Πασινιάν (πρωθ. Αρμενίας): «Οι προτάσεις μας εστάλησαν στην αζέρικη πλευρά»

«Η Αρμενία ολοκλήρωσε χθες την επόμενη φάση εργασιών για μια ειρηνευτική συνθήκη και την αποκατάσταση των σχέσεων με το Αζερμπαϊτζάν και οι προτάσεις μας εστάλησαν στην αζέρικη πλευρά», δήλωσε ο Πασινιάν στη διάρκεια συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου.

Το TASS δεν παρείχε λεπτομέρειες για την ειρηνευτική πρόταση. Προηγούμενες απόπειρες να καταλήξουν οι δύο χώρες σε συμφωνία έχουν αποβεί άκαρπες.

Τον Σεπτέμβριο του 2022 τουλάχιστον 286 άνθρωποι σκοτώθηκαν στις συγκρούσεις μεταξύ των δύο χωρών. Εκεχειρία που επετεύχθη με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ τερμάτισε τις χειρότερες μάχες που έχουν σημειωθεί μεταξύ των δύο γειτόνων στον Καύκασο μετά τον πόλεμο του 2020.

Η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν έχουν αντιπαρατεθεί σε δύο πολέμους τις τρεις τελευταίες δεκαετίες για τον έλεγχο του Ναγκόρνο Καραμπάχ, ενός θύλακα η πλειονότητα των κατοίκων του οποίου είναι Αρμένιοι και ο οποίος έχει κηρύξει μονομερώς την ανεξαρτησία του από το Μπακού.

Ο πόλεμος του 2020 είχε κοστίσει τη ζωή σε περισσότερους από 6.500 ανθρώπους και τερματίστηκε έπειτα από εκεχειρία που συμφωνήθηκε με τη μεσολάβηση της Ρωσίας. Βάσει αυτής η Αρμενία παραχώρησε εδάφη που έλεγχε επί δεκαετίες και η Μόσχα — σύμμαχος του Γερεβάν– ανέπτυξε περίπου 2.000 Ρώσους στρατιώτες για να επιτηρούν την τήρηση της εκεχειρίας.

Μετά τον πόλεμο του 2020 Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν διεξάγουν δύσκολες ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, με πολλές παράλληλες πρωτοβουλίες να βρίσκονται σε εξέλιξη.

Πηγή: iefimerida.gr

Το άρθρο Η Αρμενία έστειλε ειρηνευτική πρόταση για το Ναγκόρνο Καραμπάχ στο Αζερμπαϊτζάν εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

“Υπάρχει μια πρόσκληση εκ μέρους του Ρώσου προέδρου για τη διοργάνωση τριμερούς συνάντησης στο Σότσι στις 31 Οκτωβρίου. Επιβεβαίωσα τη συμμετοχή μου”, δήλωσε ο Πασινιάν, τον οποίο επικαλούνται τα ρωσικά πρακτορεία ειδήσεων, κατά τη διάρκεια ομιλίας ενώπιον των Αρμένιων βουλευτών.

Πρόσθεσε ότι δεν γνωρίζει αν η αζερική πλευρά έχει επιβεβαιώσει επίσης τη συμμετοχή της.

Όπως δήλωσε, οι τρείς ηγέτες αναμένεται πρωτίστως να συζητήσουν θέματα που έχουν σχέση με “τη σταθερότητα και την ασφάλεια” στον αυτονομιστικό θύλακα του Ναγκόρνο Καραμπάχ, με πληθυσμό στην πλειονότητά του αρμενικό.

Από την πλευρά του, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, ούτε επιβεβαίωσε ούτε διέψευσε σήμερα τη διεξαγωγή αυτής της συνόδου κορυφής την προσεχή εβδομάδα.

“Υπάρχουν προετοιμασίες για μια τέτοια τριμερή συνάντηση, η οποία θα πραγματοποιηθεί, αλλά θα σας ενημερώσουμε αργότερα για τον τόπο και την ημερομηνία”, δήλωσε στους δημοσιογράφους.

Η Αρμενία, σύμμαχος της Ρωσίας, και το Αζερμπαϊτζάν, που υποστηρίζεται από την Τουρκία, αναμετρήθηκαν σε δύο πολέμους κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων δεκαετιών για τον έλεγχο του Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Ο τελευταίος πόλεμος, το φθινόπωρο του 2020, άφησε πίσω του 6.500 νεκρούς και τελείωσε με εκεχειρία υπό τη διαμεσολάβηση της Ρωσίας, η οποία ανέπτυξε επί τόπου μια στρατιωτική ειρηνευτική δύναμη.

Όμως τους τελευταίους μήνες, η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες πήραν την πρωτοβουλία στις συνομιλίες για να διαπραγματευτούν μια ειρηνευτική συνθήκη, καθώς η Μόσχα ασχολείται με τη στρατιωτική της επέμβαση στην Ουκρανία.

Παρά τις δυτικές αυτές προσπάθειες διαμεσολάβησης, η κατάσταση παραμένει ασταθής. Τον Σεπτέμβριο, τουλάχιστον 286 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε νέες συγκρούσεις στα σύνορα μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν.

Στα μέσα Οκτωβρίου, ο Βλαντίμιρ Πούτιν είχε καλέσει τον Νικόλ Πασινιάν και τον Ιλχάμ Αλίεφ σε μια νέα κοινή συνάντηση στη Ρωσία, χωρίς να αναφέρει συγκεκριμένη ημερομηνία.

Πηγή: ΑΜΠΕ, capital.gr

Το άρθρο Ο πρωθυπουργός της Αρμενίας ανακοίνωσε σύνοδο κορυφής με Ρωσία και Αζερμπαϊτζάν την προσεχή εβδομάδα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στις συνομιλίες που είχαν οι δύο ηγέτες, υπό την αιγίδα του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, στο Σότσι, συμφώνησαν κυρίως να εργαστούν για να οριοθετήσουν τα κοινά σύνορά τους και να αποκαταστήσουν τις οδικές συνδέσεις.

«Συμφωνήσαμε σε ορισμένα θέματα που, κατ’ εμέ, είναι βασικής σημασίας» ανέφερε ο Πούτιν στην κοινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν, χαιρετίζοντας τις «εποικοδομητικές» συνομιλίες, όπως τις χαρακτήρισε.

«Το πρώτο θέμα είναι η δημιουργία, μέχρι τα τέλη του έτους, ενός μηχανισμού για την οριοθέτηση και τη σήμανση των συνόρων μεταξύ των δύο κρατών», πρόσθεσε.

Αζερμπαϊτζάν και Αρμενία συμφώνησαν σε εκεχειρία -Ο ρόλος του Πούτιν στην αποκλιμάκωση της έντασης
Μετά την εκεχειρία, τον Νοέμβριο του 2020, έχουν σημειωθεί πολλά βίαια επεισόδια στη μεθόριο των δύο χωρών. Πριν από δύο εβδομάδες σκοτώθηκαν έξι Αρμένιοι και επτά Αζέροι στρατιώτες σε ανταλλαγή πυρών. Το Γερεβάν κατηγορεί τη γειτονική χώρα για καταδρομικές επιθέσεις στο έδαφός του.

Σύμφωνα με τον Πούτιν, Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν συμφώνησαν επίσης να ξανανοίξουν «τους διαδρόμους μεταφορών» μεταξύ τους, τόσο τη σιδηροδρομική γραμμή όσο και τους οδικούς άξονες.

Στην ανακοίνωση των τριών χωρών δεν δίνεται καμία αναφορά στην επιστροφή των αιχμαλώτων πολέμου.

Εκπρόσωποι των τριών χωρών θα συναντηθούν ξανά την επόμενη εβδομάδα, στη Μόσχα, για να οριστικοποιήσουν την απόφαση.

Νωρίτερα, ο Ρώσος πρόεδρος κάλεσε τους ομολόγους του «να αποκαταστήσουν τους δεσμούς» που τους ένωναν για αιώνες και «να τους αναπτύξουν». Ενθάρρυνε επίσης τους Αλίεφ και Πασινιάν να ξεκινήσουν άμεσες επαφές μεταξύ τους. «Όσο περισσότερες επαφές υπάρχουν τόσο το καλύτερο», τόνισε.

Ο Αλίεφ εκτίμησε ότι οι συνομιλίες θα συμβάλουν ώστε να βελτιωθεί η ασφάλεια στον Καύκασο, ενώ ο Πασινιάν είπε ότι στη συνάντηση αυτή «ξεκαθαρίστηκαν οι θέσεις» και φάνηκε ότι Γερεβάν και Μπακού «δεν έχουν διαφορές» σε ορισμένα ζητήματα.

Πηγή: iefimerida.gr

Το άρθρο Ο Πούτιν φέρνει στο ίδιο τραπέζι τους ηγέτες της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο πόλεμος στον Καύκασο, που ξεκίνησε στις 27 Σεπτεμβρίου 2020, με επίθεση του Αζερμπαϊτζάν, οδήγησε την Αρμενία σε ήττα. Ήταν ένας πόλεμος που ως φαίνεται ήταν εξ αρχής χαμένος για το Ερεβάν. Και το ερώτημα είναι τι μάθαμε από αυτό…

Μόνο ρωσικά στρατεύματα θα αναπτυχθούν στη σημερινή γραμμή που βρίσκονται τα στρατεύματα του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας. Αυτό διαβεβαίωσε η εκπρόσωπος Τύπου του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Μαρίγια Ζαχαροβα.

Προηγουμένως, είχαν κυκλοφορήσει φήμες, σύμφωνα με τις οποίες θα αναπτύσσονταν από τη μια μεριά ρωσικές και από την άλλη τουρκικές «ειρηνευτικές» δυνάμεις.

Ο πόλεμος στον Καύκασο, που ξεκίνησε στις 27 Σεπτεμβρίου 2020, με επίθεση του Αζερμπαϊτζάν κατά της Αρμενίας, φαίνεται πως ήταν χαμένος για το Ερεβάν προτού καν ξεκινήσει.

Σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές, ήδη από τον Οκτώβριο, οι αζερικές δυνάμεις είχαν καταφέρει σοβαρά πλήγματα. Και είχαν προωθηθεί σε στρατηγικά σημεία.

Στην αρχή του Νοεμβρίου ήταν εμφανές ότι η Αρμενία κινδύνευε να χάσει την πόλη – κλειδί, Σούσι. Όπως τώρα δηλώνει ο πρόεδρος της αυτόνομης περιοχής του Ναγκόρνο Καραμπάχ, Αράϊκ Αρουτιουνιάν, ήδη από τις 5 Νοεμβρίου απειλείτο σοβαρά και στις 7 του μηνός η πόλη είχε πλέον χαθεί.

Συμφωνία «ειρήνης»(;)

Χτες, μετά από διπλωματικό μαραθώνιο σχεδόν δύο μηνών, υπογράφτηκε τελικά η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός. Την υπέγραψαν ο Πρωθυπουργός της Αρμενίας, Νικόλα Πασινιάν, ο Πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν, Ιλχάμ Αλίγιεφ, και ο Πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντίμηρ Πούτιν.

Λίγο μετά ο Πασινιάν ανέφερε ότι αναγκάστηκε να πάρει αυτή την «βαρύτατη απόφαση». Είπε ότι οι Αρμένιοι «δεν είμαστε ούτε νικητές ούτε νικημένοι». Και πως «ποτέ δεν θα μας θεωρήσω νικημένους».

Κάτι που, εμμέσως πλην σαφέστατα, οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι η Αρμενία δεν άντεχε άλλο. Και επέλεξε να μην χάσει παραπάνω από ό,τι έχει χάσει έως τώρα.

Ο ίδιος, τώρα, εξαιτίας σοβαρών αντιδράσεων, κινδυνεύει να ανατραπεί. Και να βυθιστεί η Αρμενία σε νέα πολιτική κρίση.

Στο εξής, βέβαια, θα ακολουθήσουν διαπραγματεύσεις για το τι θα «δώσει» το Ερεβάν και τι θα καταφέρει να κρατήσει.

Χαμένη η Αρμενία και εν μέρει κερδισμένο το Αζερμπαϊτζάν.

Η Ρωσία αν και κατάφερε να διατηρήσει το στάτους της ως καθοριστικής δύναμης στην περιοχή, βλέπει τώρα την Τουρκία να ξαναμπαίνει μετά από έναν αιώνα στη θεωρούμενη ρωσική «ζώνη σρατηγικών συμφερόντων». Και, μάλιστα, όχι από το παράθυρο, αλλά από την κύρια είσοδο.

Και, βέβαια, η Μόσχα μπορεί να απέφυγε την ανοικτή εμπλοκή και παρουσία του ΝΑΤΟ στον Καύκασο, κάτι που απεύχετο. Αλλά δεν παύει να έχει πλέον στα πόδια της ένα κράτος – μέλος του ΝΑΤΟ, την Τουρκία.

Είναι, μάλιστα, άγνωστο εάν η ίδια η ηγεσία του ΝΑΤΟ θα «επενδύσει» στην τουρκική παρουσία στον Καύκασο, προκειμένου να ασκήσει περαιτέρω πιέσεις στη Ρωσία. Κάτι, άλλωστε, που φέρεται να κάνει και στη Λιβύη.

Πανηγυρισμοί στην Άγκυρα

Όπως ήταν αναμενόμενο, η ήττα της Αρμενίας προκάλεσε πανηγυρισμούς στην Άγκυρα.

Ενδεικτικές είναι οι αναρτήσεις του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος συγχαίρει το Μπακού. Και υπογραμμίζει ότι οι Τούρκοι «θα συνεχίσουν να είναι ενιαίος λαός, και μια καρδιά, με τα αδέλφια μας τους Αζέρους».

Η Αγκυρα επένδυσε πολλά σε αυτόν τον πόλεμο. Εξάλλου, χάρις στην καθοριστική συμβολή της σε οπλικά συστήματα και εκπαίδευση του στρατού του Αζερμπαϊτζάν, το Μπακού αποφάσισε να ξεκινήσει και να κερδίσει τον πόλεμο.

Ήττα για την Αρμενία, δεύτερη νίκη για την Τουρκία

Με την ήττα της Αρμενίας, η Τουρκία καταφέρνει να πετύχει τη δεύτερη νίκη της, έστω και δι” αντιπροσώπων.

Η μια ήταν στη Λιβύη, όπου φαίνεται να εδραιώνει την παρουσία της, χάρις στην κυβέρνηση – μαριονέτα της Τρίπολης και την πόλη – σύμμαχό της, Μισράτα. Η δεύτερη είναι τώρα στον Καύκασο.

Το εξαιρετικά σημαντικό είναι ότι η Άγκυρα προέβη σε αυτές τις κινήσεις σε μια περίοδο, κατά την οποία οι ΗΠΑ βρίσκονταν σε προεκλογική – εκλογική περίοδο. Και ουδόλως ασχολούνταν σε υψηλό πολιτικό επίπεδο με την ευρύτερη περιοχή.

Να σημειωθεί πως, τώρα, σε αυτό το «κενό» μεσοδιάστημα μέχρι να αναλάβει ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, εκφράζονται φόβοι ότι δεν αποκλείεται να κλιμακώσει τις επιθετικές κινήσεις της και σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου. Ειδικά μετά τη «νίκη» στον Καύκασο.

Πόλεμος drones

Καθοριστικής σημασίας για την έκβαση του πολέμου ήταν η τεχνολογική υπεροχή που διέθετε η αζέρικη πλευρά.

Χάρις στα έσοδα από τους ενεργειακούς πόρους της που τους εξαγάγει κυρίως στη Δύση, το Μπακού, με την βοήθεια της Άγκυρας, άρχισε, ήδη από τη δεκαετία του 1990 να οικοδομεί τις Ένοπλες Δυνάμεις του.

Ταυτόχρονα, ενώ μεγάλωνε πληθυσμιακά το Αζερμπαϊτζάν, μειωνόταν ο πληθυσμός της Αρμενίας, εξαιτίας της μετανάστευσης και της φτώχειας. Ενώ οι Ενοπλες Δυνάμεις της αποδυναμώνονταν.

Έτσι, καίριας σημασίας στον πόλεμο αποδείχτηκε η ενίσχυση του Αζερμπαϊτζάν, μεταξύ των άλλων με τουρκικά και με ισραηλινά drones (μη επανδρωμένα αεροσκάφη).

Στην πραγματικότητα επρόκειτο για «πόλεμο των drones». Κάτι από το οποίο η ελληνική πλευρά καλείται να εξάγει τα συμπεράσματά της. Στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, η Τουρκία τα χρησιμοποιεί κατά κόρον. Την ίδια στιγμή η Ελλάδα υπολείπεται σε αυτόν τον τομέα.

Να σημειωθεί, πάντως, πως καθοριστικής σημασίας στον τομέα των εξοπλισμών, ήταν και η ισραηλινή συμβολή. Ουσιαστικά το Τελ Αβίβ παρείχε στο Μπακού ιδιαιτέρως προωθημένα οπλικά συστήματα και, βέβαια, drones.

Το Ισραήλ, μάλιστα, κατάφερε να αποσπάσει τεράστια εξοπλιστικά συμβόλαια από το Αζερμπαϊτζάν.

Βέβαια, ο λόγος που το Τελ Αβίβ στήριξε το Μπακού, ήταν οι στενές γέφυρες συνεννόησης που είχε στήσει η Αρμενία με το Ιράν.

Μη επανδρωμένα αεροσκάφη, ως γνωστόν, προωθεί το Ισραήλ και στην Ελλάδα.

Άδειασμα και από τη Δύση

Είναι εντυπωσιακό, αλλά ο τελευταίος πόλεμος στον Καύκασο, στην αυλή δηλαδή της Ευρώπης, διεξήχθη υπό το αδιάφορο βλέμμα ολόκληρης της Δύσης.

Κι” αυτό παρ” ότι οι Αρμένιοι θα μπορούσαν να είχαν αποσπάσει την ανοικτή στήριξη της Δύσης, εκτός των άλλων, χάρις και στο ισχυρό αρμενικό λόμπι στις ΗΠΑ, τη Γαλλία και αλλού.

Κάτι τέτοιο, όμως, δεν έγινε. Αφενός λόγω των στενών ενεργειακών σχέσεων της Δύσης με το Μπακού, αφετέρου επειδή η Δύση εμφανιζόταν απρόθυμη να έρθει σε ανοικτή αντιπαράθεση με τη Μόσχα. Σε μια περιοχή, μάλιστα, που η τελευταία θεωρεί «εγγύς ζώνη στρατηγικών συμφερόντων» της.

Ο ρόλος της Μόσχας

Στην πραγματικότητα, παρ” ότι η Ρωσία διαθέτει -μεγάλες και στρατηγικής σημασίας, μάλιστα- στρατιωτικές βάσεις εντός της Αρμενίας, ανέκαθεν προτιμούσε τις ισορροπίες με το Αζερμπαϊτζάν και την Αρμενία.

Έτσι, επεδίωκε να έχει στενές σχέσεις με το Μπακού, αλλά και να μην «θυσιάσει» το Ερεβάν.

Να σημειωθεί ότι το Ναγκόρνο Καραμπάχ, το οποίο είναι αυτόνομη περιοχή με αρμενικό πληθυσμό, ουδέποτε είχε αναγνωριστεί ως τμήμα της Αρμενίας ούτε από τη Ρωσία, ούτε και διεθνώς.

Επρόκειτο, ουσιαστικά, για ένα ακόμη «Κοσσυφοπέδιο» του Καυκάσου.

Αλλά και το Μπακού, από τη μεριά του, ουδόλως ήθελε να χαλάσει τις σχέσεις του με τη Μόσχα. Γι’ αυτό, εξάλλου, φέρεται να απέφευγε την ευθεία προσέγγιση με το ΝΑΤΟ.

Κάτι που επουδενί ήθελε να δει η Μόσχα στον Καύκασο. Πόσο μάλλον, που ηδη η Γεωργία είναι στη διαδικασία «σύνδεσης» με το ΝΑΤΟ.

Τις όποιες προσπάθειες έκανε το Μπακού για σύσφιγξη των σχέσεών του με το ΝΑΤΟ, όπως είναι αναμενόμενο, τις σαμπόταρε η Αρμενία και το διεθνές αρμενικό λόμπι.

Αντίθετα, κατά πληροφορίες, το Τελ Αβιβ φαίνεται πως στήριζε την περαιτέρω προώθηση του Μπακού προς τη Δύση, εξαιτίας της δυσαρέσκειάς του από τις σχέσεις Αρμενίας – Ιράν.

Ετσι, λοιπόν, ούτε το ΝΑΤΟ έμπαινε, μέσω του Αζερμπαϊτζάν, στον Καύκασο, ούτε η Αρμενία έχανε εδάφη, ούτε και γίνονταν κινήσεις αμφισβήτησης της ρωσικής παρουσίας (και στρατιωτικής) στην περιοχή.

Το πραγματικό διακύβευμα

Όσο διατηρείτο αυτή η κατάσταση ακινησίας, το ονομαζόμενο «αδιέξοδο του Καραμπάχ», ήταν όλοι ικανοποιημένοι.

Δεδομένης, όμως, της ενδυνάμωσης του Αζερμπαϊτζάν και της τουρκικής στήριξης στο Μπακού, ήταν εμφανές ότι οι Αζέροι ετοιμάζονταν για «δυναμική» επίλυση του προβλήματος.

Κάτι που έγινε ολοφάνερο την Ανοιξη του 2016. Τότε ο Ιλχάμ Αλίγιεφ, έδειξε ότι δεν είναι διατεθειμένος να περιμένει άλλο. Ξεκίνησε την αζέρικη επίθεση κατά της Αρμενίας.

Αποτέλεσμα ήταν να καταληφθούν κάποιες κατοικημένες περιοχές του Καραμπάχ.

Τελικά, η επίθεση, όπως λέγεται, σταμάτησε μετά από τηλεφώνημα του Πούτιν στον Αλίγιεφ.

Τότε, το σενάριο που προτάθηκε, ήταν να δώσει η Αρμενία στο Αζερμπαϊτζάν πέντε από τις επτά επαρχίες που είχε κερδίσει παλιότερα, στη δεκαετία του 1990.

…Δεν ήταν το Καραμπάχ

Αυτό φέρεται να επεδίωκε και τότε και σήμερα το Αζερμπαϊτζάν. Κοντολογίς, το πραγματικό διακύβευμα και του τελευταίου πολέμου φαίνεται πως δεν ήταν το Καραμπάχ, για το οποίο άλλωστε μάχονται εδώ και αιώνες οι Αρμένιοι, αλλά οι υπόλοιπες περιοχές.

Κάτι, βέβαια, που μένει να φανεί τώρα, οπότε κανονικά θα αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές.

Κατά τις τότε πληροφορίες, ο Πούτιν κατάφερε να έχει την έγκριση τόσο του Ιλχάμ Αλίγιεφ, όσο και του πρώην προέδρου και πρωθυπουργού της Αρμενίας, Σέρζ Σαρκισιάν στο «σχέδιο των 5 επαρχιών».

Βέβαια, ως λέγεται, ο Σαρκισιάν ροκάνιζε τον χρόνο. Αλλά, όταν ήταν όλα έτοιμα για την υλοποίησή του, ανατράπηκε από τον Νικόλα Πασινιάν, σημερινό πρωθυπουργό της Αρμενίας.

Ο τελευταίος, σήμερα, επίσης κινδυνεύει με ανατροπή, εξαιτίας της επαίσχυντης συμφωνίας, όπως τον κατηγορούν οι επικριτές του.

Ο Πασινιάν φέρεται να ήταν περισσότερο προσανατολισμένος προς τη Δύση, απέρριπτε κατηγορηματικά το σενάριο της επιστροφής των 5 επαρχιών.

Οι χειρισμοί αυτοί λέγεται ότι έφεραν τη Μόσχα σε πολύ δύσκολη θέση. Από την άλλη, για τη Δύση, το σχέδιο των 5 επαρχιών, θεωρείτο ότι θα άνοιγε τον δρόμο για ακόμα μεγαλύτερη σύσφιγξη των σχέσεων Μόσχας – Μπακού. Και, ως εκ τούτου, ουδόλως έγινε δεκτό με … ενθουσιασμό.

Όπως και να” χει, το αδιέξοδο στο οποίο οδηγήθηκε σχέδιο των 5 επαρχιών φαίνεται πως ήταν το πρόσχημα. Για να ξεκινήσει η νέα αζέρικη επίθεση κατά της Αρμενίας, στις 27 Σεπτέμβριου 2020.

Πηγή: new-deal.gr

Το άρθρο Ήττα για την Αρμενία στον Καύκασο. Τι διδαχτήκαμε; εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Πούτιν για Ναγκόρνο Καραμπάχ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Όμως ποιοι είναι οι λόγοι που η Αρμενία συνθηκολόγησε; Η απάντηση δεν είναι προφανής. Σημασία δεν έχει μόνο η ήττα των αρμενικών δυνάμεων αλλά και οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτήν και φυσικά η εσωτερική πολιτική κατάσταση στην Αρμενία η οποία συνέβαλε επίσης στην κατάρρευση του μετώπου.

Ας δούμε πρωτίστως το στρατιωτικό κομμάτι: όταν οι Αζέροι επιτέθηκαν, οι αρμενικές δυνάμεις στο Αρτσάχ δεν ήταν επαρκώς προετοιμασμένες. Οι δυνάμεις της de facto ανεξάρτητής Δημοκρατίας, οι δεκαοχτάρηδες, κατά κύριο λόγο, φαντάροι που είχαν σταλεί από την Αρμενία και όσοι εθελοντές είχαν φθάσει από την αρμενική διασπορά, ήταν ουσιαστικά ακέφαλοι. Στις 11 Νοεμβρίου, ο πρόεδρος του Αρτσάχ μίλησε ξεκάθαρα για την φυγή πολλών ανδρών-πολιτών του Αρτσάχ προς στην Αρμενία κατά την έναρξη των εχθροπραξιών. Τόνισε δε ότι ο βασικός λόγος της ήττας ήταν η έλλειψη, όχι μόνο σε πυρομαχικά, αλλά κυρίως σε μάχιμο ανθρώπινο δυναμικό.

Το πυροβολικό των Αρμενίων φάνηκε να είναι αποτελεσματικό κατά τις πρώτες μέρες του πολέμου. Ωστόσο, η εκτεταμένη χρήση τουρκικών και ισραηλινών Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών (ΜΕΑ) φαίνεται ότι έδωσε το προβάδισμα στο Αζερμπαϊτζάν. Όμως η πραγματικότητα είναι η εξής: το Αζερμπαϊτζάν (με την βοήθεια των Σύρων μισθοφόρων) πολέμησε ουσιαστικά εναντίον ενός στρατού ο οποίος δεν είχε τα χαρακτηριστικά τακτικού στρατού. Είναι σαν να πολέμησε εναντίον ανταρτών. Αυτό συνέβη διότι οι Ένοπλες Δυνάμεις τις Αρμενίας δεν συμμετείχαν αποφασιστικά στις μάχες. Στο μέτωπο εστάλησαν άρματα μάχης, βαλλιστικοί και αντιβαλλιστικοί πύραυλοι, πυροβολικό, ραντάρ και ΜΕΑ. Δεν στάλθηκαν ωστόσο οι χιλιάδες στρατιώτες που θα μπορούσαν να σταλούν, παρά μόνο φαντάροι και ένας μικρός αριθμός στρατιωτών οι οποίοι ήταν ως επί το πλείστον 18-25 ετών. Δεν έγινε κανονική επιστράτευση στην Αρμενία. Και αυτό διότι έπρεπε να προστατευτεί η ίδια η Δημοκρατία της Αρμενίας σε περίπτωση που δεχόταν επίθεση από Αζερμπαϊτζάν.

Ένας άλλος λόγος ήταν οι εγγυήσεις ασφαλείας της Τουρκίας στο Αζερμπαϊτζάν. Αν η Αρμενία συμμετείχε στον πόλεμο κανονικά και με όλα της τα μέσα, υπήρχε ο κίνδυνος μιας πιο άμεσης και αποφασιστικής εμπλοκής της Τουρκίας. Υπάρχουν επίσης αναφορές από αρμενικές πηγές ότι πολλοί στρατιώτες αποχώρησαν από τις περιοχές την ώρα που οι Αζέροι προέλαυναν με αποτέλεσμα να χαθούν πολλά εδάφη στο νότιο κομμάτι του Αρτσάχ αλλά και το Σουσί, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη και πολιτιστική πρωτεύουσα του Ναγκόρνο Καραμπαχ.

Η Αρμενία πολέμησε μόνη της. Η μόνη βοήθεια που έλαβε ήταν από την Ρωσία, όμως η βοήθεια αυτή δεν ήταν επαρκής. Η Μόσχα έβλεπε από την αρχή της σύρραξης ότι οι Αρμένιοι αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα εξαιτίας των ΜΕΑ που χρησιμοποιούσε το Αζερμπαϊτζάν. Παρά ταύτα, εξόπλισε τις αρμενικές δυνάμεις με ειδικά οχήματα κατάρριψης ΜΕΑ μόλις πριν από δύο εβδομάδες. Το Αζερμπαϊτζάν από την άλλη πλευρά, έλαβε την πλήρη στήριξη της Τουρκίας, καθώς και άλλων κρατών (Ισραήλ, Πακιστάν). Δέχτηκε Τούρκους στρατιωτικούς συμβούλους, μεγάλο αριθμό τουρκικών (και νατοϊκών) εξοπλισμών, τουρκικά και ισραηλινά ΜΕΑ, μονάδες των τουρκικών ειδικών δυνάμεων, Σύρους μισθοφόρους και παραστρατιωτικές ομάδες (κυρίως Γκρίζους Λύκους).

Το σημαντικότερο είναι η συνεννόηση μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας κάτι που αποτυπώθηκε και στην συμφωνία εκεχειρίας παρά το γεγονός ότι η Τουρκία δεν αποτέλεσε μέρος της.

Όμως γιατί η Ρωσία δεν υποστήριξε τον στρατηγικό της εταίρο την Αρμενία; Ο πρώτος λόγος είναι η φιλοδυτική στάση της κυβέρνησης του Πασινιάν ο οποίος ανέτρεψε το φιλορωσικό ημιαυταρχικό καθεστώς της Αρμενίας με την βελούδινη επανάσταση του 2018. Πολλοί κάνουν λόγο για ένα «μάθημα» που έδωσε η Ρωσία στην Αρμενία αντίστοιχο με αυτό που έδωσε στην Γεωργία το 2008 και στην Ουκρανία το 2014. Δεν υπήρχε περίπτωση η Μόσχα να διακυβεύσει την επιρροή της στον Νότιο Καύκασο. Επίσης, με την στάση της η Ρωσία «εκτόπισε» την Ευρώπη (Γαλλία) και τις ΗΠΑ από τα τεκταινόμενα στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Οι δύο χώρες αντιμετωπίζουν τα δικά τους, εσωτερικά, ζητήματα (τρομοκρατία στην Γαλλία και εκλογές στις ΗΠΑ) και δεν ενεπλάκησαν όπως όφειλαν να κάνουν ως μέλη της Ομάδας του Μινσκ του ΟΑΣΕ η οποία ήταν υπεύθυνη για την επίλυση του εν λόγω Ζητήματος.

Επιπροσθέτως, οι Ρώσοι με την έκβαση του πολέμου βγαίνουν ακόμα πιο κερδισμένοι: ενισχύουν περαιτέρω την στρατιωτική τους παρουσία στην Υπερκαυκασία και επιστρέφουν στρατιωτικά στο Ναγκόρνο Καραμπάχ για πρώτη φορά μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ. Ακόμη, προσεγγίζουν το Αζερμπαϊτζάν από το οποίο θα επωφεληθούν για τρεις βασικούς λόγους: πρώτον, θα αυξηθούν οι ρωσικές πωλήσεις όπλων προς το Μπακού. Δεύτερον, θα αναβαθμιστεί η ενεργειακή συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών και τρίτον, το Αζερμπαϊτζάν θα απομακρυνθεί από την Δύση καθώς δεν θα την χρειάζεται πια. Τέλος, η Ρωσία πετυχαίνει την περαιτέρω δέσμευση της Αρμενίας απέναντί της. Παρά το γεγονός ότι η Μόσχα «άδειασε» το Γιερεβάν (ορισμένοι κάνουν λόγο για προδοσία), η Αρμενία τώρα χρειάζεται ακόμη περισσότερο την Ρωσία για λόγους αμυντικούς (η Αρμενία πρέπει να επανεξοπλιστεί) αλλά και για την προστασία του αρμενικού πληθυσμού στο Αρτσάχ το οποίο θα παραμείνει αποκομμένο από την Αρμενία μέχρι την κατασκευή του νέου δρόμου που θα συνδέει το Γιερεβάν με το Στεπανακέρτ και θα παρακάμπτει την πόλη Σουσί η οποία θα περιέλθει στο Αζερμπαϊτζάν.

Ο τελευταίος πλην όμως ουσιαστικός λόγος της ρωσικής στάσης είναι η σύμπλευση Μόσχας – Άγκυρας. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών δεν είναι στρατηγικές ούτε καν αληθινά συμμαχικές. Υπάρχει όμως μια ιδιαίτερη και άμεση επικοινωνία μεταξύ Πούτιν και Ερντογάν. Το είδαμε να συμβαίνει την Συρία και στην Λιβύη. Τώρα συνέβη και στην περίπτωση του Αρτσάχ. Αυτή η συνεννόηση μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας εξυπηρετεί τους δύο ηγέτες: ο Πούτιν δημιουργεί ένα ρήγμα στο δυτικό στρατόπεδο και καταφέρνει να διατηρήσει την ρωσική επιρροή στον μετασοβιετικό χώρο και να την αυξήσει στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Ο Ερντογάν από την άλλη, καταφέρνει να εφαρμόσει τις νέο-οθωμανικές του πολιτικές. Με την συμφωνία για το Ναγκόρνο Καραμπαχ, όχι μόνο κερδίζει ο στρατηγικός εταίρος του στον Καύκασο, όχι μόνο ενισχύεται η ρητορική του παντουρκισμού, αλλά εφαρμόζεται καθώς, με τον νέο δρόμο που θα συνδέει το Αζερμπαϊτζάν με το Ναχιτσεβάν, η Τουρκία (η οποία συνορεύει με το Ναχιτσεβάν) θα ανοίξει έναν νέο «παντουρκικό» διάδρομο ο οποίος θα την συνδέει απευθείας με το Αζερμπαϊτζάν και τις τουρκογενείς χώρες της Κεντρικής Ασίας.

Τέλος, πρέπει να γίνει αναφορά και στην εσωτερική κατάσταση της Αρμενίας πριν την υπογραφή της συμφωνίας. Όλος ο κόσμος αναγνωρίζει την ενότητα του αρμενικού έθνους. Οι Αρμένιοι απανταχού έκαναν ότι μπορούσαν για να βοηθήσουν την πατρίδα τους. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για τους πολιτικούς της Αρμενίας. Σε έναν πόλεμο, όλες οι πολιτικές δυνάμεις οφείλουν να συνταχθούν με την κυβέρνηση για να αντιμετωπίσουν τον εχθρό. Στην Αρμενία, το μεγαλύτερο κομμάτι της αντιπολίτευσης (17 κόμματα συμπεριλαμβανομένων και των εκπροσώπων του παλαιού καθεστώτος) ζητούσαν την παραίτηση του πρωθυπουργού. Λέγεται επίσης, ότι στρατιωτικοί-φίλοι του παλαιού καθεστώτος εγκατέλειψαν περιοχές του Αρτσάχ με αποτέλεσμα την ήττα των αρμενικών δυνάμεων. Η πληροφορία αυτή δεν έχει επιβεβαιωθεί, έχει όμως ειπωθεί δια στόματος πολλών Αρμενίων μαχητών.

Το παλαιό καθεστώς έχει ισχυρή παρουσία στην γραφειοκρατία και στο στράτευμα. Οι εκπρόσωποί του χαρακτηρίζονται από πολλούς ως ολιγάρχες οι οποίοι εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Ρωσίας. Οι πρώην ηγέτες της Αρμενίας Σερζ Σαρκισιάν και Ρόμπερτ Κοτσαριάν είναι στενοί προσωπικοί φίλοι του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν. Η κυβέρνηση Πασινιάν όταν κέρδισε τις εκλογές επιδίωξε την κάθαρση του πολιτικού συστήματος το οποίο χαρακτηριζόταν από εκτεταμένη διαφθορά. Στο πλαίσιο αυτό φυλακίστηκε και ο πρώην πρόεδρος Κοτσαριάν. Αυτή η απόπειρα κάθαρσης ενόχλησε την Ρωσία διότι έβλαπτε και τα δικά της συμφέροντα στην χώρα αλλά και στην ευρύτερη περιοχή. Δεν θα εκπλαγώ αν αποκαλυφθεί στο μέλλον ότι οι εκπρόσωποι του παλαιού καθεστώτος συνέβαλαν στην ήττα από το Αζερμπαϊτζάν. Όμως προς το παρόν μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε.

Κλείνοντας, η συμφωνία ήταν μια εθνική ήττα για την Αρμενία. Ήταν όμως αναγκαία. Ειδάλλως, θα έπεφτε το Στεπανακέρτ και θα είχαμε πολύ περισσότερους νεκρούς. Δεν αποκλείεται μάλιστα, οι Αζέροι να καταλάμβαναν ολόκληρο το Αρτσάχ, γεγονός που θα σηματοδοτούσε το οριστικό τέλος της αρμενικής παρουσίας στην περιοχή. Η συμφωνία είναι ταπεινωτική και όπως έχει δείξει η ιστορία, οι ταπεινωτικές συνθήκες οδηγούν σε αναθεωρητισμό. Γι’ αυτό και ευελπιστώ πως θα γίνουν νέες διαπραγματεύσεις μελλοντικά με σκοπό την δίκαιη και προπάντων ειρηνική επίλυση του Ζητήματος. Είναι προφανές ότι και οι Αρμένιοι έχουν τις δικές τους ευθύνες για την μη επίλυση του Ζητήματος επί 30 χρόνια, αλλά αυτό είναι το θέμα ενός άλλου άρθρου. Συνοψίζοντας: η καλύτερη οργάνωση του αζερικού στρατού, η μη αποστολή σημαντικού αριθμού στρατευμάτων από την Αρμενία στο Αρτσάχ, η βοήθεια που το Μπακού έλαβε από την Τουρκία, η ρωσική ουδετερότητα, η σύμπλευση Ρωσίας και Τουρκίας, καθώς και η εσωτερική πολιτική κατάσταση στην Αρμενία οδήγησαν στην ήττα και στην αποδοχή αυτής της συμφωνίας.

Πηγή: liberal.gr

Το άρθρο Ναγκόρνο Καραμπάχ: Οι εσωτερικοί και εξωτερικοί λόγοι που ώθησαν την Αρμενία σε ήττα και συνθηκολόγηση εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η σύγκρουση μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας στην περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ (ΝΚ) παραμένει ένα από τα πιο δύσκολα και μακροχρόνια εδαφικά και εθνοτικά προβλήματα παγκοσμίως. Όπως συνηγορεί και η νέα ανάφλεξη στο ΝΚ, η εν λόγω διένεξη αποτελεί σοβαρή απειλή για τη σταθερότητα της περιοχής του Νότιου Καυκάσου αλλά και πέραν αυτής. Αξίζει, λοιπόν, η αναδρομή στο ιστορικό της διένεξης αυτής.

Η περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ είναι μια χερσαία ορεινή περιοχή έκτασης 4.400 τ.χλμ. με μια μακρά και περίπλοκη ιστορία που έχει δει εκτεταμένες περιόδους ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ διαφορετικών εθνοτικών ομάδων. Είναι μια από τις πιο ιστορικές περιοχές του Ν. Καυκάσου με στρατηγική σημασία στο εμπόριο και το Δρόμο του Μεταξιού αλλά και τις εκάστοτε γεωπολιτικές ανακατατάξεις.Στις 14.5.1805 υπογράφηκε η Συνθήκη του Κουρακτσάι (1805) ανάμεσα στον Ιμπραχίμ Χαν του Χανάτου του Καραμπάχ και του στρατηγού Παύλου Τσιτσιανόφ, αντιπροσώπου του Ρώσου αυτοκράτορα. Σύμφωνα με αυτή τη συνθήκη, το Χανάτο του Καραμπάχ τέθηκε υπό ρωσική κυριαρχία.

Η Συνθήκη του Γκολεστάν (1813) μεταξύ της Ρωσίας και του Ιράν αναγνώρισε de jure την προσάρτηση των Αζερικών Χανάτων από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, με εξαίρεση τα Χανάτα του Ναχιτσεβάν και του Ερεβάν. Στο τέλος του δεύτερου Ρωσο-Περσικού πολέμου (1826-1828), βάσει της Συνθήκης του Τουρκεμάντσαϊ (10.2.1828) η Ρωσία προσάρτησε από το Ιράν την ευρύτερη περιοχή των ανωτέρω Χανάτων, συμπεριλαμβανομένων των Χανάτων του Ναχιτσεβάν και του Ερεβάν. Οι όροι των Συνθηκών του Γκολεστάν και του Τορκεμάντσαϊ συνέβαλαν στην ταχεία εγκατάσταση των Αρμενίων μαζικά στα ανωτέρω Χανάτα. Κατά συνέπεια, προέκυψε τεχνητή εδαφική διαίρεση.[i]

Από το 1828 έως το 1911 μόνο, η τσαρική Ρωσία έφερε πάνω από 1.000.000 Αρμένιους από το Βασίλειο των Κατζάρ και το Οθωμανικό Σουλτανάτο στην περιοχή, κυρίως στο σημερινό Αζερμπαϊτζάν. Η προέλευση της σύγχρονης σύγκρουσης ανάγεται στην κατάρρευση της τσαρικής Ρωσίας το 1917. Η περιοχή του ΝΚ του Αζερμπαϊτζάν διεκδικήθηκε από την Αρμενία, και αποτέλεσε αντικείμενο μιας σύντομης αλλά ιδιαίτερα έντονης σύγκρουσης, που σταμάτησε πρόσκαιρα το 1920 με την ενσωμάτωση των δημοκρατιών του Καυκάσου στη Σοβιετική Ένωση από τον Κόκκινο Στρατό. Το 1923 η περιοχή του ΝΚ με πληθυσμό πλειοψηφικά αρμενικό και μειοψηφικά αζερικό παρέμεινε αυτόνομη περιφέρεια εντός της επικράτειας της Σοβιετικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν.

Καθώς η ΕΣΣΔ άρχισε να καταρρέει και να αποδιοργανώνεται η συγκεντρωτική σοβιετική διοίκηση στα τέλη της δεκαετίας του 1980, επανεμφανίστηκαν οι εθνικιστικές εντάσεις στην περιοχή. Οι Αρμένιοι στην αυτόνομη περιφέρεια του ΝΚ ψήφισαν μονομερώς να αποχωρήσουν από το Αζερμπαϊτζάν και να ενταχθούν στη Σοβιετική Δημοκρατία της Αρμενίας, προκαλώντας τις διαμαρτυρίες από την πλευρά της μειοψηφίας του πληθυσμού των Αζέρων του ΝΚ και του Αζερμπαϊτζάν. Η διακρατική σύγκρουση μετατράπηκε γρήγορα σε χείμαρρο βίας και μαζικού εσωτερικού εκτοπισμού και για τις δύο πλευρές.

Στις 28.5.1918, έλαβε χώρα ταυτόχρονα η ίδρυση της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν και της Δημοκρατίας της Αρμενίας ως ανεξαρτήτων κρατών. Τον Απρίλιο του 1919, οι Συμμαχικές Δυνάμεις αναγνώρισαν την προσωρινή Γενική Διοίκηση του Καραμπάχ, περιλαμβανομένων των περιοχών Σούσα, Τζαβανσίρ, Τζαμπραΐλ και Ζανγκεζούρ. Η πόλη Σούσα έγινε διοικητικό κέντρο του Καραμπάχ και ο Χοσρόβ Μπέι Σουλτάνοφ διορίστηκε κυβερνήτης του. Την ίδια χρονιά, η Αρμενική Εθνοσυνέλευση του ΝΚ, ως μη ανεξάρτητη πολιτική οντότητα, αναγνώρισε επίσημα το ΝΚ στην δικαιοδοσία του Αζερμπαϊτζάν.[iii]

Στις 16.3.1921 η συνθήκη μεταξύ της Τουρκικής Δημοκρατίας και της Σοβιετικής Ρωσίας καθόρισε ότι το ΝΚ και το Ναχιτσεβάν θα έπρεπε να παραμείνουν υπό την εξουσία του σοβιετικού Αζερμπαϊτζάν. Μετά την ενσωμάτωση του Αζερμπαϊτζάν στη μπολσεβίκικη Ρωσία το 1920, οι Αρμένιοι εκδήλωσαν αποσχιστικές τάσεις στην περιοχή του ΝΚ. Ωστόσο στις 5.7.1921 το Καυκάσιο Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής του ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος των Μπολσεβίκων δήλωσε ότι χάριν της προάσπισης της ειρήνης μεταξύ Μουσουλμάνων Αζέρων και Χριστιανών Αρμενίων, της διατήρησης των οικονομικών σχέσεων μεταξύ Άνω και Κάτω Καραμπάχ και της καθιέρωσης μόνιμων σχέσεων μεταξύ του ΝΚ και του Αζερμπαϊτζάν, το ΝΚ παρέμενε εντός των συνόρων του ΣΣΔ Αζερμπαϊτζάν με ευρεία αυτονομία στην αρμενική πλειονότητα του ΝΚ και την Σούσα ως διοικητικό κέντρο.

Στις 7.7.1923 ιδρύθηκε στο ορεινό μέρος του Καραμπάχ η Αυτόνομη Περιφέρεια του ΝΚ (NKAO) και η πόλη Χανκεντί χαρακτηρίστηκε ως διοικητικό της κέντρο. Τον Σεπτέμβριο του 1923, το όνομα του Χανκεντί μετατράπηκε σε Στεπανακέρτ από το όνομα του Μπολσεβίκου Αρμένιου ηγέτη Στεπάν Σαουμιάν. Παρόμοιο καθεστώς αυτονομίας δεν δόθηκε σε περίπου 300.000 Αζέρους που κατοικούσαν στην Αρμενία μετά από απόφαση της κεντρικής κυβέρνησης της ΕΣΣΔ και της κυβέρνησης της ΣΣΔ Αρμενίας.

Ο πόλεμος στο ΝΚ (1988-1994)

Μέχρι το 1991 το ΝΚ ήταν μια μικρή απομονωμένη περιοχή που βρίσκεται στην λεγόμενο Μικρό Καύκασο και ήταν μια αυτόνομη περιφέρεια στο ΣΣΔ Αζερμπαϊτζάν. Το 1988, το ΝΚ, με την αρμενική πλειοψηφία πληθυσμού ζήτησε την ένωση με την ΣΣΔ Αρμενία. Το αίτημα απορρίφθηκε από την ΕΣΣΔ ως αντίθετο με το Σύνταγμα της ΕΣΣΔ. Ωστόσο η εν λόγω άρνηση πυροδότησε τη βία μεταξύ των Αζέρων και Αρμενίων στο ΝΚ και στην ευρύτερη περιοχή. Μέχρι το 1991, η ΕΣΣΔ αποκατέστησε και διατήρησε την έννομη τάξη στο ΝΚ. Όταν όμως η ΕΣΣΔ διαλύθηκε και το Αζερμπαϊτζάν και η Αρμενία ανακηρύχθηκαν ανεξάρτητα κράτη, ξέσπασε ξανά η βία μετά την πρωτοβουλία των Αρμενίων του ΝΚ να αποσχιστούν από το Αζερμπαϊτζάν. Όταν το ΝΚ αυτοανακηρύχθηκε ανεξάρτητο στα τέλη του 1992, ξέσπασαν άγριες μάχες. Οι αρμενικές δυνάμεις κατέλαβαν το ΝΚ και τις πέριξ του ΝΚ επτά επαρχίες του Αζερμπαϊτζάν. Τον Απρίλιο 1993 το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ενέκρινε την πρώτη από μια σειρά ψηφισμάτων που ζητούσαν την άνευ όρων απόσυρση των αρμενικών δυνάμεων από τα κατεχόμενα εδάφη του Αζερμπαϊτζάν. Στις 9-11.5.1994 ρωσική ομάδα διαμεσολάβησης συντάσσει ολοκληρωμένη συμφωνία εκεχειρίας για τον διακοπή της σύγκρουσης. Στρατιωτικοί αξιωματούχοι του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας υπογράφουν το έγγραφο. Η συμφωνία τέθηκε σε ισχύ στις 12.5.1994.

Μια «αποστρατικοποιημένη ζώνη» ορίζεται για τον περιορισμό των συγκρούσεων. Και οι δύο πλευρές έχουν παραβιάσει την εν λόγω ζώνη για διεξαγωγή επιθέσεων στο πλαίσιο νέων συγκρούσεων περιορισμένης κλίμακας από το 1994 και εντεύθεν. Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι ενώ έχει υπογραφεί ειρήνη από το 1994, δεν έχει υπογραφεί έκτοτε συνθήκη ειρήνης. Το 2008, οι μάχες έγιναν πιο έντονες και συχνές.[iv] Με 72 θανάτους που καταγράφηκαν καθ’όλη τη διάρκεια του έτους, το 2014 έγινε το πιο αιματηρό έτος από το τέλος του πολέμου.[v] Μεταξύ 1 και 5.4.2016, έλαβαν χώρα ισχυρές μάχες κατά μήκος της Γραμμής Επαφής του ΝΚ με 88 Αζέρους και 320 Αρμενίους στρατιώτες νεκρούς. Αγνοούνται επίσης 26 Αρμένιοι στρατιώτες,[vi] ενώ σκοτώθηκαν έξι πολίτες (τέσσερις Αρμένιοι και δύο Αζέροι).

Η παρούσα ανάφλεξη κρίση στο ΝΚ με προοίμιο την κρίση του Ιουλίου 2020 δημιουργεί παρατεταμένη αστάθεια που επηρεάζει όχι μόνο το Νότιο Καύκασο, αλλά και την Ευρώπη και την Ελλάδα, ενεργειακά και γεωπολιτικά. Η απουσία σταθερότητας που δημιουργεί η σύγκρουση καταδικάζει την περιοχή του Καυκάσου και ευρύτερα σε οικονομική ανάπτυξη κατώτερη του αναμενομένου, υπανάπτυξη η οποία επηρεάζει την Ευρώπη τόσο από άποψη διακίνησης αγαθών και οικονομικών επενδύσεων όσο και από άποψη γεωπολιτικής σταθερότητας.

———————

[i] G. A, Bournoutian,. The 1820 Russian Survey of the Khanate of Shirvan: A Primary Source on the Demography and Economy of an Iranian Province prior to its Annexation by Russia (Gibb Memorial Trust, 2016) 13.

[ii]Ό.π., 14.

[iii] Αν., The Nagorno Karabagh Crisis: A Blueprint for Resolution, A Memorandum Prepared by the Public International Law and Policy Group (May 2000).

[iv] Σύμφωνα με τους περισσότερους παρατηρητές. An., “Armenia and Azerbaijan: Preventing War,” International Crisis Group, Policy Briefing Europe Briefing N°60 Tbilisi/Baku/Yerevan/Istanbul/Brussels, 8 February 2011, 1-20.

[v] “Stephen M. Bland, “Loose Restraints: A Look at the Increasingly Shaky Karabagh Ceasefire,” The Armenian Weekly, 4.2.2015.

[vi] G. Botelho, and G. Tuysuz, “18 Armenian, 12 Azerbaijani troops killed in fighting.” CNN, 3.4.2016.

Ο Δρ. Ευάγγελος Βενέτης είναι ειδικός σε θέματα Ισλάμ, Μέσης Ανατολής και Καυκάσου και συγγραφέας του βιβλίου «Ο Γόρδιος Δεσμός του Ναγκόρνο Καραμπάχ», Εκδόσεις Σμίλη, Αθήνα 2020.

https://www.cnn.gr/focus/apopseis/story/237905/nagkorno-karampax-h-istoria-tis-sygkroysis

Πηγή: elzoni.gr

Το άρθρο Ναγκόρνο Καραμπάχ: Η ιστορία της σύγκρουσης εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

του Viktor Sokirko

Τρεις ημέρες συγκρούσεων μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίων στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ μας επιτρέπουν να συνοψίσουμε μερικά συμπεράσματα. Διαπιστώνουμε ότι, παρά όλες τις θορυβώδεις δηλώσεις, τα σχέδια του Αζερμπαϊτζάν για επίθεση μεγάλης κλίμακας στον Καραμπάχ έχουν αποτραπεί. Γιατί ο καλύτερα εξοπλισμός και εκπαιδευμένος στρατός του Μπακού δεν μπόρεσε να οργανώσει ένα “blitzkrieg” και να ανακτήσει το πολυπόθητο Στεπανοκέρτ από το Ερεβάν;

Τα μηνύματα από το μέτωπο, δηλαδή τα σύνορα της μη αναγνωρισμένης Δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ (NKR) με το Αζερμπαϊτζάν, είναι αντιφατικά. Πρώτα απ’ όλα, σχετικά με τον αριθμό των απωλειών μεταξύ του προσωπικού και του στρατιωτικού εξοπλισμού, που στο Μπακού και το Ερεβάν φαίνεται να είναι αυθαίρετα και εξυπηρετούν τον καθένα, ενώ απορρίπτουν ο ένας τα στοιχεία του άλλου.

Διεξάγεται ένας πόλεμος πληροφοριών. Ωστόσο, υπάρχουν πραγματικές σοβαρές απώλειες σε αυτόν τον πόλεμο, κάτι που δεν προκαλεί έκπληξη δεδομένης της ενεργού χρήσης βαρέων πυροβολικού, πολλαπλών συστημάτων πυραύλων εκτόξευσης (MLRS), τεθωρακισμένων και θωρακισμένων οχημάτων και από τις δύο πλευρές.

Είμαστε υποχρεωμένοι να υποθέσουμε ότι η παρούσα επίθεση του Μπακού στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ προετοιμάστηκε προσεκτικά και σχεδιάστηκε από το Γενικό Επιτελείο των ενόπλων δυνάμεων του Αζερμπαϊτζάν. Αυτό το είδος στρατιωτικής επιχείρησης προϋποθέτει όχι μόνο τον παράγοντα του αιφνιδιασμού, αλλά και τη συγκέντρωση στρατευμάτων, καθώς οι επιτιθέμενοι πρέπει να έχουν τουλάχιστον τρεις φορές περισσότερα. Στην πραγματικότητα, αυτό συνέβη. Ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν ξεκίνησε μια επίθεση την επόμενη μέρα μετά την ολοκλήρωση των στρατηγικών ασκήσεων των Ρωσικών Ένοπλων Δυνάμεων «Καύκασος-2020», μέρος των οποίων έλαβε χώρα στην επικράτεια της Αρμενίας (με τη συμμετοχή στρατιωτών της 102ης ρωσικής στρατιωτικής βάσης στο Γκιουμρί). Το γεγονός ήταν μάλλον αναπάντεχο, αν και γενικά προβλέψιμο.

Στον κύριο μέτωπο της επίθεσης προς την κατεύθυνση της πόλης Füzuli (αρμ. Varanda), αναπτύχθηκαν επίλεκτες (όπως αναφέρεται) δυνάμεις του στρατού του Αζερμπαϊτζάν, αποτελούμενες από πέντε ταξιαρχίες, άνω των 20 χιλιάδων ανθρώπων. Είναι εξοπλισμένες με τανκς, αυτοκινούμενο και ρυμουλκούμενο πυροβολικό, MLRS, αναγνωριστικά και επιθετικά μη επανδρωμένα οχήματα. Είναι πιθανό ότι μαζί τους συνδέθηκαν άλλες μονάδες. Γενικά, πρόκειται για μια εντυπωσιακή δύναμη, ικανή να εκμεταλλευτεί την επιτυχία σε μια τακτική κατεύθυνση. Ωστόσο, αυτό δεν συνέβη, και η «ελίτ» του Αζερμπαϊτζάν σύντομα κόλλησε κατά έφοδό της, ενώ σύμφωνα με το Αρμενικό Υπουργείο Άμυνας, ωθήθηκε και πάλι στις αρχικές της θέσεις. Σε κάθε περίπτωση η μπλε-κόκκινη-πράσινη σημαία με την ημισέληνο και το οκτάκτινο αστέρι (η σημαία της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν) δεν υψώθηκε πάνω από το Füzuli.

Οι ενεργές εχθροπραξίες στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Επιπλέον, η έντασή τους αυξάνεται λόγω της χρήσης βαρέων όπλων και από τις δύο πλευρές. Και όπως ανακοίνωσε η επίσημη εκπρόσωπος του Αρμενικού Υπουργείου Άμυνας Shushana Stepanyan, «οι Αρμενικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι αναγκασμένες να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο καταστροφής και στρατιωτικού εξοπλισμού ευρείας ακτίνας για να καταστρέψουν το ανθρώπινο δυναμικό, κινητούς και ακίνητους στόχους, στρατιωτικό εξοπλισμό σε μεγάλες περιοχές». Αυτό σημαίνει τη χρήση των MLRS “Grad” και “Smerch”, καθώς και, πιθανώς, επιχειρησιακά-τακτικά συστήματα πυραύλων “Iskander”. Το Αζερμπαϊτζάν χρησιμοποιεί αντίστοιχα όπλα. Και αυτό μοιάζει περισσότερο με μια αμοιβαία ανταλλαγή κτυπημάτων, μάχη χαρακωμάτων, παρά ανάπτυξη επιθετικών ενεργειών.

Σύμφωνα με μια από τις εκδοχές, η αποτυχία της επίθεσης του Μπακού στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ συνδέεται υποτίθεται με την προδοσία ενός από τους στρατηγούς του Γενικού Επιτελείου του Αζερμπαϊτζάν, ο οποίος “διέρρευσε” χάρτες με σχέδια επερχόμενων εχθροπραξιών στην αντίπαλη πλευρά (αυτό, και πάλι, φέρεται να έχει τη συμμετοχή Ρώσων αξιωματικών). Ως αποτέλεσμα, οι Αρμένιοι εγκατέστησαν ισχυρά ναρκοπέδια στις περιοχές της πιθανής προώθησης του στρατού του Αζερμπαϊτζάν και απενεργοποίησαν μεγάλο μέρος των αρμάτων μάχης του εχθρού. Λόγω αυτού του γεγονότος απέτυχε το σχέδιο του Μπακού για την ταχεία προέλαση του στρατού στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

«Αυτή η εκδοχή είναι τουλάχιστον αφελής», δήλωσε ο στρατιωτικός εμπειρογνώμονας Βλαδίμηρ Ποπώφ, που παλαιότερα είχε υπηρετήσει στο Γενικό Επιτελείο των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσίας. – «Εκεί, υπάρχει μόνο ένας δρόμος, γιατί πρόκειται για μια ορεινή περιοχή, όπου η προώθηση των στρατευμάτων περιορίζεται ακριβώς από τις ιδιαιτερότητες του τοπίου. Οι σφήνες των αρμάτων μάχης με τον τρόπο του Γκουντέρια είναι εξ ορισμού αδύνατες, κινούνται είτε σε βράχια είτε σε στενά φαράγγια, τα οποία δεν είναι τόσο δύσκολο να ναρκοθετηθούν, και ταυτόχρονα οργανωθεί πυκνή επίθεση αντιαρματικών όπλων. Μόνος του ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν έπεσε σε αυτήν την παγίδα, την οποία, και πράγματι την πλήρωσε.

Αυτά είναι τα βασικά της τέχνης των τακτικών κινήσεων, τα οποία μαθαίνουν οι Αρμένιοι στρατιωτικοί στη Ρωσική Ακαδημία του Γενικού Επιτελείου, αλλά στο Αζερμπαϊτζάν, προφανώς, τα έχουν μισοξεχάσει, αν μετακίνησαν έτσι απερίσκεπτα τα τανκς τους πάνω σε μη ιχνηλατημένο έδαφος».

Μπορεί το Αζερμπαϊτζάν να νικήσει την Αρμενία στη διαμάχη για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ χρησιμοποιώντας τη στρατιωτική του δύναμη; Θεωρητικά, μπορεί. Σ’ αυτό το πεδίο το Μπακού έχει πολύ περισσότερα ατού από το Ερεβάν.

Ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν είναι μεγαλύτερος αριθμητικά, στις τάξεις του υπηρετούν περισσότεροι από 130 χιλιάδες στρατιώτες, έναντι 45 χιλιάδων της Αρμενίας (ο πληθυσμός του Αζερμπαϊτζάν είναι πολύ μεγαλύτερος – 10 εκατομμύρια έναντι τριών). Οι εφεδρείες επίσης διαφέρουν σημαντικά – 850 χιλιάδες “ξιφολόγχες” για το Μπακού και μόνο 200 χιλιάδες για το Ερεβάν. Το Αζερμπαϊτζάν ξεπερνά επίσης την Αρμενία στον αριθμό όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού. Αν μιλούμε για άρματα μάχης, τότε είναι 785 (εκ των οποίων 200 T-90S) έναντι 320 (κυρίως T-72 και T-55), για BMP 2 800 έναντι 750, σε πυροβολικό (αυτοκινούμενο και ρυμουλκούμενο) 774 έναντι 238, για MLRS – ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν διαθέτει 450 συστήματα, ο αρμενικός 70.

Το Αζερμπαϊτζάν ξεπερνά επίσης την Αρμενία στον αριθμό των μαχητικών αεροσκαφών. Αλλά εδώ βρίσκεται ταυτόχρονα ο «αδύναμος κρίκος» στη στρατιωτική δομή του Μπακού – η Πολεμική Αεροπορία της χώρας διαθέτει απαρχαιωμένα (μη εκσυγχρονισμένα) μαχητικά MiG-29 και MiG-25, καθώς και ιταλικά εκπαιδευτικά (χαρακτηρίζονται ως ελαφρά μαχητικά) Aeromacchi M-346. Διαθέτει ακόμη δύο βομβαρδιστικά Su-24 και 16 Su-25. Το Ερεβάν απέκτησε πρόσφατα τέσσερις σύγχρονα καταδιωκτικά Su-30SM, τα οποία δεν έχουν ακόμη χρησιμοποιηθεί σε πραγματικές συνθήκες μάχης.

Ο πόλεμος στον αέρα και από τις δύο πλευρές δεν διεξάγεται πολύ ενεργά. Είναι γνωστή η κατάρριψη ενός An-2 του Αζερμπαϊτζάν και τώρα κυκλοφορεί η πληροφορία σχετικά με ένα Su-25 της Αρμενίας, το οποίο φέρεται ότι καταρρίφθηκε από ένα τουρκικό F-16 (η Άγκυρα και το Μπακού αρνούνται το γεγονός ). Ο λόγος έγκειται στα συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας της Αρμενίας, τα οποία περιλαμβάνουν συστήματα S-300V, Tor-M2KM, συστοιχίες Buk-M2, S-125 “Neva”, “Circle”, “Cube” και άλλα, συμπεριλαμβανομένων φορητών πυραυλικών συστημάτων “Verba”, “Igla”, “Strela-2”. Και εδώ το Ερεβάν έχει ένα πλεονέκτημα έναντι του Μπακού, το οποίο είναι αρκετά ισχνότερο στην αντιαεροπορική άμυνα, αν και είναι εξοπλισμένο με δύο συστοιχίες του ρωσικού S-300PMU2 “Favorite”, μία συστοιχία των ισραηλινών συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας Barak-8, καθώς και τα Λευκορωσικά συστήματα T38 “Stilet” και τα ισραηλινά SPYDER SR.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν (πιθανώς με την υποστήριξη τουρκικών drone και καταδιωκτικών) επικεντρώθηκε ακριβώς στην καταστροφή των αρμενικών συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας (ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν ανακοίνωσε την καταστροφή 12 αρμενικών συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας).

Το Μπακού αναφέρει τακτικά για την ήττα των αντιπυραυλικών συστημάτων του εχθρού, ωστόσο δεν ρισκάρει ακόμη να εισβάλει στον εναέριο χώρο της Αρμενίας, με εξαίρεση τη χρήση UAV, για την κατάρριψη των οποίων ενημερώνει τακτικά το Υπουργείο Άμυνας της Αρμενίας. Υπάρχει επίσης μια απόχρωση εδώ με την παρουσία στην περιοχή των ρωσικών συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας που αναπτύσσονται στο Gyumri και στην αεροπορική βάση Erebuni κοντά στο Ερεβάν, τα οποία είναι σε θέση να ελέγχουν τον εναέριο χώρο πάνω από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Η αναλογία των στρατιωτικών δυνάμεων της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν εμφανίζεται ότι γέρνει υπέρ του δεύτερου, αλλά, όπως φάνηκε, το Μπακού δεν κατάφερε να επιτύχει κάτι σπουδαίο στην επίγεια επιχείρηση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Δεν μπορεί ή δεν θέλει;

“Η ισορροπία των δυνάμεων στις εχθροπραξίες έχει σημασία, αλλά η ανωτερότητα δεν είναι πάντα αποφασιστική για την επίτευξη της νίκης”, δήλωσε στην εφημερίδα VZGLYAD ο αντιστρατηγός ε.α. Ανατόλι Χρουλιόφ, πρώην διοικητής του 58ης ρωσικής στρατιάς που συμμετείχε στον λεγόμενο πενθήμερο πόλεμο με τη Γεωργία. – «Εδώ, το κίνητρο των στρατιωτών και της διοίκησης, η αποφασιστικότητα στη δράση, η σαφής οργάνωση και η κατανόηση του τελικού στόχου είναι πιο σημαντικά. Σε αυτήν την κατάσταση, ο φαινομενικά ασθενέστερος αρμενικός στρατός έχει ένα πλεονέκτημα όχι μόνο ως αμυνόμενη, αλλά και ως πιο συνεκτική και επικεντρωμένη δύναμη στην απώθηση της επίθεσης. Έχει στόχο να προστατεύσει την περιοχή και για το σκοπό αυτό ο τοπικός πληθυσμός υποστηρίζει ενεργά τους στρατιώτες. Εάν θυμηθούμε και στις προηγούμενες ένοπλες συγκρούσεις στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, τότε ήταν, ακριβώς, το προσωπικό θάρρος του στρατού που συνέβαλε στην επίτευξη της επιτυχίας, όταν μια μικρή μονάδα ήταν σε θέση να αντισταθεί σε μεγαλύτερες επιτιθέμενες δυνάμεις και στη συνέχεια μάλιστα να αντεπιτεθεί. Δεν θα εκτιμήσω τις δυνατότητες των δύο πλευρών, θα σημειώσω μόνο ότι οι Αρμένιοι διεξάγουν μια πιο οργανωμένη και στοχευμένη άμυνα».

Μετάφραση: Σωτήρης Δημόπουλος

Πηγή: vz.ru/world

Το άρθρο Γιατί απέτυχαν Τουρκία και Αζερμπαϊτζάν να καταλάβουν το Ναγκόρνο Καραμπάχ; εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στο επίκεντρο βρίσκεται μια κόντρα δεκαετιών για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, μια περιοχή που αναγνωρίζεται ως τμήμα του Αζερμπαϊτζάν, η οποία, όμως, ελέγχεται από Αρμενίους, σημειώνει το BBC, που περιγράφει το ιστορικό στην περιοχή.

Οι δυο χώρες πολέμησαν για την περιοχή στα τέλη του 1980 έως τις αρχές του 1990. Αν και ανακήρυξαν κατάπαυση πυρός, δεν κατάφεραν ποτέ να συμφωνήσουν σε μια συνθήκη ειρήνης.

Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν βρίσκονται σε μια στρατηγικά σημαντική περιοχή, τον Καύκασο. Εχουν σύνορα με την Τουρκία στα Δυτικά, το Ιράν στο Νότο και τη Γεωργία στον Βορρά. Η Ρωσία έχει επίσης σύνορα με το Αζερμπαϊτζάν στα βόρεια.

Στην Αρμενία η πλειοψηφία των κατοίκων είναι χριστιανοί, ενώ στο πλούσιο σε κοιτάσματα Αζερμπαϊτζάν μουσουλμάνοι. Κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής Ενωσης, το Ναγκόρνο-Καραμπάχ κατοικείτο κυρίως από Αρμένιους, αλλά ελέγχονταν από τις αρχές του Αζερμπαϊτζάν. Καθώς ξεκίνησε να καταρρέει η Σοβιετική Ενωση, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, το τοπικό κοινοβούλιο ψήφισε να μετατραπεί η περιοχή σε τμήμα της Αρμενίας.

Αυτό οδήγησε σε συγκρούσεις μεταξύ των δυο εθνοτήτων και αφότου Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν κήρυξαν την ανεξαρτησία τους, σε ανοικτή πολεμική αναμέτρηση. Δεκάδες χιλιάδες σκοτώθηκαν και έως ένα εκατομμύριο εκτοπίστηκε, ενώ υπήρξαν αναφορές για εθνοκάθαρση και από τις δύο πλευρές.

Δυνάμεις της Αρμενίας πήραν τον πλήρη έλεγχο του Ναγκόρνο Καραμπάχ πριν κηρυχθεί, με παρέμβαση της Μόσχας, κατάπαυση του πυρός το 1994. Μετά από αυτή, η περιοχή παρέμεινε τμήμα του Αζερμπαϊτζάν, αλλά κυβερνάται από Αρμένιους στην εθνικότητα, που στηρίζονται από την αρμενική κυβέρνηση.

Εκτοτε διεξάγονται ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τη μεσολάβηση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ομάδα Μινσκ), ένα σχήμα που δημιουργήθηκε το 1992, του οποίου προεδρεύουν Γαλλία, Ρωσία και ΗΠΑ.

Εως τώρα, όμως, δεν έχει υπάρξει ειρηνευτική συμφωνία. Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, με την τελευταία σοβαρή ανάφλεξη το 2016, οπότε σκοτώθηκαν δεκάδες στρατιώτες και από τις δυο πλευρές.

Η διαμάχη περιπλέκεται από τη γεωπολιτική. Η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε το Αζερμπαϊτζάν, το 1991. Ο πρώην πρόεδρος του τελευταίου, Χεϊντάρ Αλίγιεφ κάποτε περιέγραψε τις δυο χώρες ως «ένα έθνος με δυο κράτη». Η Αρμενία έχει καλές σχέσεις με τη Ρωσία. Υπάρχει ρωσική στρατιωτική βάση στη χώρα και τα δυο κράτη είναι μέλη της ίδιας στρατιωτικής συμμαχίας (CSTO).

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Η Τουρκία και τα μυστικά της σύγκρουσης Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Συνολικά 32 στρατιωτικοί του Ναγκόρνο- Καραμπάχ έχουν χάσει τη ζωή τους από χθες, Κυριακή, το πρωί, όταν ξεκίνησαν οι συγκρούσεις με τις ένοπλες δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν, ενώ περισσότεροι από 100 έχουν τραυματιστεί.

Επιπλέον πέντε άμαχοι Αζέροι και δύο Αρμένιοι άμαχοι από το Ναγκόρνο- Καραμπάχ έχουν επίσης σκοτωθεί, ενώ το Αζερμπαϊτζάν δεν έχει ανακοινώσει τις απώλειές του.

Οι συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν λόγω της αποσχισθείσας περιοχής του Ναγκόρνο-Καραμπάχ συνεχίζονταν σήμερα το πρωί, με τις δύο πλευρές να αναπτύσσουν βαρύ πυροβολικό, όπως ανακοίνωσαν.

Το υπουργείο Άμυνας της Αρμενίας έκανε λόγο για συγκρούσεις που σημειώνονταν όλη τη διάρκεια της νύκτας, ενώ το υπουργείο Άμυνας του Αζερμπαϊτζάν ανακοίνωσε ότι οι αρμένικες δυνάμεις βομβαρδίζουν την πόλη Τάρταρ.

Πηγή: ΑΜΠΕ, Reuters, AFP

Πηγή: naftemporiki.gr

Το άρθρο Αρμενία- Αζερμπαϊτζάν: Τουλάχιστον 39 νεκροί από την έναρξη των συγκρούσεων χθες εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.