Οι ιστότοποι ΝΕΕΣ ΙΔΕΕΣ (Αθανάσιος Παπανδρόπουλος) και EUROPEAN BUSINESS REVIEW (Χρήστος Τρικούκης) σας προσκαλούν σε συζήτηση για την ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ την Τετάρτη 20 Μαϊου 2026 και ώρα 18:30, στην αίθουσα εκδηλώσεων της Εταιρείας ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΟΥ, οδός Εθνικής Αντιστάσεως 93, Νέο Ψυχικό.

ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ

Κεντρικός ομιλητής: Βασίλης Κοντογιαννόπουλος, πρώην Υπουργός
Σχολιαστές: Πέτρος Παραράς, Καθηγητής Συνταγματικού Δίκαιου, Επίτιμος Πρόεδρος ΣτΕ.
Λεωνίδας-Φοίβος Κόσκος: Δικηγόρος-Οικονομολόγος
Κώστας Χριστίδης: Νομικός-Οικονομολόγος

Συντονίζει ο Τάσος Παπαδόπουλος, Δημοσιογράφος

Το άρθρο ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου 

«Οι εταιρείες με τους πιο ρηξικέλευθους οικονομικούς διευθυντές και με μάνατζερ  έτοιμους να υιοθετήσουν νέες ιδέες, έχουν όλο και μεγαλύτερες ευκαιρίες επιτυχίας. Επιμένω όμως ότι στο επίπεδο αυτό ζωτικός είναι ο ρόλος του οικονομικού διευθυντή, πέρα από αυτόν του διευθύνοντος συμβούλου. Στη σημερινή αγορά, με την ανάπτυξη δύσκολο να έρθει, οι περισσότερες εταιρείες αναζητούν μανιωδώς νέες ιδέες. Και πολλοί Οικονομικοί Διευθυντές, οι οποίοι είναι εκπαιδευμένοι να ακολουθούν τους κανόνες και τους κανονισμούς και συχνά απαιτείται ρητά να μην είναι δημιουργικοί, αναρωτιούνται από πού να αρχίσουν.

Αν και οι ανατρεπτικοί καινοτόμοι – αυτοί που αναπτύσσουν και αλλάζουν τη βιομηχανία προϊόντων και υπηρεσιών – έχουν απίστευτες φυσικές ικανότητες καινοτομίας, γεγονός είναι ότι ο καθένας μπορεί να μάθει να είναι πιο καινοτόμος. Δεν έχει σημασία το εγγενές γνωστικό στιλ του», λέει ο Hal Gregersen καθηγητής του INSEAD και συγγραφέας του «Το DNA του Innovator», ένα βιβλίο που περιγράφει τα βασικά συστατικά της καινοτόμου σκέψης. Δεν γεννιούνται, γίνονται.

Οι πέντε δεξιότητες που μοιράζονται γνωστοί πρωτοπόροι και καινοτόμοι όπως ο Jeff Bezos της Amazon, είναι η διερώτηση, η παρατήρηση, η δικτύωση, ο πειραματισμός, και η συμμετοχή ενώ παράλληλα συνδέουν ιδέες από φαινομενικά άσχετες πηγές.

O Hal Gregersen, και οι συνεργάτες του Clayton Christensen και Jeff Dyer μελέτησαν περισσότερα από 5.000 διοικητικά στελέχη και αξιολόγησαν τις ικανότητές τους και τις επιλογές τους. Όρισαν έτσι τις παραπάνω ικανότητες ως πεδία που οι πλέον καινοτόμοι μοιράζονται.

Τα στελέχη των οικονομικών υπηρεσιών, από την άλλη πλευρά, τείνουν να είναι περισσότερο προσανατολισμένα στην παράδοση, σκοράροντας υψηλά σε πεδία όπως η οργάνωση, ο προγραμματισμός, η προσοχή στη λεπτομέρεια, και η εκτέλεση. Ενώ αυτά τα ταλέντα είναι εξαιρετικά πολύτιμα, οι CFO χρειάζονται επίσης ικανότητες ανακάλυψης. «Όταν ένας CFO κάθεται με τον υπεύθυνο μάρκετινγκ και τον διευθύνοντα σύμβουλο, είναι εκεί για να μιλήσει για χρηματοδότηση, αλλά αν αυτή είναι η μόνη γλώσσα που μιλάει, η επιρροή του μέσα στην ομάδα διοίκησης θα είναι αρκετά περιορισμένη»., τονίζει ο Hal Gregersen

Πώς, λοιπόν, μπορούν οι επικεφαλής των χρηματοδοτήσεων να εφαρμόσουν την καινοτόμο σκέψη σε ένα ρόλο στον οποίο η αποφυγή του κινδύνου και η ακρίβεια είναι τα ζητούμενα; Με συνειδητή και διαρκή προσπάθεια να αξιοποιήσουν τις δεξιότητες τους στην βελτίωση των διαδικασιών και στην επίλυση των προβλημάτων μέσα στο χρηματοδοτικό πεδίο λένε οι ειδικοί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα σε αυτή την κατεύθυνση είναι ένας CFO που εξετάζει μια σειρά προϊόντων και προσπαθεί να καθορίσει ποια στοιχεία θα πρέπει να εξαλειφθούν. Οι πρωτοπόροι CFO θα περάσουν κάποιες ώρες κατά τη διάρκεια ενός μήνα καταγράφοντας ερωτήσεις για διάφορα προϊόντα, επισκεπτόμενοι τα καταστήματα και παρατηρώντας πελάτες που αγοράζουν. Ακόμα κοιτάζοντας τα προϊόντα, και κάνοντας τις επαφές εκτός της εταιρείας για να συστήσουν τα προϊόντα, θα καθίσουν και θα επανεξετάσουν τα συμπεράσματά τους, θα «τρέξουν» τους αριθμούς, και θα παρουσιάσουν τις εισηγήσεις τους προς την υπόλοιπη ομάδα διοίκησης. Σε σύγκριση με έναν πιο παραδοσιακό CFO, ο οποίος πιθανότατα θα παραμείνει στο γραφείο, να αναλύσει τα δεδομένα που συλλέγονται από το προσωπικό του, και στη συνέχεια κάνει την παρουσίασή του, ποιος δείχνει να έχει την μεγαλύτερη στρατηγική αξία? Σίγουρα το στέλεχος που «ψάχνεται» και βλέπει λίγο πιο μακρυά.

Αν οι Οικονομικοί Διευθυντές επιθυμούν να δημιουργήσουν αξία για τους ρόλους τους, που πρέπει να συνδεθούν με τις θέσεις εργασίας, τα προϊόντα και τις υπηρεσίες, η αναζήτηση νέων ιδεών δεν είναι πολυτέλεια. Ενώ ορισμένα τμήματα της δουλειάς τους, όπως η κατάρτιση των οικονομικών καταστάσεων, για παράδειγμα, είναι σαφώς εκτός ορίων για καινοτομία, οι CFO μπορούν ωστόσο να φέρουν ένα νέο τρόπο σκέψης για το πώς θα δομηθούν οι εκθέσεις και αυτό που αναλύουν και πώς θα διαρθρωθούν οι ομάδες οικονομικών, ώστε να συνεχίσει η χρηματοδότηση για ένα συγκεκριμένο έργο.

Στην εποχή της ταχύτητας και των αλλαγών στις καταναλωτικές συμπεριφορές, ή αναζήτηση του καινούργιου αποτελεί όλο και πιο πολύ σοβαρό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, υποστηρίζει ο Hal Gregersen και σίγουρα δεν κάνει λάθος.

Το άρθρο ΥΠΑΡΧΕΙ DNA ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ;… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου 

Μεγάλη κερδισμένη της συνάντησης των δύο πιο ισχυρών ανδρών του κόσμου στο Πεκίνο ήταν η …. Ελλάδα. Η αναφορά του Κινέζου πρωθυπουργού στην «παγίδα του Θουκυδίδη» και στον ανταγωνισμό αρχαίας Σπάρτης και Αθήνας έκανε το γύρο του κόσμου και σίγουρα κάποια εκατομμύρια άνθρωποι θα αναρωτήθηκαν τι συνέβαινε πριν 2.500 χρόνια στην τότε Ελλάδα. Μια Ελλάδα εξάλλου που ιστορικά καθιερώνεται και ως φάρος του παγκόσμιου πολιτισμού.

Όσο για τον Θουκυδίδη, ίσως μετά την αναφορά του Χι Ζιπίνγκ, προκαλέσει και την περιέργεια του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος θα μπορούσε να αντλήσει κάποιες ιδέες από την πορεία του Πελοποννησιακού Πολέμου.

Τούτων λεχθέντων, ο Αμερικανός πρόεδρος ξεκίνησε την τελευταία του ημέρα στο Πεκίνο την Παρασκευή με μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στην οποία ανέφερε ότι ο Σί Τζινπίνγκ τον συνεχάρη για τις «πολλές τεράστιες επιτυχίες» του και ότι «οι σχέσεις μεταξύ των δύο μεγαλύτερων δυνάμεων του κόσμου ήταν καλές και συνεχίζουν να βελτιώνονται», σύμφωνα με το Channel News Asia. «Ωστόσο, παραμένουν σημαντικές διαφορές όσον αφορά το Ιράν, την Ταϊβάν και άλλα ζητήματα», πρόσθεσε το τηλεοπτικό δίκτυο της Σιγκαπούρης.

Στην πραγματικότητα, κάτω από το «φιλικό» της προσωπείο, η σύνοδος κορυφής «χτυπά στον ρυθμό των εντάσεων, των παραπόνων και των υποψιών που έχουν συσσωρευτεί πρόσφατα», υποστήριζε, η El Pais. Αυτά κυμαίνονται «από τους αμερικανικούς τεχνολογικούς περιορισμούς -τους οποίους η Κίνα αντιλαμβάνεται ως προσπάθεια περιορισμού της ανάπτυξης της- έως την ικανότητα του Πεκίνου να ασκεί πίεση περιορίζοντας τις εξαγωγές σπάνιων γαιών και άλλων ορυκτών απαραίτητων για την αμερικανική βιομηχανία», εξηγεί η ισπανική εφημερίδα. Για να πειστεί κανείς για αυτές τις ένταση αρκεί να συγκρίνει τις δηλώσεις που εξέδωσαν η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες στο τέλος της Πέμπτης: αποκαλύπτουν έντονες αντιθέσεις στις προτεραιότητες κάθε πλευράς, παρατηρεί η South China Morning Post. «Η Ουάσινγκτον επικεντρώνεται στο εμπόριο, τη φαιντανύλη και το Ιράν, ενώ το Πεκίνο δίνει έμφαση στην Ταϊβάν, στη σταθεροποίηση των διμερών σχέσεων και στον έπαινο του Ντόναλντ Τραμπ για τον Προέδρο Σι Τζινπίνγκ», συνοψίζει η εφημερίδα με έδρα το Χονγκ Κονγκ.

«Μια συνάντηση, δύο αφηγήσεις, δύο εκδοχές επιτυχίας», αντηχεί η εφημερίδα The Straits Times. «Τόσο το Πεκίνο όσο και η Ουάσινγκτον φαίνεται να έχουν βγει από τη συνάντηση Τραμπ-Ξι ισχυριζόμενες πρόοδο. Ωστόσο, οι επίσημες αφηγήσεις τους αποκαλύπτουν εκπληκτικά αποκλίνουσες απόψεις για το τι είχε τη μεγαλύτερη σημασία» – τόσο για τους ηγέτες τους όσο και για τους πολίτες τους.

«Και οι δύο πλευρές έφυγαν με αρκετό υλικό για να παρουσιάσουν αυτή τη σύνοδο κορυφής ως νίκη στην εθνική κοινή γνώμη, χωρίς να εκτεθούν σε κριτική για την προδοσία των εθνικών συμφερόντων», αναλύει η εφημερίδα της Σιγκαπούρης.

Το Ιρανικό Ζήτημα

Το ιρανικό ζήτημα ειδικότερα, αποτελεί ένα καλό παράδειγμα της διαφοράς στην προσέγγιση μεταξύ των δύο χωρών. Στην έκθεσή του, ο Λευκός Οίκος περιέγραψε τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα «ως ευθυγραμμισμένες στην ανάγκη να ανοίξουν ξανά τα Στενά του Ορμούζ και να διατηρηθούν απαλλαγμένα από ιρανικά διόδια», σημειώνουν οι News York Times. Και σε συνέντευξη του στο Fox News, ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι «ο Κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ είχε προσφερθεί να βοηθήσει στη διασφάλιση της ναυσιπλοΐας μέσω των Στενών του Ορμούζ».

«Ο Πρόεδρος Σι θα ήθελε να δει μια συμφωνία να υλοποιείται. Θα ήθελε να επιτευχθεί μια συμφωνία. Και πράγματι έκανε μια προσφορά. Είπε: “Αν μπορώ να βοηθήσω σε οτιδήποτε, θα χαρώ να βοηθήσω” » , δήλωσε ο κ. Τραμπ. Ωστόσο «η ίδια η περιγραφή της κινεζικής κυβέρνησης για τη συνάντηση δεν αναφέρει άμεσα το Ιρανικό ζήτημα», επισημαίνει το Time. Απλώς σημειώνει, με αόριστες διατυπώσεις, ότι οι δύο πρόεδρο, «αντάλλαξαν απόψεις για σημαντικά διεθνή και περιφερειακά ζητήματα, όπως η κατάσταση στη Μέση Ανατολή, η ουκρανική κρίση και η κορεατική χερσόνησος», σύμφωνα με την China Daily.

Αντίθετα, η αναφορά του Λευκού Οίκου αγνοεί εντελώς «την επιμονή του Πεκίνου ότι το ζήτημα της Ταϊβάν, εάν αντιμετωπιστεί λανθασμένα, θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο ολόκληρη την σινοαμερικανική σχέση», επισημαίνει η Straits Times.

«Αμερικανοί αξιωματούχοι και πολιτικού φοβόντουσαν ότι ο κ. Τραμπ θα ενέδιδε στις πιέσεις του κ. Σι και θα παρέκκλινε από την πολιτική του απέναντι στην Ταϊβάν», αλλά υπό το φως της περίληψης του Λευκού Οίκου, «φαίνεται ότι αυτό δεν συνέβη».

Το άρθρο Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΡΑΜΠ ΧΙ ΖΙΠΙΝΓΚ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΙΛΟΦΡΟΝΗΣΕΙΣ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

• Συγκράτηση τιμών στα επώνυμα τυποποιημένα προϊόντα τους τελευταίους 16 μήνες με οριακά μηδενικό και αρνητικό πληθωρισμό στην κατηγορία επεξεργασμένων τροφίμων
• Συνολικές επενδύσεις €7,2 δισ. τη 10ετία 2015-2024
• Σταθερή ενίσχυση ανθρωπίνου δυναμικού – ο μεγαλύτερος εργοδότης στον τομέα της ελληνικής Μεταποίησης

Ετσι, τον καθοριστικό ρόλο της Ελληνικής Βιομηχανίας Τροφίμων και Ποτών στην οικονομία και τη διασφάλιση της επισιτιστικής επάρκειας της χώρας, σε μια περίοδο έντονης γεωπολιτικής και οικονομικής αβεβαιότητας, ανέδειξε η φετινή Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών Τροφίμων και Ποτών (ΣΕΒΤ), με τίτλο «Βιομηχανία Τροφίμων και Ποτών: Ανθεκτικότητα και Παραγωγικότητα σε ένα περιβάλλον παγκόσμιας αβεβαιότητας». Αβεβαιότητα η οποία θα έχει διάρκεια και θα καθορίζει σημαντικόμέρος της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας

Στο πλαίσιο αυτό, από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης, ο Πρόεδρος του ΣΕΒΤ Ιωάννης Γιώτης υπογράμμισε πως η διεθνής αβεβαιότητα όχι μόνο παραμένει αλλά εντείνεται. Η νέα γεωπολιτική αναταραχή στη Μέση Ανατολή δημιουργεί συνθήκες αυξημένης ανησυχίας και απρόβλεπτων επιπτώσεων για την παγκόσμια και εγχώρια οικονομία, ωστόσο η Ελληνική Βιομηχανία Τροφίμων και Ποτών εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες σταθερότητας και ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας:

• Η Ελληνική Βιομηχανία Τροφίμων και Ποτών είναι ο μεγαλύτερος κλάδος της ελληνικής Μεταποίησης με κύκλο εργασιών 26,2 δισ. ευρώ
• Συμβάλλει ουσιαστικά στην παραγωγική δυναμική της χώρας, με επενδύσεις 7,2 δισ. ευρώ την τελευταία δεκαετία
• Αποτελεί τον μεγαλύτερο εργοδότη της Μεταποίησης, με περισσότερες από 160.000 άμεσες θέσεις εργασίας, τις οποίες ενισχύει σταθερά
• Διαχρονικά συνιστά μία από τις σημαντικότερες εξαγωγικές δυνάμεις της χώρας, με τα ελληνικά προϊόντα τροφίμων και ποτών να καταγράφουν εξαγωγές ύψους 7,4 δισ. ευρώ, αντιπροσωπεύοντας το 15% των συνολικών εξαγωγών της Ελλάδας. Παράλληλα όμως είναι και πυλώνας εθνικής ασφάλειας. κάτι που δεν πρέπει να υποτιμάται 

Αυτό εξάλλου αναγνώρισε στην ομιλία του στη ΓΣ του ΣΕΒΤ και  ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας & Οικονομικών και Πρόεδρος του Eurogroup, Κυριάκος Πιερρακάκης, αναδεικνύοντας τη συμβολή της Ελληνικής Βιομηχανίας Τροφίμων και Ποτών στην ανάπτυξη, τεχνολογική πρόοδ,ο, παραγωγική ενίσχυση και την ανθεκτικότητα της ελληνικής οικονομίας.

Ο κ. Πιερρακάκης, μεταξύ άλλων, δήλωσε: «Η ελληνική Βιομηχανία Τροφίμων και Ποτών είναι υποδομή εθνικής ασφάλειας και θα πρέπει να αντιμετωπιστεί και ως τέτοια. Η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται σε διαφορετική θέση από αυτή που ήταν πριν από λίγα χρόνια. Ο κλάδος σας έχει ήδη αποδείξει κάτι πολύ σημαντικό: ότι η εγχώρια βιομηχανία μπορεί να είναι ανταγωνιστική, εξωστρεφής και να διεκδικεί με αξιώσεις θέση στις διεθνείς αγορές. Η δική μας δέσμευση είναι να συνεχίσουμε να δουλεύουμε μαζί με σταθερότητα, με επενδύσεις, με τεχνολογία, με ανθρώπινο δυναμικό υψηλής ποιότητας και με μια ξεκάθαρη ευρωπαϊκή προοπτική για την ελληνική παραγωγή. Παράλληλα, χαρακτήρισε ως ζήτημα στρατηγικής ασφάλειας τα τρόφιμα, που όπως τόνισε αποτελεί για τη χώρα μας τόσο πρόκληση όσο και ευκαιρία ενώ υπογράμμισε πως «το ελληνικό τρόφιμο έχει τη δυνατότητα να γίνει top παγκοσμίως».

Ας σημειωθεί επίσης ότι στην εκδήλωση του ΣΕΒΤ,κορυφαίου μεταποιητικού κλάδου,  ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη σημαντική προσπάθεια συγκράτησης των τιμών στα επώνυμα τυποποιημένα τρόφιμα, σε ένα περιβάλλον έντονων εισαγόμενων πληθωριστικών πιέσεων και αυξημένων λειτουργικών εξόδων, λόγω ενέργειας, καυσίμων και πρώτων υλών. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν από τον κ. Γρηγόρη Παύλου, Ανώτατο Ερευνητή του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ), ο δείκτης εξέλιξης τιμών στην κατηγορία των επώνυμων τυποποιημένων τροφίμων παρέμεινε οριακά μηδενικός  και αρνητικός τους τελευταίους 16 μήνες, επιβεβαιώνοντας τη συμβολή του κλάδου στην προστασία των ελληνικών νοικοκυριών και στη συγκράτηση των πληθωριστικών πιέσεων.

«Ως Βιομηχανία Τροφίμων και Ποτών αναγνωρίζουμε πλήρως την σημασία του ρόλου μας και στηρίζουμε την ελληνική κοινωνία όχι μόνο μέσω της συγκράτησης των τιμών, αλλά και μέσω της διάθεσης προϊόντων σε κοινωνικά ευάλωτες ομάδες και την άμεση ανταπόκρισή μας σε  περιόδους εκτάκτων κρίσεων. Η Ακρίβεια είναι ο χειρότερος μας εχθρός – δεν την θέλουμε, δεν την επιδιώκουμε» ανέφερε χαρακτηριστικά στην εναρκτήρια τοποθέτηση του ο Πρόεδρος του ΣΕΒΤ, Ιωάννης Γιώτης.

Μιά ενδιαφέρουσα πτυχή της ΓΣ του ΣΕΒΤ ήταν επίσης το πάνελ συζήτησης με τίτλο, «Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να παραμείνει ανθεκτική η Βιομηχανία Τροφίμων και Ποτών σε Ευρώπη και Ελλάδα», Στη διάρκεια του,, ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Ιωάννης Ανδριανός εστίασε, μεταξύ άλλων, στη στήριξη του αγροτικού τομέα με κίνητρα και συγκεκριμένες παρεμβάσεις, ενώ υπογράμμισε πως προτεραιότητα αποτελεί η επισιτιστική ασφάλεια, σημειώνοντας πως πρέπει να δημιουργηθεί η αίσθηση προστιθέμενης αξίας στον παραγωγό μέσα σε ένα περιβάλλον με απρόβλεπτους παράγοντες.

Αντίστοιχα, ο Ευρωβουλευτής Δημήτρης  Τσιόδρας αναφέρθηκε στο Green Deal και την ανάγκη τα προϊόντα τροφίμων και ποτών εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης να πληρούν τους ίδιους όρους ανταγωνισμού και τις ίδιες προϋποθέσεις επισημαίνοντας πως για να παραμείνουν οι Βιομηχανίας ανθεκτικές στην Ευρώπη πρέπει να πραγματοποιηθούν συγκεκριμένες αλλαγές.

Από την πλευρά της βιομηχανίας, ο Πρόεδρος του  ΣΕΒΤ τόνισε πως ο κλάδος  βρίσκεται σήμερα στο επίκεντρο μιας ιδιαίτερα απαιτητικής εξίσωσης καθώς καλείται να προχωρήσει με συνέπεια στην πράσινη μετάβαση και στη βιώσιμη ανάπτυξη, διατηρώντας παράλληλα την ανταγωνιστικότητα, την παραγωγικότητα και την ανθεκτικότητά του, μέσα σε ένα περιβάλλον διαρκών κρίσεων, σημειώνοντας πως στην Ελλάδα ειδικότερα, είναι σαφές ότι δεν μπορεί να υπάρξει ισχυρή βιομηχανία τροφίμων χωρίς ισχυρό πρωτογενή τομέα και χωρίς επενδύσεις στην παραγωγικότητα, την τεχνολογία και τη μεταποίηση.Επεσήμανε ακόμα με έμφαση, πως η βιομηχανία των τυποποιημένων Τροφίμων και Ποτών ανέκαθεν λειτουργούσε και θα συνεχίσει να λειτουργεί υπεύθυνα και σωστά, θέτοντας τα ελληνικά νοικοκυριά σε προτεραιότητα. «Πρόσφατα είχα επισημάνει πως η ανθεκτικότητα των επιχειρήσεων μας, της Βιομηχανίας μας, που όλα αυτά τα χρόνια στήριξε την ελληνική οικονομία, δεν είναι ανεξάντλητη. Χρειάζεται ένα δίκαιο και ισορροπημένο πλαίσιο λειτουργίας. Πάνω απ’ όλα όμως, απαιτεί εμπιστοσύνη και σεβασμό, καθώς έχει  αποδείξει ότι σε όλες τις δυσκολίες των τελευταίων ετών  λειτουργεί με υπευθυνότητα, συνέπεια και κοινωνική ευαισθησία. Είναι σημαντικό να αναγνωριστεί η εθνική της αξία, η καθοριστική συμβολή της στη διασφάλιση της επισιτιστικής επάρκειας  και η σημαντική συνεισφορά της στην εθνική οικονομία και την Κοινωνική ευημερία».είπε ο κ. Ιωάννης Γιώτης

Το άρθρο Ελληνική Βιομηχανία Τροφίμων και Ποτών: πυλώνας ανάπτυξης και σταθερότητας… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ήταν ένας από τους αγαπημένους μου οικονομολόγους και συνιστω στους αναγνώστες τούτου του άρθρου το βιβλίο του «Πρόοδος για όλους» (Εκδόσεις Επίκεντρο 2017), από το οποίο πολλά έχουν να διδαχθούν και να καταλάβουν για τη λειτουργία μιας οικονομίας.

Ο αποβιώσας νομπελίστας δρ Έντμουντ Φίλπς, έγραψε, επιμελήθηκε ή συνέβαλε σε περισσότερα από δύο δωδεκάδες βιβλία, συμπεριλαμβανομένων των βιβλίων του «Political Economy: An Introductory Text» (1985) και «Mass Flourishing: How Grassroots Innovation Created Jobs, Challenge and Change» (2013). Έγραψε εκτενώς για μια ποικιλία ιδεών στην οικονομία, οι οποίες δεν περιορίζονταν σε κάποια συγκεκριμένη ιδεολογική γωνιά.

Υπό αυτή την έννοια, ο Έντμουντ Φίλπς, με βάση το έργο του και τους τρόπους σκέψης και ανάλυσής του, δύσκολα μπορεί να ταξινομηθεί στις κλασσικές ταξινομήσεις, πολιτικές ή επιστημονικές. Ίσως δε αυτός να ήταν και ο λόγος που η Ακαδημία Επιστημών της Σουηδίας άργησε τόσο να του απονείμει το βραβείο Νόμπελ Οικονομικών (2006), μολονότι στο σκεπτικό της βράβευσής του επικαλείται αποκλειστικά τις επιστημονικές του δημοσιεύσεις.

Και από την άποψη αυτή, πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα ότι ο αποβιώσας οικονομολόγος υπήρξε από τους πρώτους μετά τον Γιόζεφ Σουμπέτερ, που με μοναδική μαεστρία εισήγαγε στη μακροοικονομική μοντελοποίηση μικροοικονομικές θεωρήσεις.

Στα μέσα του 20ού αιώνα, η δημοφιλής άποψη μεταξύ των οικονομολόγων ήταν ότι ο ελαφρώς υψηλός πληθωρισμός είναι το  τίμημα που άξιζε να καταβληθεί για να διατηρηθεί η ανεργία χαμηλή. Αλλά σε μια ιστορική εργασία του 1968, με τίτλο «Δυναμική Χρήματος – Μισθών και Ισορροπία Αγοράς Εργασίας», ο Εντμούντ. Φελπς υποστήριξε μια πιο συνθέτη άποψη.  

Συμφώνησε ότι η τόνωση της οικονομίας για τη διατήρηση του πληθωρισμού σε υψηλά επίπεδα θα μπορούσε να βοηθήσει στη μείωση της ανεργίας βραχυπρόθεσμα. Αλλά για να γίνει αυτό μακροπρόθεσμα, έγραψε τα οικονομικά κίνητρα θα πρέπει να συνεχίσουν να αυξάνονται, και ο πληθωρισμός θα συνεχίσει επίσης να ανεβαίνει.

Η εργασία του  εισήγαγε επίσης την ιδέα ότι ένα ορισμένο ποσοστό ανεργίας είναι απαραίτητο σε μια υγιή οικονομία· την ονόμασε ποσοστό ανεργίας ισορροπίας. Πολύ χαμηλή ανεργία για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, υποστήριξε, θα οδηγούσε σε αύξηση των μισθών και των τιμών. 

Κεντρικό στοιχείο αυτών των ιδεών ήταν ο ισχυρισμός του  Φελπς ότι οι προσδοκίες για τον πληθωρισμό, ιδίως μεταξύ των επιχειρήσεων, είχαν σημαντική επίδραση στον ίδιο τον πληθωρισμό.

«Το αν έχετε υψηλό πληθωρισμό ή όχι εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το αν οι προσδοκίες για τον πληθωρισμό επηρεάζουν τους παίκτες», δήλωσε ο Δρ. Φελπς σε συνέντευξή του στους New York Times το 2023. «Αν όλοι περιμένουν πληθωρισμό και αλλού, θα αυξήσουν και οι ίδιοι τις τιμές τους».

Όταν η Βασιλική Σουηδική Ακαδημία Επιστημών απένειμε στον Δρ. Φελπς το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών, έγραψε: «Ο Φελπς έδειξε πώς οι δυνατότητες της πολιτικής σταθεροποίησης στο μέλλον εξαρτώνται από τις σημερινές πολιτικές αποφάσεις: Ο χαμηλός πληθωρισμός σήμερα οδηγεί σε προσδοκίες χαμηλού πληθωρισμού και στο μέλλον, διευκολύνοντας έτσι τη χάραξη πολιτικής στο μέλλον».

Στο πλαίσιο αυτό, η θεωρητική τοποθέτηση της Φιλπς κατέληξε σε πολλά από τα ίδια συμπεράσματα με αυτό του επίσης νομπελίστα Μίλτον Φρήντμαν (1912-2006), χωρίς να κρατάει όμως το ιδεολογικό απόλυτο του τελευταίου.   

Ο Τζέισον Φέρμαν, καθηγητής οικονομικής πολιτικής στο Χάρβαρντ, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Συμβούλων κατά την κυβέρνηση Ομπάμα, δήλωσε σε συνέντευξή του στους Times ότι το μήνυμα του Εντμουντ Φελπς ήταν γενικά πιο αποδεκτό από αυτό του Φρίντμαν, επειδή δεν θεωρούνταν το είδος της κομματικά προσηλωμένης συντηρητικής προσωπικότητας που ήταν ο ισχυρός επικριτής των θεωριών του Τζων Μαιναρντ Κεύνς.

«Ο Μίλτον Φρίντμαν έμοιαζε σαν να κρατούσε ένα ιδεολογικό τσεκούρι σε μια συνεχιζόμενη διαμάχη με τον Πολ Σάμιουελσον», είπε ο Δρ. Φέρμαν, αναφερόμενος στον φιλελεύθερο συνάδελφο του Φρίντμαν. «Και ο Φελπς έμοιαζε περισσότερο με επιστήμονα που προσπαθούσε να εξηγήσει και να κατανοήσει τον κόσμο».

Οι ιδέες τους άλλαξαν τον τρόπο που οι κεντρικοί τραπεζίτες σκεφτόντουσαν την εξισορρόπηση του πληθωρισμού και της ανεργίας.

«Ο Φελπς, μαζί με τον Μίλτον Φρίντμαν, εξήγησε γιατί μια αύξηση του πληθωρισμού που σχεδιάζεται από την κεντρική τράπεζα θα μπορούσε στην καλύτερη περίπτωση να οδηγήσει σε προσωρινή μείωση της ανεργίας, ενώ ενδεχομένως να αφήσει τον πληθωρισμό μόνιμα υψηλότερο», έγραψε σε email το 2023 ο Μπεν Σ. Μπερνάνκι, πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας. «Ως αποτέλεσμα των επιχειρημάτων Φρίντμαν Φελπς, οι κεντρικοί τραπεζίτες δεν προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τον πληθωρισμό για να ωθήσουν την ανεργία κάτω από τα βιώσιμα επίπεδα, αλλά αντίθετα στοχεύουν στη διατήρηση του πληθωρισμού και των προσδοκιών για τον πληθωρισμό σε χαμηλά επίπεδα».

Κατά τα λοιπά, ο Εντμοντ Φελπς, απαντώντας σε ερώτημα δημοσιογράφου αν είναι δεξιός ή αριστερός, φιλελεύθερος ή συντηρητικός, απάντηση: «Αν ένιωθα ότι μια συγκεκριμένη πρόταση ήταν σωστή και μπορούσα να διατυπώσω ένα καλό θεωρητικό επιχείρημα υπέρ της», «τότε τι με ένοιαζε αν ήταν αριστερή ή δεξιά;».

Το άρθρο EDMUND PHELPS: «ΕΦΥΓΕ ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ»… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τον μεγάλο ισραηλινό πολιτικό Σιμόν Πέρες (1923-2016) τον συνάντησα τρεις φορές. Μια ως υπουργό Οικονομίας του Ισραήλ το 1990, μια ως πρωθυπουργό το 1996 και μια ως υπουργό Εξωτερικών το 2002. Επρόκειτο για μια σημαντική πολιτική προσωπικότητα και τελείωσε την πολιτική του καριέρα ως πρόεδρος της χώρας του.

Εξάλλου ήταν ένας από τους ιδρυτές του Ισραήλ το 1948 και, παρά την ενεργό συμμετοχή του στη δημιουργία των ισραηλινών οικισμών στη Δυτική Οχθη του Ιορδάνη, το 1982 είχε ταχθεί κατά της εισβολής του Ισραήλ στον Λίβανο.

Εκτοτε, μάλιστα, έκανε συχνά εκκλήσεις σε Παλαιστίνιους και Ισραηλινούς για ειρήνη. «Ούτε οι πύραυλοι ούτε οι βόμβες μπορούν να μας σταματήσουν να φέρουμε ειρήνη στην Εγγύς Ανατολή» έλεγε.

Από τον Πέρες στο «Μεγάλο Ισραήλ»

Ηταν ένας από τους αρχιτέκτονες της ειρηνευτικής συμφωνίας του Οσλο και μαζί με τον Γιτσάκ Ραμπίν και τον Γιασέρ Αραφάτ τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης. Οταν το 1995 δολοφονήθηκε ο Ραμπίν, ο Πέρες ανέλαβε για λίγο διάστημα τον πρωθυπουργικό θώκο και υπό αυτή του την ιδιότητα είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω μαζί του για δεύτερη φορά, με θέμα την έννοια του «Μεγάλου Ισραήλ».

Σημειώνω ότι ο Σιμόν Πέρες, ως στενός συνεργάτης του Μπέν Γκουριόν, του ανθρώπου δηλαδή που το 1948 πρωτοστάτησε στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, στα πρώτα στάδια της πολιτικής του σταδιοδρομίας ήταν γνωστός ως «γεράκι», υποστηρίζοντας ενεργά την ισχυρή άμυνα, την εδαφική επέκταση και το όραμα του «Μεγάλου Ισραήλ», δηλαδή την επέκταση των ισραηλινών συνόρων στις βιβλικές τους διαστάσεις, από τη Μεσόγειο ως τον Ευφράτη, γεγονός που συνεπάγεται ριζική αναδιάταξη της γεωπολιτικής ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο.

Στο πλαίσιο αυτό, κυρίαρχη ήταν και είναι στο Ισραήλ η «σχολή της εβραϊκής δεξιάς», η οποία στόχο έχει την ανάδειξη της ισραηλινής στρατιωτικής μηχανής σε κυρίαρχη δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου, ώστε να υπάρχει άμεση επιρροή στις θαλάσσιες ζώνες και τους ενεργειακούς πόρους.

Η νέα φάση Νετανιάχου

Ομως, μετά την άνοδο του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία το 2025 και με αφετηρία τα θλιβερά γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου 2023, όταν η Χαμάς επιτέθηκε στο Ισραήλ, σκοτώνοντας 1.200 αμάχους και αιχμαλωτίζοντας 250 ανθρώπους, το Ισραήλ απάντησε βομβαρδίζοντας τη Γάζα και το σχέδιο Νετανιάχου για «Μεγάλο Ισραήλ» μπήκε σε νέα φάση.

Εχοντας πολύ στενές σχέσεις με τον αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, αλλά και καλές επαφές με πλούσια κράτη του Κόλπου, ο ισραηλινός πρωθυπουργός άρχισε να επιδιώκει κάτι πιο φιλόδοξο από τον απλό έλεγχο επικράτειας.

Ο Μπεντζιαμίν Νετανιάχου, στο πλαίσιο μιας νέας ανακατανομής της ισχύος στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο, κατάλαβε ότι έπρεπε να απομακρύνει το Ιράν από τη θέση του περιφερειακού εξισορροπητή δυνάμεων — μια κίνηση που απαιτούσε άμεση και μαζική στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ παράλληλα με το Ισραήλ.

Κατά τη βρετανική εφημερίδα Guardian, τις ημέρες που προηγήθηκαν του πολέμου στο Ιράν, δύο ισχυροί πρώην αξιωματούχοι ασφαλείας του Ισραήλ που έγραφαν για το Ινστιτούτο Στρατηγικής και Ασφάλειας της Ιερουσαλήμ παρατήρησαν ότι, από την άποψη των βασικών περιφερειακών σουνιτικών κρατών, η ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος ή η σημαντική αποδυνάμωσή του θα εμπέδωνε το καθεστώς του Ισραήλ ως «κυρίαρχης περιφερειακής δύναμης».

Οι διάδρομοι ενέργειας και ασφάλειας

Η επίτευξη αυτού του στόχου απαιτεί όχι μόνο την κατάρρευση του Ιράν, αλλά και την ταυτόχρονη αποδυνάμωση των κρατών του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC), ήτοι Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Ομάν, Κατάρ, Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, και την εξάρτησή τους από το Ισραήλ για την ασφάλεια και τις οδούς εξαγωγής ενέργειας.

Με άλλα λόγια, ο αντίκτυπος του πολέμου, όταν τα κράτη του GCC χτυπήθηκαν από ιρανικά drones και πυραύλους, μπορεί να θεωρηθεί ως σκόπιμο στοιχείο του σχεδιασμού για το Ισραήλ, και όχι ως μια θλιβερή παρενέργεια.

Οπως ήταν αναμενόμενο, όταν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ ξεκίνησαν αυτόν τον πόλεμο, η πρόσβαση του GCC στις παγκόσμιες αγορές μέσω των Στενών του Ορμούζ επηρεάστηκε σοβαρά. Και όταν το Ισραήλ κλιμάκωσε την ένταση στοχεύοντας τις ιρανικές ενεργειακές υποδομές, το Ιράν πραγματοποίησε την απειλή του να απαντήσει με τον ίδιο τρόπο εναντίον του Κόλπου.

Ο Νετανιάχου άδραξε την ευκαιρία να ζητήσει «εναλλακτικές διαδρομές αντί για τα σημεία συμφόρησης των Στενών του Ορμούζ και του Μπαμπ αλ-Μαντάμπ», προβλέποντας «αγωγούς πετρελαίου, αγωγούς φυσικού αερίου που θα πηγαίνουν δυτικά μέσω της Αραβικής Χερσονήσου μέχρι το Ισραήλ και τα λιμάνια του».

Ετσι, λίγες μέρες πριν από την έναρξη του πολέμου, κατά τη διάρκεια επίσκεψης στο Ισραήλ του ινδού πρωθυπουργού, Ναρέντρα Μόντι, ο Νετανιάχου παρουσίασε το όραμά του να «δημιουργήσει ένα ολόκληρο σύστημα, ουσιαστικά ένα είδος εξάγωνου συμμαχιών γύρω ή εντός της Μέσης Ανατολής», που θα περιλαμβάνει «την Ινδία, τα αραβικά έθνη, των αφρικανικών εθνών, τα μεσογειακά έθνη (Ελλάδα και Κύπρο) και έθνη της Ασίας». Το Ισραήλ θα ήταν το βασικό κομβικό σημείο αυτής της συμμαχίας.

Και οι εκτιμήσεις που προηγούνται και με τις οποίες διαφωνούσε κάθετα ο αείμνηστος Σιμόν Πέρες, που από το 1982 και μετά πίστευε στην ειρηνική οικοδόμηση του «Μεγάλου Ισραήλ», δεν τις λέμε εμείς. Περιέχονται σε παλαιότερο άρθρο του Daniel Levy, πολιτικού σχολιαστή και ισραηλινού διαπραγματευτή στις συνομιλίες του Οσλο ΙΙ. Με άρθρο του στη βρετανική εφημερίδα Guardian στέκεται ιδιαίτερα στο επεκτατικό όραμα του «Μεγάλου Ισραήλ», όπως αυτό εμπνέει την κυβερνώσα ισραηλινή δεξιά και προτείνει να το δούμε ως κάτι σοβαρότερο από μια απλή πολεμική ρητορική, αλλά και ευρύτερο από μια επιδίωξη εδαφικής προώθησης στην άμεση γειτονιά του εβραϊκού κράτους.

Σε πρόσφατες ομιλίες του, ο Νετανιάχου άρχισε να αναφέρεται στο Ισραήλ όχι μόνο ως «περιφερειακή υπερδύναμη», αλλά και «από ορισμένες απόψεις, ως παγκόσμια υπερδύναμη». Το Ισραήλ επιδιώκει να τοποθετηθεί στο κέντρο μιας περιφερειακής συμμαχίας που θα μπορούσε να διατηρηθεί ακόμη και αν μειωθεί η ισχύς των ΗΠΑ. Ο Νετανιάχου έχει υποσχεθεί ότι η εξαγωνική συμμαχία θα αναπτυχθεί εναντίον του «ριζοσπαστικού σιιτικού άξονα… και του αναδυόμενου ριζοσπαστικού σουνιτικού άξονα». Το Ισραήλ δεν δίστασε να κατονομάσει την επόμενη «απειλή» που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί: την Τουρκία.

Η ελληνική παράμετρος

Και από μόνο του το γεγονός αυτό φέρνει την Ελλάδα στο επίκεντρο μιας εικόνας που δεν είναι μια συγκυριακή διπλωματική προσέγγιση. Είναι κάτι πολύ ευρύτερο και όχι ιδιαίτερα απλό. Η Ανατολική Μεσόγειος έπαψε να αντιμετωπίζεται από τις ΗΠΑ ως απλός περιφερειακός χώρος.

Μετατρέπεται σε κεντρικό κόμβο ασφάλειας, ενέργειας, εμπορίου, τεχνολογίας και στρατιωτικής προβολής ισχύος. Στο πλαίσιο αυτής της μετατόπισης, η Ελλάδα και η Κύπρος αποκτούν βάρος πολύ μεγαλύτερο από το γεωγραφικό τους μέγεθος, γιατί βρίσκονται ακριβώς στο σημείο όπου συναντώνται η Ευρώπη, η Μέση Ανατολή, η Βόρεια Αφρική, ο Εύξεινος Πόντος και οι νέοι διάδρομοι προς την Ινδία και τον Ινδο-Ειρηνικό.

Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι αυτή η αναδιάταξη δεν μένει στο επίπεδο των δηλώσεων. Στο αμερικανικό Κογκρέσο έχει αποκτήσει πλέον θεσμική μορφή η ιδέα ότι η Ανατολική Μεσόγειος πρέπει να αναβαθμιστεί σε στρατηγική προτεραιότητα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Η πρωτοβουλία Eastern Mediterranean Gateway Act συνδέει ευθέως την περιοχή με τον διάδρομο Ινδίας – Μέσης Ανατολής – Ευρώπης, με λιμάνια, ψηφιακούς διαδρόμους, ενεργειακές ροές, εφοδιαστικές αλυσίδες και στρατηγικές υποδομές. Δεν πρόκειται μόνο για άμυνα. Πρόκειται για ένα νέο πλέγμα ισχύος όπου οι πολιτικές υποδομές, οι ενεργειακές διασυνδέσεις, τα καλώδια, τα logistics και οι βάσεις λειτουργούν ως ενιαίο σύστημα.

Η Ελλάδα βρίσκεται στον πυρήνα αυτού του συστήματος για τρεις λόγους.

Πρώτον, λόγω θέσης.

Δεύτερον, λόγω υποδομών.

Τρίτον, λόγω της ήδη υπάρχουσας αμυντικής σχέσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σε αυτό το πλαίσιο, το σχήμα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ με τις Ηνωμένες Πολιτείες, το γνωστό 3+1, αποκτά πολύ πιο πρακτικό περιεχόμενο. Δεν είναι πλέον απλώς ένα διπλωματικό φόρουμ. Μετατρέπεται σε πλατφόρμα ενεργειακής ασφάλειας, θαλάσσιας επιτήρησης, αντιτρομοκρατικής συνεργασίας, προστασίας υποδομών και τεχνολογικής διασύνδεσης.

Η αμερικανική νομοθετική πρωτοβουλία για την αντιτρομοκρατική και ναυτική συνεργασία στο 3+1 προβλέπει μηχανισμούς εκπαίδευσης και υποδομές, με αναφορά στη Σούδα και στο κυπριακό CYCLOPS, δείχνοντας ότι η ασφάλεια της περιοχής οργανώνεται πλέον με μόνιμα εργαλεία και όχι μόνο με ασκήσεις ή περιστασιακές συναντήσεις.

Και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη στρατηγική ευκαιρία για την Ελλάδα: να μετατρέψει την παρουσία των συμμάχων σε επενδύσεις, τεχνογνωσία και βιομηχανική συμμετοχή, ώστε στη συνέχεια να ανέβει κατηγορία στην κλίμακα της ισχύος. Δεν ανησυχεί τυχαία ο πρόεδρος Ερντογάν.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Η Ελλάδα στο κάδρο του «Μεγάλου Ισραήλ»… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου 

Κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν η επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου στην Κίνα στις 13-15 Μαρτίου και το ίδιο ισχύει για την επικείμενη άφιξη στο Πεκίνο του Ρώσου προέδρου Βλαδίμηρου Πούτιν. Οι εξελίξεις αυτές κάνουν πλέον ορατή την προσπάθεια του Αμερικανού προέδρου να αποκαταστήσει νέες γεωπολιτικές σχέσεις υπό συνθήκες πολιτικού αυταρχισμού.

Με άλλα λόγια, ο Ντόναλντ Τραμπ, θέλει να πείσει τον Κινέζο ομόλογό του ότι αν η εμπέδωση διεθνώς αυταρχικών πολιτικών συστημάτων γίνει ευρύτερα αποδεκτή αυτό θα συμβάλλει όχι σε μια νέα «ισορροπία  τρόμου», αλλά στην διεθνή μη αμφισβήτηση του πολιτικού αυταρχισμού.

Και από την άποψη αυτή, ο Αμερικανός πρόεδρος προσφέρει στους  συνομιλητές του πειστικότατα δείγματα γραφής, τα οποία από κάθε άποψη θα πρέπει να τους ικανοποιούν.

Όπως ικανοποίηση θα πρέπει να τους προσφέρει και η αμερικανική αποστασιοποίηση από την Ευρώπη, η οποία εκ των πραγμάτων οδηγεί στη διάλυση της Ατλαντικής Συμμαχίας και βέβαια στην αντικατάσταση του ΝΑΤΟ από κάποιον άλλο ευρωπαϊκού τύπου πλέον αμυντικό φορέα.

Άξιο παρατήρησης είναι επίσης και το γεγονός ότι ο Τραμπ βάζει από το  παιχνίδι και την Ινδία, γεγονός που αποτελεί δώρο για την Κινεζική εξουσία και τις γεωπολιτικές της βλέψεις.

Το τεράστιο έτσι ερώτημα που προκύπτει είναι τί γίνεται στην Ευρώπη και με ποιόν τρόπο η γηραιά ήπειρος και πηγή της δημοκρατίας θα αποφύγει ένα συνολικό καταποντισμό.

«Στη σημερινή συγκυρία, έγραψε ο ιστορικός και αρθρογράφος του περιοδικού «Αρδην» Γιάννης Χαραλαμπίδης, η αυταρχική προπαγάνδα προσπαθεί, συστηματικά να επηρεάσει με εξατομικευμένη μεθοδολογία το κυρίαρχο αφήγημα». Για τη δημοκρατία συνεπώς, προσθέτει, είναι ανάγκη να αντεπιτεθεί και στο ιδεολογικό επίπεδο και ιδίως σε αυτό. Όχι όμως μόνο με αναλύσεις ακαδημαϊκού χαρακτήρα. Αυτές είναι καλές για να αναπαραχθούν επιχειρήματα και διαπιστώσεις μεταξύ μιας μειοψηφίας που ήδη συμφωνεί μεταξύ της.

Η δημοκρατία διαθέτει οπλοστάσιο ευρύ και ανεξάντλητο, έχει περισσότερο ιδεολογικό έρμα από οποιαδήποτε πολιτική πλατφόρμα στην ανθρώπινη ιστορία. Και η ίδια αυτή η ιστορία μας είναι που παρέχει ένα αποφασιστικό κομμάτι αυτού του δυναμικού. Η ιστορική γνώση εξοπλίζει άρτια όποιον θέλει να αντιπαρατεθεί ιδεολογικά στην ανερχόμενη αυταρχική Διεθνή. Κι όμως, παρ’ όλα αυτά, ο ιστορικά συγκροτημένος πολιτικός λόγος απουσιάζει πλήρως από το περιεχόμενο που παράγουν οι ηγέτες των δημοκρατιών. Αυτό το έλλειμμα υποδεικνύει βαθύτερα ζητήματα. Τα φιλελεύθερα  συστήματα σχεδόν γενικευμένα απενεργοποίησαν την ικανότητα να απευθύνονται στο συναίσθημα, να μιλούν σε ιστορική βάση, να προβάλλουν ιδεολογικά επιχειρήματα.

Αφήνοντας όλο το πεδίο αυτό ελεύθερο στη δράση των τσαρλατάνων λαϊκιστών, οχυρώθηκαν στην επικοινωνιακή λογικοκρατία και την αναπαραγωγή οικονομετρικών δεδομένων. Κανείς όμως δεν πάει στον πόλεμο -κυριολεκτικά ή μεταφορικά- για να υπερασπιστεί αριθμούς και δεδομένα. Ο άνθρωπος κινητοποιείται από συναισθήματα και χάριν ανθρώπων και ιδεών. Σήμερα, τουλάχιστον , αυτή η διαλεκτική καχεξία πρέπει να γίνει αντιληπτή από τους Δυτικούς ηγέτες. Όταν ο Βλαδίμηρος Πούτιν και οι καθ’ ημάς μίμοι του κάνουν κατάχρηση αυτοπαραγόμενων αυθαίρετων, διαστρεβλωμένων ή ευθέως ψευδών ιστορικών σχημάτων και βάσει αυτών δομούν τις ιδεολογικές επιθέσεις τους εναντίον της φιλελεύθερης δημοκρατίας, η τελευταία δεν μπορεί να συνεχίσει να αφήνει αμαχητί το προνομιακό αυτό πεδίο στα χέρια τους.

Οι πολιτικές δυνάμεις οι επεξεργαστές νοημάτων και οι παραγωγοί δημόσιου περιεχομένου που υπερασπίζονται τις αξίες της δημοκρατίας, οφείλουν να ενσωματώσουν το ιδεολογικό στοιχείο στον λόγο τους με καθοριστικό τρόπο Η ερμηνεία και διάχυση των ιστορικών σχημάτων μπορεί και πρέπει να αποκτήσει αποφασιστικό χαρακτήρα μέσα στην επικοινωνιακή φαρέτρα της πάλης κατά του νέου αυταρχισμού.

Τι είναι αυτό που μέχρι σήμερα δυσκολεύει και εμποδίζει τις κατευθυντήριες τάξεις του δυτικού κόσμου να συνθέσουν μια ανάλογη ιδεολογική ιδιόλεκτο; Αφενός η συγκρότησή τους σε επίπεδο προσώπων και αφετέρου ο μακροχρόνιος εθισμός τους σε μια φοβική αντίληψη για την επικράτεια της ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Η ποπ αντίληψη για μια «χρυσή εποχή» του «τέλους των ιδεολογιών» και του «τέλους της Ιστορίας» είναι ενδεικτική της ισχύος που απέκτησε αυτή η κουφή αισιοδοξία μεταξύ των δημοκρατικών ελίτ στο μεταίχμιο ανάμεσα στους δύο αιώνες. Αυτό είναι πλέον πολυσυζητημένο. Προβληματισμό δημιουργεί όμως έντονα η συνεχιζόμενη αδυναμία απεγκλωβισμού από αυτή την αυτοπαγίδευση.»

Αυτά γράφει ο Γιάννης Χαραλαμπίδης και πού εύστοχα προτείνει:

«Η ελληνική περίπτωση δεν είναι αμελητέα. Οι Έλληνες διαθέτουμε στο ευρωπαϊκό, περιφερειακό και διεθνές πλαίσιο δυνάμεις υποβολής του πολιτικού λόγου. Τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά και η ιστορική σκευή του ελληνικού στοιχείου μέσα στη χορεία των δυτικών, δημοκρατικών και φιλελευθέρων εθνών, καθιστά τη δυνατότητα εκπομπής ιδεολογικού λόγου προνομιακή για τους Έλληνες. Η ελληνική πολιτική τάξη μπορεί να δημιουργήσει θρυαλλίδες ανάπτυξης νέων αμυντικών γραμμών για τη σύγχρονη δημοκρατία.

Ο χρόνος στον οποίο δρα πολιτικά σήμερα η Ευρώπη και εν όλω ο δημοκρατικός κόσμος είναι δανεικός. Η δυναμική του αυταρχισμού ενισχύεται εκτός και εντός των ορίων του δυτικού κόσμου. Αν υπάρχει μια συγκυρία στην οποία είναι ανάγκη να επιταχύνουμε τη δράση σε όλα τα επίπεδα και κυρίως να δώσουμε την ιδεολογική μάχη είναι σήμερα. Κάθε ολιγωρία στοιχίζει πολλαπλά, καθώς οι δυνατότητες των νέων μέσων ενισχύουν εκθετικά τη δύναμη του αυταρχικού μηνύματος. Το οπλοστάσιο όμως υπάρχει. Ας το ξεκλειδώσουμε.»

Αυτό βέβαια είναι και το πιο δύσκολο.

Το άρθρο Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΩΣ ΟΠΛΟΣΤΑΣΙΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο πολιτισμός και η κληρονομιά του αποτελούν κορυφαία πρώτη ύλη για την Ελλάδα, η οποία χωρίς τεράστιες επενδύσεις προσφέρει ισχυρές άυλες αξίες και πολύ καλές επενδυτικές αποδόσεις. Όσο για τη συμμετοχή του πολιτισμού στο Ακαθόριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) μας, θα μπορούσε να προκαλέσει εκπλήξεις, της «φτωχής αλλά έντιμης Ελλάδας». Στο βιβλίο του με τίτλο «Η Οικονομία της Πολιτιστικής Κληρονομίας», ο ομότιμος καθηγητής Γιώργος Μέργος, με υψηλή εξειδίκευση στην οικονομική ανάπτυξη φέρνει στο προσκήνιο προτάσεις που δεν θα έπρεπε να αγνοηθούν.

Έχοντας την πεποίθηση ότι το πλουσιότατο πολιτιστικό κεφάλαιο της χώρας μας μπορεί να αποτελέσει δυναμικό εργαλείο οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, ο Γ. Μέργος εστιάζει την προσοχή του στους συντελεστές μιας δυναμικής παρουσίας του πολιτισμού στη δημιουργία αξίας.

«Τα μουσεία και οι πολιτιστικοί χώροι, γράφει, μπορούν να αποτελέσουν φορείς μάθησης, συμμετοχής και κοινωνικής ενσωμάτωσης. Ως εκ τούτου, το βιβλίο εστιάζει στα οικονομικά μεθοδολογικά εργαλεία και προσεγγίζει το ερώτημα με αναφορά στην έννοια της οικονομικής αξίας και του αναπτυξιακού ρόλου της πολιτιστικής κληρονομιάς, την οποία θεωρεί ως την «άλλη όψη του Ιανού», αναγνωρίζοντας ότι η πολιτιστική και ιστορική αξία αποτελούν «πρώτη και κύρια όψη» της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Ωστόσο, ο δημόσιος διάλογος για την οικονομική αξία και τον αναπτυξιακό ρόλο της πολιτιστικής κληρονομιάς στην Ελλάδα παρουσιάζει έντονες αντιπαραθέσεις. Ακόμα και η απλή αναφορά σε οικονομική αξία αντιμετωπίζεται συχνά στην Ελλάδα, τόσο από ειδικούς στο αντικείμενο της πολιτιστικής κληρονομιάς όσο και από τους πολίτες, με σκεπτικισμό ή και με αποστροφή ως «νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που έχει εμπορευματοποιήσει τα πάντα». Μήπως, όμως, αυτή η επιφυλακτικότητα δεν λαμβάνει υπόψη της τη μεγάλη μετακίνηση που έχει γίνει στην προσέγγιση για την αξία της πολιτιστικής κληρονομιάς διεθνώς; Μήπως δεν έχει γίνει ακόμα αντιληπτή η αλλαγή επιστημονικού παραδείγματος που προσεγγίζει την αξία της πολιτιστικής κληρονομιάς όχι με αφετηρία τη διάσωση του παρελθόντος, αλλά τη δημιουργία μιας βιώσιμης, ευημερούσας και ανθεκτικής κοινωνίας στο παρόν και στο μέλλον;»

Με βάση τις σκέψεις που προηγούνται, κατά τον συγγραφέα, η πολιτιστική κληρονομιά μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για ένα νέο, βιώσιμο αναπτυξιακό υπόδειγμα στην Ελλάδα. Σε μια περίοδο που η χώρα αναζητά νέες οικονομικές κατευθύνσεις μετά τη μακρά οικονομική κρίση, η πολιτιστική κληρονομιά και το πολιτιστικό κεφάλαιο αποτελούν ισχυρό πλεονέκτημα: ενισχύουν το brand της χώρας, προσφέρουν ευκαιρίες απασχόλησης και τροφοδοτούν την καινοτομία.

Και αυτήν την τελευταία, η Ελλάδα σήμερα την έχει ανάγκη όσον ποτέ άλλοτε αν η χώρα έχασε το όχημα της βιομηχανικής επανάστασης γιατί βρισκόταν υπό οθωμανική κατοχή, στον 21^ο αιώνα δεν νοείται να μην έχει μια αξιόλογη θέση στον παγκόσμιο τεχνολογικό μετασχηματισμό, ο οποίος δημιουργεί και νέες συνθήκες παραγωγής πλούτου.

Πολύ σωστά έτσι, ο ομότιμος καθηγητής Διεθνούς Οικονομίας και Ανάπτυξης Γ. Μέργος, έχει απόλυτο δίκαιο όταν επισημαίνει ότι στις σημερινές αναπτυξιακές συνθήκες η ελληνική πολιτιστική κληρονομιά πρέπει να κατέχει κεντρική θέση. «Το θέμα, γράφει, δεν είναι μόνο οικονομικό». Έχει και πολιτικο-κοινωνική διάσταση που το κάνει ακόμα πιο ζωτικό.

Κεντρικό ζήτημα στην Ελλάδα σήμερα είναι η ανάγκη να διατυπωθεί ένα νέο αναπτυξιακό και παραγωγικό πρότυπο. Στην προσπάθεια αυτή η Ελλάδα θα πρέπει να κινητοποιήσει όλο το διαθέσιμο αναπτυξιακό δυναμικό της και να στηριχτεί στα παγκόσμια ανταγωνιστικά της πλεονεκτήματα.

Όσο για τις θεωρίες ότι τα πολιτιστικά αγαθά πρέπει να παραμένουν εκτός οικονομικής σφαίρας, μπας και «μολυνθούν» από το εμπόριο, είναι θεωρίες εκ του πονηρού που εξυπηρετούν αυτούς που θέλουν τη χώρα φτωχή για να μπορούν οι ίδιοι να υπόσχονται «λαγούς και πετραχήλια» όταν καταλάβουν την εξουσία.

Τα αποτελέσματα αυτών των «οραμάτων» είναι γνωστά … και όχι λίγες φορές τραγικά.

Πηγή: tempo24.news

Το άρθρο Η οικονομία της πολιτιστικής κληρονομιάς… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Με τον αποβιώσαντα στις 17 Απριλίου 2026 80 χρόνια επιχειρηματία Νίκο Καραγεωργίου είχαμε γνωριστεί το 2004, λίγο πριν το ξεκίνημα των Ολυμπιακών Αγώνων και στη συνέχεια αναπτύξαμε  γόνιμη συνεργασία και φιλία με αφετηρία την από μέρους του ανάληψη της προεδρίας του Ελληνικού Συνδέσμου  Βιομηχανικών Επώνυμων Προϊόντων (ΕΣΒΕΠ). Μια προεδρία εξάλλου που είχε 15ετή διάρκεια {2005- 2020} και πολλά πρόσφερε στην ανάδειξη του ρόλου της επωνυμίας και φήμης  στην αγορά.  

Ο Νίκος Καραγεωργίου, εξ ιδίας εμπειρίας στην «3 Άλφα» που είχε ιδρύσει με τον αδελφό του, πίστευε στη δύναμη της μάρκας και θεωρούσε τη συμμετοχή της στην οικονομική ανάπτυξη ως πολύτιμη άϋλη αξία.

Δεν έχανε έτσι καμμιά ευκαιρία να τονίζει ότι αν η Ελλάδα ήθελε να μπει για καλά και να σταθεροποιηθεί στις ξένες αγορές, έπρεπε να τονίζει την πανάρχαιά πολιτιστική της ταυτότητα και να τη συνδέει με αμιγώς ελληνικά επώνυμα προϊόντα.

Αυτός ήταν και ο λόγος που συχνά ο Νίκος Καραγεωργίου μου ζητούσε άρθρα και ειδήσεις που να έχουν σχέση με τα επώνυμα προϊόντα, αλλά και με νέες τεχνικής δημιουργίας επώνυμης ζήτησης.

«Η παγκοσμιοποίηση και ο συνδυασμός της με την ψηφιακή εξέλιξη στην εποχή μας, αποτελούν το πλαίσιο της 4^ης βιομηχανικής επανάστασης. Πρόκειται για ένα τεράστιο και ανατρεπτικό γεγονός, το οποίο αλλάζει ριζικά τη ζωή του ανθρώπου, φέρνει δε στο προσκήνιο νέες τάσεις και συμπεριφορές, οι οποίες διαφοροποιούν τις κοινωνίες μας από πολλές παραδοσιακές έως σήμερα λειτουργίες». Αυτά μεταξύ άλλων μου είχε αναφέρει ο αποβιώσας τέως Πρόεδρος του ΕΣΒΕΠ, ο οποίος στη συνέχεια υπογράμμιζε και τον νέο κοινωνικό ρόλο που παίρνουν τα επώνυμα προϊόντα ως φορείς όχι μόνο οικονομικής προόδου αλλά και ως συντελεστές εταιρικής κοινωνικής ευθύνης.

Στο πλαίσιο αυτό, ήταν εντυπωσιακή από φιλοσοφικής πλευράς, η άποψη -θέση του Νίκου Καραγεωργίου για την «αγωνία του ανθρώπου για αναγνώριση» και πως αυτή η κινητήρια δύναμη μπορεί να φέρει ανάπτυξη και ευημερία.

Με αφετηρία τις σύγχρονες τεχνολογίες, μου έλεγε ο Νίκος Καραγεωργίου, η ραγδαία ανάπτυξη των γνώσεων και ο ανθρώπινος αγώνας για αναγνώριση, ωθούν ακόμα και τις πιο αντίθετες πολιτισμικά κοινωνίες στην αποδοχή και θεμελίωση θεσμών, ικανές να παράγουν σταθερές κοινωνίες, στις οποίες ο άνθρωπος έστω και εν μέρει μπορεί να αισθάνεται ικανοποιημένος. Οι νέες τεχνολογίες της πληροφορίας και της γνώσης, δημιουργούν πνευματικά περιβάλλοντα που επιταχύνουν στο έπακρο την τάση για δημιουργία και άρα φέρνουν στο προσκήνιο νέα πεδία παραγωγής αξίας, μου έλεγε ο Νίκος Καραγεωργίου και τα λόγια του αποτελούν παρακαταθήκη.

Παρακαταθήκη πολύτιμη εξάλλου, γιατί στις μέρες μας, η διάχυτη γνώση, οδηγεί σε ορθολογικές συμπεριφορές μη άριστες σε πολιτικούς κερδοσκόπους που παίζουν το χαρτί του ανορθολογισμού. Και αυτόν τον τελευταίο ο Νίκος Καραγεωργίου τον θεωρούσε επικίνδυνο για τη δημοκρατία και την ανοικτή οικονομία, ένα πεδίο στο οποίο ο ίδιος είχε διαπρέψει.

Αυτός είναι και ο λόγος που η απουσία του από το σημερινό γίγνεσθαι δημιουργεί ένα σοβαρό κενό.

Στην εποχή των λαϊκισμών και της χυδαιοποίησης αρχών και εννοιών, άνθρωποι που ήθελαν να μαθαίνουν όπως ο Νίκος Καραγεωργίου είναι κάτι παραπάνω από πολύτιμοι.

Το άρθρο ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΙΟΥ: Ο ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Γιατροί, Δικηγόροι, Μηχανικοί, Αρχιτέκτονες, Ναυπηγοί, Πιλότοι, Πλοίαρχοι και Οδηγοί Βαρέων Οχημάτων είναι μια σειρά από επαγγέλματα που θα υπάρχουν αλλά με μια νέα ιδιότητα. Θα αλλάζουν πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι στο παρελθόν. Όπως αυτό θα συμβεί και με πολλές άλλες κατηγορίες όπως η λογιστική, η βιολογία κλπ. Διεθνώς έτσι, κυριαρχεί ο προβληματισμός για το ποια επαγγέλματα θα αντέξουν και ποια ενδεχομένως θα χαθούν ή θα αντικατασταθούν από νέες κατηγορίες.

Στο πλαίσιο αυτό, τίθενται αρκετά προβλήματα προς επίλυση με πρώτο ίσως αυτό του ρόλου της εκπαίδευσης και των πανεπιστημίων στην αγορά εργασίας και όχι μόνον.

Και από την άποψη αυτή, υπάρχει άφθονη τροφή για σκέψη, πολύ πιο χρήσιμη για τους νέους, από τα ναρκωτικά και τη χρήση μαχαιριών.

Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, σχεδόν δύο στα τρία παιδιά (65%) που βρίσκονται στο σχολείο σήμερα θα κάνουν καριέρα σε επαγγέλματα που ακόμα δεν υπάρχουν. Αυτό επιβεβαιώνει και έρευνα που πραγματοποιήθηκε για σκοπό του αμερικανικού κολοσσού στον χώρο των ηλεκτρονικών υπολογιστών, Dell, σύμφωνα με την οποία το 65% των επαγγελμάτων που θα ασκούνται το 2040, δηλαδή σε 14 μόλις χρόνια από σήμερα, αυτή την στιγμή δεν υπάρχουν.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πάντως, μία σύγκριση των παγκόσμιων στοιχείων για τις τάσεις στην αγορά εργασίας με τα στοιχεία που κοινοποίησε η «δική μας» Εργάνη (το πληροφοριακό σύστημα του Υπουργείου Εργασίας, που καταγράφει τις τάσεις της μισθωτής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα) για την Ελλάδα, δείχνει πως η χώρα μας βρίσκεται αρκετά  μακριά από την εποχή της, πόσο μάλλον από το μέλλον, που έρχεται με ταχύτητα.

Στο εξωτερικό, ο διάλογος για τα επαγγέλματα του μέλλοντος λαμβάνει μεγάλη έκταση, καθώς γίνεται όλο και περισσότερο κατανοητό πως οι αστείρευτες δυνατότητες που εμφανίζεται να έχει η τεχνολογία σήμερα μετασχηματίζουν τα πάντα ταχύτατα και δίχως επιστροφή.

Πολλοί φοβούνται πως με αυτήν την ανάπτυξη της τεχνολογίας παραδοσιακά επαγγέλματα θα εξαφανιστούν, ωθώντας πολλούς εργαζόμενους στην ανεργία. Ίσως γι’ αυτό, έρευνα που πραγματοποιήθηκε ακριβώς πριν δύο χρόνια, δείχνει τους millennials να προνοούν: επιλέγουν τα επαγγέλματα που πιστεύουν ότι θα αντέξουν στο μέλλον. Η μεγαλύτερη ιστοσελίδα εύρεσης εργασίας παγκοσμίως Indeed, που έχει περισσότερους από 300 εκατ. επισκέπτες τον μήνα, πραγματοποίησε μία δική της έρευνα βασιζόμενη στον όγκο δεδομένων που διαθέτει, στην οποία παρουσιάζει τα εννέα επαγγέλματα που θεωρείται πιθανότερο να μην αντικατασταθούν από μηχανές. Είναι τα εξής:

• Σεφ.
• Μάρκετινγκ, επικοινωνίες, σχέδιο.
• Νοσοκόμοι.
• Δάσκαλοι.
• Ειδικοί ασφάλειας διαδικτύου.
• Διεύθυνση ανθρώπινου δυναμικού.
• Διαχείριση logistics.
• Επιστήμονας δεδομένων.
• Εργαζόμενος σεgig δουλειά (π.χ. Airbnb, Uber και Τεχνητή Νοημοσύνη).

Τα πράγματα βεβαίως δεν είναι τόσο άσχημα. Όπως τονίζει το Monster, που είναι επίσης μια μεγάλη διαδικτυακή πλατφόρμα σύνδεσης εργοδοτών και εργαζομένων (υποστηρίζει πως ανά λεπτό ανεβαίνουν στο site του 29 βιογραφικά και προβάλλονται 2.800 θέσεις εργασίας) τα ρομπότ και οι μηχανές αναζήτησης δεν θα καταργήσουν μόνον θέσεις εργασίας, αλλά θα δημιουργήσουν και κάποιες που σήμερα δεν υπάρχουν.

Με βάση τις εξελίξεις που καταγράφονται από το 2018 και μετά, η τεχνολογική πρόοδος την περίοδο έως το 2025 δημιούργησε 2 εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας, που κατανέμονται στους ακόλουθους τομείς:

• Υπεύθυνος παραγωγικότητας.
• Δημιουργός εσόδων από αδρανή περιουσιακά στοιχεία.
• Χειριστής drone.
• Ελεγκτής ιδιωτικής εναέριας κυκλοφορίας (για εταιρείες με στόλους drone).
• Ιατρικός μέντορας (κάποιος που είναι σε επικοινωνία με τον ασθενή μετά από ιατρικά ραντεβού και εξασφαλίζει ότι ακολουθεί τις συστάσεις των γιατρών σχετικά με την άσκηση, τη διατροφή ή τα φάρμακα).
• Μηχανικός αυτοκινούμενων οχημάτων.
• Ειδικός αυτόνομων μεταφορών (σε ένα μέλλον που περιλαμβάνει αυτόνομα αυτοκίνητα, αεροσκάφη και πινακίδες που αιωρούνται, αυτοί είναιοι άνθρωποι που θα παρακολουθούν όλη αυτήν την κίνηση).
• Προσωπικός ιατρικός ερμηνευτής (με τις προόδους στη γενετική ιατρική, ο πάροχος αυτής της υπηρεσίας θα μπορεί να προσφέρει εξατομικευμένα φάρμακα και θεραπείες σε ασθενείς).
• Ειδικός στην ενσωμάτωση της τεχνολογίας στους ανθρώπους (θα διδάσκει άλλους πώς να αξιοποιούν ή ναχρησιμοποιούν τη μεγάλη γκάμα τεχνολογιών για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής τους). 
• Προσωπικός«ολιστικός» σύμβουλος (θα βοηθά τους άλλους να αναπτύξουν δια βίου στρατηγικές ώστε να ταιριάξουν τους προσωπικούς τους στόχους με ένα χόμπι, που θα τους παρέχει την εκπλήρωση των φυσικών τους αναγκών, ένα κοινωνικό δίκτυο και πνευματική ευτυχία). 
• Σύμβουλος για το τέλος της ζωής.

Είναι ξεκάθαρο ότι η αγορά εργασίας βρίσκεται σε ευρεία φάση μετασχηματισμού, γεγονός που απασχολεί τις περισσότερες δυτικές χώρες. Για παράδειγμα έτσι, στον Καναδά, μέσα από το πρότζεκτ του Canadian Scholarship Trust Plan για τις θέσεις εργασίας που θεωρούνται σημαντικές για το 2030, αναγράφεται λεπτομερώς ποια θα είναι η χρησιμότητά τους και τα χαρακτηριστικά που θα απαιτείται να έχουν οι κατάλληλοι γι’ αυτές εργαζόμενοι. Περιλαμβάνουν θέσεις όπως σχεδιαστής σκουπιδιών (μετατροπή σκουπιδιών σε χρήσιμα προϊόντα), σύμβουλος ρομπότ (υπεύθυνος για το «ταίριασμα» ανθρώπων με ρομπότ – υπηρέτες), rewilder (θα μετατρέπει την κατεστραμμένη γη σε καταπράσινα φυσικά τοπία), σύμβουλος ψηφιακών νομισμάτων, μάνατζερ προσωπικού διαδικτυακού τόπου, υπεύθυνος ψηφιακής μνήμης (θα «καθαρίζει» τα προφίλ των πρόσφατα εκλιπόντων), media remixer (θα σχεδιάζει παραισθησιογόνες ψηφιακές πραγματικότητες).

Όπως γρήγορα παρατηρεί κάποιος, βλέποντας την αναλυτική λίστα, οι περισσότερες από τις θέσεις συνδέονται με τον χώρο της τεχνολογίας επικοινωνιών και πληροφορίας, το λεγόμενο IGT. Και μπορεί τα παραπάνω παραδείγματα να είναι ακραία, αλλά συνολικά ο τομέας αυτός αναπτύσσεται όλο και περισσότερο παγκοσμίως, ενώ στη χώρα δεν αποτελεί προτεραιότητα.

Και αυτό για λόγους δομής και σύνθεσης της ελληνικής οικονομίας, η οποία παρά την επιρροή του τουρισμού έχει κάθε λόγο να ρίξει βάρος και στις τεχνολογίες της γνώσης.

Το άρθρο ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΠΟΥ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΥ…. ΕΡΧΟΝΤΑΙ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.