’Express: Το Φόρουμ Ασφαλείας της Βαρσοβίας έχει γίνει μια από τις κυρίες ευρωπαϊκές συναντήσεις αφιερωμένες σε θέματα ασφάλειας. Τι θέση κατέχει σήμερα;

Tomasz Smura: Είναι ίσως η δεύτερη μεγαλύτερη και πιο γνωστή διάσκεψη για την ασφάλεια στην Ευρώπη σήμερα,μετά αυτή του  Μόναχου. Πέρυσι, υποδεχτήκαμε περίπου 3.000 συμμετέχοντες από περισσότερες από 90 χώρες, με περίπου σαράντα αντιπροσωπείες υψηλού επιπέδου. Και φέτος προσκλήθηκαν πολλοί πρωθυπουργοί, υπουργοί Άμυνας και υπουργοί Εξωτερικών.

Το Φόρουμ αποκτά επίσης μια ολοένα και πιο παγκόσμια διάσταση, με αντιπροσωπείες από τη Μέση Ανατολή ειδικότερα. Το θεματολόγιο διαρθρώνεται γύρω από τέσσερις βασικούς τομείς: διεθνής πολιτική, άμυνα, ενέργεια και κλίμα, και ανθεκτικότητα – κυβερνοασφάλεια, παραπληροφόρηση και υβριδικές απειλές.

Ποιο είναι το κεντρικό ερώτημα που θέλετε να απαντήσετε φέτος;

Προτεραιότητά μας είναι η διατήρηση ισχυρών διατλαντικών σχέσεων. Το σύνθημα του Φόρουμ είναι: «Μαζί στεκόμαστε, διαιρεμένοι πέφτουμε». Παρά τις τρέχουσες εντάσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης, θεωρούμε ότι αυτή η σχέση παραμένει απολύτως κρίσιμη.

Αλλά ταυτόχρονα, θέλουμε να ενισχύσουμε τις ευρωπαϊκές δυνατότητες και τον ευρωπαϊκό πυλώνα του NATO. Η Ευρώπη πρέπει να είναι πιο ικανή να διασφαλίσει την άμυνά της.

Είναι πραγματικά έτοιμη η Ευρώπη να αναλάβει πολύ μεγαλύτερο μερίδιο της άμυνάς της;

Δεν έχει πια άλλη επιλογή. Σε ορισμένες περιοχές, είναι έτοιμη. Σήμερα, λόγω της μαζικής εμπλοκής της στην Ουκρανία, η Ρωσία πιθανότατα δεν είναι σε θέση να εξαπολύσει μια μεγάλη συμβατική επίθεση στο έδαφος του NATO. Αλλά πρέπει να προετοιμαστούμε γι’ αυτό το σενάριο στο μέλλον.

Δεν γνωρίζουμε πότε θα τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία και η Ρωσία θα συνεχίσει τις προσπάθειες στρατιωτικού εκσυγχρονισμού της ακόμη και μετά από μια πιθανή κατάπαυση του πυρός. Αυξάνει περαιτέρω το μέγεθος των ενόπλων δυνάμεών της και ο στρατιωτικός προϋπολογισμός της θα φτάσει σε επίπεδα που δεν έχουμε δει από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Η Ρωσία προετοιμάζεται σαφώς για κάτι πέρα από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Ταυτόχρονα, πρέπει να λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πιθανό να μειώσουν την παρουσία τους στην Ευρώπη. Οι στρατηγικές τους προτεραιότητες μετατοπίζονται στον Ινδο-Ειρηνικό και στο δυτικό ημισφαίριο. Αυτό το κίνημα υπερβαίνει κατά πολύ την κυβέρνηση Τραμπ μόνο.

ΕΡΩΤΗΣΗ Σε ποιους τομείς η Ευρώπη εξακολουθεί να εξαρτάται περισσότερο από τις Ηνωμένες Πολιτείες;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ Σε διάφορες κρίσιμες δυνατότητες: ανεφοδιασμός αέρος-αέρος, ηλεκτρονικός πόλεμος, ορισμένα στοιχεία της αντιπυραυλικής άμυνας. Πρέπει να έχουμε μια πολύ σαφή συζήτηση με τους Αμερικανούς: σε ποιες δυνατότητες θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε να βασιζόμαστε; Και σε ποιους τομείς θα πρέπει οι Ευρωπαίοι να δημιουργήσουν τα δικά τους συστήματα;

Πώς θα μπορούσε να μοιάζει μια αξιόπιστη ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας με μειωμένη αμερικανική δέσμευση;

Η Ευρώπη είναι ικανή να οικοδομήσει ένα αξιόπιστο σύστημα άμυνας και αποτροπής. Πάρτε για παράδειγμα την Πολωνία: φιλοδοξία μας είναι να έχουμε τις πιο ισχυρές χερσαίες δυνάμεις στην Ευρώπη. Έχουμε ξεκινήσει μαζικές αγορές αρμάτων μάχης και F-35. Η Φινλανδία και η Νορβηγία έχουν επίσης πολλά επινοήσει στις αεροπορικές τους δυνατότητες….

Αυτή η περιοχή είναι στρατιωτικά πολύ ισχυρότερη από ό,τι πιστεύεται μερικές φορές. Εάν ενώσουμε τις δυνάμεις μας και γνωρίζουμε ότι μπορούμε να βασιστούμε ο ένας στον άλλον, η Ρωσία θα αποτραπεί έντονα από το να μας επιτεθεί.

Γιατί οι σκανδιναβικές χώρες, οι χώρες της Βαλτικής και της Πολωνίας έχουν γίνει τόσο κεντρικές για την ευρωπαϊκή ασφάλεια;

Επειδή μοιραζόμαστε μια πολύ στενή αντίληψη της ρωσικής απειλής. Στην Πολωνία, τις χώρες της Βαλτικής και τις σκανδιναβικές χώρες, υπάρχει πολύ μικρή ασάφεια σχετικά με την προέλευση του κύριου κινδύνου για την ασφάλεια.

Αυτή η περιοχή είναι επίσης αυτή που επενδύει περισσότερο στην άμυνά της. Η Πολωνία δαπανά τώρα περίπου το 5% του ΑΕΠ της για την άμυνα. Οι σκανδιναβικές χώρες και οι χώρες της Βαλτικής έχουν επίσης αυξήσει σημαντικά τις προσπάθειές τους.

Και πίσω από τα στοιχεία, υπάρχουν πραγματικές δυνατότητες: σουηδική πολεμική αεροπορία, υποβρύχια, τανκς, πυροβολικό, εκτοξευτές πυραύλων, μεραρχίες στις χώρες της Βαλτικής. Επομένως, μοιραζόμαστε την ίδια πολιτική βούληση, την ίδια αντίληψη για την απειλή και τις αυξανόμενες στρατιωτικές δυνατότητες.

Σε αυτή τη νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική, τι ρόλο μπορεί να παίξει η Γαλλία;

Στην Πολωνία, η Γαλλία θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εταίρους μας στον τομέα της ασφάλειας στην Ευρώπη.

Το Τρίγωνο της Βαϊμάρης, με τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Πολωνία, είναι μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα μορφή. Αυτές οι τρεις χώρες αντιπροσωπεύουν τρεις διαφορετικές γεωπολιτικές ευαισθησίες. Εάν το Παρίσι, το Βερολίνο και η Βαρσοβία καταφέρουν να οικοδομήσουν μια συναίνεση έχει πολλές πιθανότητες να γίνει αποδεκτή από ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης Η Γαλλία έχει ισχυρή αμυντική βιομηχανία και διαθέτει δικά της πυρηνικά ανατρεπτικά μέσα. Η Γερμανία διατηρεί ισχυρή βιομηχανική δύναμη και έχει ξεκινήσει μια μεγάλη στρατιωτική προσπάθεια. Όσο για την Πολωνία, η θέση της είναι ιδιαίτερη: είμαστε γείτονες της Ρωσίας, της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας, και έχουμε καταστεί απαραίτητοι για την άμυνα αυτού του τμήματος της ηπείρου.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει επίσης μετατοπίσει το πολιτικό κέντρο βάρος της Ευρώπης προς τα ανατολικά;

Ναί. Πριν από μερικά χρόνια, όταν προέκυψε ένα μείζον ευρωπαϊκό ζήτημα, εξετάσαμε κυρίως τι έλεγαν το Παρίσι, το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες.

Σήμερα, εξετάζουμε επίσης αμέσως τι λέει ο Ντόναλντ Τουσκ. 

Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες αναγνώρισαν ότι οι χώρες της περιοχής μας είχαν δίκιο να είναι πολύ επιφυλακτικές σχετικά με την προσέγγιση με τη Μόσχα.

Σε αυτό προστίθεται η οικονομική μας ανάπτυξη. Εδώ και είκοσι χρόνια, η Πολωνία γνωρίζει σταθερή ανάπτυξη και πλησιάζει γρήγορα τη Δυτική Ευρώπη. Αυτή η οικονομική ανάπτυξη, σε συνδυασμό με τη στρατιωτική συσσώρευση και τη γεωπολιτική μας θέση, καθιστά την Πολωνία και την άμυνά της σημαντικό παράγοντα θωράκισης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι μόνον.

Το άρθρο Ευρωπαϊκή άμυνα: «Η Ρωσία προετοιμάζεται ξεκάθαρα για κάτι πέρα από την Ουκρανία»… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ως μακροχρόνια φροντίδα ηλικιωμένων ορίζεται από τους διεθνείς οργανισμούς (ΟΟΣΑ, Eurostat, Διεθνής Οργανισμός Υγείας) η παροχή μη ιατρικών υπηρεσιών φροντίδας που λαμβάνουν άτομα με μειωμένο βαθμό αυτοεξυπηρέτησης για εκτεταμένη χρονική περίοδο, προκειμένου να εκτελέσουν δεκαπέντε (15) «βασικές δραστηριότητες καθημερινής ζωής» (ADL – Activities of Daily Living) ή/και ‘λειτουργικές δραστηριότητες καθημερινής ζωής’ (iADL – Instrumental Activities of Daily Living).

Ο σημαντικός ρόλος που παίζουν τα δημόσια προγράμματα στη χρηματοδότηση της μακροχρόνιας φροντίδας εξηγείται από τις σημαντικές δαπάνες φροντίδας που αντιμετωπίζουν οι ηλικιωμένοι που χρήζουν μακροχρόνιας φροντίδας.

Αυτές οι δαπάνες ποικίλουν από χώρα σε χώρα αλλά είναι πάντα υψηλές σε σχέση με το μέσο εισόδημα των ηλικιωμένων. Επί παραδείγματι, το κόστος περίθαλψης ενός ανθρώπου μεγαλύτερης ηλικίας με αυξημένα προβλήματα και ανάγκες ισοδυναμεί κατά μέσο όρο με το εισόδημα που προέρχεται από τη σύνταξη. Το κόστος αυτό τετραπλασιάζεται (τέσσερις φορές υψηλότερο από μια μέση σύνταξη), όταν ο άνθρωπος μεγαλύτερης ηλικίας χρήζει συνεχόμενη και κυρίως ιδρυματικού τύπου φροντίδα.

Παρά τις διαφορές που υπάρχουν ανά χώρα, οι πολιτικές μακροχρόνιας φροντίδας τα τελευταία χρόνια ακολουθούν τις εξής κοινές τάσεις:

• Μείωση της ιδρυματικής φροντίδας και στροφή προς την φροντίδα στο σπίτι.
• Απομάκρυνση από την παροχή υπηρεσιών φροντίδας σε είδος από το δημόσιο και στροφή προς ιδιωτικές ή μικτές (ιδιωτικές και δημόσιες) υπηρεσίες που επιδοτούνται μερικώς ή πλήρως από το δημόσιο (cash transfers).
• Παροχή υπηρεσιών που λειτουργούν συμπληρωματικά και όχι ως υποκατάστατο της άτυπης/οικογενειακής φροντίδας.
• Ο διαμοιρασμός κόστους και οι συνέργειες μεταξύ οικογένειας, δημόσιου τομέα και ιδιωτικής ασφάλισης δείχνει να είναι μονόδρομος για τη δημιουργία σύγχρονων ολοκληρωμένων συστημάτων μακροχρόνιας φροντίδας ηλικιωμένων.

Το ποσοστό των ατόμων ηλικίας 65+ στην Ελλάδα, που αντιμετωπίζει δυσκολίες αυτοεξυπηρέτησης οποιουδήποτε βαθμού δυσκολίας ανέρχεται στο 28,14%. Τα αναλυτικά ποσοστά ανά επίπεδο δυσκολίας αυτοεξυπηρέτησης ανά ηλικιακή κατηγορία φαίνονται στον Πίνακα 1.

Ιδιαίτερη εστίαση θα πρέπει να δοθεί από την Πολιτεία στα επίπεδα 4 και 5, δηλαδή στο 4,11% και 3,32% αντίστοιχα του πληθυσμού των ατόμων ηλικίας 65+ που αντιμετωπίζουν τις μεγαλύτερες δυσκολίες αυτοεξυπηρέτησης. Ενώ, στις ηλικίες 80+ , τα αντίστοιχα ποσοστά είναι 9,5% και 6,5 %.

Σε ό,τι αφορά τη διάσταση του φύλου οι γυναίκες εμφανίζουν δυσκολίες αυτοεξυπηρέτησης σε υψηλότερα ποσοστά σε σύγκριση με τους άνδρες (33% vs. 21%), κάτι που εξηγείται μερικώς και από το γεγονός ότι έχουν σημαντικά υψηλότερο προσδόκιμο ζωής (σχεδόν 5 έτη).

Ο συνολικός αριθμός των ατόμων 65+ σε ανάγκη φροντίδας αναμένεται να αυξηθεί από 677.000 το 2021 σε 900.000 περίπου το 2050 (αύξηση 33%), εκ των οποίων οι 238.000 εκτιμάται ότι θα αντιμετωπίζουν μεγάλου ή μεσαίου βαθμού δυσκολίες αυτοεξυπηρέτησης, από 179.000 σήμερα.

Προκειμένου όμως να καλυφθούν οι ανάγκες, πρέπει πρώτα να μετρηθούν, τόσο σε πλήθος και σε απαιτούμενες ώρες φροντίδας, όσο και σε αξία.

Οι συνολικές εκτιμώμενες ετήσιες αναγκαίες ώρες φροντίδας, για το σύνολο της χώρας, αναμένεται να αυξηθούν από 411 εκατομμύρια σήμερα σε 548 εκατομμύρια ώρες το 2050, ήτοι αύξηση κατά σχεδόν 140 εκατομμύρια ώρες σε μια 25ετία, με το 58% αυτών να αφορούν άτομα με μεσαίες και μεγάλες ανάγκες φροντίδας, κάτι που σημαίνει πώς το 26% των ατόμων ηλικίας 65+ που βρίσκονται σε ανάγκη φροντίδας θα «καταναλώνουν» το 58% των συνολικών ωρών φροντίδας/βοήθειας και το 88% των ωρών προσωπικής φροντίδας.

Σε επίπεδο αναγκαίου αριθμού φροντιστών πλήρους απασχόλησης (επαγγελματιών ή άτυπων) οι παραπάνω ώρες αντιστοιχούν σε 250.000 φροντιστές για το 2050 από 187.000 σήμερα, εκ των οποίων το 37% σε υπηρεσίες προσωπικής φροντίδας και υπόλοιπο 63% σε υπηρεσίες διαχείρισης νοικοκυριού και συνοδείας.

Η εκτιμώμενη οικονομική αξία (μέγεθος αγοράς) υπηρεσιών μακροχρόνιας φροντίδας στο σύνολο της χώρας σε ονομαστικές αξίες εκτιμάται στα €5,54 δισ. σήμερα και αναμένεται έως το 2050 να φθάσει τα €12,54 δισ.

Εστιάζοντας στις κατηγορίες επίπεδου δυσκολίας 4 και 5, όπου υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα συμμετοχής του κράτους στην παροχή βοήθειας, η εκτιμώμενη οικονομική αξία σε ονομαστικές αξίες εκτιμάται στα €3,34 δισ. σήμερα και αναμένεται έως το 2050 να φθάσει τα €7,55 δισ.

Για τις ομάδες μεγάλης δυσκολίας 4 και 5, έχουν υπολογιστεί οι αριθμοί των απαιτούμενων τυπικών φροντιστών, για το σύνολο της χώρας και για τις 13 Περιφέρειες. Ο Πίνακας 2 δείχνει ότι η χώρα χρειάζεται 73.000 επαγγελματίες φροντιστές, ενώ οι υφιστάμενες θέσεις εργασίας δεν υπερβαίνουν τις 15.000.

Οι υπόλοιπες θέσεις καλύπτονται από την προσφορά άτυπης φροντίδας από κάποιο συγγενικό πρόσωπο. Με την επαγγελματική φροντίδα να δείχνει να βαίνει μειούμενη τα τελευταία χρόνια σε σχέση με τα προηγούμενα.

Στη βάση των ανωτέρω και με δεδομένη τη δημογραφική γήρανση του πληθυσμού και την αναμενόμενη μείωση της προσφοράς άτυπης φροντίδας λόγω μεταβολής της σύνθεσης της οικογένειας, κοινωνικών αλλαγών, αύξησης συμμετοχής των γυναικών στην αγορά εργασίας και αυξημένης κινητικότητας των εργαζομένων σε διαφορετικές περιοχές από όπου μένουν οι ηλικιωμένοι γονείς τους, υπάρχει αφενός η ανάγκη και ο χώρος για την ανάπτυξη του οικονομικού κλάδου παροχής υπηρεσιών φροντίδας και, αφετέρου, ο σχεδιασμός ολοκληρωμένων δημόσιων πολιτικών και η χρηματοδότησή τους.

Το Πανεπιστήμιο Πειραιώς έχει ολοκληρώσει ένα πλήρες Επιχειρησιακό Σχέδιο ενός νέου συστήματος ασφάλισης μακροχρόνιας φροντίδας ηλικιωμένων, και την εφαρμογή του στους 330 Δήμους της χώρας.

* Καθηγητής Πανεπιστημίου Πειραιώς

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Μακροχρόνια φροντίδα ηλικιωμένων: Αγορά €12,5 δισ. έως το 2050… Του Μιλτιάδη Νεκτάριου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Αν κάποιοι νομίζουν ότι θα κάνουν την Ελλάδα να μοιάσει με τη Γαλλία, πρέπει να καταλάβουν κάτι: άλλο η διαμαρτυρία, άλλο το χάος.

Δείτε τι συμβαίνει γύρω μας. Στη Γαλλία, μαθητές διαδηλώνουν για την εκπαίδευση και οι κινητοποιήσεις συναντούν την οργή για την ακρίβεια. Στην Ισπανία και την Πορτογαλία, οι άνθρωποι διαμαρτύρονται γιατί δεν μπορούν να πληρώσουν ένα σπίτι. Στο Βέλγιο τα ίδια. Στην Ιταλία, ειρηνικές πορείες καταλήγουν σε συγκρούσεις. Στην Αλβανία, η οργή στρέφεται κατά της διαφθοράς και της ανεργίας.

Τι κοινό έχουν όλα αυτά; Άνθρωποι που πιέζονται οικονομικά και αισθάνονται ότι η πολιτική δεν τους δίνει λύσεις. Κι όταν η δυσαρέσκεια συσσωρεύεται, γίνεται εύφλεκτο υλικό.

Η Ελλάδα, όμως, δεν είναι σήμερα σε αυτή την κατάσταση. Και δεν υπάρχει κανένας λόγος να οδηγηθούμε σε κοινωνικό χάος όπως το 2015 ή το 2008. Γιατί άλλο είναι να βγαίνεις στον δρόμο για το νοίκι, τον μισθό και την ακρίβεια, κι άλλο να σπας μαγαζιά, να καίς περιουσίες και να βαφτίζεις τη βία και το χάος, «λαϊκή εξέγερση».

Οι μπαχαλάκηδες δεν εκπροσωπούν την κοινωνία. Την έχουν ζημιώσει πολλαπλώς, το ίδιο θα επιχειρήσουν να κάνουν και στις μέρες μας. Και αν ακροδεξιές ή ακροαριστερές ομάδες επιχειρήσουν να αξιοποιήσουν πραγματικά κοινωνικά προβλήματα για να προκαλέσουν χάος, η Πολιτεία οφείλει να τις αντιμετωπίσει αποφασιστικά, προστατεύοντας ταυτόχρονα το δικαίωμα στην ειρηνική διαμαρτυρία.

Το άρθρο Ποιοι θέλουν να μεταφέρουν το χάος της Γαλλίας στην Ελλάδα; εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η ανάπτυξη έχει αναχθεί σε κεντρικό επιχείρημα της οικονομικής πολιτικής. Επενδύσεις, ρυθμοί οικονομικής μεγέθυνσης και χρηματοδοτικά προγράμματα παρουσιάζονται ως αποδείξεις ότι η χώρα προχωρά. 

Παραμένει, όμως, ένα ουσιαστικό ερώτημα.

Πόσοι από εκείνους που στηρίζουν καθημερινά την ελληνική οικονομία έχουν πραγματική θέση σε αυτή την αναπτυξιακή πορεία; 

Για τον μικρό επιχειρηματία, που αγωνίζεται να ανταποκριθεί στις αυξανόμενες υποχρεώσεις του, οι όποιοι θετικοί οικονομικοί δείκτες έχουν περιορισμένη αξία όταν δεν μεταβάλλονται οι συνθήκες μέσα στις οποίες εργάζεται. 

Η ανάπτυξη δεν είναι κοινωνικά ουδέτερη. Ο τρόπος με τον οποίο κατανέμονται τα οφέλη της αποτελεί καίριο πολιτικό ζήτημα.

Η 3η Έκθεση «Κοινωνικές και Οικονομικές Τάσεις στις Ελληνικές Περιφέρειες» του ΙΟΒΕ φωτίζει μια σημαντική πλευρά του προβλήματος. Την περίοδο 2002–2024, οι αυτοαπασχολούμενοι αποτελούσαν κατά μέσο όρο το 29,6% των εργαζομένων στην Ελλάδα, έναντι 14,8% στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το 2024 το αντίστοιχο ποσοστό στη Δυτική Ελλάδα ήταν 33,8%, ενώ στην Αττική 16,1%. Η αυτοαπασχόληση βέβαια δεν ταυτίζεται με τη μικρή επιχείρηση. Αποτυπώνει, όμως, πόσο διαφορετικές είναι οι συνθήκες εργασίας και οικονομικής δραστηριότητας ανάμεσα στο κέντρο και την περιφέρεια.

Η μικρή οικογενειακή επιχείρηση και ο επαγγελματίας, αντιμετωπίζονται συχνά στον δημόσιο λόγο με συμπάθεια αλλά στην οικονομική πολιτική με όρους που ευνοούν τους ισχυρότερους. 

Ο επιχειρηματίας που έχει πρόσβαση σε δανεισμό και διαθέσιμα κεφάλαια, δεν ξεκινά από την ίδια αφετηρία με εκείνον που δυσκολεύεται να ανανεώσει ακόμη και τον εξοπλισμό του. Η επίκληση του ανταγωνισμού έχει νόημα όταν υπάρχουν πραγματικές δυνατότητες συμμετοχής. Διαφορετικά, η αγορά ανταμείβει όχι κατ’ ανάγκην εκείνον που παράγει αλλά εκείνον που αντέχει οικονομικά περισσότερο.

Αυτή η ανισότητα γίνεται εντονότερη στη διανομή των δημόσιων πόρων. Τα χρηματοδοτικά προγράμματα εμφανίζονται ως ευκαιρία για όλους αλλά η υψηλή ίδια συμμετοχή και οι απαιτήσεις δανεισμού μπορούν να αποκλείσουν επιχειρήσεις πριν αξιολογηθεί η παραγωγική τους προοπτική. Ασφαλώς, τα δημόσια χρήματα πρέπει να επενδύονται με κριτήρια βιωσιμότητας. Αυτό δεν δικαιολογεί όμως έναν μηχανισμό που δίνει προβάδισμα σε όσους ήδη διαθέτουν οικονομική δύναμη. Η πολιτική ευθύνη δεν εξαντλείται μόνο στο ποσοστό της απορρόφησης. Αρχίζει όταν εξετάζουμε ποιοι ωφελήθηκαν και ποιοι δεν μπόρεσαν καν να διεκδικήσουν την ενίσχυση. 

Για τη Δυτική Ελλάδα τα δεδομένα είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικά. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ το 2024 ήταν 16.011 ευρώ, έναντι 22.816 ευρώ στο σύνολο της χώρας. Το 2025 τα τραπεζικά δάνεια προς μη χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις εμφάνισαν ετήσια μείωση 1,7%, την ώρα που πανελλαδικά αυξήθηκαν. Τα στοιχεία αυτά δεν περιγράφουν τις συνθήκες κάθε επιμέρους επιχείρησης, αναδεικνύουν όμως τις διαφορετικές δυνατότητες οικονομικής ανάπτυξης μεταξύ των περιφερειών. Και αυτό είναι ζήτημα της εθνικής αναπτυξιακής πολιτικής. 

Η περιφερειακή πολιτική δεν μπορεί να λειτουργεί ως σύστημα περιοδικής κατανομής κονδυλίων. 

Οφείλει να ξεκινά από τις παραγωγικές δυνατότητες κάθε τόπου και από τα εμπόδια που κρατούν τις τοπικές επιχειρήσεις μακριά από την ανάπτυξη. Διαφορετικά, οι ενισχύσεις ακολουθούν την ήδη συγκεντρωμένη οικονομική ισχύ, αντί να δημιουργούν ευκαιρίες εκεί όπου υπάρχουν μεγαλύτερες ανάγκες. 

Η σύγκλιση των περιφερειών δεν θα έρθει αυτόματα επειδή αυξάνεται το εθνικό ΑΕΠ. Η μικρή επιχειρηματικότητα χρειάζεται πολιτικές που θα ενισχύουν την παραγωγικότητα και θα δημιουργούν πραγματικές δυνατότητες ανάπτυξης. Η πρόσβαση στη χρηματοδότηση, η συνεργασία των παραγωγών και η σύνδεση με την έρευνα μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά σε αυτή την κατεύθυνση. Παράλληλα, απαιτείται δικαιότερη φορολογική πολιτική, που θα αντιμετωπίζει τη φοροδιαφυγή χωρίς να παραγνωρίζει τις οικονομικές αντοχές των μικρών επιχειρήσεων.

Είναι επίσης καιρός να αναγνωρίσουμε ότι η αυτοαπασχόληση δεν αποτελεί πάντοτε έκφραση επιχειρηματικής φιλοδοξίας. Για κάποιους είναι διέξοδος επειδή λείπουν άλλες επαγγελματικές επιλογές. Η αύξηση του μεριδίου της μισθωτής απασχόλησης στη Δυτική Ελλάδα κατά 15,4 ποσοστιαίες μονάδες την περίοδο 1999–2024 δείχνει ότι η αγορά εργασίας μεταβάλλεται. 

Το ζητούμενο είναι να μπορεί κανείς να επιλέγει την επιχειρηματική δραστηριότητα επειδή έχει προοπτική και όχι επειδή δεν έχει άλλη λύση.

Οι μεγάλες επενδύσεις είναι αναγκαίες αλλά δεν μπορούν να αποτελούν το μοναδικό τεκμήριο αναπτυξιακής επιτυχίας. Όσο η μικρή επιχειρηματικότητα καλείται απλώς να επιβιώνει, τα οφέλη της ανάπτυξης θα παραμένουν άνισα μοιρασμένα. 

Η αντοχή των μικρών επαγγελματιών δεν μπορεί να αποτελεί διαρκές άλλοθι για τις αδυναμίες της οικονομικής πολιτικής. Η πραγματική πρόκληση είναι να δημιουργηθούν συνθήκες που θα τους επιτρέπουν να αναπτύσσονται, αντί να εξαντλούν τις δυνάμεις τους στον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης.

Το ερώτημα «ανάπτυξη για ποιους;» είναι το μέτρο με το οποίο πρέπει να κρίνεται κάθε κυβερνητική επιλογή.

Υ.Γ. Το άρθρο αυτό αποτελεί τη δεύτερη παρέμβαση μιας σειράς κειμένων με αφετηρία την 3η Έκθεση «Κοινωνικές και Οικονομικές Τάσεις στις Ελληνικές Περιφέρειες» του ΙΟΒΕ. Στόχος είναι η πολιτική ανάγνωση των ευρημάτων της έκθεσης, με ιδιαίτερη έμφαση στις αναπτυξιακές ανισότητες, στις δημόσιες πολιτικές και στις προοπτικές της Δυτικής Ελλάδας.

*Το παρόν άρθρο αποτυπώνει αποκλειστικά προσωπικές απόψεις του συντάκτη, οι οποίες δεν εκφράζουν και δεν αντιπροσωπεύουν το Πανεπιστήμιο Πατρών.

*Καθηγητής, Αντιπρύτανης Πανεπιστημίου Πατρών

Πηγή: tempo24.news

Το άρθρο Ανάπτυξη για ποιους; Το μέλλον της μικρής επιχειρηματικότητας… Του Γιώργου Παναγιωτόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.