Μετά από εβδομάδες βομβαρδισμών και στη συνέχεια επίπονων διαπραγματεύσεων με φόντο μια αβέβαιη κατάπαυση του πυρός, ο Ιρανός πρόεδρος χαιρέτισε την περασμένη Πέμπτη μια «ιστορική» συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου, την επόμενη μέρα από την υπογραφή του εγγράφου από τον ίδιο και τον Ντόναλντ Τραμπ. «….Το γεγονός ότι επέζησαν οπό την ένταση των ισραηλινο-αμερικανικών επιδρομών είναι από μόνο του μια τεράστια νίκη για το ιρανικό καθεστώς….», σημείωσε ένας Βέλγος πολιτικός επιστήμονας που χρόνια τώρα έχει καλή γνώση των όσων συμβαίνουν στην Τεχεράνη.

Αν και αποδυναμωμένη από την εξάλειψη βασικών ηγετικών προσωπικοτήτων στην πολιτική και στρατιωτική της δύναμη, η Ισλαμική Δημοκρατία κατάφερε να ανανεωθεί εσωτερικά και να επιβάλει τους όρους της: τερματισμό της σύγκρουσης σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου· άρση του ναυτικού αποκλεισμού του Στενού του Ορμούζ· δέσμευση των Ηνωμένων Πολιτειών να αποσύρουν τις δυνάμεις τους από το Ιράν- και αναστολή των κυρώσεων στις πωλήσεις πετρελαίου με αποδέσμευση των παγωμένων ιρανικών περιουσιακών στοιχείων. Αναφορικά όμως με το ακανθώδες πυρηνικό, κύριο θέμα των αρχικών εντάσεων μεταξύ Τεχεράνης και Ουάσινγκτον, θα βρίσκεται στο επίκεντρο των μελλοντικών συζητήσεων, ενώ το ζήτημα των βαλλιστικών πυραύλων έχει υποβιβαστεί σε δεύτερη μοίρα.

Εν τω μεταξύ, η Ισλαμική Δημοκρατία συνεχίζει να επιδεικνύει τις δυνάμεις της στο περιφερειακό μέτωπο: πριν λίγες ημέρες, ο διοικητής της Δύναμης Κουντς του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, Εσμαήλ Καάνι, έκανε την πρώτη του δημόσια εμφάνιση μετά από μήνες, για να συζητήσει τη συμφωνία, δηλώνοντας στην ιρανική κρατική τηλεόραση ότι ένα άλλο στενό, το Μπαμπ αλ-Μαντάμπ, που συνδέει την Ερυθρά Θάλασσα με τον Κόλπο του Αντεν, βρισκόταν «στα χέρια της Χεζμπολάχ, των Χούθι στην Υεμένη, ακόμη και μελών της μη Υεμενίτικης αντίστασης». Αυτή ήταν μια προειδοποίηση: αν και κλονισμένος, αυτός ο στρατηγικός κλάδος του επίλεκτου στρατού του καθεστώτος, με ειδίκευση στον ασύμμετρο πόλεμο, εξακολουθεί να κατέχει σημαντική ανατρεπτική δύναμη μέσω των πολυάριθμων δικτύων και μέσων άσκησης πίεσης στην περιοχή. Δείγματα γραφής δόθηκαν εξάλλου πρόσφατα.

Ωστόσο, το καθεστώς δείχνει σημάδια νευρικότητας. Η 60 ημερών αναστολή που ανακοινώθηκε ως μέρος της «συμφωνίας» δεν προστατεύει το Ιράν από περαιτέρω πλήγματα: η πιθανότητα αποτυχίας των επερχόμενων συνομιλιών, καθώς και η πιθανότητα μιας νέας επίθεσης από τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος είναι εξοργισμένος που αποκλείστηκε από αυτές τις αποφάσεις, κρατά την ιρανική κυβέρνηση σε συναγερμό με ότι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της συμφωνίας.. Στο εσωτερικό, οι αρχές αγωνίζονται επίσης να κρύψουν τις πληγές τους: ενώ η τελετή ταφής του Ανώτατου Ηγέτη, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, που σκοτώθηκε την πρώτη ημέρα των επιθέσεων, στις 28 Φεβρουαρίου, δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί. Ο δε γιος και διάδοχος του, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, παραμένει μακριά από τη δημοσιότητα. Σοβαρά τραυματισμένος, λέγεται ότι έδωσε την έγκρισή του στο μνημόνιο κατανόησης μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών, σύμφωνα με Αμερικανούς αξιωματούχους.

Το περίγραμμα αυτής της «συμφωνίας», έχει επίσης αναδείξει εσωτερικές διαιρέσεις εντός της ισλαμικής κυβέρνησης. Τις τελευταίες ημέρες, οι φιλοκαθεστωτικές συγκεντρώσεις που ξεκίνησαν από την αρχή του πολέμου έχουν μετατραπεί σε διαδηλώσεις κατά της συμφωνίας που επιτεύχθηκε με τον μακροχρόνιο εχθρό, τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή η εξέγερση, με επικεφαλής μια ριζοσπαστική περιφέρεια, έχει οδηγήσει σε εξαιρετικά σκληρά συνθήματα εναντίον του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί και του προέδρου του κοινοβουλίου Μοχάμεντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, των κύριων διαπραγματευτών αυτής της συμφωνίας.Οι τελευταίοι κατηγορούνται ότι «…πούλησαν το αίμα των μαρτύρων…» και «πρόδωσαν» τη χώρα. «…Θάνατος στους υποστηρικτές του συμβιβασμού..»,«…Γκαλιμπάφ, Αραγτσί, τι έκανες με το αίμα του ηγέτη μας;…» και «…Αραγτσί, ντροπή σου, εγκατέλειψε την Αμερική!…», φώναζαν οι διαδηλωτές, μερικοί από τους οποίους τυλιγόντουσαν με σάβανα.

Ήταν όμως προφανές ότι αυτοί οι καθοδηγούμενοι διαδηλωτές εκφράζουν μια φανατική μερίδα του καθεστώτος, η οποία με τη βοήθεια του Ντόναλντ Τραμπ, θα έχει ευκαιρίες να ενδυναμώσει την παρουσία της στην ιρανική πολιτική σκηνή.

Ελλείψει ενός μόνο ηγέτη, όπως συνέβαινε πάντα από την ίδρυση της Ισλαμικής Δημοκρατίας το 1979, οι αποφάσεις στο Ιράν λαμβάνονται πλέον συλλογικά και θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε τριβές μεταξύ δύο κύριων παρατάξεων: των υπερσυντηρητικών, πιστών στην ιδεολογική επιβίωση του καθεστώτος, και των πραγματιστών, που ενδιαφέρονται να δώσουν προτεραιότητα στην οικονομική επιβίωση του καθεστώτος.

Αν υπάρχει ένα ζήτημα στο οποίο οι δύο αντίπαλες ομάδες εξακολουθούν να συμφωνούν, αυτό είναι η εντατικοποιημένη καταστολή, η οποία έχει πλήξει τον πληθυσμό, το μεγάλο ξεχασμένο στοιχείο αυτής της «συμφωνίας». Μαστιζόμενη από τον πληθωρισμό και την αχαλίνωτη ανεργία, και εξακολουθώντας να συνέρχεται από τις σφαγές διαδηλωτών στις αρχές Ιανουαρίου, η κοινωνία των πολιτών συνεχίζει να υφίσταται το κύριο βάρος της οργής του καθεστώτος. Μόλις την περασμένη Τρίτη, εκτελέστηκαν δύο Ιρανοί διαδηλωτές, ο Javad Zasnani και ο Abolfaz! Saeedi, κατηγορούμενοι για «πόλεμο κατά του Θεού» και «διαφθορά επί της γης».

Ωστόσο, οι Ιρανοί δεν τα έχουν παρατήσει: πριν από δέκα ημέρες, και παρά τους κινδύνους που ενέχουν, οι φοιτητές βγήκαν ξανά στους δρόμους στην Τεχεράνη, το Σιράζ και το Ισπαχάν για να διαμαρτυρηθούν για τις συνθήκες εργασίας και τις εξετάσεις τους. Απόδειξη ότι το καθεστώς δεν είναι τόσο σταθερό όσο φαίνεται.

Και αυτοί που βιάστηκαν να το ανατρέψουν τελικά πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Εύθραυστες ισορροπίες και ανοιχτά μέτωπα για την Τεχεράνη… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τι κάνει μια χώρα ανταγωνιστική το 2026; Περισσότερο κεφάλαιο; Περισσότερο ταλέντο; Περισσότερη υπολογιστική ισχύς; Περισσότερες υποδομές;

Αυτά τα ερωτήματα πλαισίωσαν τις συζητήσεις στην εναρκτήρια Παγκόσμια Σύνοδο Κορυφής Ανταγωνιστικότητας του IMD στη Ζυρίχη. Ωστόσο, σε συζητήσεις που κάλυπταν την τεχνητή νοημοσύνη, τις δεξιότητες του εργατικού δυναμικού, τις κεφαλαιαγορές και τις υποδομές, οι ομιλητές κατέληξαν σε ένα εντυπωσιακά παρόμοιο συμπέρασμα: το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από το πόσο αποτελεσματικά οι χώρες κινητοποιούν τα δυνατά τους σημεία, προσαρμόζονται στις αναταράξεις και μετατρέπουν τις δυνατότητές τους σε απόδοση.

Ανοίγοντας τη Σύνοδο Κορυφής, ο Πρόεδρος του IMD, Ντέιβιντ Μπαχ, αμφισβήτησε την ιδέα ότι η ανταγωνιστικότητα είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος.

Αναφερόμενος στο υπό εξέλιξη Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, έκανε μια σαφή διάκριση μεταξύ αθλητισμού και οικονομίας. «…Δεν είμαστε εδώ για να καταλάβουμε ποιος είναι ο μοναδικός νικητής, επειδή ως επί το πλείστον η ανταγωνιστικότητα αφορά τον ανταγωνισμό με τον εαυτό μας…», είπε.

«.Πρόκειται για το πώς θα βελτιωθούμε;…». Σε έναν κόσμο που αλλάζει με ταχύτητα, υποστήριξε ο Μπαχ, το πραγματικό πλεονέκτημα έγκειται στην ικανότητα να μαθαίνει κανείς και να ανανεώνεται συνεχώς, παραμένοντας παράλληλα ανοιχτός σε μαθήματα από άλλους. «…Αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό το πνεύμα αυτής της συγκέντρωσης – αυτό βρίσκεται στην καρδιά αυτού που κάνουμε στο IMD…».

Και από την άποψη αυτή, δόθηκε έμφαση στη θεσμική αξιοπιστία ως νέο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Έτσι, αποκαλύπτοντας τα αποτελέσματα της Παγκόσμιας Κατάταξης Ανταγωνιστικότητας 2026, ο Arturo Bris, καθηγητής Χρηματοοικονομικών και Διευθυντής του Παγκόσμιου Κέντρου Ανταγωνιστικότητας IMD, σημείωσε ότι η ανταγωνιστικότητα σήμερα δεν αφορά πλέον το κόστος και την κλίμακα, αλλά την θεσμική αξιοπιστία.

Σε ένα κατακερματισμένο παγκόσμιο τοπίο, οι πιο ισχυροί είναι εκείνοι που προσφέρουν στις επιχειρήσεις και τους επενδυτές σαφείς, αξιόπιστους κανόνες.

Τα αποτελέσματα ενίσχυσαν αυτό το επιχείρημα. Η Σιγκαπούρη ανέκτησε την πρώτη θέση, ακολουθούμενη από το Χονγκ Κονγκ και την Ελβετία, ενώ πολλές μεγαλύτερες ευρωπαϊκές οικονομίες έχασαν έδαφος, ιδίως εκείνες που βρίσκονταν πιο κοντά στη Ρωσία.

Στην περίπτωση αυτή πάντως, ο ομιλητής απέφυγε να αναφέρει το φαινόμενο της Πολωνίας, η οποία παρουσιάζει πάνω από 4% ρυθμό ετήσιας ανάπτυξης.

Ιδιαίτερη αίσθηση στην εκδήλωση του IMD, παρουσίασε και η περίπτωση της Σιγκαπούρης, μια χώρα στην οποία βασικό σύνθημα είναι η συνεχής ανανέωση. Όπως το έθεσε ο Jermaine Loy, Διευθύνων Σύμβουλος του Συμβουλίου Οικονομικής Ανάπτυξης της Σιγκαπούρης, η ανταγωνιστικότητα εξαρτάται από το να παραμένει κανείς σχετικός και χρήσιμος για τον κόσμο και όχι από την επιδίωξη της αυτάρκειας.

Και όπως παρατήρησε η Hanan Mansour Ahli γενική διευθύντρια Επιτροπής Ανταγωνισμού των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων {ΗΑΕ} «Η ανταγωνιστικότητα δεν είναι κάτι που διαχειριζόμαστε μία φορά το χρόνο, αλλά κάτι που διαχειριζόμαστε συνεχώς».

Το ίδιο θέμα αναδύθηκε και στις συζητήσεις σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη. Για τις χώρες εκτός του ομίλου υπερδυνάμεων της Τεχνητής Νοημοσύνης, το ερώτημα δεν είναι αν μπορούν να ανταποκριθούν στις μεγαλύτερες επενδύσεις σε υπολογιστική ισχύ, αλλά πόσο αποτελεσματικά μπορούν να εφαρμόσουν την Τεχνητή Νοημοσύνη στις δικές τους οικονομίες.

Μια ομάδα συζήτησης σχετικά με το κατά πόσον οι χώρες εκτός των υπερδυνάμεων της Τεχνητής Νοημοσύνης μπορούν να παραμείνουν ανταγωνιστικές, συμφώνησε σε ένα σημείο: η κούρσα δεν αφορά πρωτίστως το μέγεθος του μοντέλου ή τον αριθμό των GPU.

Ο Υπουργός των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ) Omar Sultan ΑΙ Olama, υποστήριξε ότι αυτό που έχει σημασία είναι η διάδοση και η χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης σε ολόκληρη την κοινωνία. «…Η κούρσα σήμερα δεν είναι αγώνας που ανταμείβει το μέγεθος του μοντέλου σας ή ανταμείβει την ποσότητα των GPU που έχετε, αλλά αφορά τη διάδοση της Τεχνητής Νοημοσύνης στην κοινωνία…».

Το συμπέρασμα, σύμφωνα με τους συμμετέχοντες, είναι ότι οι χώρες θα επιτύχουν βασιζόμενες στα δικά τους δυνατά σημεία αντί να προσπαθούν να αναπαράγουν τις στρατηγικές των υπερδυνάμεων της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Δίνοντας όμως περισσότερο εύρος στον προβληματισμό, η ομάδα για τις δεξιότητες τόνισε ότι η ανθρώπινη κρίση, όχι ο αυτοματισμός, παραμένει ο παράγοντας διαφοροποίησης και ότι η ευχέρεια στην Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) γίνεται γρήγορα ένα σημαντικό κριτήριο για την πρόοδο. «…Η ΤΝ θα μεταμορφώσει την εργασία, αλλά οι άνθρωποι είναι αυτοί που θα μετατρέψουν την ΤΝ σε αξία…», δήλωσε η Veronique Rodoni της Akkodis, του Ομίλου Adecco.

Η πραγματική πρόκληση, όπως συμφώνησαν οι ομιλητές από τις UBS, Helvetia και Swiss Re, δεν είναι η πρόσβαση σε εργαλεία Τεχνητής Νοημοσύνης, αλλά η διασφάλιση της αποτελεσματικής χρήσης τους. Ο Stefan Seiler της UBS συνέκρινε την Τεχνητή Νοημοσύνη με το Excel – ευρέως διαθέσιμο αλλά άνισα υιοθετημένο-και ζήτησε πιο δημιουργικές προσεγγίσεις στη μάθηση, συμπεριλαμβανομένης της παιχνιδοποίησης.

Η Esther Roman της Helvetia υποστήριξε ότι οι παραδοσιακές περιγραφές θέσεων εργασίας και οι επαγγελματικές πορείες έχουν ήδη αρχίσει να καταρρέουν καθώς οι οργανισμοί προσαρμόζονται σε νέους τρόπους εργασίας. Καθώς η Τεχνητή Νοημοσύνη αναδιαμορφώνει την εργασία, οι οργανισμοί θα πρέπει να προσλαμβάνουν για να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες και να επενδύσουν στη συνεχή μάθηση, διασφαλίζοντας ότι οι εργαζόμενοι διαθέτουν τόσο τις τεχνικές δεξιότητες για να χρησιμοποιούν την Τεχνητή Νοημοσύνη όσο και την κρίση για να την χρησιμοποιούν σωστά.

Θα χρειαστούν επίσης ισχυρότερες συνεργασίες μεταξύ της βιομηχανίας και της εκπαίδευσης για την ευθυγράμμιση της ανάπτυξης ταλέντων με τις μελλοντικές ανάγκες του εργατικού δυναμικού.

Ζητήματα ανάπτυξης και εκτέλεσης κυριάρχησαν επίσης στις συζητήσεις σχετικά με το οικονομικό μέλλον της Ευρώπης. Ο πρώην Γάλλος υπουργός Οικονομικών, Μπρουνό Λεμερ, προειδοποίησε ότι η Ευρώπη κινδυνεύει να χάσει την επανάσταση της Τεχνητής Νοημοσύνης, όπως ακριβώς έχασε και τμήματα της ψηφιακής επανάστασης, επισημαίνοντας τη μείωση της ανάπτυξης, της παραγωγικότητας και της τεχνολογικής πρωτοπορίας. Ωστόσο, η πρόκληση της Ευρώπης, υποστήριξε, δεν είναι η έλλειψη κεφαλαίου, ταλέντου ή βιομηχανικής ικανότητας. Είναι ο κατακερματισμός.

«…Δεν είμαστε ενωμένοι, είμαστε διχασμένοι», είπε, ζητώντας ταχύτερη πρόοδο προς μια ένωση κεφαλαιαγορών, ξεκινώντας με έναν μικρότερο συνασπισμό πρόθυμων κρατών…».

Άλλοι ομιλητές επανέλαβαν το ίδιο σημείο. Η Marni McManus της Citi υποστήριξε ότι η Ευρώπη θα πρέπει να επικεντρωθεί λιγότερο στην αντιγραφή των Ηνωμένων Πολιτειών και περισσότερο στην πιο αποτελεσματική αξιοποίηση των υφιστάμενων κεφαλαίων, ιδίως των συνταξιοδοτικών ταμείων.

Το ευρύτερο δίδαγμα, όπως εκτίμησαν οι ομιλητές, είναι ότι η ανταγωνιστικότητα εξαρτάται όλο και περισσότερο από την εύρεση πλεονεκτημάτων πέρα από το μέγεθος και μόνο.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.

Το άρθρο Πώς η Σιγκαπούρη έγινε ξανά Νο 1 στην ανταγωνιστικότητα… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Οι σύμμαχοι των ΗΠΑ θα είναι πολύ προβληματισμένοι. Ακόμα περισσότερο δε οι χώρες του Κόλπου που είχαν εμπιστευτεί στην αμερικανική υπερδύναμη την προστασία τους. Σήμερα θα κάνουν τον απολογισμό του κόστους της τελευταίας;

Μήπως παρόμοιους υπολογισμούς θα πρέπει να κάνουν και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι της Αμερικής, ιδιαίτερα δε ορισμένοι που σκέπτονται να υπογράψουν και ειδικές συμφωνίες μαζί της;

Οι ζημίες των Αραβικών Εμιράτων από την αμυντική συμμαχία τους με τις ΗΠΑ είναι μια καλή υπόθεση εργασίας. Το ίδιο δε ισχύει και για τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, ο οποίος αφού έπεισε τον πρόεδρο Ντόναλντ Τράμπ να επιτεθεί μαζί του στο Ιράν, τώρα καλό θα ήταν να μας πει τι ακριβώς αποκομίζει από αυτή την μεγαλεπήβολη ιδέα του;

Αντιμέτωπες με το Ιράν, η χώρα με το πιο απεχθές καθεστώς στον κόσμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες επέδειξαν τα όρια της στρατιωτικής τους ισχύος. Ο Ντόναλντ Τράμπ, είχε υποσχεθεί, για όσους έχουν καλή μνήμη, «άνευ όρων παράδοση» του ιρανικού καθεστώτος.

Ακόμα, ο Αμερικανός πρόεδρος, επέτρεψε στον εαυτό του να πειστεί ότι μπορούσε να θέσει τέλος στην ιρανική απειλή. Ανέπτυξε μια «αρμάδα» για να αναγκάσει τον αντίπαλο του να συνθηκολογήσει, υποστηριζόμενος από τον ισραηλινό στρατό, έναν από τους πιο αποτελεσματικούς στον κόσμο.

Αλλά μετά από εκατό ημέρες συγκρούσεων και επίπονων διαπραγματεύσεων, το καθεστώς της Τεχεράνης παραμένει στην εξουσία, ο έλεγχος του στο Στενό του Ορμούζ εξακολουθεί να διεκδικείται, οι στρατιωτικές του δυνατότητες – βαλλιστικοί πύραυλοι και μη επανδρωμένα αεροσκάφη – εξακολουθούν να επαρκούν,  και η αποσυναρμολόγηση των πυρηνικών του φιλοδοξιών δεν έχει ακόμη πάρει τέλος. «….Όποιες και αν είναι οι απώλειες, το ιρανικό καθεστώς, επειδή αντιστάθηκε, μπορεί να διεκδικήσει τη νίκη….», παρατηρεί μια γαλλική στρατιωτική πηγή. «…Η ιστορία θα κρίνει την τελική συμφωνία…» αναστενάζει ένας άλλος υψηλόβαθμος αξιωματικός, τονίζοντας τις αμερικάνικες παραχωρήσεις. «…Το Ιράν έπαιξε τα χαρτιά του πολύ καλά…», προσθέτει.

Στα χαρτιά, η μάχη υποτίθεται ότι θα ήταν άνιση. Παρόλο που το Ιράν ήταν ένας ισχυρός στρατιωτικός παράγοντας, οι δυνατότητές του δεν ήταν ούτε κατά διάνοια κοντά σε αυτές των Ηνωμένων Πολιτειών. Η χώρα δεν διέθετε μια δύναμη μαχητικών αεροσκαφών ικανή να ανταγωνιστεί τους αντιπάλους της. Τα τελευταία χρόνια, η Τεχεράνη είχε προσπαθήσει να αντισταθμίσει αυτή την αδυναμία αναπτύσσοντας ένα πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων ικανό να πλήξει στόχους σε απόσταση έως και 2.500 χιλιομέτρων. Το Ισραήλ βρισκόταν σε εμβέλεια επίθεσης, όπως και η νότια και ανατολική Ευρώπη, και οι αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή.

Μέχρι το 2028, τα ιρανικά αποθέματα θα μπορούσαν να έχουν φτάσει τους 10.000 πυραύλους, σύμφωνα με αξιολόγηση του Γαλλικού Ινστιτούτου Μελέτης του Πολέμου. Η Τεχεράνη θα μπορούσε επίσης να βασιστεί στους περιφερειακούς πληρεξούσιούς της: τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο, τους Χούθι στην Υεμένη και τις σιιτικές πολιτοφυλακές για να επεκτείνει τη σύγκρουση σε περιφερειακό επίπεδο. Τέλος, το καθεστώς είχε αναπτύξει δυνατότητες υβριδικού πολέμου, όπως κυβερνοεπιχειρήσεις, για να διεξάγει εκστρατείες αποσταθεροποίησης.

Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, το Ιράν διεξήγαγε επίσης μια ευρεία επιχείρηση επιρροής. Βίντεο με φιγούρες Lego προβλήθηκαν εκατομμύρια φορές, παίζοντας έντονα με το συναίσθημα και το χιούμορ. Αλλά μετέδιδαν επίσης στοχευμένα και συντονισμένα μηνύματα που στόχευαν στην δυσφήμιση των Ηνωμένων Πολιτειών.

Όταν εξαπέλυσαν την επίθεσή τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες υποτίμησαν τον αντίπαλό τους. Υπερεκτίμησαν τις δυνατότητες ενός καθαρά αεροπορικού πολέμου. «…Ένας πόλεμος κερδίζεται στο έδαφος…», μας υπενθυμίζει Έλληνας στρατηγός ε.α. Αλλά μια χερσαία επιχείρηση, για παράδειγμα για την κατάληψη του νησιού Kharg ή την προσπάθεια κατάσχεσης αποθεμάτων ουρανίου, θα απαιτούσε δυσανάλογους πόρους. Η αμερικανική ανώτατη διοίκηση παρεμποδίστηκε επίσης από την έλλειψη στρατιωτικά προσβάσιμων στόχων. «…Ο Τραμπ είχε μεθύσει από την επιτυχία του στη Βενεζουέλα….», τονίζει το ίδιο πρόσωπο. Ωστόσο, η επιχείρηση απαγωγής του Προέδρου Maduro δεν ήταν παρεμφερής επιχείρηση.

«…..Η ισραηλινο-αμερικανική στρατιωτική εκστρατεία βασίστηκε στην πλήρη αεροπορική υπεροχή στο Ιράν και σε μια απαράμιλλη ικανότητα κρούσης. Κινητοποίησε τον πιο προηγμένο εξοπλισμό, όπως stealth μαχητικά F-35, stealth βομβαρδιστικά Β-2, αναχαιτιστικά μεγάλου υψομέτρου THAAD και πυραύλους εδάφους PrSM. Αφού εξουδετέρωσε τις εχθρικές αεράμυνες, η αεροπορία κατέστρεψε το ιρανικό ναυτικό, εξουδετέρωσε τα οχήματα εκτόξευσης, στόχευσε θέσεις διοίκησης και μάλιστα αποκεφάλισε το καθεστώς. Η αμερικανική στόχευση τροφοδοτήθηκε από έναν πλούτο πληροφοριών που αναλύθηκαν από αλγόριθμους τεχνητής νοημοσύνης. Περίπου 13.000 στόχοι εντοπίστηκαν και χτυπήθηκαν. Οι υλικές απώλειες ήταν τεράστιες. Οικονομικά, το Ιράν είναι γονατισμένο….», γράφει ο Νικολά Μπορότι στη Firago.

Αλλά το καθεστώς είχε προετοιμαστεί για τη σύγκρουση θάβοντας αποθήκες πυρομαχικών, αποκεντρώνοντας την επιχειρησιακή του διοίκηση για να το κάνει ανθεκτικό, και διαφοροποιώντας τον οπλισμό του με μη επανδρωμένα αεροσκάφη τύπου Shahed για να κάνει το κόστος του πολέμου ασύμμετρο. Χάρη στους κινητούς  εκτοξευτές και ένα μεγάλο οπλοστάσιο όπλων χαμηλού κόστους, ο ιρανικός στρατός κατάφερε να «αντιστοιχήσει» στην αμερικανική ισχύ, παρατήρησε ένας Γάλλος αξιωματικός. Επέδειξε ικανότητα στόχευσης, αναμφίβολα ενισχυμένη από εξωτερική υποστήριξη, ικανή να πλήξει στόχους υψηλής αξίας. Το Ιράν στόχευσε κρίσιμες υποδομές στις χώρες του Κόλπου. Κατάφερε να αναχαιτίσει αμερικανικά συστήματα ραντάρ. Οι συνέπειες του πολέμου ήταν περιορισμένες για τον αμερικανικό στρατό. Αλλά γίνονταν αφόρητες για τους εταίρους του.

Αν και δεν απειλούνταν πραγματικά, παρά κάποιες υλικές απώλειες, οι Ηνωμένες Πολιτείες έπρεπε να λάβουν υπόψη την απειλή που αποτελούσαν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη για τα κράτη της περιοχής, τα οποία δεν ήταν κατάλληλα προετοιμασμένα να αντέξουν μια κλιμακούμενη σύγκρουση. Η διαταραχή της κυκλοφορίας στο Στενό του Ορμούζ ήταν επίσης μη βιώσιμη για την παγκόσμια οικονομία μακροπρόθεσμα. «….Ο αποκλεισμός του στενού ήταν, ωστόσο, προβλέψιμος….», σχολίασε ένας Γάλλος αξιωματικός.

Η στρατιωτική ικανότητα δεν περιορίζεται στην ισχύ πυρός. Σε διάστημα τριών μηνών, και για να πραγματοποιήσει μαζικές επιθέσεις, ο αμερικανικός στρατός χρησιμοποίησε τα αποθέματά του, καταναλώνοντας, για παράδειγμα, το ένα τρίτο των αποθεμάτων Tomahawk και τους μισούς από τους πυραύλους Patriot, ενώ οι τρέχοντες ρυθμοί βιομηχανικής παραγωγής δεν θα επιτρέψουν την αναπλήρωση για αρκετούς μήνες, αν όχι χρόνια. Πέρα από το κόστος αυτών των πυρομαχικών (2,5 εκατομμύρια δολάρια το καθένα για τους Tomahawk, 4 εκατομμύρια δολάρια για τους Patriot), ο αμερικανικός στρατός φέρεται να έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την κατάσταση των αποθεμάτων του. Η προοπτική μιας πιθανής αντιπαράθεσης σε ένα άλλο, πολύ υψηλότερης προτεραιότητας θέατρο – εναντίον της Κίνας – ανάγκασε τον στρατό να τερματίσει μια επιχείρηση χωρίς να έχει τέλος. Αντίθετα, το Ιράν επέδειξε ανθεκτικότητα απέναντι σε μια υπαρξιακή απειλή.  Έδωσε την εντύπωση ότι ήταν ικανό να διατηρήσει την επιχείρηση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό τον Ντόναλντ Τραμπ δεν είχαν τέτοιο χρόνο.

Ας μελετήσουν καλά την περίπτωση, οι επαΐοντες στην Ευρώπη.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο ΗΠΑ: Μια υπερδύναμη που χάνει πολέμους… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Σίγουρα, οι 100 μεγαλύτερες πετρελαϊκές εταιρείες στον κόσμο ήδη κάθονται πάνω σε 90 δις. δολλάρια έκτακτα κέρδη, απότοκα ενός πολέμου που ο Αμερικανός πρόεδρος είχε δηλώσει ότι θα τελειώσει σε μια εβδομάδα. Περί αυτού τον είχαν διαβεβαιώσει οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες, αλλά και ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπεντζαμίν Νετανιάχου.

Αυτό όχι μόνον δεν συνέβη, αλλά σήμερα γίνεται προσπάθεια να συσκοτιστεί μια ακόμη αμερικανική πολεμική αποτυχία.

Μια αποτυχία όμως, εξόχως αποδοτική για συγκεκριμένες εταιρείες και συγκεκριμένα πρόσωπα, που έκλεισαν το στενό του Ορμούζ και τώρα προσπαθούν να το ξανανοίξουν με όρους χειρότερους από αυτούς που ίσχυαν όταν ήταν ανοικτό. Τεράστια «επιτυχία» για το δίδυμο Τραμπ – Νετανιάχου που σήμερα ανταλλάσσουν τηλεφωνικά τα γνωστά «γαλλικά»…..

Μέσα σε αυτό το τοπίο, γεγονός είναι ότι ο κόσμος δεν θα βγει αλώβητος από τις πολεμικές επιχειρήσεις των τελευταίων μηνών στη Μέση Ανατολή.

Μπορεί μετά από τις τελευταίες ηλεκτρονικές υπογραφές ίειρηνευτικής συμφωνίας η τιμή του βαρελιού αργού Brent να έπεσε κάτω από το όριο των 80 δολαρίων, πλην όμως η εξέλιξη αυτή από μόνη της δεν λέει πολλά. Διότι θα χρειαστεί χρόνος μέχρι η θαλάσσια κυκλοφορία στο στενό να επιστρέψει στο προπολεμικό της επίπεδο, προειδοποιούν οι ειδικοί της Oxford Economics σε σημείωμα τους. Εκτός από τις διακοπές που επηρέασαν τη μεταφορά βαρελιών, αρκετές υποδομές πετρελαίου και φυσικού αερίου υπέστησαν σοβαρές ζημιές στην περιοχή του Κόλπου. Ένα παράδειγμα είναι η μονάδα LNG RAMS Laffan στο Κατάρ, η οποία μετά τα πλήγματα που δέχτηκε, για να επαναλειτουργήσει όπως πριν, θα απαιτηθούν κάποια  χρόνια. Πέραν αυτών των πτυχών,«….η σύγκρουση θα πρέπει να ωθήσει τις κυβερνήσεις και τις εταιρείες να δημιουργήσουν αυξημένα στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου για να προστατευτούν από κραδασμούς….», δήλωσε ο Julien Marcilly, επικεφαλής οικονομολόγος της Global Sovereign Advisory. Ως αποτέλεσμα, «οι ενεργειακές εντάσεις θα μπορούσαν να παγιωθούν καθώς η προσφορά θα δυσκολευτεί να επιστρέψει στο προ κρίσης επίπεδο λόγω ζημιών στις εγκαταστάσεις παραγωγής, ενώ η ζήτηση θα τονωθεί από αυτή την ανάγκη αποθήκευσης».

Οι εντάσεις για άλλες πρώτες ύλες – όπως το αλουμίνιο ή το θείο – έχουν προκαλέσει αλυσιδωτές επιπτώσεις. «Ορισμένες βιομηχανίες αναγκάστηκαν να προσαρμόσουν σημαντικά την παραγωγή τους ενόψει της αύξησης των τιμών των εισροών», λέει ο Ruben Nizard, οικονομολόγος της γαλλικής Coface. Ακόμα κι αν πέσουν οι τιμές, η επανεκκίνηση των βιομηχανικών μονάδων μπορεί να πάρει χρόνο, λόγω τεχνικών και υλικοτεχνικών περιορισμών».

Για παράδειγμα, η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία δεν βρίσκεται σε καλή κατάσταση και το γεγονός αυτό δεν αφήνει ανεπηρέαστη την ευρωπαϊκή οικονομία «….Υπό αυτή την έννοια θα πρέπει να δει κανείς ποιες θα είναι οι αρνητικές επιπτώσεις του πολέμου ΗΠΑ – Ιράν – Ισραήλ και σε χώρες με υψηλό τουρισμό, όπως η Ελλάδα….», τονίζει ο κ.Υβ Ντορσέ, Βέλγος σύμβουλος επιχειρήσεων με γνώση της τουριστικής αγοράς.

Μια άλλη πηγή ανησυχίας είναι ότι η τρίμηνη και πλέον κρίση του Ορμούζ – ένα προηγουμένως αδιανόητο σενάριο – έχει δημιουργήσει ένα επικίνδυνο προηγούμενο για την εργαλειοποίηση στρατηγικών σημείων διέλευσης. «Η αντίληψη του κινδύνου στην περιοχή του Κόλπου έχει αλλάξει μόνιμα», σημειώνει ο Julien Marcilly. Απαιτούνται περαιτέρω επενδύσεις για την επισκευή κατεστραμμένων εγκαταστάσεων και για την κατασκευή μεταφορών που αποφεύγουν τα Στενά. Οι ασφαλιστικές εταιρείες θα μπορούσαν τώρα να χρεώνουν υψηλότερα ασφάλιστρα κινδύνου για τα περάσματα πλοίων από το Στενό». Στο έδαφος, οι διάφοροι οικονομικοί παίκτες προσαρμόζονται στη νέα κατάσταση: η πλοιοκτήτρια MSC ανακοίνωσε στις αρχές Μαΐου μια νέα σύνδεση μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής, εν μέρει με φορτηγά, ενώ η Adnoc των Εμιράτων σχεδιάζει να διπλασιάσει τη χωρητικότητα του αγωγού της παρακάμπτοντας τα στενά του Ορμούζ έως το 2027.

Σημαντικές θα είναι οι επιπτώσεις του πολεμικού για τη ΝΑ Ασία, μια περιοχή που τροφοδοτεί με ανάπτυξη την παγκόσμια οικονομία και στηρίζει με τον τρόπο αυτό μεγάλο μέρος και της ευρωπαϊκής οικονομικής ανάπτυξης.

«…..Για τη Νοτιοανατολική Ασία, είναι καιρός να σκεφτούμε την ενεργειακή της ασφάλεια. Εξαρτώμενη από τις εισαγωγές από τη Μέση Ανατολή, η περιοχή έχει πληγεί σκληρά από την κρίση. Οι Φιλιππίνες έχουν εισαγάγει μια τετραήμερη εβδομάδα σε ορισμένες κυβερνητικές υπηρεσίες και κρατικές επιχειρήσεις, ενώ η τηλεργασία για τους δημόσιους υπαλλήλους έχει ενθαρρυνθεί στην Ταϊλάνδη και το Βιετνάμ….», υποστηρίζουν στελέχη της Διεθνούς Επιτροπής Ενέργειας και τονίζουν γιατί πρέπει να αποφευχθεί μια νέα κρίση.

Και από την άποψη αυτή, η τελευταία απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) να αυξήσει τα βασικά της επιτροπής κατά 25 μονάδες βάσης, είναι φάρμακο με πικρή γεύση.

Αυτό το έχει υπόψη του ο άνθρωπος που θέλει να ξανακάνει «μεγάλη» την Αμερική;

Το άρθρο ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ήταν 6:29΄ το πρωί του Σαββάτου 7 Οκτωβρίου 2023, όταν με αφετηρία τη Λωρίδα της Γάζας, ένας καταιγισμός 5.000 βλημάτων έπεσε πάνω στο Ισραήλ. Εκτοξευμένα από τη Χαμάς, την οργάνωση που από το 2006 με το έτσι θέλω κυβερνούσε τους Παλαιστίνιους της Γάζας. Τα βλήματα αυτά, σηματοδότησαν την έναρξη της τρομοκρατικής επίθεσης που ονομάστηκε «Κατακλυσμός του Αλ-Άκσα» (Al-Aqsa Flood). Το παλαιστινιακό ισλαμιστικό κίνημα έδωσε στην επιχείρηση αυτό το όνομα προς τιμήν του τρίτου ιερότερου τόπου του Ισλάμ, του Τεμένους Αλ-Ακσα στην Ιερουσαλήμ.

Την ίδια στιγμή, «μαχητές» της Χαμάς, οπλισμένοι αρχικά με εκρηκτικά και στη συνέχεια με μπουλντόζες, επιτέθηκαν στα σύνορα ανάμεσα στη Λωρίδα της Γάζας και το Ισραήλ. Ένοπλοι που επέβαιναν σε μοτοσικλέτες ή βαν εκμεταλλεύτηκαν τα ρήγματα στα σύνορα για να εισβάλουν σε κοντινούς στόχους, σε απόσταση περίπου 30 λεπτών. Υποστηρίχθηκαν από κομάντο οργανωμένου τρομοκρατών που δρούσαν δια θαλάσσης, με μηχανοκίνητες βάρκες, αλλά και από αέρος, με αλεξίπτωτα κινητήρα (παραμοτέρ).

Η έκταση και η αγριότητα της επίθεσης μεταφράστηκαν στη σφαγή 1.200 νέων Ισραηλινών που συμμετείχαν σε μια γιορτή και σε 250 ομήρους.

Σοκαρισμένη, η διεθνής κοινή γνώμη προσπαθούσε να καταλάβει τι είχε συμβεί και για ποιο λόγο. Ποια κίνητρα είχε άραγε η ελεγχόμενη από το Ιράν τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς, να προκαλέσει το Ισραήλ; Ήταν σύμφωνη με την επιχείρηση αυτή η ιρανική εξουσία και αν ναι για ποιους λόγους; Στις πάντα καλά ενημερωμένες και δικτυωμένες μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ πως ξέφυγε μια επίθεση στη χώρα τους, η οποία σίγουρα δεν μελετήθηκε και προετοιμάστηκε σε λίγα 24ωρα; Τελικά δε, ποιοι θα ωφεληθούν και ποιοι θα ζημιωθούν από μια πολεμική και προκλητική πράξη στον ευαίσθητο και επικίνδυνο χώρο της Μέσης Ανατολικής;

Άλλα κρίσιμα ερωτήματα είναι πρώτον γιατί το Ισραήλ απάντησε στη βίαιη επίθεση με εξίσου πρωτοφανή βιαιότητα που είχε πάνω από 50.000 νεκρούς στη Λωρίδα της Γάζας; Επίσης, πόσο έγκυρη είναι η εκτίμηση ότι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπετζαμιν Νετανιάχου, ενώ γνώριζε για μια επίθεση των τρομοκρατών της Χαμάς άφησε τα γεγονότα να εξελιχθούν γιατί ήθελε να εξυπηρετήσει άλλους ανομολόγητους στόχους του.

Σήμερα το ερώτημα αυτό έρχεται όλο και πιο έντονα στο προσκήνιο, όταν βλέπει κανείς την προσπάθεια Νετανιάχου να υπονομεύσει κάθε ειρηνευτική συμφωνία σε έναν πόλεμο στον οποίο ο ίδιος συμπαρέσυρε και τον Αμερικανό πρόεδρος Τράμπ. Γίνεται όλο και πιο ορατό ότι οι Ισραηλινοί παρέσυραν τις ΗΠΑ σε πόλεμο με το Ιράν στη βάση κακών εκτιμήσεων και υπεραισιόδοξων πληροφοριών για την έκβαση της όλης επιχείρησης.

Όλα αυτά διαψεύστηκαν και το κόστος της διάψευσης το πληρώνει η παγκόσμια οικονομία με εξαίρεση κάποιους χρυσοδάκτυλους.

Αυτούς που παρουσιάζουμε παρακάτω:  

Όλα δείχνουν ότι από τη βάρβαρη επιχείρηση της Χαμάς την 7^η Οκτωβρίου 2023, οι μεγάλοι κερδισμένοι είναι οι 100 μεγαλύτερες εταιρείες πετρελαίου στον κόσμο, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπεντζαμίν Νετανιάχου, οι επενδυτικές εταιρείες του προέδρου Τράμπ, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, το ισλαμικό καθεστώς του Ιράν και το φανατικό Ισλάμ, το οποίο με χαρά βλέπει την διεθνή εικόνα του Ισραήλ να αποδυναμώνεται μετά την σκληρή επέμβαση του στη Λωρίδα της Γάζας.

Πληροφορίες μας λένε επίσης ότι ενισχυμένη βγαίνει και η μαφιόζικη πτέρυγα της Χαμάς, η οποία ασχολείται με το εμπόριο ναρκωτικών και όπλων. Εκτιμήσεις της Ιντερπόλ λένε ότι η πτέρυγα αυτή που συνεργάζεται και με την τουρκική μαφία, έχει πλούτο άνω των 1.200 εκατομμυρίων δολλαρίων και ισχυρές αρθρώσεις στη Δυτική Ευρώπη.

Κατά τα λοιπά, ενώ η Ευρώπη είναι ο χαμένος του πολέμου, το χρήμα ρέει άφθονο στις πετρελαϊκές εταιρείες και σε επενδυτές που «παίζουν» με τα διεθνή εμπορεύματα.

Με τις διεθνείς τιμές πετρελαίου σταθερές οι πάνω από 100 δολλάρια το βαρέλι, ο διευθυντής του Διεθνούς Ορφανισμού Ενέργειας Φατίχ Μπιρόλ, κάνει λόγο για «…..μεγαλύτερο σοκ που έχει ποτέ καταγραφεί στην παγκόσμια αγορά ενέργειας. Επίσης, οι 100 μεγαλύτερες εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου καταγράφουν κέρδη άνω των 30 εκατομμυρίων δολαρίων την ώρα, σύμφωνα με στοιχεία της εταιρείας συμβούλων ενέργειας Rystad Energy και της Global Witness, που αναφέρει η βρετανική «Γκάρντιαν».

Κατά διεθνείς εκτιμητές, για τους μήνες Μάρτιο, Απρίλιο και Μάϊο του 2026, τα κέρδη τους υπολογίζονται σε 70 δισεκατομμύρια δολάρια. Και εάν το αργό Brent παραμείνει περίπου στα πάνω από 100 δολάρια το βαρέλι για αρκετούς ακόμη μήνες, οι εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου θα μπορούσαν να αποκομίσουν έως και 260 δισεκατομμύρια δολάρια σε πρόσθετα κέρδη μέχρι το τέλος του έτους.

Μεταξύ των μεγάλων νικητών αυτής της αύξησης, η Aramco προηγείται. Από μόνη της, εάν συνεχιστεί η άνοδος των τιμών του πετρελαίου, η σαουδαραβική εταιρεία θα μπορούσε να δημιουργήσει 25,5 δισεκατομμύρια δολάρια πρόσθετα κέρδη από τον πόλεμο. Σε αυτό το ποσό πρέπει να προστεθούν τα κέρδη της από την κανονική δραστηριότητά της, τα οποία φτάνουν στα 250 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα, ή περίπου 91 δισεκατομμύρια ετησίως.

Σημειώνουμε επίσης ότι ενώ η Μόσχα εξακολουθεί να επηρεάζεται από το ευρωπαϊκό εμπάργκο στα καύσιμα της, τρεις από τις εταιρείες της – η Gazprom, η Rosneft και η Lukoil – αναμένεται να έχουν κέρδη 23,9 δισεκατομμυρίων δολαρίων από την ιρανική κρίση. To τελευταίο τρίμηνο, τα ημερήσια έσοδα μόνο από τις ρωσικές εξαγωγές πετρελαίου έφτασαν τα 1,8 δις δολάρια, σύμφωνα με το Κέντρο Έρευνας για την Ενέργεια και τον Καθαρό Αέρα.

Ακόμα, όπως, συμβαίνει συχνά κατά τη διάρκεια γεωπολιτικών κρίσεων, η άνοδος των τιμών ωφελεί επίσης τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Και ιδιώτες επενδυτές οι οποίοι όμως συνδέονται με τον κόσμο των υγρών καυσίμων και κρίσιμων διεθνών αγαθών.

Επίσης, φιλικές προς τον πρόεδρο Τράμπ επενδυτικές εταιρείες, εκτιμάται ότι το τελευταίο τρίμηνο αποκόμισαν περί τα 400 εκατ. δολλάρια υπεραξίες, μέρος των οποίων επενδύεται σε ακίνητα.

Θα πρέπει να τονίσουμε επίσης ότι με αφορμή τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, ο υπόδικος στη χώρα του πρωθυπουργός Μπ. Νετανιάχου, ανέβαλε τις παρουσίες του σε δίκη δέκα φορές και έπεται συνέχεια.

Τέλος, μέγας κερδισμένος παίκτης στη διεθνή σκακιέρα από την μεσοανατολική κρίση είναι η Κίνα, θέμα πάνω στο οποίο θα επανέλθουμε.

Το άρθρο ΟΙ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Από τότε που η Κίνα εφαρμόζει την τακτική ότι το χρώμα της γάτας δεν έχει σημασία αρκεί να πιάνει ποντίκια, η κινεζική βιομηχανία από 2% μερίδιο στην παγκόσμια αγορά το 2001, φέτος θα πλησιάσει το 17%. Αναμένεται δε σε 3 με 4 χρόνια να εκτοπίσει την Ευρώπη από την πρώτη θέση και να είναι η πρώτη εμπορική δύναμη στον κόσμο με ποσοστό περί το 20% του συνολικού εμπορίου αγαθών και υπηρεσιών.     

Η εξέλιξη αυτή θα είναι σίγουρα το καυτό θέμα του επόμενου G7 που διοργανώνει η Γαλλία στο Εβιάν από τις 15 έως τις 17 Ιουνίου. «….Η Κίνα πιέζει τη δυτική και κυρίως την ευρωπαϊκή βιομηχανία με αθέμιτο τρόπο και κάποιες χώρες πληρώνουν βαρύ τίμημα….», τονίζει ο Βέλγος οικονομολόγος Ραιημόν Ρενάρ, εξαγωγικός σύμβουλος σε μεγάλη βελγική βιομηχανία.

Από την άλλη πλευρά, διεθνείς αναλυτές εκτιμούν ότι η Κίνα θα εξάγει 10 εκατομμύρια αυτοκίνητα ετησίως μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Πέρυσι, ο όγκος των κινεζικών εξαγωγών αυξήθηκε δύο φορές ταχύτερα από το παγκόσμιο εμπόριο και αυτή η δυναμική ενισχύθηκε περαιτέρω το πρώτο τρίμηνο του 2026, με αύξηση 15%. Η Goldman Sachs αναφέρει ότι αυτό το κύμα θα μπορούσε να μειώσει τη γερμανική ανάπτυξη κατά 0,2 έως 0,3% ετησίως έως το 2029.

Μια άλλη έκθεση, αυτή της Ύπατης Αρμοστείας Στρατηγικής και Σχεδιασμού, επισημαίνει ότι ο κινεζικός ανταγωνισμός θα μπορούσε να απειλήσει έως και το 55% της ευρωπαϊκής μεταποιητικής παραγωγής μεσοπρόθεσμα – 35% στη Γαλλία, 70% στη Γερμανία. Η Ευρώπη μπορεί ακόμα να αντιδράσει, λέει ο Sander Tordoir, επικεφαλής οικονομολόγος στο Κέντρο Ευρωπαϊκής Μεταρρύθμισης. «…..Αλλά ο χρόνος τελειώνει. Και θα πρέπει να παίξει και άλλα χαρτιά, εκτός από τον νόμο για τον βιομηχανικό επιταχυντή, γιατί έχει ελαττώματα.…», προσθέτει.

Απαντώντας σε ερώτημα του γαλλικού «Εξπρές» ο Sander Tordoir, επισημαίνει ότι «…….οι κινεζικές εξαγωγές αυξάνονται εκ νέου πολύ έντονα. Αλλά οι εισαγωγές δεν ακολουθούν παρόμοια ανοδική πορεία. Σε όρους όγκου, έχουν αυξηθεί ελάχιστα τα τελευταία έξι χρόνια. Σε όρους αξίας, οι εισαγωγές μεταποίησης, συμπεριλαμβανομένων των εξαρτημάτων, έχουν μείνει στάσιμες εδώ και μια δεκαετία. Με εξαίρεση τους ημιαγωγούς, έχουν μειωθεί εντελώς. Η Κίνα απλά δεν μοιράζεται την εγχώρια αγορά της με τους εμπορικούς της εταίρους. Το αποτέλεσμα είναι σαφές: αύξηση άνω του 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων στις κινεζικές εξαγωγές χωρίς αποζημίωση για άλλες χώρες και πλεόνασμα βιομηχανικών προϊόντων περίπου 2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων – ποσό ισοδύναμο με το εθνικό εισόδημα της Ιταλίας!....». 

Πρόκειται για ένα σοκ που δεν έχει καμμιά σχέση με αντίστοιχες συνθήκες του 2001, επισημαίνει ο Sander Tordoir, υπογραμμίζοντας ότι η σημερινή κινεζική πίεση δεν μπορεί να διορθωθεί με τους συνήθεις μηχανισμούς. Θεωρητικά, μια οικονομία με τόσο τεράστια εμπορικά πλεονάσματα θα πρέπει να δει το νόμισμά της να ανατιμάται, γεγονός που θα αύξανε το κόστος των εξαγωγών και θα ενίσχυε τις εισαγωγές. Ωστόσο, αυτή η επανεξισορρόπηση δεν συμβαίνει: η κινεζική κεντρική τράπεζα και οι κρατικές τράπεζες παρεμβαίνουν μαζικά για να αποτρέψουν οποιαδήποτε ανατίμηση του γιουάν. Στην πραγματικότητα, το σοκ που βιώνουμε δεν είναι το αποτέλεσμα ενός φυσικού συγκριτικού πλεονεκτήματος, αλλά το αποτέλεσμα μαζικών και σκόπιμων στρεβλώσεων. Οι επιδοτήσεις υπολογίζονται στο 4,4% του κινεζικού ΑΕΠ σύμφωνα με το ΔΝΤ, ή σε περίπου 800 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.  Και οι αποταμιεύσεις των νοικοκυριών είναι δομικά πολύ υψηλές, γεγονός που συμπιέζει την κινεζική εγχώρια ζήτηση και αναγκάζει τις εταιρείες να εξάγουν με κάθε κόστος.

Αυτό το σοκ πλήττει τους ευρωπαίους κατασκευαστές ταυτόχρονα σε τρία μέτωπα. Πρώτον, βγαίνουν από την κινεζική αγορά, όπου η παραγωγή εγχώριων πρωταθλητών αντικαθιστά τις εισαγωγές. Δεύτερον, χάνουν μερίδιο αγοράς σε τρίτες χώρες όπου η Κίνα επιβάλλεται με φθηνότερα προϊόντα. Τέλος, αντιμετωπίζουν αυξανόμενο ανταγωνισμό στη δική τους εγχώρια αγορά. Αυτή η τριπλή πίεση είναι άνευ προηγουμένου. Δεν αφήνει καμία εναλλακτική αγορά ως διέξοδο. Οι συνέπειες υπερβαίνουν κατά πολύ το θέμα της ανταγωνιστικότητας της παγκόσμιας παραγωγής αυτοκινήτων, μηχανημάτων, καθαρών τεχνολογιών και ημιαγωγών στην Κίνα. Η Ευρώπη εκθέτει τον εαυτό της σε δομική εξάρτηση που το Πεκίνο μπορεί στη συνέχεια να χρησιμοποιήσει ως μέσο πίεσης. Οι κινεζικές αρχές ήδη εκβιάζουν για την προμήθεια σπάνιων γαιών. Μια Ευρώπη που εξαρτάται από την Κίνα για αυτές τις κρίσιμες βιομηχανικές εισροές, χάνει όχι μόνο την οικονομική της κυριαρχία, αλλά και την ικανότητά της να επανεξοπλίζεται! Μια άλλη δυσκολία είναι ότι η ταχεία παρακμή ολόκληρων βιομηχανικών τομέων δεν οδηγεί απαραίτητα στη «δημιουργική καταστροφή» του Σουμπέτερ – όπου νέες βιομηχανίες αντικαθιστούν τις παλιές. Χωρίς επαρκή προστασία για να δοθεί χρόνος στα βιομηχανικά οικοσυστήματα να ανασυνδυαστούν, η καθαρή και απλή αποβιομηχάνιση επικρατεί: τα εργοστάσια κλείνουν, οι δεξιότητες εξαφανίζονται και η βιομηχανία υψηλής παραγωγικότητας, η οποία υποτίθεται ότι θα κυριαρχήσει, δεν αναδύεται ποτέ. Η περίπτωση του γερμανικού ηλιακού τομέα, ο οποίος το 2010 εξαρτιόταν από εθνικά εξαρτήματα και ο οποίος τώρα προμηθεύεται κινεζικό εξοπλισμό, απεικονίζει με θεαματικό τρόπο αυτή τη δυναμική. Οι βιομηχανίες αυτοκινήτων και εργαλειομηχανών υποφέρουν επίσης από την πλήρη ισχύ της στρατηγικής κυριαρχίας της Κίνας και αύριο θα είναι η σειρά της αεροναυπηγικής!

Είναι σαφές λοιπόν ότι η βιομηχανία της Ευρώπης αντιμετωπίζει σοβαρές ανταγωνιστικές πιέσεις, οι οποίες μαζί με την γεωπολιτική αβεβαιότητα δημιουργούν επικίνδυνο  ολισθηρό περιβάλλον.

Το άρθρο ΑΠΕΙΛΙΤΙΚΗ Η ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΠΙΕΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Στα 100 χρόνια που πέρασαν από τότε που για πρώτη φορά εκδόθηκε ο «Οικονομικός Ταχυδρόμος», τα 45 τα πέρασα εργαζόμενος και συνεργαζόμενος με το περιοδικό αυτό. και σπεύδω να πω ότι αυτή η περίοδος είναι ότι καλύτερο αποκόμισα  στον μέχρι σήμερα βίο μου.

Ο δε δεσμός μου με τον ΟΤ ξεκίνησε πριν 63 χρόνια, ένα βράδυ του Αυγούστου 1963, όταν  ο δημοσιογράφος θείος μου Αντώνης Σαουσόπουλος, που ήταν στέλεχος στον Οργανισμό Λαμπράκη, με συνέστησε στον Αθανάσιο Κανελλόπουλο, διευθυντή τότε του ΟΤ και αρθρογράφου στο «Βήμα». Λέγοντάς του ότι προέρχομαι από τη δημοσιογραφική οικογένεια που εξέδιδε το «Νεολόγο Πατρών» στην Αχαΐα, ο  θείος  τόνισε ότι ομιλώ τρείς ξένες γλώσσες και είχα διετή φοίτηση σε οικονομικό πανεπιστήμιο του Βελγίου.

Ο Αθ. Κανελλόπουλος τον  άκουσε προσεκτικά και στη συνέχεια με ένα μάλλον περιπαικτικό στυλ, μου έδειξε τρεις τόμους της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας και μου είπε «δες αν από τα νούμερα που έχουν μπορείς να βγάλεις δύο – τρία κομμάτια».  

Από τους αριθμούς αυτούς, έβγαλα ύστερα από μία εβδομάδα έβγαλα επτά «κομμάτια», τα οποία ο Αθανάσιος Κανελλόπουλος ποτέ δεν διάβασε. Ήταν τότε υποψήφιος βουλευτής της Ένωσης Κέντρου στον Νομό Ηλείας και κύριο μέλημά του ήταν η εκλογή του. .

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η παρουσία μου στον τότε ΔΟΛ ήταν αβέβαιη, πλην όμως μου είχε δοθεί η ευκαιρία να γνωρίσω έγκριτους δημοσιογράφους της εποχής και σημαντικά πολιτικά πρόσωπα.

Το σκηνικό όμως αλλάζει τον Οκτώβριο του 1963, πρώτον με αφορμή τη νίκη της Ένωσης Κέντρου στις εκλογές και την επιστροφή στον ΟΤ του Γιάννη Μαρίνου από τις διακοπές του. Αρχισυντάκτης τότε του ΟΤ, ο Γ. Μαρίνος ήταν άνθρωπος πάνω στον οποίον στηριζόταν η εβδομαδιαία έκδοση του περιοδικού.   

Από την πρώτη στιγμή ο Γ. Μαρίνος εξετίμησε τη γλωσσομάθειά μου, αλλά και το «ψώνιο» μου με τη δημοσιογραφία, το οποίο ως φαίνεται διαρκεί ακόμα.

Στον OT πήγαινα τότε στις 10.00-11.00 το πρωί και δεν έφευγα πριν τις 12.00 τα μεσάνυχτα. Η συνεργασία με τον Γ.Μαρίνο ήταν πολύ καλή. Ο άνθρωπος ήταν δύσκολος, αλλά σωστός και δίκαιος.

Η δεύτερη Πέμπτη του Οκτωβρίου 1963 ήταν μια μεγάλη μέρα για μένα. Ο ΟΤ δημοσίευσε πρωτοσέλιδο άρθρο- ερευνά μου για τα αίτια των πτωχεύσεων στην Ελλάδα. Το άρθρο αυτό ήταν όντως πολύ τεκμηριωμένο και ενόχλησε τότε κάποιους τραπεζίτες, οι οποίοι και μετέφεραν τις παρατηρήσεις τους τόσο στον Γιάννη Μαρίνο, όσο και στον άμεσο βοηθό του Μανώλη Ρουκουνάκη. «Άστους να λένε», μού είπε ο τελευταίος και με ενθάρρυνε να συνεχίσω. Το ίδιο, πιο διπλωματικά, μού το έκανε γνωστό και ο Γ. Μαρίνος.

Ο  Νοέμβριος του 1963,υπήρξε ένας αποφασιστικός μήνας στην καρίερα μου.. Διότι ενώ ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε σχηματίσει κυβέρνηση χωρίς κοινοβουλευτική πλειοψηφία (148 βουλευτές), επισκέφθηκε την Ελλάδα ο Βέλγος αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Ρέϋ. Επωφελούμενος από το γεγονός ότι είχα σπουδάσει για δύο χρόνια στο Βέλγιο, έπεισα τον Ζαν Ρέϋ και δέχθηκε να μού δώσει αποκλειστική συνέντευξη, η οποία στη συνέχεια έγινε θέμα και σε άλλες εφημερίδες. Και έγινε θέμα διότι ο Ζαν Ρέϋ – που το 1967 έγινε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής – μού δήλωνε ότι η Κοινή Αγορά θα στήριζε την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου και θα συνέχιζε τις συνομιλίες για την σύνδεση της Ελλάδας με τα τότε ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Η συνέντευξη αυτή αμφισβητήθηκε από τον τότε δεξιό Τύπο, αλλά ο Ζαν Ρέϋ επιβεβαίωσε τα λεγόμενά του με επιστολή του προς τον πρόεδρο της ελληνικής κυβέρνησης

Η περίοδος εκείνη πάντως υπήρξε πολύτιμη για μένα δημοσιογραφικά και μού επέτρεψε να καταλάβω πολλές πτυχές της ελληνικής πολιτικής και οικονομικής ζωής. Είχα επίσης την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά πολιτικούς όπως οι Κων. Μητσοτάκης,  Μιχάλης Παπακωνσταντίνου,  Μανώλης Κοθρής,  Ηλίας Ηλιού,  Παν. Κανελλόπουλος,   και ο Κωστής Στεφανόπουλος.

Στα τέλη του 1964 με υποτροφία, επέστρεψα στο Βέλγιο για να τελειώσω στις σπουδές μου και, με αφορμή την «εθνοσωτήριο επανάσταση», παρέμεινα στην χώρα του Ρούμπενς  13 χρόνια. Όχι χωρίς να στέλνω συνεργασίες στον ΟΤ, πριν όμως την 21^η Απριλίου 1967.

Υπό αυτή την έννοια, μπορώ να πω ότι υπήρξα και ο πρώτος Έλληνας ανταποκριτής στις Βρυξέλλες, γεγονός που βοήθησε στη μετέπειτα δημοσιογραφική μου δραστηριότητα σε Βέλγιο και Γαλλία.

Μετά την επιστροφή μου στην Ελλάδα, αρχές του 1977, πριν τις εκλογές της χρονιάς εκείνης, επαναπροσελήφθην από τον Γιάννη Μαρίνο στον ΟΤ και μονιμοποιήθηκα  στο συντακτικό του δυναμικό την 1η Απριλίου 1978. Από τότε μέχρι την 1η Ιουλίου 2004, που το περιοδικό έπαυσε να εκδίδεται, έδωσα στον ΟΤ πνευματικά και επαγγελματικά τον καλύτερο εαυτό μου. Θεωρώ όμως ότι αποκόμισα και  συναρπαστικές εμπειρίες. 

Είχα έτσι την ευκαιρία να γνωρίσω και να συνομιλήσω με πολιτικά πρόσωπα που έγραψαν ιστορία, όπως οι Φρανσουά Μιπεράν, Φελίπε Γκονζάλες, Μάργκαρετ Θάτσερ, Σιμόν Πέρες, Γιάσερ Αραφάτ, Βάτσλαβ Χάβελ, Ζακ Ντελόρ, Χέλμουτ Κολ και  άλλοι. Συνομίλησα με κορυφαίους επιχειρηματίες, όπως οι Τζιάννι Ανιέλλι, Κάρλο ντι Μπενεντέπι, Κουρτ Νίκολιν, Μπερνάρ Αρνώ, Κορίν Μεντζελοπούλου, Ε. Ρότσιλντ, Ρίτσαρντ Μπράνσον, Φρέντυ Λαίηκερ και πολλούς άλλους. Πήρα συνεντεύξεις από 20 νομπελίστες οικονομολόγους και 10 γκουρού του μάνατζμεντ, όπως οι Πήτερ Ντράκερ, Φίλιπ Κότλερ, Τομ Πήτερς κ.α.

Όλα αυτά και άλλα πολλά αποτελούν για μένα μία πολύτιμη κληρονομιά, την οποία οφείλω αποκλειστικά στον ΟΤ, τον Γιάννη Μαρίνο και, βεβαίως, στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη. Όπως κληρονομιά είναι και οι αμέτρητες συνομιλίες μου με αντιφρονούντες των κομμουνιστικών καθεστώτων, οι περισσότερες από τις οποίες δημοσιεύθηκαν και προβλήθηκαν από  τον ΟΤ..

Θα πρέπει, από την άποψη αυτή, να πω ότι ο ΟΤ και ο διευθυντής του αρνήθηκαν πεισματικά να θεωρούν ως ανώτατο χρέος και αποστολή τους να είναι η εικόνα και η ομοίωση του κοινού τους. Αντιθέτως. ο ΟΤ συνέβαλε τα μέγιστα στην αυτοκαλλιέργεια και την πνευματική ενημέρωση  των αναγνωστών , με στόχο την ανύψωση της παραδόσεως του Τύπου. Αυτή υπήρξε και η μεγάλη συμβολή του ΟΤ στην ελληνική δημοσιογραφία.

Εύχομαι δε, η παράδοση αυτή να συνεχιστεί και στη ψηφιακή εποχή, στους κόλπους του Ομίλου Alterego.

Το άρθρο ΠΡΙΝ 63 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟΝ «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ»… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Στις προσεχείς εκλογές θα αναμετρηθούν κατά πάσα πιθανότητα ένας εν ενεργεία πρωθυπουργός και δυο πρώην, με τους  τελευταίους να μην έχουν δυνατότητα άμεσης ανόδου στην εξουσία. Συνεπώς η κάθοδός τους στην πολιτική αρένα υπαγορεύεται αυτή τη φορά από άλλες πολιτικές σκοπιμότητες, οι οποίες έχουν και διαρθρωτικούς κατά πάσαν πιθανότητα στόχους.

Ο κ.Αλέξης Τσίπρας και το νεοσύστατο κόμμα του φιλοδοξούν να κατακτήσουν τη δεύτερη θέση – πράγμα πολύ πιθανό – γεγονός που εκτιμούν ότι θα οδηγήσει σε διάλυση το ΠΑΣΟΚ, μέρος του οποίου θα πάει προς τον πολιτικό σχηματισμό του κ.Τσίπρα ενώ  ένα άλλο κομμάτι του θα απορροφηθεί από την μητσοτακική Ν.Δ., στην οποίαν ήδη πρώην επώνυμα στελέχη του «Κινήματος» παίζουν σημαντικό ρόλο, αμέσως και εμμέσως.

Κατά συνέπεια, ο κ.Τσίπρας ευελπιστεί ότι μετά τις προσεχείς εκλογές θα βρεθεί επικεφαλής ενός πολιτικού σχηματισμού σοσιαλδημοκρατικής υφής, ο οποίος θα έχει μια πολιτική δύναμη κυμαινόμενη από 20% έως 25% και η οποία σε μια τετραετία θα μπορέσει να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο. Για τον 53χρονο το 2027 Αλέξη Τσίπρα, η προοπτική αυτή είναι εξόχως ενθαρρυντική, δεδομένης επίσης της προηγούμενης πρωθυπουργικής του θητείας και των φιλικών δεσμών του με αμερικανικούς και ευρωπαϊκούς ηγετικούς κύκλους, του ευρύτερου σοσιαλδημοκρατικού χώρου.

 Κύκλοι της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας θεωρούν ότι ο πρώην πρωθυπουργός έχει θετικές δυνατότητες ανανέωσης του εγχώριου σοσιαλδημοκρατικού χώρου και της ανάδειξής του σε παράδειγμα προς μίμηση.

Σε κάθε περίπτωση αν το νεοϊδρυθέν ΕΛ.ΑΣ.  είναι δεύτερο κόμμα στις προσεχείς εκλογές, θα αποτελεί για τον κ.Τσίπρα σοβαρή νίκη, με ότι το γεγονός αυτό θα συνεπάγεται για τη συνέχεια.

Ο κ.Αντώνης Σαμαράς, αν τελικά κατέλθει στην εκλογική μάχη, πριν από όλα θέλει να πάρει μια ρεβάνς. Δεν θέλει να ξαναδεί πρωθυπουργό τον κ.Κυριάκο Μητσοτάκη και σε κάποιο βαθμό αυτό είναι κατανοητό, αν θεωρήσουμε ως άνευ ουσίας κακόβουλη ενέργεια τη διαγραφή του από τη ΝΔ, από τον νυν πρωθυπουργό.

Κατά τα λοιπά, σίγουρα η κάθοδος στις εκλογές ενός κόμματος Σαμαρά, θα «κόψει» από τη Ν.Δ. ένα επαρκές ποσοστό, ώστε η τελευταία ως πρώτο κόμμα στις εκλογές δύσκολα να μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας. Ακόμα και αν αποσπάσει ένα τμήμα από το ΠΑΣΟΚ.

Πέρα από την παρεμπόδιση της Ν.Δ. να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας, το κόμμα του κ.Αντώνη Σαμαρά, δεν θα πρέπει να έχει ευρύτερες προοπτικές, από αυτές μιας φωνής διαμαρτυρίας.   

Ένας υπό του κ.Αντ. Σαμαρά πολιτικός σχηματισμός θα «παίζει» με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, θα προσθέτει δόσεις αντιευρωπαϊσμού και κινδυνολογίας, ενώ θα ζητά ενίσχυση του κρατισμού και πολιτισμική αγνότητα της ελληνικής κοινωνίας.

Με δεδομένα αυτά που προηγούνται, ο κ.Κυριάκος Μητσοτάκης, μετά από δύο πρωθυπουργικές θητείες βρίσκεται σε φυσιολογική δύσκολη κατάσταση και σε περίπτωση μη ανανέωσης της θητείας του θα πρέπει να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει διεθνή καριέρα ή αν θα παραμείνει επικεφαλής της Ν.Δ.

Στην πρώτη περίπτωση οι προοπτικές του είναι πολύ καλές, αλλά δεν αφορούν το παρόν σημείωμα. Στην περίπτωση όμως που παραμείνει πρόεδρος της ΝΔ, σε ηλικία 58 ετών, θα έχει τη δυνατότητα και το χρόνο να δημιουργήσει ένα σύγχρονο φιλελεύθερο κόμμα, το οποίο θα ανταποκρινόταν στην ψηφιακή και υπερτεχνολογική εποχή μας πιο αποτελεσματικά σε κοινωνικές ανάγκες και τάσεις που απέχουν αισθητά από φαντασιώσεις του 19^ου και του 20^ου αιώνα.

Στην ουσία, αν οι αντίπαλοι του Κυρ. Μητσοτάκη, τον εμποδίσουν να επανέλθει στην εξουσία, δώρο του κάνουν. Του προσφέρουν χρόνο πολιτικής ανανέωσης, πράγμα δύσκολο μέσα στη σημερινή Ν.Δ.

Υπό τις παραπάνω συνθήκες, οι προσεχείς εκλογές θα είναι αυτές της αφετηρίας ανανέωσης της πολιτικής ζωής της χώρας, στην οποίαν ήδη γίνεται ορατή μια ουσιαστική αναδιάταξη του κομματικού συστήματος. Ένα κομματικό σύστημα εξάλλου, το οποίο από πλευράς δυνάμεων, είναι χωρισμένο σε δύο «στρατόπεδα»: αυτό της σταθερότητας – όπως θα έλεγε και ο Γιάννης Πρετεντέρης – και το έτερο της αστάθειας, μέρος του οποίου στις εκλογές ψηφίζει με κριτήρια ανεξερεύνητης ψυχολογικής συμπεριφοράς.        

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις το πρώτο τμήμα αντιπροσωπεύει ένα 40% των ψηφοφόρων και το υπόλοιπο ένα 60% περίπου. Ποια είναι η ουσιαστική διαφορά, σε κομματικό επίπεδο, μεταξύ των πιο πάνω δύο κόσμων; «…..Το ότι η Ν.Δ. μονοπωλεί το “κοινό σταθερότητα”….», γράφει στο «Βήμα της Κυριακής» ο Γιάννης Πρετεντέρης, τονίζοντας ότι «….το κοινό αστάθειας διεκδικούν όλα τα υπόλοιπα κόμματα.….».

Είναι προφανές ότι οι παραπάνω δύο κόσμοι θα αναμετρηθούν στις προσεχείς εκλογές και από το αποτέλεσμα τους θα φανεί αν η ελληνική κοινωνία έχει συλλάβει σε ποια εποχή ζούμε και σε ποιο βαθμό επιθυμεί να προσαρμοστεί σε αυτήν.

Το άρθρο ΠΡΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΝΑΚΑΤΑΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Οι ιστότοποι ΝΕΕΣ ΙΔΕΕΣ (Αθανάσιος Παπανδρόπουλος) και EUROPEAN BUSINESS REVIEW (Χρήστος Τρικούκης) σας προσκαλούν σε συζήτηση για την ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ την Τετάρτη 20 Μαϊου 2026 και ώρα 18:30, στην αίθουσα εκδηλώσεων της Εταιρείας ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΟΥ, οδός Εθνικής Αντιστάσεως 93, Νέο Ψυχικό.

ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ

Κεντρικός ομιλητής: Βασίλης Κοντογιαννόπουλος, πρώην Υπουργός
Σχολιαστές: Πέτρος Παραράς, Καθηγητής Συνταγματικού Δίκαιου, Επίτιμος Πρόεδρος ΣτΕ.
Λεωνίδας-Φοίβος Κόσκος: Δικηγόρος-Οικονομολόγος
Κώστας Χριστίδης: Νομικός-Οικονομολόγος

Συντονίζει ο Τάσος Παπαδόπουλος, Δημοσιογράφος

Το άρθρο ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου 

«Οι εταιρείες με τους πιο ρηξικέλευθους οικονομικούς διευθυντές και με μάνατζερ  έτοιμους να υιοθετήσουν νέες ιδέες, έχουν όλο και μεγαλύτερες ευκαιρίες επιτυχίας. Επιμένω όμως ότι στο επίπεδο αυτό ζωτικός είναι ο ρόλος του οικονομικού διευθυντή, πέρα από αυτόν του διευθύνοντος συμβούλου. Στη σημερινή αγορά, με την ανάπτυξη δύσκολο να έρθει, οι περισσότερες εταιρείες αναζητούν μανιωδώς νέες ιδέες. Και πολλοί Οικονομικοί Διευθυντές, οι οποίοι είναι εκπαιδευμένοι να ακολουθούν τους κανόνες και τους κανονισμούς και συχνά απαιτείται ρητά να μην είναι δημιουργικοί, αναρωτιούνται από πού να αρχίσουν.

Αν και οι ανατρεπτικοί καινοτόμοι – αυτοί που αναπτύσσουν και αλλάζουν τη βιομηχανία προϊόντων και υπηρεσιών – έχουν απίστευτες φυσικές ικανότητες καινοτομίας, γεγονός είναι ότι ο καθένας μπορεί να μάθει να είναι πιο καινοτόμος. Δεν έχει σημασία το εγγενές γνωστικό στιλ του», λέει ο Hal Gregersen καθηγητής του INSEAD και συγγραφέας του «Το DNA του Innovator», ένα βιβλίο που περιγράφει τα βασικά συστατικά της καινοτόμου σκέψης. Δεν γεννιούνται, γίνονται.

Οι πέντε δεξιότητες που μοιράζονται γνωστοί πρωτοπόροι και καινοτόμοι όπως ο Jeff Bezos της Amazon, είναι η διερώτηση, η παρατήρηση, η δικτύωση, ο πειραματισμός, και η συμμετοχή ενώ παράλληλα συνδέουν ιδέες από φαινομενικά άσχετες πηγές.

O Hal Gregersen, και οι συνεργάτες του Clayton Christensen και Jeff Dyer μελέτησαν περισσότερα από 5.000 διοικητικά στελέχη και αξιολόγησαν τις ικανότητές τους και τις επιλογές τους. Όρισαν έτσι τις παραπάνω ικανότητες ως πεδία που οι πλέον καινοτόμοι μοιράζονται.

Τα στελέχη των οικονομικών υπηρεσιών, από την άλλη πλευρά, τείνουν να είναι περισσότερο προσανατολισμένα στην παράδοση, σκοράροντας υψηλά σε πεδία όπως η οργάνωση, ο προγραμματισμός, η προσοχή στη λεπτομέρεια, και η εκτέλεση. Ενώ αυτά τα ταλέντα είναι εξαιρετικά πολύτιμα, οι CFO χρειάζονται επίσης ικανότητες ανακάλυψης. «Όταν ένας CFO κάθεται με τον υπεύθυνο μάρκετινγκ και τον διευθύνοντα σύμβουλο, είναι εκεί για να μιλήσει για χρηματοδότηση, αλλά αν αυτή είναι η μόνη γλώσσα που μιλάει, η επιρροή του μέσα στην ομάδα διοίκησης θα είναι αρκετά περιορισμένη»., τονίζει ο Hal Gregersen

Πώς, λοιπόν, μπορούν οι επικεφαλής των χρηματοδοτήσεων να εφαρμόσουν την καινοτόμο σκέψη σε ένα ρόλο στον οποίο η αποφυγή του κινδύνου και η ακρίβεια είναι τα ζητούμενα; Με συνειδητή και διαρκή προσπάθεια να αξιοποιήσουν τις δεξιότητες τους στην βελτίωση των διαδικασιών και στην επίλυση των προβλημάτων μέσα στο χρηματοδοτικό πεδίο λένε οι ειδικοί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα σε αυτή την κατεύθυνση είναι ένας CFO που εξετάζει μια σειρά προϊόντων και προσπαθεί να καθορίσει ποια στοιχεία θα πρέπει να εξαλειφθούν. Οι πρωτοπόροι CFO θα περάσουν κάποιες ώρες κατά τη διάρκεια ενός μήνα καταγράφοντας ερωτήσεις για διάφορα προϊόντα, επισκεπτόμενοι τα καταστήματα και παρατηρώντας πελάτες που αγοράζουν. Ακόμα κοιτάζοντας τα προϊόντα, και κάνοντας τις επαφές εκτός της εταιρείας για να συστήσουν τα προϊόντα, θα καθίσουν και θα επανεξετάσουν τα συμπεράσματά τους, θα «τρέξουν» τους αριθμούς, και θα παρουσιάσουν τις εισηγήσεις τους προς την υπόλοιπη ομάδα διοίκησης. Σε σύγκριση με έναν πιο παραδοσιακό CFO, ο οποίος πιθανότατα θα παραμείνει στο γραφείο, να αναλύσει τα δεδομένα που συλλέγονται από το προσωπικό του, και στη συνέχεια κάνει την παρουσίασή του, ποιος δείχνει να έχει την μεγαλύτερη στρατηγική αξία? Σίγουρα το στέλεχος που «ψάχνεται» και βλέπει λίγο πιο μακρυά.

Αν οι Οικονομικοί Διευθυντές επιθυμούν να δημιουργήσουν αξία για τους ρόλους τους, που πρέπει να συνδεθούν με τις θέσεις εργασίας, τα προϊόντα και τις υπηρεσίες, η αναζήτηση νέων ιδεών δεν είναι πολυτέλεια. Ενώ ορισμένα τμήματα της δουλειάς τους, όπως η κατάρτιση των οικονομικών καταστάσεων, για παράδειγμα, είναι σαφώς εκτός ορίων για καινοτομία, οι CFO μπορούν ωστόσο να φέρουν ένα νέο τρόπο σκέψης για το πώς θα δομηθούν οι εκθέσεις και αυτό που αναλύουν και πώς θα διαρθρωθούν οι ομάδες οικονομικών, ώστε να συνεχίσει η χρηματοδότηση για ένα συγκεκριμένο έργο.

Στην εποχή της ταχύτητας και των αλλαγών στις καταναλωτικές συμπεριφορές, ή αναζήτηση του καινούργιου αποτελεί όλο και πιο πολύ σοβαρό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, υποστηρίζει ο Hal Gregersen και σίγουρα δεν κάνει λάθος.

Το άρθρο ΥΠΑΡΧΕΙ DNA ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ;… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.