Είναι ορατό πλέον ότι ο «τρίτος παγκόσμιος πόλεμος» δεν είναι όπως οι προηγούμενοι. Σήμερα εξελίσσεται σε πολλά διαφορετικά πεδία και δεν έχει πάντα εύκολα κατανοητές διαστάσεις.

Στο πλαίσιο αυτό, οι γεωπολιτικές διαταραχές έχουν γίνει πηγή συστημικού κινδύνου για τις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού σε διασυνδεδεμένα συστήματα μεταφορών, ενέργειας, λιπασμάτων και τροφίμων. Οι συμβατικές περιγραφικές και προγνωστικές αναλύσεις είναι συχνά ανεπαρκείς υπό βαθιά αβεβαιότητα, επειδή οι γεωπολιτικές κρίσεις χαρακτηρίζονται από ασάφεια, περιορισμένες ιστορικές παρατηρήσεις και κλιμακωτές διατομεακές επιδράσεις.

Αυτές τις επιδράσεις και τις ικανότητές τους, έρχεται να αναλύσει και να αξιολογήσει η μελέτη της Ιωάννας Ατσαλάκη και του Γεωργίου Σ. Ατσαλάκη με τίτλο «Ένα ασαφές κανονιστικό πλαίσιο ανάλυσης για την ανθεκτικότητα της εφοδιαστικής αλυσίδας υπό γεωπολιτικές διαταραχές στα Στενά του Ορμούζ» («Α Fuzzy Prescriptive Analytics Framework for Supply Chain Resilience under Geopolitical Disruptions in the Strait of Horinuz»).

Με εργαλείο της γνώση και την πρακτική, οι συγγραφείς παρουσιάζουν ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο προδιαγραφικής αναλυτικής για την ενίσχυση της ανθεκτικότητας των παγκόσμιων εφοδιαστικών αλυσίδων απέναντι σε γεωπολιτικές κρίσεις. Η προτεινόμενη μεθοδολογία συνδυάζει Τεχνητή Νοημοσύνη και «ασαφή λογική» (Fuzzy Logic), γνώση ειδικών και μαθηματική βελτιστοποίηση, μετατρέποντας ποιοτικές εκτιμήσεις γεωπολιτικού κινδύνου σε συγκεκριμένες επιχειρησιακές αποφάσεις.

Με εφαρμογή στο Στενό του Ορμούζ, έναν από τους σημαντικότερους ενεργειακούς διαύλους παγκοσμίως, η έρευνα εξετάζει πως μια γεωπολιτική κρίση μπορεί να μεταδοθεί στα συστήματα μεταφορών, ενέργειας, λιπασμάτων και τροφίμων.

Τα αποτελέσματα δείχνουν πώς, καθώς αυξάνεται η ένταση μιας διαταραχής, μπορούν να ενεργοποιούνται στρατηγικές όπως η διαφοροποίηση προμηθευτών, η αξιοποίηση στρατηγικών αποθεμάτων, οι εναλλακτικές διαδρομές μεταφοράς και οι έκτακτες προμήθειες, με στόχο τη διατήρηση της συνέχειας του εφοδιασμού.

Η έρευνα συμβάλλει στην ανάπτυξη νέων, διαφανών και αναπαραγώγιμων εργαλείων Τεχνητής Νοημοσύνης για τη λήψη αποφάσεων σε ένα διεθνές περιβάλλον αυξανόμενης γεωπολιτικής αβεβαιότητας. Αποτελεί απαραίτητο εργαλείο και τους αποφασίζοντες ώστε να συνεχίσει απρόσκοπτα ο εφοδιασμός των επιχειρήσεων τους όταν αντιμετωπίζουν διαταραχές στις διαδρομές διακίνησης των αγαθών.

Σημειώνουμε επίσης κάτι που ενδιαφέρει άμεσα την εγχώρια βιομηχανία τροφίμων, ότι τα αποτελέσματα της μελέτης ως προς τους όρους λειτουργίας των αγορών, καταδεικνύουν ότι η αυξανόμενη σοβαρότητα της διαταραχής αυξάνει το λειτουργικό κόστος και την πίεση του συστήματος τροφίμων, ενώ παράλληλα προωθεί τη, διαφοροποίηση των προμηθευτών, την ανάπτυξη αποθεμάτων, την αναδιαμόρφωση των μεταφορών και τις προμήθειες έκτακτης ανάγκης για τη διατήρηση της συνέχειας του εφοδιασμού.

Το προτεινόμενο πλαίσιο παρέχει μια διαφανή, εξηγήσιμη και αναπαραγώγιμη μεθοδολογία κανονιστικής ανάλυσης που μετατρέπει την ποιοτική γεωπολιτική νοημοσύνη σε ποσοτικές επιχειρησιακές αποφάσεις, επεκτείνοντας την έρευνα για την ανθεκτικότητα της εφοδιαστικής αλυσίδας προς την υποστήριξη αποφάσεων υπό γεωπολιτική αβεβαιότητα.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Πώς η AI «θωρακίζει» την εφοδιαστική αλυσίδα απέναντι σε κρίσεις… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Αυτό που με εντυπωσίαζε και εκτιμούσα στο Στέφανο Μάνο, ήταν η ειλικρίνεια του λόγου του και η τεράστια σημασία που απέδιδε στην ατομική ευθύνη. Μπορώ έτσι να πω ότι υπήρξε ένας από τους ελάχιστους πολιτικούς που έχω γνωρίσει και που δεν θεωρούσε ότι ο περίφημος «λαός» δεν είναι μια «ακατέργαστη μάζα όχλου», την οποίαν, κατά Γουστάβο Λεμπόν, μέγα θεωρητικό και συγγραφέα της «Ψυχολογίας του όχλου», οι πολιτικοί μπορούν να χειραγωγούν και να κατευθύνουν όπως θέλουν.

Αρκεί να διαβάσει κανείς και να αναλύσει γιατί οι Μαρξ και Λένιν, για διαφορετικούς λόγους στην αρχή, απεχθάνονταν την ατομική ευθύνη, την οποίαν εντελώς παραπλανητικά συνταύτιζαν με τον εγωϊσμό και θα καταλάβει ποια είναι η ουσία του φιλελευθερισμού.

Θυμάμαι σε μια συνάντησή μας σε φιλικό σπίτι, να κουβεντιάζουμε με τον Στέφανο Μάνο για την ευθύνη και να του λέει ότι «ελευθερία και υπευθυνότητα είναι ένα ενάρετο δίδυμο».

Ίσως η πίστη μου στο δίδυμο αυτό να έκανε τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζακ Ντελόρ το 1992, να δηλώσει στον υπογράφοντα, αλλά και σε άλλους δημοσιογράφους, ότι ο Στέφανος Μάνος ήταν τότε, «ο καλύτερος Έλληνας υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών που είχε ποτέ συμμετάσχεις το Συμβούλιο Υπουργών Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της τότε νεοσύστατης Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία αναλάμβανε και την ευθύνη για την μετέπειτα δημιουργία της ευρωζώνης».

«Ο Έλληνας υπουργός, είχε προσθέσει ο πρόεδρος της Επιτροπής, είναι πάντα καλά μελετημένος και γνώστης της των θεμάτων κυρίως δε ως προς την ευρωπαϊκή διάστασή τους….».

Αυτά τα κολακευτικά λόγια ο Στέφανος Μάνος, όταν του τα έκανα γνωστά, δεν θέλησε να τα αξιοποιήσει, λέγοντάς μου ότι «έκανε πολύ απλά αυτά που έπρεπε να κάνει ως εκπρόσωπος του Ελληνικού λαού στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα».

Στη συνέχεια όμως με ρώτησε πως γινόταν και είχα καλές σχέσεις με τον αείμνηστο Ντελόρ. «Το ποδόσφαιρο υπουργέ μου, Αγαπάμε αμφότεροι τη μπάλα. Και όταν λάχει κουβεντιάζουμε για τη γαλλική Λίλ ο πρώτος και τον Παναθηναϊκό ο υποφαινόμενος».

Χαμογελώντας ο τότε υπουργός με ρωτάει: «Μήπως είναι και κρυπτοφιλελεύθερος ο πρόεδρος της Επιτροπής;». «Όχι υπουργέ μου», του απάντησα, φωτισμένος σοσιαλδημοκράτης είναι, γι’ αυτό ο Γάλλος πρόεδρος  Μιττεράν τον προώθησε στη θέση που είναι.»…

«Πολύ ενδιαφέρον», μονολόγησε ο Στέφανος Μάνος. Και σε μια δεύτερη συνάντησή μας, στο αεροπλάνο προς Βρυξέλλες αυτή τη φορά, με ρώτησε ποια είναι η γνώμη μου για τη σχέση μεταξύ ευθύνης και ελευθερίας. Τον κοίταξα με κάποια απορία και του απάντησα λέγοντας ότι «ένας ανεύθυνος δεν μπορεί να είναι ελεύθερος». Ο συνομιλητής μου κούνησε μάλλον σκεπτικός το κεφάλι του και άλλαζε θέμα συζήτησης. Τότε στην ημερήσια διάταξη βρισκόταν το τεράστιο θέμα της ενιαίας αγοράς, στην οποία η Ελλάδα δύσκολα θα έμπαινε με επιτυχία, αν υπουργός Εθνικής Οικονομίας εκείνη την περίοδο δεν ήταν ο Στέφανος Μάνος. Αυτός στην ουσία άνοιξε το δρόμο της ένταξης μας στην ενιαία αγορά, βασική προϋπόθεση για την μετέπειτα είσοδό μας στη ζώνη του ευρώ.

Ήταν ένας πολιτικός που πίστευε στην ικανότητα της χώρας να πάει με επιτυχία μπροστά, αν μπορούσε να απαλλαγεί από τα βαρίδια του πελατειακού κράτους και της ιδιόρρυθμης γραφειοκρατίας του.

Τελικά όμως, η τελευταία, τον θαρραλέο και υπεύθυνο πολιτικό τον νίκησε. Όπως βέβαια έχει νικήσει και κάθε άλλο δημόσιο πρόσωπο που μπορεί να σκέπτεται ότι η ελευθερία είναι το θεμέλιο της ευθύνης.

Το άρθρο Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΑΝΟΣ ΚΑΙ Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο κόσμος της θάλασσας είναι όμορφος, γοητευτικός, ήρεμος κατά καιρούς, αλλά μπορεί να γίνει ξαφνικά ταραγμένος, αβέβαιος, δύσκολος και εξαιρετικά επικίνδυνος για όσους δεν μπόρεσαν να τον καταλάβουν. 

Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που το «ναυτικό λεξιλόγιο», όχι λίγες φορές, χρησιμοποιείται πολύ στη διευθυντική «νέα γλώσσα». Όπως τονίζει ο σύμβουλος επιχειρήσεων καθηγητής Τιερί Πιτ «…ο αριθμός των εκφράσεων που προέρχονται από αυτή τη “νέα γλώσσα” είναι πλέον αισθητά αυξημένος. Έτσι στις επιχειρήσεις, όλο και περισσότερο, χρησιμοποιούνται από ηγετικά και μη στελέχη τους, εκφράσεις που σχετίζονται με τη στρατηγική και το όραμα: χάραξη πορείας, αλλαγή πορείας, πλοήγηση με όραση.

Άλλες αφορούν την ηγεσία και τον ρόλο του διευθυντή: κράτημα του πηδαλίου στην καταιγίδα, σύσφιγξη της ομάδας, καλός καπετάνιος. Άλλες πάλι αναφέρονται στη συλλογικότητα και στη συνεργασία: να είσαι στο ίδιο σκάφος, όλοι στο κατάστρωμα, σχηματισμός ενός συνεκτικού πληρώματος. Βρίσκουμε επίσης μεταφορές που συνδέονται με την απόδοση και την ένταση της δράσης: σηκώνοντας το πανί, αλλάζοντας ταχύτητα, έχοντας πλήρη δέσμευση.

Τέλος, πολλές αναφέρονται στην κρίση και στην αβεβαιότητα: αντιμετώπιση της καταιγίδας, αντιμετώπιση μιας θύελλας, πλοήγηση σε ταραγμένα νερά, ακυβέρνητο, ανόρθωση του πλοίου, αποφυγή των παγίδων».

Η γλώσσα δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Λέει για το πώς σκεφτόμαστε τη συλλογική δράση, τη στρατηγική και την ηγεσία.

Πέρα όμως από τη μεταφορά, τι μπορούν στην πραγματικότητα να μάθουν οι διευθυντές και οι ηγέτες από τον θαλάσσιο κόσμο; Και πώς μπορούμε να προχωρήσουμε πέρα από την απλή αφήγηση των κατορθωμάτων σπουδαίων πλοιάρχων ή εξερευνητών της θάλασσας για να αντλήσουμε συγκεκριμένα διδάγματα χρήσιμα για τη διαχείριση οργανισμών στην ξηρά;

Στο πλαίσιο αυτό, πανεπιστήμια, ανώτερες σχολές και σύμβουλοι επιχειρήσεων ασχολούνται με το ποια μπορεί να είναι η σχέση των ναυτικών μεταφορών με την ηγεσία και αν ένας παντοδύναμος καπετάνιος μπορεί να γίνει πιλότος σύνθετων συστημάτων.

Κατά τον Κρίστοφερ Ποάτ, δρομέα ανοιχτής θάλασσας και συνιδρυτή της εταιρείας Marsail, οι αναφορές για τη σύνδεση της θάλασσας με την ηγεσία, αφορούσαν το εμπορικό ή στρατιωτικό ναυτικό: μια κάθετη δομή διοίκησης, μια σαφής ιεραρχία και μια προτεραιότητα που δίνεται στο εμπόριο ή την κατάκτηση, ανεξάρτητα από το ανθρώπινο κόστος.

Ο καπετάνιος είναι ο άρχων του πλοίου. Ενσαρκώνει το όραμα, λαμβάνει αποφάσεις μόνος του και αναλαμβάνει την εξουσία. Το πανί γίνεται τότε η ηρωική μεταφορά για τη διοίκηση. Ο διαχειριστής είναι αυτός ο παντογνώστης, στρατηγικός καπετάνιος, υπεύθυνος για τα πάντα και πάνω απ’ όλα, ο εγγυητής της πορείας.                 

Με την άνοδο της σύγχρονης αγωνιστικής ιστιοπλοΐας -το America’s Cup- αναδύθηκε μια άλλη προσωπικότητα. Ιστιοπλόοι όπως ο Ερίκ Ταμπαρλί και ο Πίτερ Μπλέικ ενσάρκωσαν μια πιο σύγχρονη ηγεσία: κατεύθυναν τις ομάδες τους προς έναν φιλόδοξο στόχο, υποστήριζαν ένα ισχυρό όραμα, αλλά κατανοούσαν ότι η απόδοση εξαρτιόταν από τον καλό συντονισμό των δεξιοτήτων. Η ιστιοπλοΐα έγινε σχολή συλλογικής απόδοσης. Ο διευθυντής δεν ήταν πλέον απλώς ηγέτης, αλλά μαέστρος.              

Σήμερα, στην εποχή των δεδομένων, των ιπτάμενων σκαφών,  και των εξαιρετικά πολύπλοκων συστημάτων επί του σκάφους, ο σύγχρονος ιστιοπλόος δεν είναι πλέον απλώς ένας ναυτικός: είναι ο πιλότος ενός εξελιγμένου τεχνολογικού συστήματος. Πρέπει να κατακτήσει πολύπλοκα εργαλεία, να εκμεταλλευτεί δεδομένα σε πραγματικό χρόνο, να ανιχνεύσει αδύναμα σήματα και να εξισορροπήσει συνεχώς την ταχύτητα, την ασφάλεια και τη διατήρηση του εξοπλισμού.

Η ιστιοπλοΐα γίνεται ένα εργαστήριο ηγεσίας σε ένα αβέβαιο και εξελισσόμενο περιβάλλον. Ο διευθυντής εμφανίζεται λιγότερο ως διοικητής ή στρατηγός και περισσότερο ως εγγυητής της ισορροπίας μεταξύ φιλοσοφίας και προσοχής, μεταξύ διαχείρισης δεδομένων και διαίσθησης.

Επόμενο είναι να τεθεί το ερώτημα γιατί η ιστιοπλοΐα έχει έντονη απήχηση σήμερα; «Αυτό συμβαίνει», τονίζει ο Τιερί Πιτ, «γιατί οι καταστάσεις εξελίσσονται σε ένα πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από έντονη αβεβαιότητα, αυξανόμενη πολυπλοκότητα του συστήματος, μεταβαλλόμενα πρότυπα εργασίας και αμφισβήτηση των παραδοσιακών ιεραρχικών μοντέλων. Σε αυτό προστίθεται μια ισχυρή προσδοκία για νόημα, εμπιστοσύνη και κοινή ευθύνη, ιδίως μεταξύ των νέων γενεών διευθυντών».

Η αγωνιστική ιστιοπλοΐα -είτε πρόκειται για το Vendee Globe, το Route du Rhum, είτε για το Jules Verne Trophy- ενσαρκώνει ένα ισχυρό σύνολο αξιών: αλληλεγγύη, ανθεκτικότητα, αποδοτικότητα των πόρων, ατομική δέσμευση σε ένα συλλογικό έργο και ευθύνη απέναντι στη φύση και το απρόβλεπτο. Αυτοί οι αγώνες έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια του αθλητισμού και έχουν γίνει πολιτιστικά φαινόμενα που ακολουθούνται από εκατομμύρια.

Αφηγούνται μια ιστορία για την εποχή μας: την ικανότητα να λαμβάνεις αποφάσεις απέναντι στην αβεβαιότητα, να διαχειρίζεσαι το ρίσκο, να ενεργείς χωρίς να έχεις όλες τις πληροφορίες και να αποδέχεσαι την παροδικότητα των συνθηκών υπό τις οποίες ασκείται η ηγεσία.

Σε έναν κόσμο όπου τα παραδοσιακά σημεία αναφοράς κλονίζονται, η θάλασσα εμφανίζεται ως ένα αξιόπιστο και απτό πεδίο μάθησης. Όχι ένα ρομαντικό φόντο, αλλά ένα πραγματικό και απαιτητικό περιβάλλον.

Στο επόμενο άρθρο μας θα αναφερθούμε στα τρία μαθήματα, που η εμπειρία στη θάλασσα διδάσκει σε ηγέτες και λοιπά ανώτερα στελέχη επιχειρήσεων.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Πώς ιστιοπλοΐα και θάλασσα εμπνέουν τους μάνατζερ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου 

Πολύ σωστά η εφημερίδα «Τα Νέα, Σαββατοκύριακο» της 15^ης Αυγούστου, πρωτοσέλιδο θέμα της είχε την πρόσφατη «Συμφωνία της Μέκκας», η οποία είναι σοβαρό γεωπολιτικό γεγονός.

Τονίζει έτσι σε σχόλιο της η εφημερίδα ότι το αποκαλούμενο «σουνιτικό ΝΑΤΟ» που προκύπτει από το Σύμφωνο, κατά την Τουρκία, θα έχει αμυντικό χαρακτήρα, δηλαδή την αποτροπή πολέμου.

Στο πλαίσιο αυτό, η εφημερίδα επισημαίνει ότι «η Ελλάδα δεν έχει λόγο να ανησυχεί. Είναι ένα ισχυρό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει εξαιρετικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και αποτελεί παράγοντα σταθερότητας στη Μεσόγειο. Πρέπει να καταλάβει όμως ότι οι προσπάθειες διεθνούς απομόνωσης της Τουρκίας με επιχειρήματα όπως το casus belli στο Αιγαίο ή η κατοχή μέρους της Κύπρου δεν φέρνουν αποτελέσματα. Πρέπει να καταλάβει επίσης ότι στην εκρηκτική πραγματικότητα της Μέσης Ανατολής, η «διαρκής και στρατηγική» σχέση της με τα αραβικά κράτη δεν σημαίνει πολλά πράγματα. Απέναντι στον πολλαπλασιασμό των κινήσεων της Τουρκίας, απαιτείται η χάραξη μιας νέας στρατηγικής που δεν θα εξαντλείται στη δημιουργία «τριγώνων» και «μετώπων», αλλά θα σταθμίζει τα νέα δεδομένα για να θέτει μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους.»

Αν και δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς εννοεί ο σχολιαστής της εφημερίδα με το τέλος του σχολίου του, σπεύδουμε να υπογραμμίσουμε ότι με το Σύμφωνο η Τουρκία σε πρώτη φάση θα προσπαθήσει να πλοηγηθεί στην αληθινά εύθραυστη σχέση της με τον αραβικό κόσμο. Παράλληλα δε θα εγκαταλείψει τα περίφημα σχέδια της «περί νέο-οθωμανισμού αυτοκρατορικού μοντέλου» και θα διεκδικήσει γεωγραφικά δικαιώματα στην ευρύτερη περιοχή της, συμπεριλαμβανομένου βεβαίως και του Αιγαίου.

Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας, από ιστορικής πλευράς, ότι οι Άραβες είναι εναντίον των γνωστών νέο-οθωμανικών ονειρώξεων του Ταγίπ Ερντογάν και θεωρούν τους τέσσερεις αιώνες πολυπολιτισμικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μια σκοτεινή για εκείνους εποχή.

Στο επίπεδο αυτό όμως, η Τουρκία στο εξής φιλοδοξεί για ιστορικούς λόγους να παίξει κυρίαρχο ρόλο στο σουνιτικό ισλάμ και να δημιουργήσει μια γεωπολιτική οντότητα που θα έχει οικονομικό και πολιτιστικό  ειδικό βάρος και στη Βόρεια Αφρική. Αν δε στο Σύμφωνο της Μέκκας προσχωρήσει και η Αίγυπτος, τότε η οντότητα αυτή θα αποκτήσει ζωτική γεωπολιτική παρεμβατική δυνατότητα και όχι μόνον.

Θα είναι δε και ο κύριος αντίπαλος του Ιράν, το οποίο παρά τα νταηλίκια του και τις «απειλές» του, είναι υπό κατάρρευση. Και δεν θεωρούν πολλοί παρατηρητές ότι Ρωσία και Κίνα θα σπεύσουν να το «σώσουν».

Στην παρούσα γεωπολιτική φάση έτσι, είναι κατάδηλο ότι η Τουρκία θα ενεργεί πολύ προσεκτικά και οι όποιες προκλήσεις της θα είναι μελετημένες. Έχοντας ένα πολύ σοβαρό σχέδιο ανάπτυξης και επέκτασής της, δεν θα ρισκάρει κινήσεις ικανές να προκαλέσουν ζημιές σε αυτό που «κτίζει».

Όμως, μεταξύ νέων και παλαιών σύμμαχων της, θα ξεκινήσει μια περισσότερο έντονη «ενημέρωσή» τους, ότι δεν είναι δυνατόν ως στρατηγική χώρα να είναι αποκλεισμένη από μια θάλασσα όπως το Αιγαίο. Θα εντείνει έτσι όπου μπορεί ενέργειες και συμφωνίες, φανερές και κρυφές, για να έχει συναινέσεις σε διεκδικητικές πρωτοβουλίες της. Με πιο απλά λόγια, η τακτική της θα μοιάζει με αυτή του Επιτήδειου Ουδέτερου, αλλά με συγκεκριμένες προτιμήσεις και επιλογές. Και ας μη ξεχνάμε ότι πρώτη προτεραιότητα του Ερντογάν είναι η διαιώνισή στην εξουσία. Προφανώς δε, αυτός είναι και ο λόγος που τον «θαυμάζει» και ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ.

Το άρθρο Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΤΟ «ΧΟΝΤΡΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ»… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Από το 1977 έως και το 2012 στην Ελλάδα ήταν κυρίαρχο το δικομματικό σύστημα, ο οποίο απορροφούσε και το 85% των ψήφων στις εκάστοτε  βουλευτικές εκλογές. Το σύστημα αυτό, για λόγους κόπωσης των ψηφοφόρων αλλά και της οικονομικής πτώχευσης της χώρας το 2010, έχασε την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων, οι οποίοι άρχισαν να αναζητούν άλλες πολιτικές λύσεις.

Φθάσαμε έτσι στη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ την περίοδο 2012-2015 και σε αυτήν ΣΥΡΙΖΑ-Π.Καμένου από το 2015 έως τα μέσα του 2019. Στο διάστημα αυτό η Ελλάδα απέφυγε μια εκκωφαντική πτώχευση, υπέστη όμως και δραματική αποδυνάμωση του βιοτικού της επιπέδου, χάνοντας τις πλασματικές εισοδηματικές αυξήσεις που είχαν παρατηρηθεί την περίοδο 1974-2010. Στην ουσία έτσι, η επιτυχία της χώρας να ενταχθεί στην ΕΟΚ το 1981 και στην ευρωζώνη  το 2002, πήγαινε περίπατο αφήνοντας όμως πίσω της κάποιες δομικές και θεσμικές μεταρρυθμίσεις που ίσως ποτέ να μην είχαν γίνει.

Δυσάρεστες συνέπειες της περιόδου της κρίσης και των μνημονίων που συνέβαλαν στη μη επίσημη χρεωκοπία της χώρας, υπήρξαν η άνοδος του λαϊκισμού και ο κλονισμός της λαϊκής εμπιστοσύνης στο δημοκρατικό πολιτικό σύστημα.  

Η κατάσταση αυτή έδειξε να παρουσιάζει κάποια βελτίωση μετά τη διακυβέρνηση της χώρας από το δίδυμο Τσίπρα-Καμένου και την κατάλυση κάποιων μύθων, περί «αριστερής» πολιτικής και άλλα παρόμοια.

Έτσι, μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι εκλογικές νίκες της Ν.Δ. το 2019 και το 2023, ήταν μια χρυσή ευκαιρία να γίνουν στη χώρα ουσιαστικής θεσμικές και δομικές μεταρρυθμίσεις, ικανές να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Και από την άποψη αυτή, πρέπει να ομολογηθεί ότι σε πρώτη φάση η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη δεν τα πήγε άσχημα. Αντιμετώπισε με επιτυχία την σοβαρή κρίση του Covid 19, πραγματοποίησε σοβαρές ψηφιακές αλλαγές στη δημόσια διοίκηση και σε εξωτερικό επίπεδο ανέβασε πολύ το κύρος της χώρας, που είχε κλονιστεί σε επικίνδυνο βαθμό.

Αυτή η πετυχημένη πρώτη θητεία της κυβέρνησης Κυρ. Μητσοτάκη επιβραβεύτηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2023, με τη Ν.Δ. να ξεπερνά το 40% των ψήφων και στην ουσία να περιθωριοποιεί την αξιωματική αντιπολίτευση. Όλα έδειχναν ότι η νέα θητεία της Κυβέρνησης θα μπορούσε να είναι πιο τολμηρή σε μεταρρυθμίσεις ουσίας και όχι σε .άνευ σημασίας θεσμικά θέματα.

Για παράδειγμα, ο χρόνος απονομής δικαιοσύνης, είναι πολύ πιο σοβαρό θέμα για την οικονομία και την κοινωνία, από το γάμο ομοφύλων ζευγαριών.   

Δυστυχώς όμως, στο επίπεδο αυτό, η κυβέρνηση, ενεπλάκη σε εσωτερικές κομματικές έριδες και φιλοδοξίες παιχνιδιών εξουσίας, παράλληλα δε παγιδεύτηκε από μια θλιβερή και ανίκανη να προτείνει λύσεις σε προβλήματα της πραγματικότητας αντιπολίτευση. Με την τελευταία να κατεβάζει το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου στο χαμηλότερο δυνατό σημείο.

Σε μέγα εθνικό θέμα αναδείχτηκε έτσι το τραγικό ατύχημα των Τεμπών, που έγινε εφαλτήριο για να μπει στην πολιτική σκηνή μια μητέρα που είχε χάσει το παιδί της.

Την ίδια περίοδο, ο υποβιβασμός της πολιτικής σε επίπεδο ποδοσφαιρικού αγώνα, προσέφερε και προσφέρει στο σύνολο του πολιτικού συστήματος την ευκαιρία να μεταθέτει συνεχώς σοβαρά θέματα αλλαγών που αφορούν το μέλλον. Και από την άποψη αυτή είναι γελοίο να βλέπει κανείς νέους ανθρώπους να προτείνουν ως λύσεις για το αύριο τους την επιστροφή στο… προχθές.

Αυτή είναι μια απολύτως βολική τάση για τους καιροσκόπους της πολιτικής, για τους οποίους η πολιτική ακινησία αποτελεί συγκριτικό πλεονέκτημα. Ένα «συγκριτικό πλεονέκτημα» που στην παρούσα φάση μετασχηματισμών παγκοσμίως, είναι ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της χώρας. Πιθανότατα δε, να έχει υψηλό και απρόσμενο κόστος σε περιόδους που θα απαιτούν γνώση και ευθυκρισία, σε μια εποχή υψηλών γνωστικών απαιτήσεων και ταχύτατα μεταβαλλόμενης τεχνολογίας.

Το άρθρο ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΑΙΓΝΙΔΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Όπως γράψαμε στο προηγούμενο σημείωμά μας το 56χρονος Ελβετο-Ιταλός μάνατζερ Τζιάννι Ινφαντίνο, πρόεδρος της FIFA (παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου), στην επαγγελματική του ζωή, έχει ασχοληθεί μόνο με το ποδόσφαιρο παρά τις πολυτεχνικές σπουδές του. Και μέσα από τους δαιδαλώδεις διαδρόμους του δημοφιλέστερου αθλήματος στον κόσμο, έφθασε στην κορυφή της διοικητικής του πυραμίδας, τη FIFA, από την οποίαν εισπράττει και μισθό 5,5 εκατ. δολάρια το χρόνο.

Πόσοι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες και ηγετικοί μάνατζερ στον κόσμο έχουν παρόμοια αμοιβή είναι μια άλλη ιστορία. Πρέπει όμως να προστεθεί ότι επί προεδρίας Ινφαντίνο τα έσοδα της FIFA – πενταπλασιάστηκαν και η Παγκόσμια Ομοσπονδία μπήκε σε άλλη τροχιά: Αυτή της συμμετοχής ή όχι στη χρηματοοικονομική παγκοσμιοποίηση.

Στο επίπεδο αυτό ο Τζιάννι Ινφαντίνο, προφανώς έκανε κάποια λάθη, αναπόφευκτα ίσως από τη στιγμή που δεν έθεσε, στον εαυτό του πρωτίστως, το ερώτημα ποιο μέλλον έχει η FIFA στον σημερινό μεταβαλλόμενο σε όλα τα επίπεδα κόσμο.

Ιστορικά, η FIFA λειτουργούσε ως διεθνής ομοσπονδία της οποίας η αποστολή ήταν κυρίως η διοργάνωση αγώνων και η αναδιανομή των πόρων που παρήγαγε το Παγκόσμιο Κύπελλο. Τα τελευταία δέκα χρόνια, όμως, εξελίχθηκε σταδιακά προς ένα μοντέλο πολύ πιο κοντά σε αυτό ενός παγκόσμιου ομίλου αθλητικής ψυχαγωγίας.

Αυτή η εξέλιξη φαίνεται σε όλες τις σημαντικές αποφάσεις που ελήφθησαν πρόσφατα: περισσότεροι διαγωνισμοί, ανάπτυξη νέων εμπορικών προϊόντων, ενισχυμένη ψηφιακή στρατηγική, αύξηση των εσόδων από μάρκετινγκ, επέκταση των προγραμμάτων φιλοξενίας και συνεχής αναζήτηση νέων πηγών χρηματοδότησης.

Η οικονομική πρόταση του προέδρου της Ομοσπονδίας που αποσύρθηκε προ ημερών ήταν τελικά το λογικό αποτέλεσμα αυτής της τροχιάς, αλλά αποκαλύπτει επίσης τα όρια αυτού του μετασχηματισμού.

Μια εταιρεία μπορεί να λάβει γρήγορες αποφάσεις όταν πιστεύει ότι μια συναλλαγή θα δημιουργήσει αξία για τους μετόχους της. Μια διεθνής ομοσπονδία, από την άλλη πλευρά, πρέπει να οικοδομήσει συμβιβασμούς μεταξύ γεωγραφικών, αθλητικών και πολιτικών συμφερόντων που μερικές φορές απέχουν πολύ μεταξύ τους.

Είναι ακριβώς αυτή η διαφορά που η FIFA φαίνεται να έχει υποτιμήσει. Σοβαρό λάθος.

Ο πρόεδρος της FIFA, θέλησε να αναλάβει πρωτοβουλίες προσαρμογής του οργανισμού σε νέες συνθήκες χωρίς να υπολογίσει όσο έπρεπε τον «ξενοδόχο».

Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, με αφετηρία την παγκοσμιοποίηση, η UEFA, η FIFA, η ΔΟΕ και το Παγκόσμιο Ράγκμπι δεν είναι πλέον απλώς ιδρύματα που είναι υπεύθυνα για τη διοργάνωση αγώνων. Έχουν γίνει πραγματικά παγκόσμιοι όμιλοι αθλητικής ψυχαγωγίας, διαχειρίζονται οικονομικά περιουσιακά στοιχεία πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, διαπραγματεύονται διεθνείς συμφωνίες μετάδοσης και αναπτύσσουν στρατηγικές ανάπτυξης συγκρίσιμες με αυτές των μεγάλων εταιρειών.

Αυτή η αλλαγή συνοδεύτηκε από επαγγελματοποίηση της διακυβέρνησής τους και μόνιμη αναζήτηση νέων πηγών εισοδήματος. Η αύξηση των αγώνων, η δημιουργία νέων εκδηλώσεων, ο πολλαπλασιασμός των εμπορικών συνεργασιών και η ανάπτυξη της premium φιλοξενίας ακολουθούν την ίδια λογική: την αύξηση της αξίας των αθλητικών περιουσιακών στοιχείων.

Στο πλαίσιο αυτής της λογικής, η πρόταση της FIFA Forward Enterprise (FFE) προς τα μέλη της Ομοσπονδίας, ήταν πλήρως σύμφωνη με αυτή τη δυναμική. Σε οικονομικό επίπεδο, ανταποκρίθηκε σε μια λογική δημιουργίας αξίας που έχει δοκιμαστεί ευρέως στον επιχειρηματικό κόσμο. Αλλά αγνόησε κατά την εκτίμησή μας, μια ουσιαστική πραγματικότητα: μια διεθνής ομοσπονδία δεν διοικείται όπως μια εισηγμένη εταιρεία.

Η νομιμότητα ενός οργανισμού όπως η FIFA δεν βασίζεται αποκλειστικά στις οικονομικές του επιδόσεις. Εξαρτάται εξίσου από την ικανότητά του να οικοδομήσει μια συναίνεση μεταξύ ομοσπονδιών με μερικές φορές αποκλίνοντα συμφέροντα, να διατηρήσει την εμπιστοσύνη των μελών του και να αποδείξει ότι οι στρατηγικές επιλογές αποφασίζονται από κοινού αντί να επιβάλλονται. Καθώς τα οικονομικά ζητήματα αυξάνονται, μεγαλώνουν και οι απαιτήσεις για διαφάνεια και καλή διακυβέρνηση.

Αυτό είναι αναμφίβολα το κύριο δίδαγμα αυτής της κρίσης. Η εμπορική επιτυχία του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026 δείχνει ότι η οικονομική στρατηγική που εφαρμόζει ο Τζιάνι Ινφαντίνο λειτουργεί. Από την άλλη πλευρά, η διαμαρτυρία που προκλήθηκε από την πρόταση FFE δείχνει ότι οι οικονομικές επιδόσεις από μόνες τους δεν είναι πλέον επαρκές πολιτικό κεφάλαιο.

Ο Τζιάνι Ινφαντίνο παραμένει το φαβορί για τις προεδρικές εκλογές του 2027. Οι οικονομικές επιδόσεις του είναι δύσκολο να αμφισβητηθούν και τα προγράμματα ανακατανομής της FIFA συνεχίζουν να εξασφαλίζουν την υποστήριξη πολλών «μικρών» ομοσπονδιών. Για πρώτη φορά μετά από σχεδόν δέκα χρόνια, όμως, ο πρόεδρος της FIFA αναγκάστηκε να εγκαταλείψει μια σημαντική μεταρρύθμιση υπό την πίεση των μελών της.

Πέρα από το προσωπικό του μέλλον, αυτή η εξέλιξη εγείρει ένα ευρύτερο ερώτημα: καθώς οι διεθνείς αθλητικοί οργανισμοί γίνονται πραγματικές οικονομικές δυνάμεις, μπορεί η διακυβέρνησή τους να συνεχίσει να βασίζεται σε μηχανισμούς σχεδιασμένους για μια άλλη εποχή;

Η ικανότητα δημιουργίας αξίας θα παραμείνει απαραίτητη, αλλά πιθανότατα δεν θα είναι πλέον αρκετή. Στον παγκόσμιο αθλητισμό, όπως και αλλού, οι οικονομικές επιδόσεις δεν απαλλάσσονται ποτέ από την οικοδόμηση πολιτικής συναίνεσης. Και στο επίπεδο αυτό ο Τζιάννι Ινφαντίνο, έκανε ένα ακόμα λάθος, αν αποδειχτεί ότι είχε σχέση με το στενό οικονομικό περιβάλλον του Αμερικανού προέδρου.

Ως φαίνεται όμως, αυτή η διάσταση μάλλον θα αποφευχθεί γιατί τώρα γίνεται λόγος για το αν έδωσε υπερβολική αποζημίωση αποχώρησης σε υποτιθέμενη μαιτρέσα του, υπάλληλο της Ομοσπονδίας. Τι να γίνει όμως; Ποδόσφαιρο είναι αυτό, με πολλές πτυχές του στο απυρόβλητο. Τρεις μόνο σεΐχηδες έχουν επενδύσει στο άθλημα αυτό, όπου τα στοιχήματα δίνουν και παίρνουν κατά το αμερικανικό περιοδικό Forbes, περί τα 200 δισ. δολάρια γιατί σίγουρα κάτι ξέρουν.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Το κρίσιμο λάθος του Ινφαντίνο που άναψε φωτιές στη FIFA… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου 

Δεν ξέχασα ποτέ την παρατήρηση ενός Κινέζου καθηγητή οικονομίας και διοίκησης επιχειρήσεων στη Σαγκάη, να μου λέει, με αφορμή μια επίσκεψή μου στην πόλη αυτή το 2005, ότι «οι Κινέζοι φοιτητές που σπουδάζουν οικονομικά δεν μαθαίνουν πώς να ανατρέψουν τον καπιταλισμό και την παραγωγική του φιλοσοφία αλλά να την εμπεδώσουν σε όσο γίνεται περισσότερους νέους, για να ξεφύγουν από τη φτώχεια». «Την Κίνα πρόσθετε ο συνομιλητής μου, την ενδιαφέρει η κατάκτηση νέων αγορών, σε τομείς που θα δημιουργείται ο πλούτος του νέου αιώνα μας»

Όταν, λοιπόν, οι Κινέζοι μπήκαν από το 1979 και μετά στον παγκόσμιο καταμερισμό της εργασίας, το πρόβλημα τους ήταν πως θα αποκτήσουν μερίδια αγοράς στην παγκόσμια οικονομία και όχι πώς θα φορολογηθούν περισσότερο οι νέοι επιχειρηματίες της υψηλής τεχνολογίας όπως οι Μασκ, Γκαίητς, Ζούκενμπεργκ κ.α.

Σήμερα, την ώρα που μεγάλοι «ανθρωπιστές» και «σοφοί» ειρωνεύονται τον  δισεκατομμυριούχο Έλον Μασκ όταν ομιλεί για άυλη οικονομία και για κοινωνίες χωρίς εργασία και χρήμα, οι Κινέζοι παίρνουν μαθήματα από αυτά που κάνει και αναλύουν προσεκτικά τα όσα λέει.

Ετσι,στις  16 Ιουλίου 2026, η κινεζική start-up Moonshot ΑΙ κυκλοφόρησε το Kimi Κ3, ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης με 2,800 δισεκατομμύρια παραμέτρους, που παρουσιάζεται ως το μεγαλύτερο «ανοιχτό» μοντέλο που έχει κυκλοφορήσει ποτέ. Η είδηση ήταν αρκετή για να προκαλέσει ταλάντευση του Nasdaq και πτώση άνω του 28% της χρηματιστηριακής αξίας ορισμένων Κινέζων ανταγωνιστών της όπως η Zhipu. Πίσω από αυτό το χρηματιστηριακό ταρακούνημα κρύβεται ένα ερώτημα που στοιχειώνει πλέον ολόκληρο τον κλάδο: μπορεί το επιχειρηματικό μοντέλο των δυτικών κολοσσών της τεχνητής νοημοσύνης να επιβιώσει από το κύμα των ανοιχτών και φθηνών κινεζικών μοντέλων;

Για να καταλάβουμε τι διακυβεύεται, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τις αποχρώσεις της έννοιας της τεχνητής νοημοσύνης ανοιχτού κώδικα. Ο όρος προκύπτει από το ελεύθερο λογισμικό, αλλά τα κινεζικά ΑΙ έχουν τελικά λίγα κοινά μαζί τους. Ένα γλωσσικό μοντέλο όπως αυτά του Open ΑΙ (ChatGPT) ή του Anthropic (Claude) είναι το προιόν εκπαίδευσης που κοστίζει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια, το αποτέλεσμα της οποίας μπορεί να βρεθεί σε ένα σύνολο αριθμητικών παραμέτρων που ονομάζονται «βάρη». Οι Αμερικανοί παίκτες κρατούν αυτά τα βάρη μυστικά: για να χρησιμοποιήσετε τα μοντέλα τους, πρέπει να περάσετε από τον ιστότοπό τους ή τη διεπαφή προγραμματισμού εφαρμογών τους (API) και να πληρώσετε για κάθε αίτημα, κάθε «διακριτικό» που τιμολογείται.

Ένα μοντέλο ανοιχτού κώδικα, ή ακριβέστερα ανοιχτού βάρους στην περίπτωση του Kimi Κ3, λειτουργεί εντελώς αντίθετα,: Τα βάρη του δημοσιεύονται και μπορούν να μεταφορτωθούν από οποιονδήποτε. Συνεπώς οποιαδήποτε  εταιρεία, πανεπιστήμιο ή διοίκηση μπορεί στη συνέχεια να εγκαταστήσει το μοντέλο στους δικούς της διακομιστές, να το επιθεωρήσει, να το τροποποιήσει, να το προσαρμόσει στα επιχειρηματικά της δεδομένα, χωρίς να πληρώσει δικαιώματα.

Επομένως το ανοιχτό βάρος είναι πολύ διαφορετικό από τον πραγματικό ανοιχτό κώδικα, ο οποίος θα απαιτούσε επίσης τη δημοσίευση κώδικα και δεδομένων εκπαίδευσης. Εδώ, μόνο το οικονομικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο όπως στον ανοιχτό κώδικα: το πιο ακριβό προϊόν για κατασκευή στην ιστορία του λογισμικού γίνεται ένα ελεύθερα αντιγράψιμο αγαθό.

Αυτό το άνοιγμα συνοδεύεται από ένα ισχυρό επιχείρημα: την τιμή. Το Kimi Κ3 χρεώνεται περίπου τρία δολάρια ανά εκατομμύριο μάρκες ως είσοδος και δεκαπέντε δολάρια ως έξοδος, που είναι περίπου το ένα τρίτο της τιμής των μοντέλων υψηλής τεχνολογίας από την Anthropic ή το OpenAI, του οποίου οι πιο ισχυρές προσφορές διαπραγματεύονται μεταξύ είκοσι πέντε και τριάντα δολαρίων ανά εκατομμύριο μάρκες στην έξοδο. To Kimi Κ3 βασίζεται σε ένα λεγόμενο σύστημα μίξης εμπειρογνωμόνων που ενεργοποιεί μόνο δεκαέξι υποδίκτυα από τα 896 για κάθε υπολογισμό, μειώνοντας δραστικά το λειτουργικό κόστος ενός μοντέλου που ωστόσο είναι γιγαντιαίο. Η τεχνική χρονολογείται από τη δεκαετία του 1990 και δεν είναι νέα, αλλά φτάνει στα άκρα. Και για καλό λόγο: στερημένα από απεριόριστη πρόσβαση στα πιο προηγμένα αμερικανικά τσιπ λόγω περιορισμών στις εξαγωγές, τα κινεζικά εργαστήρια αναγκάστηκαν να καινοτομήσουν στη μέθοδο και όχι στην ακατέργαστη ενέργεια.

Επιπλέον, εκεί που οι Αμερικανοί πρέπει να κάνουν την κολοσσιαία συγκέντρωση κεφαλαίων κερδοφόρα μέσω υψηλών περιθωρίων, οι Κινέζοι, υποστηριζόμενοι από τους γίγαντες Alibaba και Tencent στην περίπτωση του Moonshot, μειώνουν τις τιμές για να κατακτήσουν μερίδια παγκόσμιας αγοράς και να επιβάλουν τα πρότυπά τους. Σκοτώνοντας τον ανταγωνισμό για να επιβληθεί καλύτερα σε μια αγορά: αυτό είναι ένα πραγματικό μάθημα ωμού καπιταλισμού που δίνει η Κίνα στις Ηνωμένες Πολιτείες…

Ένα μάθημα το οποίο θα μπορούσε να είναι πικρό για την εξαρτημένη στην ΤΝ Ευρώπη από την Αμερική. Και τούτο διότι με την κινεζική πρωτοβουλία υπάρχει κίνδυνος διαγραφής δυτικών μοντέλων, σενάριο διόλου παράλογο στο οποίο θα επανέλθουμε.

Το άρθρο ΤΟ ΑΠΙΘΑΝΟ ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Οι υποκλίσεις και τα ανοίγματα που του έκανε ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ δεν είχαν κανένα θετικό αποτέλεσμα στο εσωτερικό της Ρωσίας. Ούτε η περιπαικτική αν όχι υβριστική συμπεριφορά του Αμερικανικού προέδρου απέναντι στον πρόεδρο της Ουκρανίας Ζελένσκι. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν  αντιμετωπίζει σοβαρά εσωτερικά προβλήματα, τα οποία δεν επιλύονται με δολοφονίες πολιτικών του αντιπάλων και διώξεις αντιφρονούντων προς το αυταρχικό καθεστώς του.

Ο ίδιος χάνει συνεχώς λαϊκά ερείσματα και η οικονομική κατάσταση της χώρας του δεν επιτρέπει καμιά αισιοδοξία. Ακόμα χειρότερα, οι ηρωϊκοί Ουκρανοί δεν το βάζουν κάτω και οι Βορειοκορεάτες δεν στέλνουν στρατιώτες στη Ρωσία για να πολεμήσουν στην Ουκρανία. Όσο για τους «συμμάχους» Κινέζους, βλέπουν την πορεία Πούτιν με πολλές επιφυλάξεις. δεν ξεχνούν εξάλλου, ότι ο Ρώσος πρόεδρος υπήρξε πρώην αξιωματικός της KGB. Κάτι που Ευρωπαίοι και Αμερικανοί τώρα άρχισαν να λαμβάνουν υπόψη τους.

Διαπίστωσαν έτσι, όπως μας επληροφόρησαν η «Γουηλ Στρητ Τζερναλ» και το «Βήμα», ότι ο Πούτιν, σχεδιάζει επίθεση σε χώρα του ΝΑΤΟ για να δοκιμάσει ποιες είναι οι προθέσεις της Ατλαντικής Συμμαχίας, σε μια φάση εσωτερικής κρίσης της τελευταίας σε πολλαπλό επίπεδο.    

Κατά τη «WSJ» και το «Βήμα», ο Ρώσος πρόεδρος, θα μπορούσε, να δοκιμάσει την αποφασιστικότητα του ΝΑΤΟ, με μια επίθεση, τώρα ή τα επόμενα χρόνια, σε χώρα του ΝΑΤΟ.

Σύμφωνα με τα ρωσικά σενάρια που έχουν εκπονηθεί, οι σχετικές δράσεις θα μπορούσαν να είναι είτε κυβερνοεπιθέσεις είτε μια χερσαία εισβολή, είτε δοκιμαστικές επιθέσεις με ντρόυνς όπως αυτές που προφανώε σήμερα δοκιμάζονται στη Γερμανία.

Οι ΗΠΑ είχαν προηγουμένως αξιολογήσει ότι ο Πούτιν δε θα προκαλούσε μια χώρα του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου ενώ εξακολουθεί να μάχεται στην Ουκρανία. Αλλά αυτή η αξιολόγηση άλλαξε νωρίτερα φέτος, δήλωσαν οι Αμερικανοί αξιωματούχοι, καθώς ο Πούτιν πιέζεται όλο και πιο πολύ στην Ουκρανία και βρίσκεται και στο εσωτερικό της χώρας του για να εξασφαλίσει μια νίκη. Τα drones του Κιέβου προκαλούν αυξανόμενες ζημιές τόσο στον στρατό όσο και στην πετρελαϊκή βιομηχανία της Ρωσίας, ενώ οι δυνάμεις του Πούτιν σημειώνουν μικρότερα κέρδη στην πρώτη γραμμή εν μέσω βαρέων απωλειών.

Αμερικανοί και Ευρωπαίοι ηγέτες βλέπουν όλο και περισσότερο σημάδια ότι η Ρωσία διεξάγει αναγνωριστικές επιθέσει για να δοκιμάσει την αποφασιστικότητα του NATO, συμπεριλαμβανομένων ρωσικών πυραύλων cruise που έχουν προσγειωθεί στην Πολωνία και drones που έχουν πετάξει στη Ρουμανία και Γερμανία

Ο στόχος του Πούτιν επιτιθέμενος στο NATO κατά τη διάρκεια ενός συνεχιζόμενου πολέμου με την Ουκρανία,  θα ήταν να διασπάσει τη συμμαχία, δήλωσαν οι Αμερικανοί αξιωματούχοι.

«Το ερωτηματικό είναι πώς θα απαντούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες σε αυτή την περίπτωση», δήλωσε η Χέδερ Κόνλεϊ, ανώτερη ερευνήτρια στο American Enterprise Institute, σχετικά με μια πιθανή ρωσική εισβολή. «Ήταν πάντα ένας στόχος [της Ρωσίας] να αμφισβητήσει την αξιοπιστία του NATO και να διαχωρίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες από τους συμμάχους τους».

Με τον Πούτιν να αγωνίζεται να εξασφαλίσει τα κέρδη που θέλει στην Ουκρανία, αξιωματούχοι των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών αναλύουν εάν η Μόσχα σκοπεύει να κλιμακώσει τις επιθετικές της ενέργειες προς τους Ευρωπαίους συμμάχους στο εγγύς μέλλον, δήλωσαν τα άτομα αυτά. Η ανησυχία είναι ότι ο Πούτιν μπορεί να γίνει πιο επικίνδυνος όταν στριμωχτεί στη γωνία, δήλωσαν οι Αμερικανοί αξιωματούχοι.

Και σίγουρα κάτι παραπάνω γνωρίζουν από τα εδώ φερέφωνα του Ρώσου προέδρου.

Το άρθρο ΤΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΣΧΕΔΙΑ ΠΟΥΤΙΝ ΓΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΝΑΤΟ;… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Το 23^ο Παγκόσμιο Κύπελλο υπήρξε από κάθε άποψη ένα από τα καλύτερα αυτής της διοργάνωσης που πλησιάζει τα 100 χρόνια. Σίγουρα όμως, το τελευταίο «Μουντιάλ» υπήρξε μια εντυπωσιακή οικονομική επιτυχία. Με πρόεδρο τον Τζιάννι Ινφαντίνο, η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FIFA) αποκόμισε περί τα 10 δισ. δολλάρια έσοδα, που αποτελούν μοναδικό ρεκόρ για τα οικονομικά της.

Όπως ρεκόρ αποτελούν και τα 5,5 εκατομμύρια θεατές που γέμισαν τα γήπεδα παρακολουθώντας 104 αγώνες. Τους τελευταίους τους παρακολούθησαν και περί τα 2 δισεκατομμύρια τηλεθεατές παγκοσμίως, ένα ρεκόρ που ήδη προβληματίζει δύο μεγάλες χώρες απούσες από την ποδοσφαιρική γιορτή, την Κίνα και την Ινδία.

Όλα αυτά, όπως είναι επόμενο, κίνησαν το ενδιαφέρον περιπλανώμενων περί τις διεθνείς αγορές κεφαλαίων, τα οποία αναζητούν ευκαιρίες αποδόσεων, ιδιαίτερα δε σε τομείς δημοφιλείς όπως ο αθλητισμός και οι καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Έτσι, κάποιοι επενδυτές, με πρώτους στενούς φίλους του προέδρου των ΗΠΑ, πρότειναν στον πρόεδρο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (FIFA) να ιδιωτικοποιήσει την Οργάνωση αυτή, σε μια φάση όπου το ποδόσφαιρο ως οικονομική δραστηριότητα καλπάζει.  

Κάθε χρόνο, το ποδόσφαιρο παγκοσμιοποιείται όλο και περισσότερο και σήμερα υπολογίζεται ότι αντιπροσωπεύει πάνω από 1,5 τρισ. δολλάρια σε αγαθά και υπηρεσίες. Υπολογίζεται επίσης ότι σε παγκόσμιο επίπεδο περισσότεροι από 500 εκατομμύρια άνθρωποι ασχολούνται και απασχολούνται σε ποδοσφαιρικές δραστηριότητες, ως παίκτες, διαιτητές, ιατροί, προπονητές, μάνατζερ κοκ.

Περιττό δε να τονιστεί ότι το ποδόσφαιρο αποτελεί και χρηματιστηριακή αξία.

Μια εμπειρική μελέτη του δείκτη Dow Jones Stoxx Football παρουσιάζει υψηλή μεταβλητότητα στις αποδόσεις και τις τιμές των μετοχών όσον αφορά ένα δείγμα συλλόγων που διακινούνται στο χρηματιστήριο, καθώς και ανεπαρκές βάθος αγοράς (χαμηλοί και ακανόνιστοι όγκοι συναλλαγών). Όμως, η  θεωρητική ανάλυση της σχέσης μεταξύ της έλλειψης ρευστότητας στην αγορά και της μεταβλητότητας της τιμής των μετοχών δεν βασίζεται σε ανεπαρκή χρηματοδότηση από κερδοσκόπους που υιοθετούν «αντιθετική» συμπεριφορά, αλλά στην αβεβαιότητα που συνδέεται με τη θεμελιώδη αξία των ποδοσφαιρικών συλλόγων. Το αποτέλεσμα είναι πολλαπλές ισορροπίες στην αγορά περιουσιακών στοιχείων. Από την παρακολούθηση του τρόπου με τον οποίο οι μεσίτες και οι εξειδικευμένοι ελεγκτές αξιολογούν τρεις αντιπροσωπευτικούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους, φαίνεται ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να προσδιοριστεί η πραγματική θεμελιώδης αξία μιας ποδοσφαιρικής επιχείρησης. Οι αθλητικές επιδόσεις ενός συλλόγου έχουν ισχυρή επίδραση στην τιμή της μετοχής του καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν (δοκιμάστηκε με αγγλικούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους). Ένα τέτοιο αποτέλεσμα ανοίγει δρόμο για περαιτέρω έρευνα σχετικά με τη θεμελιώδη αξία ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου. Αντί να λάβουμε υπόψη – όπως στην αγγλοαμερικανική άποψη – ότι η χρηματιστηριακή αγορά θα πειθαρχήσει στη διακυβέρνηση και τη διαχείριση των ευρωπαϊκών ποδοσφαιρικών συλλόγων, θα άξιζε να γίνει πιο αυστηρή η αξιολόγηση  του προϋπολογισμού των συλλόγων πριν από την έκθεσή τους στη λειτουργία της χρηματοπιστωτικής αγοράς.

Και τούτο διότι η κατάσταση που επικρατεί διεθνώς .στην οικονομική και διοικητική δομή των ποδοσφαιρικών συλλόγων, με εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, είναι περίπλοκη και πολλαπλώς ιδιόμορφη. Με χρήμα πάντως που ρέει άφθονο.

Υπό αυτή την έννοια, η πρόταση του προέδρου της FIFA, παρά το γεγονός ότι αποσύρθηκε από τον ίδιο μετά την οργισμένη αντίδραση της UEFA, δεν eστερείται ερεισμάτων, προσκρούει όμως σε θεσμικά εμπόδια.

Η FIFA συνεχίζει να περιγράφει τον εαυτό της ως μη κερδοσκοπικό διοικητικό όργανο: ενεργεί προς το συμφέρον του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ωστόσο τώρα θέλει να δημιουργήσει μια εμπορική εταιρεία αξίας περίπου 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ο Τζιάνι Ινφαντίνο θα μπορούσε τελικά να αναλάβει ανώτερο ρόλο σε αυτή την εταιρεία μετά τη λήξη της προεδρίας του στη FIFA, Ακόμα κι αν αυτό δεν συμβεί ποτέ, είναι λογικό να αναρωτηθούμε εάν ο πρόεδρος του διοικητικού οργάνου του διεθνούς ποδοσφαίρου θα πρέπει επίσης να σχεδιάζει μια εμπορική δομή στην οποία θα ήταν και ο ηγέτης της.

Και από την άποψη αυτή, η ιστορία μας λέει ότι για πάρα πολλά χρόνια, η πολιτική της FIFA διαμορφώθηκε πάντα από κίνητρα. Ο Ινφαντίνο έχει χτίσει μεγάλο μέρος της προεδρίας του γύρω από την επέκταση των τουρνουά και την αύξηση των οικονομικών διανομών στις 204 Ποδοσφαιρικές Ομοσπονδίες – μέλη. Έτσι το να ζητάς από αυτές τις ίδιες ομοσπονδίες να ψηφίσουν μια πρόταση που υπόσχεται δισεκατομμύρια περισσότερα για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, δεν ακυρώνει τη διαδικασία, ούτε θα πρέπει κανείς να προσποιείται ότι τα οικονομικά κίνητρα δεν παίζουν κανένα ρόλο στη διεθνή ποδοσφαιρική πολιτική.

Ο ίδιος ο Ινφαντίνο είπε ότι η FIFA υπάρχει «για να υπηρετεί τα μέλη μας» και ότι «το ποδόσφαιρο ανήκει σε όλους».

Εάν ο ρόλος του είναι να κυβερνά το ποδόσφαιρο για λογαριασμό αυτών των μελών, η όλη ιστορία παίρνει διαφορετική τροπή. Εάν είστε ένα μικρότερο έθνος που δεν έχει προκριθεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο, θα ψηφίσετε κατά του ανθρώπου που προτείνει να επεκταθεί το τουρνουά όταν από την επέκταση αυτή μπορείτε να επωφεληθείτε από τα πλούτη του;

Αυτό είναι μάλλον απίθανο και ο πρόεδρος της FIFA το γνωρίζει. Γι’ αυτό και θα μπει σε πόλεμο με την UEFA.,παρά την υποχώρησή του. Υποχώρησή που κατά την εκτίμησή μας πρέπει να έγινε και κατόπιν συμφωνίας με τον Αμερικανό πρόεδρο Τράμπ, φίλοι του οποίου παίζουν σημαντικό ρόλο στον επενδυτικό Όμιλο που θέλει να επενδύσει στη FIFA.

Το άρθρο ΞΕΣΠΑΣΕ Ο ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗ FIFA… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Πολλά χρόνια πριν κάνουν την εμφάνισή τους οι ψηφιακές τεχνολογίες και η τεχνητή νοημοσύνη σήμερα, ένας Αυστριακός φιλόσοφος της διοίκησης των επιχειρήσεων και της μικρό-οικονομίας, ο αείμνηστος Πήτερ Ντράκερ (1909-2005), που πήρε αμερικανική υπηκοότητα στο τέλος της δεκαετίας του 1930, τόνιζε με έμφαση ότι για ένα έθνος και για μια επιχείρησης, η ευελιξία και η παραγωγικότητα είναι οι κορυφαίες πηγές του πλούτου και της ανταγωνιστικότητάς τους.

Επεκτείνοντας τη σκέψη του,μετά  την πρώτη πετρελαϊκή κρίση, ο Πήτερ Ντράκερ, με μοναδική οικονομική παρατηρητικότητα και φιλοσοφική προδιάθεση, τόνιζε προς κάθε κατεύθυνση ότι η γνώση, σταδιακά θα ανταγωνιζόταν το πετρέλαιο και θα γινόταν με ταχύτητα κορυφαία πρώτη ύλη.

Με βάση τις σκέψεις αυτές, παρατηρούσε ότι στον αναπτυγμένο κόσμο οι υπηρεσίες κέρδιζαν έδαφος εις βάρος της βιομηχανίας και της γεωργικής παραγωγής, αλλά είχαν πολύ χαμηλότερη παραγωγικότητα από αυτήν της βιομηχανίας. Πίστευε έτσι ότι η κατάσταση αυτή θα δημιουργούσε κάποια στιγμή νέες κοινωνικές ανισορροπίες, με απρόβλεπτες συνέπειες. Στο πλαίσιο αυτό, ο διάσημος γκουρού του μάνατζμεντ αποτύπωσε την θεωρία των «εργατών της γνώσης» και τόνιζε ότι η τεχνογνωσία των υπαλλήλων είναι η αφετηρία της παραγωγικότητας και της βελτίωσής της στον τριτογενή κυρίως τομέα.

Εντελώς προφητικά, επίσης, ο Πήτερ Ντράκερ έγραφε ότι αν η δημόσια διοίκηση μίας χώρας δεν υιοθετήσει κανόνες λειτουργίας που να στηρίζονται στην γνώση, στην ταχύτητα και στην βελτίωση της παραγωγικότητας των προσφερομένων υπηρεσιών, η χώρα αυτή θα καταδικαστεί να φυτοζωεί ή να χρεοκοπήσει. Ακόμα χειρότερα, στον βαθμό που με αντιπαραγωγική και άκαμπτη γραφειοκρατία, λόγω πελατειακής πολιτικής μεταχείρισης, θα αντλεί εκβιαστικά καλύτερες αμοιβές εργασίας από τις αντίστοιχες του παραγωγικού τομέα της οικονομίας, τότε θα μπαίνουν τα θεμέλια ανόδου της ανεργίας και της βαθμιαίας φτωχοποίησης της κοινωνίας.

Οι πολιτικοί και οι ηγετικοί μάνατζερς που δεν αντιλαμβάνονται και δεν θέλουν να αποδεχθούν τις εξελίξεις αυτές, είναι φορείς οπισθοδρόμησης και βεβαίως παρακμής. Εντελώς προφητικό δε, με την είσοδο του 21^ου αιώνα, ο Πήτερ Ντράκερ είχε προβλέψει και το ρόλο των άυλων στοιχείων που δημιουργούν πηγές πλούτου για τις επιχειρήσεις και υπογράμμιζε ότι θα υπάρξει επιτάχυνση των ανισοτήτων. 

Με τρόπο του έτσι, ο μεγάλος στοχαστής του μάνατζμεντ, έφερνε στο προσκήνιο το θέμα του «καπιταλισμού χωρίς κεφάλαιο», που οι οικονομολόγοι Jonathan Haskel και Stan Westlake, λίγα χρόνια αργότερα κατέγραφαν σε βιβλίο τους με αυτόν τον τίτλο.

Παρατηρείται έτσι σε παγκόσμιο επίπεδο όλο και πιο στενή σχέση / εξάρτηση της βιομηχανίας από άυλες επενδύσεις, οι οποίες αποδίδουν πολύ γρήγορα και αυξάνουν την παραγωγικότητα από νέες πηγές τεχνολογίας.

Υπό αυτές τις συνθήκες, στη σημερινή Ελλάδα της πολύ χαμηλής δαπάνης για έρευνα και ανάπτυξη,  η χαμηλή παραγωγικότητα γίνεται ενδημική, την ώρα που κανείς δεν ασχολείται με τους μετασχηματισμούς της. Κάποιες σοβαρές προσπάθειες που γίνονται από μεμονωμένες βιομηχανικές εταιρείες ιδιαίτερα στα τρόφιμα και ποτά  είναι λίγες και δεν χρησιμεύουν  ως παραδείγματα προς μίμηση.

Παρά τις προσπάθειες που καταβάλλει ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανίας για μία γενική παραγωγική κινητοποίηση και ανασυγκρότηση του βιομηχανικού ιστού της χώρας, εγγενείς αδυναμίες κάνουν εξαιρετικά δύσκολο το όλο εγχείρημα. Παρατηρείται έτσι το φαινόμενο της αδυναμίας των εγχώριων επιχειρήσεων να καλύψουν ανταγωνιστικά την αύξηση της ζήτησης, γεγονός που οδηγεί σε άνοδο των εισαγωγών και άρα στην επιδείνωση του εμπορικού ισοζυγίου.

Ασφαλώς δε η κατάσταση αυτή είναι και η βασική αιτία της ακρίβειας, την οποίαν οι δαιμονολόγοι πολιτικής και μέσων επικοινωνίας αποδίδουν παραπλανητικά σε λάθος λόγους και ανθρώπους.

Είναι λοιπόν κατάδηλο ότι το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν έγκειται στο ότι πάσχει από έλλειψη ζήτησης που θα τονώσει την παραγωγή, αλλά στο αντίθετο: στο ότι αδυνατεί, δηλαδή, να καλύψει την εγχώρια ζήτηση με δική της ανταγωνιστική παραγωγή. Συνεπώς, όπως έχουν επισημάνει και οι οικονομολόγοι Δημήτρης και Χρήστος Ιωάννου, μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν είναι η «ενεργός ζήτηση» αλλά η «ενεργός προσφορά».

Σαφώς δε, κάποιοι κύκλοι, την αντιμέτωπη αυτού του προβλήματος δεν την επιθυμούν. Γι’ αυτό και ως λύση στα προβλήματα προκρίνουν την καλλιέργεια λαϊκής οργής για θέματα και προβλήματα για τα οποία  οι ίδιοι δεν θέλουν να υπάρξουν λύσεις!!

Το άρθρο Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΜΑΣ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.