Στις πρώτες δεκαετίες της πορείας της η ευρωπαϊκή ενοποίηση σπάνια βρισκόταν στο επίκεντρο των πολιτικών αντιπαραθέσεων. Υπήρχε μια φιλοευρωπαϊκή σύμπλευση των συστημικών πολιτικών κομμάτων που εναλλάσσονταν στην εξουσία (οι Σοσιαλδημοκράτες και τα λαϊκά κεντροδεξιά κόμματα}, ενώ κυριαρχούσε η αίσθηση ότι οι πραγματικά σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται στις εθνικές πρωτεύουσες και όχι στις Βρυξέλλες. Για πολλές δεκαετίες η ευρωπαϊκή ενοποίηση παρέμεινε υπόθεση κάποιων πολιτικών ελίτ, μακριά από κομματικούς ανταγωνισμούς. Οι ευρωπαίοι πολίτες είχαν θετική άποψη για την Ευρωπαϊκή Ενωση, χωρίς όμως να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τις αποφάσεις των Βρυξελλών και χωρίς να δείχνουν τον παραμικρό ενθουσιασμό.

Τα τελευταία χρόνια η ευρωπαϊκή πολιτική εμφανίζεται στο επίκεντρο των πολιτικών αντιθέσεων. Η πορεία, τα πεπραγμένα και το μέλλον της Ευρώπης γίνονται αντικείμενο οξύτατων αντιπαραθέσεων που σε αρκετές περιπτώσεις καθορίζουν και τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις.

Δύο είναι οι βασικοί λόγοι που οδήγησαν σταδιακά στην εμφάνιση της Ευρώπης στην αρένα των πολιτικών και κομματικών διαφορών: Η αλματώδης εξάπλωση των ευρωπαϊκών αρμοδιοτήτων και δράσεων σε πάρα πολλούς τομείς που μέχρι πρότινος ήταν αποκλειστικά ή κυρίως εθνικές αρμοδιότητες, η οποία έχει οδηγήσει στη μετατροπή της ΕΕ από έναν οικονομικό σε έναν πολιτικό οργανισμό.

Ενας δεύτερος παράγοντας που έφερε την ευρωπαϊκή ενοποίηση στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης είναι η κατάρρευση των παραδοσιακών συστημικών πολιτικών κομμάτων σε ορισμένα κράτη-μέλη, όπως στη Γαλλία, και η άνοδος του λαϊκισμού, δεξιού και αριστερού, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι ανερχόμενες «αντισυστημικές» δυνάμεις που αρχικά υιοθέτησαν ακραίες αντιευρωπαϊκές θέσεις έχουν σήμερα αναγκαστεί να μετακινηθούν από τα αρχικά συνθήματα εξόδου από την ΕΕ ή από το ευρώ αλλά συνεχίζουν να τηρούν επαμφοτερίζουσα στάση απέναντι στην ΕΕ.

Οι γαλλικές προεδρικές εκλογές μπορούν να θεωρηθούν εργαστήρι των μελλοντικών εξελίξεων στη δημοκρατική Ευρώπη. Στην ολοένα και πιο θολή αντιπαράθεση Δεξιάς – Αριστεράς επικάθεται η αντιπαράθεση ευρωπαϊστών-ευρωφοβικών. Η Μαρίν Λεπέν εγκατέλειψε την τακτική που ακολούθησε στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές του 2017 και απέφυγε να μιλήσει για έξοδο από την ΕΕ. Οι ελάχιστες αναφορές της στην Ευρώπη εξαντλούνται σε γενικόλογες υποσχέσεις ότι «θα αλλάξει την ΕΕ εκ των έσω» αλλά και στην υποστήριξη της υπεροχής του εθνικού έναντι του ευρωπαϊκού δικαίου, κάτι που βεβαίως ισοδυναμεί με άρνηση της Ευρώπης. Παρόμοια τακτική ακολούθησε και ο Λικ Μελανσόν, ο οποίος εγκατέλειψε την πολιτική εξόδου της Γαλλίας από τις ευρωπαϊκές συνθήκες αλλά υποστήριξε μια στρατηγική «ανυπακοής» και αθέτησης ανειλημμένων ευρωπαϊκών υποχρεώσεων, κάτι που ασφαλώς καταλήγει στο ίδιο αποτέλεσμα με την πολιτική Λεπέν. Ακόμα και οι υποψήφιοι των δύο παραδοσιακών κομμάτων που ηγήθηκαν επί δεκαετίες στην οικοδόμηση της Ευρώπης, του Σοσιαλιστικού και του Ρεπουμπλικανικού, τήρησαν αμφιταλαντευόμενη στάση απέναντι στην ΕΕ.

Ο Εμανουέλ Μακρόν κράτησε μια ξεκάθαρη φιλοευρωπαϊκή στάση. Ο ύμνος της Ευρωπαϊκής Ενωσης που ακούστηκε στην πρώτη του ομιλία μετά τον εκλογικό θρίαμβο δεν είναι απλώς συμβολισμός, είναι προάγγελος νέων σημαντικών πρωτοβουλιών για την προώθηση της ενωμένης Ευρώπης.

*Ο Δημήτρης Κούρκουλας είναι ειδικός σύμβουλος στο Ελληνικό Ιδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ). Διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών και πρέσβης της ΕΕ. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Μην πυροβολείτε την Ευρώπη»

Πηγή: tanea.gr

Το άρθρο Η Δεξιά, η Αριστερά και η Ευρώπη του Μακρόν… Του Δημήτρη Κούρκουλα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η ρωσική εισβολή παραβιάζει κατάφωρα το διεθνές δίκαιο και ο αναθεωρητισμός που τη διαπνέει είναι διαλυτικός για την ασφάλεια στην Ευρώπη. Βυθίζει την Ουκρανία στον ζόφο του πολέμου και πρέπει να τελειώσει άμεσα. Ο μόλος αποτελεσματικός τρόπος για αυτό, είναι ισχυρές και στοχευμένες οικονομικές κυρώσεις. Αυτά υποστηρίξαμε από την πρώτη στιγμή, τονίζοντας, επίσης, ότι ο πόλεμος θα μπορούσε να αποτραπεί, εάν είχαμε πετύχει, την πρώτη δεκαετία αυτού του αιώνα, μια νέα αρχιτεκτονική αδιαίρετης ασφάλειας στην Ευρώπη, που θα ενσωμάτωνε και τη Ρωσία, με όρους διεθνούς δικαίου.

Το ζητούμενο, συνεπώς, για τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας δεν ήταν η διαμόρφωση κοινής γραμμής απέναντι στην εισβολή, αλλά ως προς το πώς θα αντιδράσει συγκεκριμένα η Ευρώπη και η Ελλάδα σε αυτήν. Η απάντησή μας ήταν αυτή που έδινε πάντα η Αριστερά, αλλά -και σε μεγάλο βαθμό η πάγια μεταπολιτευτική εξωτερική πολιτική της χώρας μας: έμφαση στη διπλωματία, εμμονή στο ότι η πατρίδα μας είναι ευρωπαϊκή δύναμη ειρήνης και ήπιας ισχύος. Η επιλογή αυτή έδινε περιθώρια στην Ελλάδα να τηρεί τις διεθνείς συμβατικές της δεσμεύσεις αλλά και να έχει τα μεγαλύτερα δυνατά περιθώρια να ασκήσει την απαραίτητη πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική μιας χώρας που βρίσκεται στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων στην Ανατολική Μεσόγειο. Στο πλαίσιο αυτό, πέραν των κυρώσεων, βλέπω επίσης και την παραχώρηση καθεστώτος υποψήφιας στην ΕΕ χώρας στην Ουκρανία.

Η αντίθετη επιλογή του κ. Μητσοτάκη για αποστολή θανατηφόρων όπλων αποτελεί ανατροπή πάγιου δόγματος της εξωτερικής πολιτικής, χωρίς καμία διαβούλευση. Όπως και η προηγούμενη απόφασή του να στείλει Πάτριοτ στη Σαουδική Αραβία. Είναι αλήθεια ότι και άλλες χώρες της ΕΕ πήραν ανάλογη απόφαση – όχι όμως όλες – για την αποστολή θανατηφόρων όπλων, αλλά δεν υπήρχε σχετική δεσμευτική απόφαση γι’ αυτό. Η κυβέρνηση προσπαθεί να δικαιολογήσει την απόφαση αυτή με το αβάσιμο επιχείρημα ότι εξασφαλίζει ανάλογη υποστήριξη απέναντι στην Τουρκία.

Όμως, η Άγκυρα σε μεγάλο βαθμό ακολούθησε επαμφοτερίζουσα στάση στο Ουκρανικό, χωρίς να υποστεί συνέπειες: όχι μόνον άργησε να κλείσει τα Στενά, όπως προβλέπει σε περίπτωση πολέμου η Συνθήκη του Μοντρέ, αλλά και δεν υπερψήφισε την απόφαση αναστολής συμμετοχής της Ρωσίας στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Από την αποστολή πολεμικού υλικού η Ελλάδα μπορεί, ίσως, να δεχθεί εύσημα από τις ΗΠΑ και να ευνοηθεί σε άλλους τομείς διμερούς συνεργασίας, αλλά όχι σε σχέση με την Τουρκία και την επιθετικότητά της. καθώς η γείτονα γίνεται ακόμα πιο σημαντική για τις ΗΠΑ μετά την ουκρανική κρίση.

Αντιθέτως, μία αναβαθμισμένη Ευρωπαϊκή Ένωση, με αυτόνομη εξωτερική πολιτική και άμυνα, θα αποτελούσε εγγύηση για την ελληνική ασφάλεια. Και εδώ όμως υπάρχει ένα ερώτημα: θα είναι πράγματι στρατηγικά αυτόνομη η ευρωπαϊκή άμυνα, ή απλώς «καθρέφτης» του ΝΑΤΟ; Ακόμη σημαντικότερο, θα μπορέσει να αποτελέσει αυτόνομο εξισορροπιστικό πόλο η ΕΕ στη διεθνή σκηνή; Για να το θέσω όσο πιο απλά γίνεται: θα επικρατήσει η γαλλική πρόταση, περί «ευρωπαϊκής κυριαρχίας», ή οι φιλοατλαντικές αντίθετες Πολωνίας και βαλτικών χωρών; Εάν συμβεί το δεύτερο, το πιθανότερο είναι ότι το μέλλον κρύβει μια επανάληψη του ψυχρού πολέμου, με προσέγγιση Ρωσίας – Κίνας και δραματική ένταση των διεθνών ανταγωνισμών.

Στο «καλό σενάριο, όπου η Ευρώπη αποκτά, επιτέλους,  status μεγάλης δύναμης, με χαρακτηριστικά στρατηγικής αυτονομίας, η προστιθέμενη αξία της χώρας μας είναι αυτή που πάντα διεκδικούσε – της γέφυρας ανάμεσα στο πολιτικό, ευρωπαϊκό μας σπίτι και άλλες μεγάλες δυνάμεις, όπως η Κίνα, η Ρωσία, ο αραβικός κόσμος. Η αντίθετη λογική του προκεχωρημένου φυλακίου, την οποία υιοθετεί ο Κ. Μητσοτάκης, όπως και αυτή του «σίδηρου παραπετάσματος», που ακούστηκε από τον εισηγητή της ΝΔ σε πρόσφατη κύρωση άσχετων συμβάσεων στη Βουλή, δεν αποτελεί απλώς επιστροφή στο ψυχροπολεμικό παρελθόν αλλά κυρίως τη λάθος απάντηση, και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη.

*Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου & Τομεάρχης Εξωτερικών ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Το άρθρο Ο πόλεμος και η Αριστερά… Του Γιώργου Κατρούγκαλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Η ημιθανής Αριστερά και η Πουτινοδουλεία… Του Χρήστου Υφαντή εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στις πρόωρες εκλογές του Νοεμβρίου 2015, οι Πορτογάλοι Σοσιαλιστές κατετάγησαν δεύτεροι πίσω από τον συνασπισμό της Δεξιάς. Κατάφεραν, όμως, ελέω απλής αναλογικής, να σχηματίσουν κυβέρνηση μειοψηφίας με τη στήριξη του Αριστερού Μπλοκ και του Ενωτικού Δημοκρατικού Συνασπισμού (Κομμουνιστικό Κόμμα και Πράσινοι), την κυβέρνηση «Μαραφέτι» (Geringonça), όπως την αποκάλεσε περιφρονητικά η Δεξιά. Η συνεργασία επισφραγίστηκε με τετραετή προγραμματική συμφωνία των τριών κομμάτων, με κεντρικό στόχο να τελειώσει η λιτότητα και να αποκατασταθούν τα λαϊκά εισοδήματα.

Στις εκλογές του 2019, οι Σοσιαλιστές νίκησαν μεν, αλλά χωρίς απόλυτη πλειοψηφία. Στις νέες διαπραγματεύσεις, οι προοδευτικές δυνάμεις αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το μοντέλο της τετραετούς προγραμματικής συμφωνίας και να βασίσουν τη συνεργασία τους σε διαπραγματεύσεις επί του προϋπολογισμού κάθε έτους. Τα κόμματα της Αριστεράς, με 31 καθοριστικές έδρες αθροιστικά, κατάφεραν να διαπραγματεύονται τα νομοσχέδια με την κυβέρνηση μειοψηφίας των Σοσιαλιστών από σχετική θέση ισχύος, με αποτέλεσμα να συνεχιστούν ακόμη και στην πανδημία οι φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις.

Μολαταύτα, τον Οκτώβριο του 2021 τα κόμματα της Αριστεράς επέλεξαν ουσιαστικά να οδηγήσουν τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, υποκαθιστώντας τη στρατηγική με τον βολονταρισμό και καταψηφίζοντας έναν από τους πλέον προοδευτικούς προϋπολογισμούς της τελευταίας 20ετίας, όπως έγραψαν αναλυτές.

Η Αριστερά αυτοκτόνησε, όπως αποτυπώθηκε στο εκλογικό αποτέλεσμα της 30ης Ιανουαρίου: Οι μεν Σοσιαλιστές επικράτησαν ξανά της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς, κατακτώντας την πολυπόθητη αυτοδυναμία (117/230 έδρες), ενώ το Αριστερό Μπλοκ και ο συνασπισμός ΚΚ-Πρασίνων καταβαραθρώθηκαν, χάνοντας αθροιστικά τις 20 από τις 31 έδρες που είχαν το 2019. Για το Αριστερό Μπλοκ, αυτό ήταν το χαμηλότερο εκλογικό αποτέλεσμα από το 2002, ενώ το ΚΚ κατέγραψε τη χειρότερη εκλογική επίδοση στην ιστορία του.

Η άλλη είδηση των εκλογών είναι ότι, για πρώτη φορά μετά την Επανάσταση των Γαριφάλων, η Ακροδεξιά αναδείχθηκε τρίτη δύναμη, με το ξενοφοβικό, λαϊκιστικό κόμμα Chega («Αρκετά!»), που ιδρύθηκε μόλις το 2019, να καταγράφει 7,15% με βασικό προεκλογικό σύνθημα “Να κάνουμε το σύστημα να τρέμει”.

Γιατί υποχώρησε τόσο η Αριστερά; Γιατί οδήγησε de facto τη χώρα σε εκλογές που την έθεταν εκτός παιχνιδιού, αφού το συντριπτικό δίλημμα που επικράτησε, ήταν αυτό της αυτοδυναμίας των Σοσιαλιστών, μετά από έξι χρόνια φιλολαϊκής διακυβέρνησης: Το Αριστερό Μπλοκ και το ΚΚ απέσυραν τη στήριξή τους σε μια κυβέρνηση, που, παρόλες τις αντιφάσεις της και τα στενά όρια ελιγμών ελέω του ευρωπαϊκού παράγοντα και της πανδημίας, υπό την δική τους καθοριστική πίεση κατάφερε να αποκαταστήσει κοινωνικά δικαιώματα, ξεκινώντας από τον κατώτατο μισθό: Το 2015 ήταν 589 ευρώ, ενώ το 2022 διαμορφώνεται στα 822 ευρώ, καταγράφοντας συνολική αύξηση 39,5%. Υπήρξαν αυξήσεις και στις συντάξεις, ενώ η ανεργία μειώθηκε σχεδόν στο μισό την τετραετία 2015-2019 (από το 12,4% στο 6,6%).

Την ίδια περίοδο, η οικονομία κατέγραψε επίσης θετικά αποτελέσματα: Η κυβέρνηση Κόστα πήρε το ΑΕΠ της χώρας στα 179 δις (2015) και το 2019, πριν την πανδημία, το έφτασε στα 214 δις, εκμηδενίζοντας ταυτόχρονα το έλλειμμα προ πανδημίας στο 0,1% (από 4,4% το 2015). Ένα επιτυχημένο, δηλαδή, μείγμα ενίσχυσης μισθών και συντάξεων, κοινωνικής πολιτικής για τους πολλούς και ταυτόχρονα τακτοποίησης των δημοσιονομικών της χώρας.

Η παραπέρα πορεία των δυνάμεων της πορτογαλικής Αριστεράς θα κριθεί εν πολλοίς από το πώς θα ερμηνεύσουν τις αυτοκαταστροφικές συνέπειες των επιλογών τους και από την τακτική τους έναντι της νέας κυβέρνησης πλειοψηφίας των Σοσιαλιστών. Και οι Σοσιαλιστές, όμως, οφείλουν πλέον να αποδείξουν, ότι ήταν συνειδητή επιλογή η φιλολαϊκή τους στροφή και όχι μια φωτεινή παρένθεση που κλείνει τώρα που δεν χρειάζονται την κοινοβουλευτική στήριξη της Αριστεράς.

*βουλευτής Νομού Λέσβου, αναπληρωτής τομεάρχης Εξωτερικών ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία

Το άρθρο Η νίκη του Κόστα και η αυτοχειρία της Αριστεράς… Του Γιάννη Μπουρνούς εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Διάβασα την αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με την ειδησιογραφία, η οποία αναφέρονταν στη δήλωση Τζανακόπουλου, ότι κατά τη δεύτερη φορά αριστερά,

«θα εκκαθαριστούν από το δημόσιο όσοι φέρνουν εμπόδια στον ΣΥΡΙΖΑ»

«…Τελευταίο επεισόδιο του σίριαλ αντιπερισπασμού μέσω της γνωστής μονταζιέρας είναι η δήθεν αποκάλυψη για υποτιθέμενη πρόθεση του ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική Συμμαχία να κάνει απολύσεις δημόσιων υπαλλήλων και παρουσιάστηκε ως αποκλειστικό ηχητικό του Γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ ενώ στην πραγματικότητα ήταν δημόσια τοποθέτηση σε ανοιχτή εκδήλωση παρουσία και των δημάρχων της Ανατολικής Αθήνας…».

Η ουσία της είδησης και της αντίδρασης, δεν παρουσιάζουν κανένα ενδιαφέρον.

Είναι μια ακόμη έκφραση της γνωστής θέσης του ΣΥΡΙΖΑ, για το τι σημαίνει «εξουσία» (η οποία, κατά την Περιστέρα, ουδέποτε τους παραδόθηκε) και της έννοιας των «αρμών της εξουσίας» όπως τοποθετήθηκε σαφέστερα ο Τσίπρας.

Είναι μια υπόσχεση ότι θα το πετύχουν με τη δεύτερη και πως δεν θα ισχύσει το «μια του κλέφτη…».

Το ενδιαφέρον είναι η κακότεχνη σοφιστική προσέγγιση, η οποία είναι χαρακτηριστική τεχνική του κόμματος, είτε προέρχεται απ’ τον Πολλάκη, τον Φίλια, τον Παππά, ή τον Τσίπρα.

«Τελευταίο επεισόδιο του σίριαλ αντιπερισπασμού μέσω της γνωστής μονταζιέρας είναι η δήθεν αποκάλυψη για υποτιθέμενη πρόθεση του ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική Συμμαχία να κάνει απολύσεις δημόσιων υπαλλήλων και παρουσιάστηκε ως αποκλειστικό ηχητικό του Γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ ενώ στην πραγματικότητα ήταν δημόσια τοποθέτηση σε ανοιχτή εκδήλωση παρουσία και των δημάρχων της Ανατολικής Αθήνας…».

Τι σχέση μπορεί να έχει το τι είπε κάποιος, με το πού τα είπε.

Στη συνέχεια οι «εξηγήσεις», υποτίθεται ότι ξεκαθαρίζουν την… παρεξήγηση.

«… Τα λαγωνικά της Πειραιώς, των Παραπολιτικών, του ΑΠΕ, του Πρώτου Θέματος και του iefimerida αδυνατούν να κατανοήσουν ή κάνουν πως δεν κατανοούν ότι είναι άλλο πράγμα η εκκαθάριση μηχανισμών παραεξουσίας, διαφθοράς και παράκαμψης της λαϊκής κυριαρχίας καθώς και στρατηγικών οχυρών επιχειρηματικών συμφερόντων στη δημόσια διοίκηση και άλλο πράγμα οι απολύσεις δημοσίων υπάλληλων…».

Η «εκκαθάριση μηχανισμών παραεξουσίας, διαφθοράς» είναι οι γνωστές ταμπελίτσες που έχουν πρόχειρες όλα τα απολυταρχικά καθεστώτα και τις κολλάνε όπου θέλουν.

Δεν ξέρω πως τα ακούτε, αλλά αυτά μου θυμίζουν έντονα τις εκκαθαρίσεις του Ερντογάν στη γείτονά μας.

Η «παράκαμψης της λαϊκής κυριαρχίας», είναι ένας άλλος τρόπος να χαρακτηρίσεις τους «εχθρούς του Λαού», του Στάλιν.

Θα ήθελα μόνο να προειδοποιήσω αυτούς που χαίρονται με την προοπτική να νικήσει η ομάδα τους και να εφαρμόσει τις εκκαθαρίσεις, πως το ότι είναι οπαδοί (ακόμα και με κάρτα μέλους), δεν τους βάζει υποχρεωτικά στο απυρόβλητο.

Στη Σοβιετική Ένωση, οι διωχθέντες, δεν ήταν ούτε διεφθαρμένοι, ούτε καν άλλης ιδεολογίας. Οι περισσότεροι ήταν μέλη του κόμματος, αλλά θεωρήθηκαν, ή μάλλον χαρακτηρίστηκαν εχθροί του Κράτους, από ένα καθεστώς που κατείχε… όλους τους αρμούς της εξουσίας.

Το άρθρο Η δεύτερη φορά αριστερά… Του Πέτρου Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Παρακολούθησα πρόσφατα τηλεοπτικό διάλογο μεταξύ Ντόρας Μπακογιάννη και του δημοσιογράφου της Αυγής Ν. Σβέρκου. Αντικείμενο, η απεργία πείνας του πολυισοβίτη τρομοκράτη. Η Ντόρα Μπακογιάννη, με ανοικτή την πληγή της δολοφονίας του Παύλου Μπακογιάννη μιλούσε νηφάλια, ψύχραιμα, συναινετικά. Ο δημοσιογράφος της Αυγής με το ύφος και το λόγο του απέπνεε μίσος και εχθροπάθεια. Δεν αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση. Είναι το σύνηθες ύφος και ο πολιτικός λόγος των περισσότερων στελεχών της Αριστεράς. Η σημερινή Ελληνική Αριστερά, με όλες τις εκδοχές της και σε όλες τις εκδηλώσεις της, αποπνέει μίσος, εχθροπάθεια και διχασμό. Εκφράζεται και λειτουργεί απαξιωτικά για τις αρχές και τις αξίες της φιλελεύθερης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Δείχνει ότι δε βολεύεται με τους κανόνες της, τους «αρμούς της εξουσίας».

Είναι ώρα να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους. Η ποιότητα ενός δημοκρατικού καθεστώτος κρίνεται με βάση τον σεβασμό των δικαιωμάτων της μειοψηφίας. Στην Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία, η δημοκρατική συνθήκη έχει αντιστραφεί. Η μειοψηφία αμφισβητεί συστηματικά τα δικαιώματα της πλειοψηφίας. Το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα της εκάστοτε Κυβέρνησης να εφαρμόζει τις πολιτικές για τις οποίες την εξέλεξε ο ελληνικός λαός, η Αριστερά το αμφισβητεί. «Αυτός ο νόμος θα μείνει στα χαρτιά». Είναι η αμφισβήτηση του δικαιώματος της πλειοψηφίας να νομοθετεί, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της Αριστεράς.

Ο πρώην βουλευτής Γ. Κυρίτσης, δήλωσε σχετικά με το πρόσφατο νόμο για την αποκατάσταση της κανονικότητας στα ελληνικά πανεπιστήμια : «Όταν βάζετε την αστυνομία στα πανεπιστήμια, κάθε βδομάδα θα έχετε σκηνικό Νέας Σμύρνης. Αν δεν θέλετε τέτοιες εικόνες πάρτε πίσω τον νόμο Κεραμέως». Παρόμοιες δηλώσεις έκαναν ο πρόεδρος του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας και ο πρώην Υπουργός Παιδείας Ν. Φίλης. Πραγματοποιώντας τις απειλές τους, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, από κοινού με τις ακροαριστερές «συλλογικότητες», προχώρησαν στην κατάληψη του ΑΠΘ. Ογδόντα φοιτητές, πανεπιστημιακοί και εξωπανεπιστημιακοί, σε σύνολο 80.000 μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας, κράτησαν το πανεπιστήμιο κλειστό επί 18 ημέρες. Η κατάληψη έληξε με επέμβαση της αστυνομίας. Ακολούθησαν οι συνήθεις κραυγές της Αριστεράς για «καταστολή» και «αστυνομοκρατία». Ο Πρύτανης που έκανε το καθήκον του καλώντας την αστυνομία, καταγγέλθηκε ως «καταδότης». Αυτή τη χρόνια αριστερή «κανονικότητα» των Ελληνικών ΑΕΙ, ο νέος νόμος επιχειρεί να μετατρέψει σε «κανονική κανονικότητα».

Αριστερά και κουλτούρα ανυπακοής

Η κουλτούρα ανυπακοής, ανομίας και ατιμωρησίας που συστηματικά καλλιεργεί η Αριστερά είναι βαθιά αντιδημοκρατική. Πλήττει τον πυρήνα της Δημοκρατίας, την εφαρμογή των νόμων. Οι καταλήψεις, οι αποκλεισμοί δρόμων, οι καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας δεν είναι πρελούδιο σοσιαλιστικής επανάστασης, όπως φαντασιώνεται. Είναι εκδηλώσεις κοινωνικής ανευθυνότητας. Στρέφονται κατά της κοινωνίας και όχι κατά της Κυβέρνησης την οποία εκβιάζουν με ομήρους τους πολίτες. Η αντίληψη ότι η καταπάτηση του νόμου είναι επίδειξη επαναστατικότητας, ενώ η εφαρμογή του είναι «καταστολή» και «αυταρχικότητα» χαρακτηρίζει μια Αριστερά όχι απλώς αναχρονιστική, αλλά μια Αριστερά που θεωρεί κατάκτηση την άρνηση της να εκσυγχρονισθεί.

Αριστερά και πολιτική βία

Ο βίαιος και διχαστικός πολιτικός λόγος και οι αντιδημοκρατικές πρακτικές, ιδίως σε περιόδους κρίσης, στρώνουν το χαλί για την εισβολή της πολιτικής βίας. Δημιουργείται έτσι πρόσφορο έδαφος για την αναβίωση της τρομοκρατίας. Δεν συνδέω τη θεσμική Αριστερά με την τρομοκρατία. Στην πράξη όμως ανέχεται ή και συνυπάρχει με τα ακροαριστερά μορφώματα και τους κουκουλοφόρους σε κάθε άσκηση «επαναστατικής γυμναστικής» που οργανώνει. Η Αριστερά αρνείται την πραγματικότητα. Τη βία με αριστερό πρόσημο. Απορρίπτει τη θεωρία των δύο άκρων, γιατί δεν επιθυμεί να συγκρουσθεί με το δικό της άκρο. Εθελοτυφλεί μπροστά στη μάστιγα της αριστερόχρωμης βίας που πλήττει τον πυρήνα της Δημοκρατίας. Την ασφάλεια και την ελευθερία έκφρασης πολιτικού λόγου των πολιτών. Ενώ συντάχθηκε με την Κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου στην καταστολή της βίας του νεοναζί μορφώματος, αντιτάσσεται στην καταστολή της ακροαριστερής βίας. Η Κεντροδεξιά έλυσε τους λογαριασμούς της με την ακροδεξιά. Έστειλε στη δικαιοσύνη τα ηγετικά της στελέχη. Η δικαιοσύνη τα καταδίκασε για τις πράξεις και όχι για τις ιδέες τους. Αντίθετα, η Αριστερά αρνείται να λύσει τους λογαριασμούς της με το δικό της άκρο. Αποδοκιμάζει φραστικά τη βία και την τρομοκρατία. Στην πράξη όμως προσφέρει πολιτική κάλυψη στα τάγματα εφόδου της ακροαριστεράς. Τους αντιμετωπίζει ως «εγκληματίες με ιδεολογικό πρόσημο» που δικαιούνται ευνοϊκής μεταχείρισης. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως Κυβέρνηση, ψήφισε σειρά ευνοϊκών διατάξεων που μεταξύ άλλων επέτρεπαν στον αμετανόητο πολυισοβίτη τρομοκράτη τη μεταγωγή του στις αγροτικές φυλακές και τις πενθήμερες άδειες εξόδου.

Όλες οι δυτικές δημοκρατίες έχουν τελειώσει ιδεολογικά με το θέμα της τρομοκρατίας. Η Ελλάδα παραμένει η μόνη χώρα που τρομοκρατία και πολιτική βία στοιχειώνουν τη Δημοκρατία. Αιτία, η πολιτική ανοχή που επιδεικνύει η Αριστερά, στα φαινόμενα πολιτικής βίας που οδηγούν στην τρομοκρατία «σε αναστολή», όπως δηλώνουν οι θιασώτες της. Η δήλωση του πολυισοβίτη τρομοκράτη, μετά τον τερματισμό της απεργίας πείνας είναι αποκαλυπτική και εκθέτει ανεπανόρθωτα την Αριστερά. «Μπροστά στη δύναμη αυτών των αγώνων, δηλώνω από τη μεριά μου ότι με την καρδιά και το μυαλό μου είμαι κι εγώ εκεί ανάμεσα σας». «Αγώνες» με την ευγενική χορηγία ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΜΕ.

Η Κυβέρνηση δεν υπέκυψε στον εκβιασμό. Υπερασπίστηκε τη Δημοκρατία και το Κράτος Δικαίου. Η Δημοκρατία δεν εκδικείται. Ούτε όμως εκβιάζεται, ούτε ξεχνά. Το κοινό αίσθημα, το 69.8% των πολιτών συντάχθηκε με την Πολιτεία.

Αριστερά στη νέα εποχή

Ποια είναι η ταυτότητα της σημερινής Αριστεράς και ποια η συνεισφορά της στην ποιότητα της δημοκρατίας και την πρόοδο της χώρας και της κοινωνίας;

Η κατάρρευση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού το 1990 διέλυσε κάθε ψευδαίσθηση για τη σημασία και την απήχηση στην κοινωνία της «πάλης για το σοσιαλισμό». Παράλληλα οδήγησε σε πολιτική αφάνεια όλα τα δυτικοευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η κατάρρευση των ιστορικών ΚΚ. Γαλλίας και Ιταλίας. Άμεση συνέπεια η απελευθέρωση ανεξέλεγκτων δυνάμεων με αριστερό πρόσημο, χωρίς όμως θεσμική υπευθυνότητα. Τα θεσμικά ΚΚ λειτουργούσαν στα πλαίσια και τα όρια των θεσμών. Σε μεγάλες κρίσεις, όπως στο Μάη του 68 στη Γαλλία, ή στην έξαρση της τρομοκρατίας με τη δολοφονία του Άλντο Μόρο στην Ιταλία, βρήκαν πεδία συνεννόησης με τα συντηρητικά κόμματα και αποφεύχθηκαν ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Ο σταθεροποιητικός ρόλος των ΚΚ, στα πλαίσια των δημοκρατικών θεσμών, σήμερα δεν υπάρχει. Δημιουργήθηκε μια πολιτική ρευστότητα που αποτελεί δοκιμασία για τη δημοκρατία. Στη Γαλλία τα «κίτρινα γιλέκα» αποτελούν ένα συνονθύλευμα ακροαριστερών, ακροδεξιών και μπαχαλάκηδων που η βία τους δίνει υπόσταση και λόγο ύπαρξης. Η Ελληνική αριστερά πέρασε σε νέα εποχή.

ΚΚΕ και επιστροφή στο παρελθόν

Αδυνατώντας να επεξεργασθεί μια νέα πολιτική ταυτότητα, το ΚΚΕ επέστρεψε στο παρελθόν. Εξακολουθεί να θεωρεί ότι έχασε άδικα στον εμφύλιο, παρόλο που βρισκόταν στη σωστή πλευρά της ιστορίας, ενώ οι νικητές στη λάθος. Απολαμβάνει τα πλεονεκτήματα της φιλελεύθερης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ενώ με την κουλτούρα της ανυπακοής και παραβατικότητας που καλλιεργεί, υποσκάπτει το κύρος και τα θεμέλια του κράτους δικαίου. Διαβρώνει τις αξίες της δημοκρατίας. Ανάγει σε «δικαίωμα» την παραβίαση των νόμων και περιφρονεί τα δικαιώματα των πολλών. «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, του απεργού, του καταληψία, του διαδηλωτή», δηλαδή του ΠΑΜΕ. Η εφαρμογή των νόμων συνιστά «ποινικοποίηση των αγώνων». Βαθιά συντηρητικό, αντιστέκεται σε κάθε μεταρρύθμιση που υπαγορεύει η ανάγκη προσαρμογής της χώρας και της κοινωνίας στις σύγχρονες εξελίξεις. Βαθιά ταξικό, υπερασπίζεται με πάθος ακραία προνόμια των συντεχνιών του δημόσιου τομέα σε βάρος των εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα και σε βάρος της κοινωνίας των πολιτών. Ανάγει σε casus belli την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών.

Η εμμονή στα οράματα της οκτωβριανής επανάστασης του 1917, τοποθετεί το ΚΚΕ όχι στην κατηγορία των πολιτικών κομμάτων, αλλά της θρησκευτικής σέχτας. Όπως οι βουρβόνοι, το ΚΚΕ «δεν έμαθε τίποτα και δεν ξέχασε τίποτα».

Πολιτικός τυχοδιωκτισμός

Ο ΣΥΡΙΖΑ, συνονθύλευμα περιθωριακών αριστερών «συνιστωσών», καβάλησε το κύμα οργής και αγανάκτησης του Ελληνικού λαού που προκάλεσε η οικονομική κι όχι μόνο, χρεοκοπία. Με σημαία τον λαϊκισμό, πέτυχε σε μια πενταετία, 2010-2015, από 4% να αναδειχθεί σε κόμμα εξουσίας, ενσωματώνοντας το βαθύ λαϊκίστικό ΠΑΣΟΚ.

Η ώσμωση της πάνω και της κάτω πλατείας των «αγανακτισμένων», την περίοδο 2011-12, αποτυπώθηκε στο κυβερνητικό σχήμα που προέκυψε από τις εκλογές του 2015, με τη συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και συγκυβερνήτη τον Πάνο Καμμένο. Η συνεργασία με ένα τμήμα της ακροδεξιάς αποτελεί ανεξίτηλο στίγμα στη φυσιογνωμία ενός αριστερού κόμματος που επικαλείται ανερυθρίαστα τις «ιστορικές καταβολές» της Αριστεράς. Με «αυταπάτες» αντί για σχέδιο διακυβέρνησης και με Υφυπουργό αρμόδιο για την κοινωνική ασφάλιση τον Παύλο Χαϊκάλη, η Ελλάδα απέφυγε τα χειρότερα, χάρη στην περίφημη «κωλοτούμπα» του Α. Τσίπρα, μετά το καταστροφικό δημοψήφισμα τον Ιούλιο του 2015.

Η έλλειψη βασικών προϋποθέσεων παραγωγής πολιτικής της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, παιδεία, στρατηγική σκέψη, επαγγελματισμός, τον οδηγούν, ως Αντιπολίτευση, στο πολωτικό και διχαστικό πολιτικό του DNA. Καταφεύγει στην επίκληση φαντασμάτων ξεκομμένων από τα ιστορικά βιώματα της σημερινής ελληνικής κοινωνίας και ιδιαίτερα της νεολαίας. Από τη μετεμφυλιακή περίοδο του 1950 απέχουμε 74 χρόνια και από τη χούντα 54. Δηλητηριάζει την πολιτική ζωή με λόγο τοξικό. Ταυτίζει μια ολόκληρη παράταξη με την παιδοφιλία. Αντιγράφει τον Ερντογάν αντιστρέφοντας την πραγματικότητα. Επιχειρεί να προσάψει στον πολιτικό του αντίπαλο ακριβώς ο,τι χαρακτηρίζει τον ίδιο και τον πολιτικό του λόγο. Εχθροπάθεια, τοξικότητα, διχασμό. Τη φιλελεύθερη πολιτική της Κυβέρνησης Μητσοτάκη την καταγγέλλει ως «νεοφιλελευθερισμό». Βαφτίζει νεοφιλελευθερισμό κάθε εκσυγχρονιστική μεταρρύθμιση που θίγει συντεχνιακά συμφέροντα. Ξεχνά ότι είναι αυτός που εφάρμοσε τις πιο σκληρές πολιτικές στα πλαίσια του τρίτου μνημονίου που προσυπέγραψε. Θυμήθηκε και τους «νοικοκυραίους» ενώ είναι αυτός που εξόντωσε τη μεσαία τάξη.

Εκμεταλλευόμενος ένα περιστατικό υπέρμετρης αστυνομικής βίας, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε να μετατρέψει την πλατεία Νέας Σμύρνης σε πλατεία «νεοαγανακτισμένων». Αγνόησε τη ρήση του Μαρξ ότι «όλα τα μεγάλα γεγονότα παρουσιάζονται δύο φορές. Τη μια ως τραγωδία, την άλλη ως φάρσα». Με σύνθημα «έξω οι μπάτσοι από τις γειτονιές μας», οργάνωσε, με επικεφαλής τη νεολαία του, διαδήλωση και πορεία κατά του αστυνομικού τμήματος. Στο προσκλητήριο ανταποκρίθηκαν «Ρουβίκωνες», «συλλογικότητες» και χούλιγκανς. Το άγριο λιντσάρισμα του νεαρού αστυνομικού από κουκουλοφόρους με δολοφονικά ένστικτα, ακύρωσε τους πολιτικούς σχεδιασμούς της Κουμουνδούρου και το αίμα του «μπάτσου» έπεσε επί των ανεγκέφαλων κεφαλών των οργανωτών.

Η τυχοδιωκτική αντιπολιτευτική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ αποτυπώνεται στο μείζον πρόβλημα της υγειονομικής κρίσης. Στην αρχή της πανδημίας, όταν η αποφασιστικότητα του Κυρ. Μητσοτάκη και η ανταπόκριση της κοινωνίας και του ΕΣΥ μετέτρεψαν τη χώρα μας σε διεθνές πρότυπο «έβαλε πλάτη». Σήμερα που η πανδημία έχει προσλάβει εκρηκτικές διαστάσεις, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά διεθνώς λόγω της μετάλλαξης του ιού, «βάζει πλάτη στον κορωνοϊό». Με 632 διαδηλώσεις σε 50 μέρες, επενδύει στην κατάρρευση του ΕΣΥ, την αύξηση των νεκρών και το θάνατο του εμποράκου. Αντιγράφοντας τον πολυισοβίτη, εκβιάζει την Κυβέρνηση προτείνοντας moratorium. Να σταματήσει να νομοθετεί για να σταματήσει να διαδηλώνει, «αναλαμβάνοντας το ρίσκο» για τους θανάτους των άλλων. Στη Μαλεσίνα, σε ένα γάμο με 200 καλεσμένους, 60 πήγαν στα νοσοκομεία και 13 στον άλλο κόσμο. Σε καμία ευρωπαϊκή χώρα η πανδημία δεν έγινε αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης. Μόνο στην Ελλάδα η Αντιπολίτευση, στην πιο βίαιη αναμέτρηση ζωής και θανάτου, επιδιώκει μικροκομματικά οφέλη.

Επανεφεύρεση της Αριστεράς

Η αδυναμία διατύπωσης από την Αριστερά μιας αξιόπιστης και ρεαλιστικής εναλλακτικής πρότασης για τα μείζονα προβλήματα της χώρας και της εποχής (παγκοσμιοποίηση, κλιματική αλλαγή, ανισότητες, μετανάστευση) την εγκλωβίζει στο παρελθόν και την οδηγεί στον πολιτικό ακτιβισμό, στο δρόμο. Με δυσδιάκριτα πολλές φορές τα όρια με την πολιτική βία. Η αδυναμία προσαρμογής στην πραγματικότηα και τα δημοκρατικά θεσμικά πλαίσια στερεί την πολιτική ζωή από την επιδίωξη συνενόησης και συναίνεσης. Θυμίζω ότι πάνω στα δύο αυτά συστατικά της πολιτικής ομαλότητας, που επέδειξαν όλες οι πολιτικές δυνάμεις μετά τη Χούντα, θεμελιώθηκε η Μεταπολίτευση.

Η Αριστερά, στο παρελθόν, διέθετε ηγετικά στελέχη με υψηλό αίσθημα ευθύνης, παιδεία και πολιτικό ήθος. Άλλα ηττήθηκαν, όπως ο Λεωνίδας Κύρκος και ο Γρηγόρης Φαράκος. Άλλα έφυγαν νωρίς, όπως ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης. Και σήμερα υπάρχουν αριστεροί με αρχές, αξίες και οράματα. Δεν κοσμούν όμως τις τάξεις της σημερινής Αριστεράς. Οι ισοπεδωτικοί κομματικοί μηχανισμοί αναδεικνύουν μετριότητες, οπορτουνιστές και στελέχη του κομματικού σωλήνα. Η Αριστερά πρέπει να επανεφευρεθεί. Η δημοκρατία τη χρειάζεται.

Γίνεται συχνά λόγος για σύγκρουση δύο κόσμων. Το πολωτικό σκηνικό μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς έχει καταρρεύσει. Σήμερα οι διαχωριστικές γραμμές τοποθετούνται μεταξύ υπευθυνότητας και ανευθυνότητας. Μεταξύ αυτονόητου και αδιανόητου. Μεταξύ ορθολογισμού και ανορθολογισμού. Οι πολίτες, ανεξάρτητα από τι ψηφίζουν, βλέπουν κρίνουν και αποτιμούν με αυτά τα κριτήρια. Γι αυτό ένα ποσοστό της τάξης του 70% ψηφοφόρων του ΚΙΝΑΛ και 30% του ΣΥΡΙΖΑ επικροτούν τις βασικές επιλογές της Κυβέρνησης Μητσοτάκη. Με τα σημερινά δεδομένα, αντίπαλος της Κυβέρνησης είναι ο εαυτός της.

*πρώην υπουργός

Πηγή: tovima.gr

Το άρθρο Ελληνική Αριστερά: Το παραστρατημένο παιδί της Μεταπολίτευσης… Του Βασίλη Κοντογιαννόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στις 26 Σεπτεμβρίου 1989, ημέρα Τρίτη και ώρα 11:36, όπως καταγράφεται επακριβώς στα Πρακτικά της Βουλής, συνέρχεται στην αίθουσα συνεδριάσεων του Βουλευτηρίου η ολομέλεια του Σώματος υπό την προεδρία του αειμνήστου Αθανασίου Τσαλδάρη.

Ο Τσαλδάρης αναγγέλλει στο Σώμα τη στυγερή δολοφονία, πριν από λίγες μόλις ώρες, του βουλευτή Παύλου Μπακογιάννη, εκφράζει τα συλλυπητήρια του Προεδρείου της Βουλής προς την οικογένεια του εκλιπόντος, δηλώνει τη θλίψη και τον αποτροπιασμό του για τον εκτραχηλισμό του πολιτικού βίου και την απόπειρα τρομοκράτησης της ελληνικής δημόσιας ζωής, και παρακαλεί τα κόμματα να τοποθετηθούν.

Πρώτος λαμβάνει το λόγο ο πρωθυπουργός, Τζαννής Τζαννετάκης, και αμέσως μετά ο πρόεδρος της ΝΔ, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο οποίος, με μια άκρως συγκινητική αλλά και ταυτόχρονα άκρως πολιτική τοποθέτηση, αποσπά το ζωηρό χειροκρότημα όλων των πτερύγων του κοινοβουλίου.

Τη σκυτάλη παίρνουν ακολούθως ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, Γιάννης Αλευράς, ο πρόεδρος του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, Χαρίλαος Φλωράκης, και ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος.

Ενώ το αίμα του Μπακογιάννη είναι ακόμη νωπό, όλοι στοιχίζονται στην ίδια γραμμή, αυτήν της έντονης αποδοκιμασίας της άνανδρης δολοφονίας του Μπακογιάννη, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, χωρίς μισόλογα και χωρίς υπεκφυγές.

Η ομιλία του Στεφανόπουλου είναι, κατά τα ειωθότα, άξια θαυμασμού, τόσο από πλευράς ουσίας όσο και από πλευράς συναισθηματικού πλούτου.

Η ομιλία όμως στην οποία θα σταθώ είναι εκείνη του Χαρίλαου Φλωράκη.

Και τούτο, διότι φανερώνει ποια πρέπει να είναι η στάση της Αριστεράς απέναντι στους δολοφόνους και στην τρομοκρατία, απέναντι σε όσους επενδύουν, φανερά ή συγκεκαλυμμένα, στο διχασμό της ελληνικής κοινωνίας, στη μισαλλοδοξία και στην ανωμαλία.

Εκείνη την αποφράδα Τρίτη, λοιπόν, ο Χαρίλαος Φλωράκης δηλώνει τα εξής εντός της αίθουσας συνεδριάσεων του Βουλευτηρίου:

Κύριε Πρόεδρε, η σημερινή συνεδρίαση της Βουλής σκιάζεται από τη δολοφονία του βουλευτή Παύλου Μπακογιάννη και εξέχοντος μέλους του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας.

 Εσείς καλέσατε τα κόμματα να τοποθετηθούν πάνω σ’ αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα.

 Από την πλευρά του Συνασπισμού των Δυνάμεων της Αριστεράς και της Προόδου, θα θέλαμε να σημειώσουμε τα παρακάτω και θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή όλων των κυρίων συναδέλφων και ιδιαίτερα της κυβέρνησης.

Πρώτο, το θέμα της στιγμής που επελέγη και εξετελέσθη αυτή η δολοφονία. Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη φάση, σε μια φάση της πολιτικής ζωής που η κυβέρνηση πραγματοποιεί ένα έργο εκδημοκρατισμού της ελληνικής ζωής, σε μια φάση που γίνεται η κάθαρση, σε μια φάση που προετοιμάζεται η χώρα να οδηγηθεί σε εκλογές.

 Το δεύτερο το οποίο θα ήθελα να σημειώσω είναι το πρόσωπο. Δεν είναι ο οποιοσδήποτε, δεν είναι μονάχα το ότι είναι μέλος του Κοινοβουλίου. Δεν είναι ότι ήταν ένας εξέχοντας πολιτικός παράγοντας του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και στενός συγγενής του προέδρου του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας.

 Έχω τη γνώμη ότι δε φθάνει το να καταδικάζουμε τις δολοφονίες —αυτό το γεγονός τα τελευταία χρόνια εδώ στο Κοινοβούλιο το παρακολουθούμε, καταδικάζουμε αποτρόπαιο έγκλημα—, πρέπει να βγάλουμε επιτέλους και ορισμένα συμπεράσματα.

 Νομίζω ότι το πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει από αυτήν τη δολοφονία είναι να μην επιτρέψουμε να περάσει αυτή η προσπάθεια του διχασμού του ελληνικού λαού, αυτή η μισαλλοδοξία, που προσπαθούν οπωσδήποτε να καλλιεργήσουν. Το δεύτερο είναι ότι όλοι πρέπει να υπερασπίσουμε τη δημοκρατική ομαλότητα και τις δημοκρατικές εξελίξεις του τόπου μας.

 Το τρίτο είναι να καταδικάσουμε, όχι με λόγια αλλά με έργα, εκείνους που καλλιεργούν ιδεολογικά παρόμοιες κατευθύνσεις ή αν θέλετε καλλιεργούν το πνεύμα της μισαλλοδοξίας και της ανωμαλίας στον τόπο μας. Και εδώ νομίζω ότι πρέπει να τοποθετηθούν επίσης τα κόμματα. Και υπάρχουν τέτοια όργανα που συστηματικά καλλιεργούν αυτό το πνεύμα.

 Τέταρτο, νομίζω ότι οι αρμόδιες υπηρεσίες, επιτέλους, πρέπει να δώσουν απάντηση σ’ αυτά τα ερωτήματα που χρόνια τώρα υπάρχουν στον ελληνικό λαό. Τι συμβαίνει; Πώς γίνεται αυτό το μυστηριώδες, χρόνια τώρα και να μην πιάνεται κανένας; Και σας τα λέω εγώ που έχω και κάποια πείρα από παράνομη δουλειά. Εδώ έχουμε το φαινόμενο 15 χρόνια να μην πιάνεται κανένας. Εμείς δεν προκόβαμε παραπάνω από ένα χρόνο, μας πιάνατε. Πώς συμβαίνει τούτο; Σ’ αυτά τα ερωτήματα πρέπει να δώσουν απάντηση οι υπηρεσίες και τα μέλη της κυβέρνησης, τα αρμόδια γι’ αυτήν την υπόθεση.

 Εκφράζω τα συλλυπητήριά μου στην οικογένεια του Παύλου Μπακογιάννη. Από την δική μας πλευρά θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατό για να υπερασπίσουμε τις ομαλές δημοκρατικές εξελίξεις στον τόπο μας.

(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του Συνασπισμού και της Νέας Δημοκρατίας)

Πηγή: in.gr

Το άρθρο Το πνεύμα της μισαλλοδοξίας και της ανωμαλίας… Του Βαγγέλη Στεργόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τις προάλλες αναφέρθηκα στην απόπειρα οικειοποίησης του Οργουελ από τον Τσίπρα. Ασχέτως αγραμματοσύνης του ανδρός, την απέδωσα στην ένδεια της αριστερής διανόησης. Εξαντλημένη από την κατάχρηση εξουσίας στον πνευματικό κόσμο εδώ και δεκαετίες, ψάχνει τώρα αποκούμπι σε όποιον διανοητή διατηρεί την ακτινοβολία του. Θα μου πείτε η τέχνη είναι δοκιμασμένη. Η γενιά μου μεγάλωσε με την ιδέα ότι Σεφέρης και Ελύτης ήσαν αριστεροί. Επειδή τους μελοποίησε ο Θεοδωράκης. Η ηλίθια Δεξιά του καιρού εκείνου εννοείται δεν έκανε τίποτε για να περισώσει την πολιτική τους τιμή. Οι περισσότεροι τους αντιμετώπιζαν ως συνοδοιπόρους επειδή τους μελοποίησε ο Θεοδωράκης. Ειδικά την περίοδο της δικτατορίας. Η ίδια η δικτατορία έκανε δώρο την αντίσταση στην Αριστερά. Τέχνη βαθιά ριζωμένη στη νοοτροπία της αριστερής διανόησης, που είχε τη μανία να ανακαλύπτει προδρόμους του Μαρξ πριν από τον Μαρξ. Οπως οι χριστιανοί ανακάλυπταν χριστιανούς πριν από τον Χριστό. Ο Λούκατς ανακαλύπτει στον Μπαλζάκ μια προμαρξιστική σκέψη επειδή περιγράφει με την ακρίβεια του μεγάλου συγγραφέα τις κοινωνικές σχέσεις του καιρού του. Οταν μπορείς να δεις τόσο καθαρά την κοινωνία δεν μπορεί παρά να είσαι μαρξιστής, κι ας είσαι βασιλόφρων, όπως ο Μπαλζάκ.

Δεν πέρασαν δυο μέρες από τα «Οργουελιανά» και κάποιος άλλος είπε πως η Αριστερά έχει αφομοιώσει τις περισσότερες από τις φιλελεύθερες ιδέες. «Εξάλλου και στα νιάτα του ο Μαρξ ήταν φιλελεύθερος». Μάλλον θα το άκουσε σε κάποιο από τα φιλοσοφικά συμπόσια της Κουμουνδούρου. Και επειδή ο ίδιος δεν ξέρει καλύτερα τον Μαρξ ή τον φιλελευθερισμό από τους ακροατές του, το πέταξε εκ του ασφαλούς. Για να τραβήξει μάλιστα την προσοχή πέταξε κι ένα για τη σημερινή «κ@λ@δεξιά». Θα το ξεχνούσα. Είναι ο Νίκος ο Ξυδάκης, όχι ο κανονικός ο μουσικός, ο άλλος.

Οντως, τα περισσότερα από τα δικαιώματα που διεκδικεί σήμερα η Αριστερά τα έχει κατακτήσει ο φιλελευθερισμός για λογαριασμό της δυτικής κοινωνίας. Απ’ την ισότητα των δύο φύλων έως την κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων. Με μία διαφορά. Εκεί που η φιλελεύθερη σκέψη αναζητούσε τον μετασχηματισμό, και τον επέτυχε σε μεγάλο μέρος, η Αριστερά επεδίωκε τη σύγκρουση και την ανατροπή, αποτυγχάνοντας κατά σύστημα. Και ως εκ τούτου παγίδευσε εαυτήν σε ένα κλειστό σύμπαν μνησικακίας και εκδικητικότητας. Το μόνο που προτείνει στις δυτικές κοινωνίες είναι η Νέμεση για τα αρχαία δεινά. Για το παρόν τους και το μέλλον τους είναι αναγκασμένη να ζητιανεύει ιδέες ακόμη και από τους φιλελεύθερους που μέχρι χθες τους αναθεμάτιζε. Ποια καλύτερη ομολογία ήττας; Αυτή η Αριστερά όπως δεν έχει παρόν, δεν έχει και μέλλον. Θα έλεγα έχει μόνον παρελθόν, όμως η δική μας και αυτό φρόντισε να το αποποιηθεί με την αμορφωσιά της.

Πηγή: kathimerini.gr

Το άρθρο Αυτή η Αριστερά δεν έχει μέλλον… Του Τάκη Θεοδωρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η άλωση της δημόσιας εκπαίδευσης αποτέλεσε κυρίαρχο στόχο της Αριστεράς, με όλες τις εκδοχές της, από τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Η εκπαιδευτική πολιτική του «πρώιμου» – αριστερού ΠΑΣΟΚ της περιόδου 1981-5 έθεσε τις βάσεις για την κομματικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης. Η κατάργηση της αξιολόγησης σε ολόκληρο το φάσμα της εκπαίδευσης. Η καθιέρωση της ψήφου των φοιτητών στις εκλογές των πανεπιστημιακών αρχών. Η θεσμοθέτηση του ασύλου, εθιμικού και άτυπου έως τότε ακαδημαϊκού θεσμού. Άνοιξαν το δρόμο για την επέλαση των κομμάτων και του κομματικού συνδικαλισμού στην δημόσια εκπαίδευση. Στο όνομα ενός ψευδεπίγραφου εκδημοκρατισμού και προοδευτισμού κυριάρχησαν η κομματοκρατία, η αναξιοκρατία, οι συντεχνιακές και πελατειακές λογικές.

Ακολούθησαν απόπειρες αποκατάστασης της εκπαιδευτικής κανονικότητας. Δημιουργήθηκε ο «κύκλος των χαμένων μεταρρυθμιστών» και των ανεφάρμοστων μεταρρυθμίσεων που έθιγαν τις συνδικαλιστικές «κατακτήσεις». Ο νόμος 4009/2011 της Άννας Διαμαντοπούλου υπήρξε η πλέον ολοκληρωμένη μεταρρύθμιση που έθετε το εκπαιδευτικό μας σύστημα στις ράγες του εκσυγχρονισμού. Υπερψηφίστηκε από 255 βουλευτές. Άρχισε να ξηλώνεται από τους διαδόχους της που ως βουλευτές τον είχαν υπερψηφίσει. Για λόγους συντεχνιακούς και ψηφοθηρικούς. Η Κυβέρνηση της «πρώτη φορά Αριστεράς» κατάργησε οριστικά το νόμο Διαμαντοπούλου και επανέφερε τις ρυθμίσεις του ΠΑΣΟΚ της περιόδου 1981-2. Με ακραία πελατειακή – ψηφοθηρική στόχευση. Αποκορύφωμα η προεκλογική ένταξη των ΤΕΙ στο ΑΕΙ με «ένα νόμο κι ένα άρθρο».

Η εισβολή του κομματικού συνδικαλισμού και των κομματικών νεολαίων στη δημόσια εκπαίδευση μετέτρεψε την εκπαιδευτική λειτουργία σε καρικατούρα της πολιτικής ζωής. Επικράτησε κλίμα ασυδοσίας, ανομίας και ατιμωρησίας. Οι καταλήψεις βαφτίστηκαν «όπλο διεκδικητικού αγώνα». Τα κομματικά ένσημα απέκτησαν μεγαλύτερη αξία από σπουδές και πτυχία. Έγιναν το διαβατήριο για την είσοδο στην πολιτική και την αναρρίχηση σε δημόσιες θέσεις και αξιώματα.

Το νοσηρό φαινόμενο του κομματικού συνδικαλισμού απαξίωσε και αλλοίωσε την ουσία του συνδικαλισμού. Στόχος των ποικιλώνυμων συνδικαλιστικών ηγεσιών είναι το συμφέρον του κόμματος που υπηρετούν και όχι το συμφέρον των εργαζομένων που εκπροσωπούν. Οι συνδικαλιστές ομογενοποιήθηκαν. Δεν ξεχωρίζει ο δεξιός από τον αριστερό συνδικαλιστή. Χαρακτηριστικά ο Πρόεδρος της ΟΛΜΕ που αντιτίθεται από κοινού με τους αριστερούς συνδικαλιστές στην αξιολόγηση, είναι υψηλόβαθμο στέλεχος της ΝΔ.

Με την καθιέρωση της ψήφου των φοιτητών, στην πραγματικότητα των οργανωμένων κομματικών νεολαίων, τα πανεπιστήμια περιήλθαν στον απόλυτο κομματικό έλεγχο. Οι εκλογές των πανεπιστημιακών αρχών έγιναν αντικείμενο συναλλαγής ανάμεσα στους υποψήφιους πανεπιστημιακούς και τις κομματικές νεολαίες. Ο «φοιτητοπατερισμός» έγινε επάγγελμα. Το φοιτητικό κίνημα αυτοκαταργήθηκε. Ενώ προβλέπεται εκπροσώπηση των φοιτητών στα πανεπιστημιακά όργανα, οι θέσεις τους παραμένουν κενές. Δεν υπάρχει φοιτητική εκπροσώπηση γιατί δεν υπάρχει ενιαίο φοιτητικό όργανο, όπως η ΕΦΕΕ του παρελθόντος. Υπάρχουν μόνο οι κομματικές παρατάξεις που δε συμφωνούν ούτε στα αποτελέσματα των «φοιτητικών» εκλογών. Σε αυτές μετέχουν μόνο οι κομματικές νεολαίες. Η πλειοψηφία των φοιτητών απέχει.

Η επαναστατικότητα των νέων είναι δείγμα πολιτικής υγείας. Οι νέοι, σε όλες τις εποχές, οραματίζονται να αλλάξουν τον κόσμο και την κοινωνία. Τα πανεπιστήμια υπήρξαν πάντοτε χώροι πολιτικής και κοινωνικής ζύμωσης. Τα φοιτητικά κινήματα είναι μοχλοί πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών. Υπό την προϋπόθεση ότι λειτουργούν αυτόνομα και όχι κομματικά ελεγχόμενα και κατευθυνόμενα. Η κομματική κηδεμονία ευνουχίζει το φοιτητικό κίνημα. Αυτό έχει συμβεί στα ελληνικά πανεπιστήμια. Ο Μάης του 68 ήταν ένα ακηδεμόνευτο νεολαιίστικο κίνημα. Προκάλεσε ιστορικές, κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές. Οδήγησε σε ριζικές μεταρρυθμίσεις στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Το κομμουνιστικό κόμμα Γαλλίας, αφού απέτυχε να το κηδεμονεύσει, στράφηκε εναντίον του.

Ο στόχος της Αριστεράς να προσεταιρισθεί τη φοιτητική νεολαία απέτυχε. Η φοιτητική νεολαία της ΝΔ από 10% που συγκέντρωνε τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, έγινε κυρίαρχη δύναμη. Στον αντίποδα, ο ακτιβισμός της μειοψηφικής αριστερής νεολαίας άνοιξε το δρόμο για την εισβολή των «συλλογικοτήτων» της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου. «Στέκια», «γιάφκες», λεηλασίες, τραμπουκισμοί, διακίνηση ναρκωτικών, αποτελούν καθημερινότητα ιδίως στα μεγάλα Πανεπιστήμια. Οι πανεπιστημιακές αρχές συμβιβάστηκαν με το καθεστώς βίας και ανομίας. Είτε από φόβο είτε από ιδιοτελείς σκοπιμότητες και ιδεοληψίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο διαπομπευθείς Πρύτανης του Οικονομικού Πανεπιστημίου, όχι μόνο δεν τόλμησε να ζητήσει την επέμβαση της αστυνομίας, φοβούμενος τα χειρότερα, αλλά προσπάθησε να αποκρύψει το αποτρόπαιο γεγονός. Έγινε γνωστό από ανάρτηση σε «αντιεξουσιαστική» ιστοσελίδα από τους ίδιους τους δράστες.

Η κατάργηση της διάταξης για το άσυλο από την σημερινή κυβέρνηση υπήρξε θετικό αλλά ανεπαρκές βήμα. Με το υπό συζήτηση νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση των χρόνιων παθογενειών των ΑΕΙ, προβλέπονται τα αναγκαία μέτρα για την αποκατάσταση συνθηκών ασφάλειας και ακαδημαϊκής ελευθερίας στα πανεπιστήμια. Ο έλεγχος ταυτοτήτων στην είσοδο των ιδρυμάτων, ώστε αυτή να επιτρέπεται μόνο στα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας. Και ο πειθαρχικός κώδικας για όσους παραβιάζουν τους κανόνες λειτουργίας των πανεπιστημίων, αποτελούν μέτρα αυτονόητα για την ομαλή λειτουργία των ιδρυμάτων που ισχύουν σε ολόκληρο τον κόσμο. Η δημιουργία «πανεπιστημιακής αστυνομίας» επιβάλλεται από τις συνθήκες βίας και ανομίας που οι ποικιλώνυμες «συλλογικότητες» έχουν επιβάλλει στον χώρο των πανεπιστημίων. Αλλά και την αδυναμία των πανεπιστημιακών αρχών να επιβάλλουν ομαλές συνθήκες λειτουργίας των ιδρυμάτων. Προκαλεί θλίψη και αγανάκτηση η αντίδραση μερίδας πανεπιστημιακών. Βάζουν τις ιδεοληψίες και τις κομματικές τους ταυτότητες πάνω από την ακαδημαϊκή τους ιδιότητα για την οποία τους πληρώνουν οι Έλληνες φορολογούμενοι.

Η αντίδραση των κομμάτων της Αριστεράς δεν εκπλήσσει. Καταφεύγει στο ξεπερασμένο κλισέ της «αστυνομοκρατίας» και της «καταστολής». Αρνείται την πραγματικότητα. Τη βία με αριστερό πρόσημο. Ανέχεται τη δράση των συμμοριών της άκρας Αριστεράς που έχουν μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε εστίες διάχυσης της πολιτικής βίας σε ολόκληρη την κοινωνία. Ενώ συντάχθηκε με την Πολιτεία στην καταστολή της βίας του νεοναζί μορφώματος, αντιτάσσεται στην καταπολέμηση της ακροαριστερής βίας. Εγκλωβισμένη στην απόρριψη της θεωρίας των δύο άκρων, εθελοτυφλεί μπροστά στη μάστιγα της αριστερόχρωμης βίας που πλήττει τον πυρήνα της δημοκρατίας. Την ασφάλεια των πολιτών και την ακαδημαϊκή ελευθερία.

Η υποκρισία της Αριστεράς αποδεικνύεται από το γεγονός ότι στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, το ναό της Δημοκρατίας, εδρεύει αστυνομική δύναμη για την προστασία του ιδρύματος, αλλά και την επιβολή της τάξης σε περίπτωση παρεκτροπής…αντιπροσώπων του Ελληνικού λαού. Αυτό που ισχύει για το Κοινοβούλιο, η Αριστερά αρνείται να ισχύσει για τους Ναούς της γνώσης κ της ακαδημαϊκής ελευθερίας όπου τα τάγματα της εξτρεμιστικής αριστεράς καταλύουν και τα δύο.

Είναι ώρα Πολιτεία και Κοινωνία να απαλλάξουν τη δημόσια εκπαίδευση από τη μέγγενη του κομματισμού και του παρακμιακού αριστερισμού που συνθλίβουν το μέλλον των παιδιών των Ελλήνων. Ιδίως των οικονομικά ασθενέστερων που αδυνατούν να προσφύγουν στα ιδιωτικά σχολεία και τα ξένα πανεπιστήμια, που φοιτούν τα παιδιά πολλών στελεχών της Αριστεράς. Η εξάλειψη της βίας και της ανομίας από το ελληνικό πανεπιστήμιο αποτελεί όρο επιβίωσης της χώρας και της Δημοκρατίας.

Το άρθρο Παιδεία και Αριστερά… Του Βασίλη Κοντογιαννόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η αδυναμία και συμπάθεια που δείχνουν οι κινήσεις και τα κόμματα της Αριστεράς προς τους ισλαμιστές. Ακόμα κι όταν αυτοί επικαλούνται την τζιχάντ για τις πράξεις τους ή υπάγονται στην κατηγορία των σαλαφιστών. Το πιο εξοργιστικό όμως ανάμεσα στα επιχειρήματά τους είναι πως οι πράξεις βίας που οι ισλαμιστές πραγματοποιούν «δεν έχουν καμία σχέση με το Ισλάμ»!

Κεντρικές ιδέες για τις περισσότερες εκδοχές του Ισλάμ, αλλά ζωτικές για τα πιστεύω των σαλαφιστών-τζιχαντιστών, είναι (σύμφωνα με τα λόγια ενός από τους εγκυρότερους εκπροσώπους τους, του Ανγουόρ αλ Αουλάκι, στο «Constants on the Path to Jihad», Birmingham, 2005):

• H Τζιχάντ αποτελεί φυσική εμπλοκή σε σύγκρουση ή υλική υποστήριξη της σύγκρουσης αυτής. Εχει καθορισθεί αυτό από τον Θεό μέχρι την ημέρα της Κρίσης, εφόσον έχουμε πάρει εντολή να εξαφανίσουμε τους «κουφρ» (άπιστους) από τον κόσμο.
• Η Τζιχάντ αποτελεί υποχρέωση για κάθε αρτιμελή και ικανό μουσουλμάνο (σ.σ. Επάνω σε αυτήν ακριβώς τη διδασκαλία του Προφήτη στηρίζεται ο ισχυρισμός του Ερντογάν, πως «δεν υπάρχει μετριοπαθές κι ακραίο Ισλάμ, παρά μόνο Ισλάμ»).
• Η Τζιχάντ είναι παγκόσμια. Δεν αποτελεί τοπικό φαινόμενο. Κι αυτό επειδή ο εχθρός, οι άπιστοι δηλαδή, βρίσκονται παντού στον κόσμο.
• Η επιθετική Τζιχάντ, για τη διάδοση των διδασκαλιών του Προφήτη (σε αντιδιαστολή με την αμυντική Τζιχάντ, για την υποστήριξη διωκομένων μουσουλμάνων) είναι υποχρεωτική για κάθε πιστό. Οφείλει αυτός να κάνει κάτι προς αυτή την κατεύθυνση τουλάχιστον μια φορά τον μήνα.
• Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ εξόντωσης αμάχων κι ενόπλων
• Η Τζιχάντ δεν έχει σχέση με αγώνες εθνικής απελευθέρωσης. Διότι το μόνο που έχει σημασία είναι η θρησκεία και η εφαρμογή των επιταγών του Αλλάχ, κι όχι το όποιο έθνος.
• Ο επιδιωκόμενος στόχος της Τζιχάντ είναι η εγκαθίδρυση της «Ούμμα» (ισλαμικής κοινότητας) σαν παγκόσμιου χαλιφάτου, όπου οι άπιστοι είτε θα εξολοθρευθούν εντελώς είτε θα ζουν κάτω από τη Σαρία (ιερός νόμος) σαν θρησκευτικές μειονότητες.

Η κουλτούρα μας του μαρτυρίου, τονίζει ο Αουλάκι, πρέπει να αναβιώσει, διότι «τίποτα δεν τρομοκρατεί περισσότερο τους άπιστους από την αγάπη μας για τον θάνατο» (σελ. 53).

Ολα αυτά όμως δείχνουν να τα αγνοούν οι σύγχρονοι δυτικοί «προοδευτικοί» διανοούμενοι, στον δρόμο αναζήτησης συμμάχων κατά των επιτευγμάτων των καπιταλιστικών κοινωνιών της Δύσης. Αυτών ακριβώς που τους επιτρέπουν να ξεχωρίζουν και να δημιουργούν (βλ. και David Horowitz, «Unholy Alliance: Radical Islam And the American Left», 2003).

ΥΓ: Η αθώωση του Β. Μαρινάκη και των άλλων κατηγορουμένων για «σύσταση συμμορίας» δείχνει την πλάνη που μπορούν να οδηγηθούν και παράγοντες της δικαιοσύνης από καλοστημένες πλεκτάνες. Πώς όμως θα αποκατασταθούν δεκάδες άνθρωποι που έζησαν οικογενειακούς και κοινωνικούς εφιάλτες από δημοσιεύματα και καταγγελίες;

Πηγή: in.gr

Το άρθρο Αριστερά και ισλαμιστές… Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.