Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Δεν χωρά καμιά αμφιβολία. Ο Μαρξ είχε δίκαιο όταν έλεγε ότι το αστικό σύστημα παραγωγής πλούτου, δηλαδή ο καπιταλισμός, έχει μια μοναδική ικανότητα  να μετατρέπει σε πηγή άντλησης κεφαλαίου οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα. Όσο για τον Λένιν πέρα από τη θεωρία του περί χρήσιμων ηλιθίων με πολύ χιούμορ έλεγε ότι οι καπιταλιστές είναι ικανοί να  πουλήσουν στους εχθρούς τους ακόμα και το σχοινί του απαγχονισμού τους.

Σήμερα, στο μέτρο που η τεχνητή νοημοσύνη και η  έκρηξη  των μέσων κοινωνικών δικτύωσης δημιουργούν  ένα πρωτόγνωρο επικοινωνιακό περιβάλλον, ενώ ο πολιτικός λαϊκισμός προσλαμβάνει παγκόσμιες διαστάσεις, μια νέα δραστηριότητα στις ΗΠΑ και όχι μόνον υποθέτουμε, επισημοποιείται  και θεσμικά. Πρόκειται για τις εταιρίες «παραγωγης πολιτικής λάσπης» και οργάνωσης «διαδηλώσεων αγανακτισμένων». Οι πρώτες εταιρείες του είδους δημιουργήθηκαν στην Αμερική προ τριετίας και σε μια από αυτές βασικός εμπνευστής και μέτοχος είναι ο Στήβ Μπάνον, πρώην δεξί χέρι του σημερινού Αμερικάνου προέδρου Ντόναλντ Τράμπ και άτομο με αρκετά πάρε-δώσε με την αμερικανική δικαιοσύνη

Πέραν όμως από την παραπάνω εταιρεία, δυο ακόμα επιχειρήσεις παρόμοιας δραστηριότητας ιδρύθηκαν το 2020 στις ΗΠΑ, με αραβικά κεφάλαια και συμμετοχή σε αυτές δυο ευρωπαϊκών επενδυτικών ταμείων, που εικάζεται ότι ανήκουν σε Ρώσους ολιγάρχες, του στενού περιβάλλοντος Πούτιν.Παράλληλα όμως με αυτές τις εταιρίες οι οποίες θα φορολογούνται τουλάχιστον, περίεργος είναι και ο ρόλος πληθώρας μη κυβερνητικών οργανώσεων(ΜΚΟ),αγνώστων λοιπών στοιχείων και αδήλωτων πόρων.

«Είναι ηλίου φαεινότερον ότι με τη συμβολή της τεχνητής νοημοσύνης και την ψηφιακή τεχνολογία, μπήκαμε σε μια νέα επικοινωνιακή εποχή, στο πλαίσιο της οποίας καθοριστικός θα είναι ο ρόλος του “ψηφιακού όχλου”. Πρόκειται για ένα νέο φαινόμενο, το οποίο θα είναι πολύ πιο τοξικό από αντίστοιχα φαινόμενα της επιρροής των όχλων τότε που δεν υπήρχαν ηλεκτρονικά, τηλεοπτικά και ψηφιακά μέσα επικοινωνίας….», μας λέει ο Γάλλος φιλόσοφος Μισέλ Ονφραί και φέρνει στο προσκήνιο ένα κορυφαίο θέμα της εποχής μας.

Αυτό της πλήρους μετατροπής του όχλου σε εμπόρευμα το οποίο εφεξής θα αποκτά όλο και μεγαλύτερη πολιτική αξία. Επιπροσθέτως δε, αυτή η νέα αξία θα εμπλουτίζεται και με νέες μεθόδους «δολοφονίας χαρακτήρων», μια παληά τακτική η οποία όμως θα ενισχύεται και με υπερσύγχρονες «σοφιστικέ» τεχνολογίες. Ήδη δε, υπάρχουν αρκετά ζωντανά παραδείγματα στο Διαδίκτυο που επιβεβαιώνουν του λόγου μας το ασφαλές.

Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, εδώ και αρκετά χρόνια, με τη βοήθεια κάποιων μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ) και ανθρώπων που συνεργάζονται με   ξένες πρεσβείες, βάλλονται δια της μεθόδου των «ψηφιακών ψιθύρων», αλλά και άλλων μέσων, συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα τα οποία χαρακτηρίζονται ως διεφθαρμένα και συμμετέχοντα σε «εγκληματικές οργανώσεις», όταν κανένα απολύτως στοιχείο δεν επιβεβαιώνει μια τέτοια κατάσταση.

Βεβαίως, αν λάβουμε υπόψη μας ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη , που έχει σταλινικό κόμμα στο Κοινοβούλιό της με καλό  ποσοστό και με καταστατική του αρχή την εγκατάσταση δικτατορίας, εύκολα συνάγεται ότι για τους «παραγωγούς λάσπης» οι συνθήκες είναι άριστες. Προφανώς δε, αυτό θα φανεί και στις προσεχείς εκλογές, με τα κόμματα της λάσπης και των άναρθρων κραυγών και απειλών να εκπροσωπούν σχεδόν εικοσι Έλληνες στους εκατό στη Βουλή

Παρόμοια φαινόμενα ήδη με ανοδικό ρυθμό είναι ορατά και ενεργά και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου τα πολιτικά άκρα, όπως το γερμανικό Afd, ενισχυμένα και με αριστερό αντισημιτισμό  παίζουν άνετα μπάλα σε φιλικά τους γήπεδα.Και το ερώτημα είναι που μπορεί να οδηγήσει η χρήση λάσπης και η συναφής με αυτήν πνευματική εξαχρείωση, σε μια εποχή όπου η τεχνητή νοημοσύνη, ανατρέπει υποδομές της οικονομίας, θεσμούς της κοινωνίας και αρχές της φιλοσοφίας, ενώ το γεωπολιτικό τοπίο μετασχηματίζεται, όχι χωρίς τριγμούς.

Το άρθρο ΟΙ ΕΤΑΙΡΙΕΣ ΨΗΦΙΑΚΟΥ ΟΧΛΟΥ ΚΑΙ ΤΙ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ?… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τα ψηφιακά δεδομένα μπορούν να καταγραφούν, να αποθηκευτούν, να συμπιεστούν ή να μεταφερθούν χωρίς καμία απώλεια πληροφοριών και ποιότητας. Η βελτίωση αυτών των χαρακτηριστικών ήταν απαραίτητη για την ανάπτυξη της πληροφορικής, σε σημείο που ο όρος «ψηφιακό» έχει εισέλθει στην καθημερινή γλώσσα για να αναφέρεται γενικά στις εφαρμογές της  επιστήμης των υπολογιστών. Η ανάπτυξη ολοένα και πιο εξελιγμένων αλγορίθμων, που συνδυάζουν αυτά τα δεδομένα μέσω υπολογισμών, διευκολύνει την επίλυση προβλημάτων που προηγουμένως θεωρούνταν πολύπλοκα.

Η συνεχώς βελτιούμενη ισχύς των μικροεπεξεργαστών μειώνει τους χρόνους υπολογισμού. Η εφαρμογή κοινών πρωτοκόλλων για την εύκολη ανταλλαγή δεδομένων μεταξύ υπολογιστών επαναπροσδιορίζει την έννοια της συνδεσιμότητας μεταξύ των ανθρώπων. Oι πληροφορίες, οι εντολές και τα ερεθίσματα κυκλοφορούν σε ολοένα και μεγαλύτερους αριθμούς και αλλάζουν δραματικά τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούν και λειτουργούν τα πολύπλοκα συστήματα.

Συνεπώς, η τάση της επικοινωνίας από απόσταση, η οποία ξεκίνησε με τη γραφή και συνεχίστηκε με την τυπογραφία, τον τηλέγραφο, το τηλέφωνο και το ραδιόφωνο, συνεχίζεται.

Η ψηφιακή επανάσταση αλλάζει δραματικά μεγάλους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Διαμορφώνει την παγκοσμιοποίηση αλλάζοντας τις αποστάσεις μεταξύ των ανθρώπων. Οι μεταφορές, η εφοδιαστική αλυσσίδα, η διανομή ενέργειας, τα διεθνή χρηματοοικονομικά και τα συστήματα διαχείρισης κρίσιμων υποδομών δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν χωρίς τις εφαρμογές της. Ο όγκος των ανταλλαγών email είναι επίσης εντυπωσιακός: 244,7 δισεκατομμύρια μηνύματα SMS και MMS στάλθηκαν στη Γαλλία το 2024,ενώ το 2025, περισσότερα από 45 τρισεκατομμύρια email είχαν κοινοποιηθεί παγκοσμίως το πρώτο εξάμηνο

«Στο στρατιωτικό τομέα, οι πιο προηγμένοι στρατοί έχουν ενσωματώσει την ψηφιοποίηση και την τεχνητή νοημοσύνη του πεδίου της μάχης στον τρόπο σκέψης τους. Τα στρατιωτικά αρχηγεία λειτουργούν με πιο αποκεντρωμένο τρόπο, αξιοποιώντας τους πόρους που παρέχει η ευφυής ψηφιοποίησα, υλοποιώντας την έλευση μιας «επανάστασης στα στρατιωτικά ζητήματα»,μας πληροφορεί το Γαλλικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων{IFRI}

Από πολιτισμικής άποψης, τα παιχνίδια παίζονται σε ένα πολυπλόκαμο δίκτυο, μέσα στο οποίο , η ανωνυμία αποτελεί κορυφαίο όπλο προπαγάνδας, ψευδολογίας και κατασυκοφάντησης. Ήδη στις ΗΠΑ διαπρέπουν εταιρείες παραγωγής πολιτικής λάσπης,Οι πιο ταλαντούχοι παίκτες θησαυρίζουν συμμετέχοντας σε δράσεις σπίλωσης και αποπληροφόρησης.. Ειδικά εφέ διαποτίζουν τις οθόνες των κινηματογράφων, δίνοντας ζωή σε τεχνητά σύμπαντα. Αναδύεται μια ψηφιακή κουλτούρα, στο πλαίσιο της οποίας η πανεύκολη και υπερταχύτατη πρόσβαση σε αμέτρητες γνώσεις, είναι παράλληλα και όπλο διάδοσης της βλακείας..

Η ψηφιακή τεχνολογία και η τεχνητή νοημοσύνη βρίσκονται για καλά πλέον, στο επίκεντρο οικονομικών, στρατιωτικών και πολιτιστικών ζητημάτων. Έχουν κορυφαία συμμετοχή στην καθημερινή ζωή όλων των ανθρώπων που είναι συνδεδεμένοι στο Διαδίκτυο παγκοσμίως. Παρέχουν συνεχώς αυξανόμενους πόρους από άποψη πλούτου, ισχύος, ελέγχου της κοινωνίας και ιδιωτικής ζωής. Χωρίς αμφιβολία, ψηφιακή δύναμη και Τεχνητή Νοημασύνη είναι νέες μορφές εξουσίας και πηγές παραγωγής πλούτου όπου οι άυλες αξίες έχουν τον πρώτο λόγο.

Στο πλαίσιο αυτό, ο ορισμός της έννοιας της ισχύος αποτελεί πρόκληση. Η κοινή λογική δέχεται ότι η «ισχύς» στη διεθνή σκηνή ισοδυναμεί με την «εξουσία» εντός των κοινωνιών. Ωστόσο, η αντίληψη αυτή ως φαίνεται έχει περιορισμένη πλέον χρησιμότητα. Το εθνικό και το διεθνές επίπεδο λειτουργούν βάσει διαφορετικών κανόνων. Οι δρώντες που επιδιώκουν να την κατανοήσουν αναγνωρίζουν ότι είναι ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους όρους στις διεθνείς σχέσεις.

Ωστόσο, δύο κύρια θέματα επανέρχονται τακτικά στις συζητήσεις και τις πρώτες προσπάθειες να καταστεί λειτουργική αυτή η έννοια. Εάν υπάρχει εξουσία, πρέπει να είναι δυνατό να οριστούν τα συστατικά της και να αξιολογηθούν, να μετρηθούν προκειμένου να ενεργήσουμε ορθολογικά. Σε αυτό το πλαίσιο, η εξουσία έχει από καιρό αναχθεί από τη ρεαλιστική σχολή σε γεωγραφική θέση και στο άθροισμα στρατιωτικών, δημογραφικών,πολιτιστικών και οικονομικών πόρων.

Τα πιο άυλα στοιχεία, όπως η εθνική υπερηφάνεια, η ποιότητα του προσωπικού και η πολιτική, θα μπορούσαν επίσης να μετρήσουν. Αυτή η υπεύθυνη και αναλυτική προσέγγιση, ωστόσο, επικρίνεται στο βαθμό που αποκαλύπτει μόνο τις δυνατότητες της εξουσίας. Εάν ένας κρατικός παράγοντας δεν τα συνδυάζει αποτελεσματικά, δεν εγγυάται κανένα αποτέλεσμα. Η Σοβιετική Ένωση είχε πολλά από αυτά τα πλεονεκτήματα, αλλά κατέρρευσε χωρίς μάχη.

Ένα άλλο θέμα επανέρχεται συχνά στις συζητήσεις σχετικά με τη φύση της εξουσίας. Η εξουσία είναι αυτή που καθορίζει το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης μεταξύ δύο κρατικών οντοτήτων ή δρώντων στο διεθνές σύστημα. Δεν αναφέρεται πλέον σε μια δυνατότητα, αλλά «στην ανάληψη δράσης». Σε ένα πρωτοποριακό άρθρο, ο Robert Dahl την ορίζει ως εξής: «Ο Α έχει εξουσία επί του Β στο βαθμό που ο Α μπορεί να κάνει τον Β να κάνει κάτι που ο Β δεν θα είχε κάνει διαφορετικά».

Η εξουσία περιορίζει, αλλά όχι απαραίτητα με βίαιο τρόπο. Μπορεί να ασκηθεί μέσω της αποπλάνησης και όχι με την ωμή επιβολή της βούλησης. Τέλος, η εξουσία αντιστοιχεί στην ικανότητα ενός δρώντος να αλλάξει τη συμπεριφορά άλλων δρώντων στη διεθνή σκηνή προς μια ευνοϊκή κατεύθυνση.
Οι πιο προηγμένες μορφές αυτής της εξουσίας έχουν σημαντικό οικονομικό κόστος και απαιτούν την εφαρμογή πολιτικής βούλησης. Ένας δρών πρέπει να είναι σε θέση να δημιουργήσει ένα ευνοϊκό οικοσύστημα, να ελέγχει τα δεδομένα που ρέουν μέσω αυτού, να κυριαρχεί στους στρατηγικούς κόμβους των ψηφιακών δικτύων και, πάνω απ ‘όλα, να γνωρίζει πώς να ενσωματώνει αυτό το νέο είδος εξουσίας με άλλες, πιο παραδοσιακές μορφές ισχύος. Κανένας δρών σήμερα στο παγκόσμιο πεδίο δεν έχει κατακτήσει πλήρως αυτή την τελευταία πτυχή.

Ωστόσο, οι παραδοσιακοί παίκτες προσπαθούν να αξιοποιήσουν τους πόρους του πραγματικού κόσμου για να επηρεάσουν τη συμπεριφορά στον ψηφιακό κόσμο. Νέες μορφές αποτροπής, καταναγκασμού και ρύθμισης εισάγονται σε μια προσπάθεια περιορισμού της ισχύος των πιο εξέχοντων ψηφιακών παικτών. Το αποτέλεσμα αυτής της αντιπαράθεσης θα καθορίσει εν μέρει το μελλοντικό περίγραμμα της ψηφιακής ισχύος, με την ΤΝ να είναι κορυφαίο συστατικό της

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Ψηφιακή δύναμη και τεχνητή νοημοσύνη… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου 

Ομολογώ ότι δεν ήταν εύκολο να παρακολουθήσει κανείς τον πρωθυπουργό να μοιράζει 400, 250, 140 και 320 ευρώ σε διάφορες κατηγορίες και ομάδες πολιτών. Και μου ήταν δύσκολο να καταλάβω αν συμμετείχα σε κάποια από   αυτές τις κατηγορίες.

Με πιο απλά λόγια, τα 2,2 δις. ευρώ παροχές που ΘΑ μοιράσει η κυβέρνηση ,ΘΑ εμφανιστούν σε 17 μήνες περίπου και είναι άγνωστο ποιόν αντίκτυπο θα έχουν στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς.

Τούτων λεχθέντων, συνταξιούχος συνάδελφος, με ετήσια μικτή ετήσια σύνταξη 19.200 ευρώ το 2019, εισέπραττε τότε καθαρά 16.920 και φέτος θα κλείσει με 17.010 δηλαδή 90 ευρώ παραπάνω, ήτοι δύο  εσπρέσο το μήνα!!

Την ίδια περίοδο οι δαπάνες για το ενοίκιο, από 4800 ευρώ ετησίως, πήγαν στις 7800, ποσό που αντιπροσωπεύει το 46% περίπου του εισοδήματος του, έναντι 28% πριν 7 χρόνια.Αν συνυπολογίσουμε και τον πληθωρισμό της επταετίες, ο  αγαπητός φίλος βρίσκεται σε φάση εξάντλησης της αποταμίευσής του. Γι’ αυτό και γέλασε πικρά, όταν άκουσε τα περί δημιουργίας λογαριασμών, που την προσεχή τετραετία θα δημιουργήσει η κυβέρνηση για τα παιδιά. Στην ουσία έτσι το κράτος θα δίνει στα παιδια σήμερα χρήματα, που θα πάρει πίσω με καλό επιτόκιο όταν οι δικαιούχοι θα ενταχθούν στην επαγγελματική τους ζωή.

Τούτων λεχθέντων, δεν ακούσαμε πολλά πράγματα για τις τεράστιες αλλαγές στο διεθνή καταμερισμό της εργασίας, για την ωρίμανση της τεχνητής νοημοσύνης, για τη βιοτεχνολογία και την σημασία της στην αγροτική παραγωγή για τη γενετική και την κτηνοτροφία, για τους σιωπηρούς τεχνολογικούς πολέμους, για τις νέες μορφές εργασίας και την κατάσταση του επαγγελματικού προσανατολισμού στη χώρα μας, για την άνοδο του προσδόκιμου ζωής και τη σημασία του στην κοινωνική ασφάλιση και την προστασία της υγείας.

Δεν είπε πολλά πράγματα ο πρωθυπουργός τις τις εταιρίες start-up και αν η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει μια νέα πηγή γνώσης και προόδου. Η Αθήνα υπήρξε κάποτε κατά τους ιστορικούς, τόπος μεγαλοφυΐας, αυτό δεν μπορεί να επαναληφθεί στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης;

Η Εσθονία δηλαδή, που υπέστη 70 χρόνια σοβιετική κατοχή, έχει περισσότερα ατού από την Ελλάδα του Αριστοτέλη; Πώς κατάφερε αυτή η μικρή χώρα των 2 εκατομμυρίων κατοίκων μέσα σε τριάντα χρόνια να γίνει η τρίτη πιο τεχνολογικά προηγμένη περιοχή της ΕΕ και να έχει ρυθμό ανάπτυξης τριπλάσιο του δικού μας;

Μήπως είναι καιρός πλέον, η πολιτική στην Ελλάδα να αποκτήσει περιεχόμενο συμβατό με την εποχή στην οποία ζούμε και με πραγματικότητες που μας περιβάλλουν;

Για πάρα πολλά χρόνια, οι μυθοπλασίες και τα παραμύθια, όπως αυτό συμβαίνει και στη ζωή, δεν φέρνουν αποτελέσματα πέραν από την ικανοποίηση φαντασιώσεων και άλλων ψυχολογικών καταστάσεων.

Είναι γνωστό πως στην ιστορία τίποτε δεν μένει αθάνατο. Για όλα έρχεται η ώρα του τέλους. Μας μένει μόνο να στοχαζόμαστε πάνω στο τι και γιατί έφθασε κάτι στο τέλος του. Για ποιο στοχασμό όμως μιλάμε όταν διαβάζουμε ότι με βάση τη διεθνή έρευνα PISA, το 50% των νέων στα σχολεία όταν διαβάζει δεν καταλαβαίνει τι διάβασε. Παράλληλα ,δε είμαστε και μεταξύ των πιο καθυστερημένων χωρών στα μαθηματικά, κορυφαία πρώτη ύλη της εποχής μας μας. Αντιθέτως από μαχαιροβγάλτες μαθητές πάμε πολύ καλά, γεγονός που δείχνει και το επίπεδο της ελληνικής οικογένειας.

Αυτά που έχουμε ήδη εμπρός μας, αν και καταλαβαίνουμε πως θα εξελιχθούν ραγδαία, είναι ήδη αρκετά ώστε να στοχασθούμε για το αύριο του πολιτισμού μας.

Ένας πραγματικός ηγέτης στη σημερινή Ελλάδα θα πρέπει να παράγει πολιτισμό και αυτό προς ώρας δεν συμβαίνει. Κρίμα…. Χίλιες φορές.

Το άρθρο ΤΙ ΞΕΧΑΣΕ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ;… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Είναι ορατό πλέον ότι ο «τρίτος παγκόσμιος πόλεμος» δεν είναι όπως οι προηγούμενοι. Σήμερα εξελίσσεται σε πολλά διαφορετικά πεδία και δεν έχει πάντα εύκολα κατανοητές διαστάσεις.

Στο πλαίσιο αυτό, οι γεωπολιτικές διαταραχές έχουν γίνει πηγή συστημικού κινδύνου για τις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού σε διασυνδεδεμένα συστήματα μεταφορών, ενέργειας, λιπασμάτων και τροφίμων. Οι συμβατικές περιγραφικές και προγνωστικές αναλύσεις είναι συχνά ανεπαρκείς υπό βαθιά αβεβαιότητα, επειδή οι γεωπολιτικές κρίσεις χαρακτηρίζονται από ασάφεια, περιορισμένες ιστορικές παρατηρήσεις και κλιμακωτές διατομεακές επιδράσεις.

Αυτές τις επιδράσεις και τις ικανότητές τους, έρχεται να αναλύσει και να αξιολογήσει η μελέτη της Ιωάννας Ατσαλάκη και του Γεωργίου Σ. Ατσαλάκη με τίτλο «Ένα ασαφές κανονιστικό πλαίσιο ανάλυσης για την ανθεκτικότητα της εφοδιαστικής αλυσίδας υπό γεωπολιτικές διαταραχές στα Στενά του Ορμούζ» («Α Fuzzy Prescriptive Analytics Framework for Supply Chain Resilience under Geopolitical Disruptions in the Strait of Horinuz»).

Με εργαλείο της γνώση και την πρακτική, οι συγγραφείς παρουσιάζουν ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο προδιαγραφικής αναλυτικής για την ενίσχυση της ανθεκτικότητας των παγκόσμιων εφοδιαστικών αλυσίδων απέναντι σε γεωπολιτικές κρίσεις. Η προτεινόμενη μεθοδολογία συνδυάζει Τεχνητή Νοημοσύνη και «ασαφή λογική» (Fuzzy Logic), γνώση ειδικών και μαθηματική βελτιστοποίηση, μετατρέποντας ποιοτικές εκτιμήσεις γεωπολιτικού κινδύνου σε συγκεκριμένες επιχειρησιακές αποφάσεις.

Με εφαρμογή στο Στενό του Ορμούζ, έναν από τους σημαντικότερους ενεργειακούς διαύλους παγκοσμίως, η έρευνα εξετάζει πως μια γεωπολιτική κρίση μπορεί να μεταδοθεί στα συστήματα μεταφορών, ενέργειας, λιπασμάτων και τροφίμων.

Τα αποτελέσματα δείχνουν πώς, καθώς αυξάνεται η ένταση μιας διαταραχής, μπορούν να ενεργοποιούνται στρατηγικές όπως η διαφοροποίηση προμηθευτών, η αξιοποίηση στρατηγικών αποθεμάτων, οι εναλλακτικές διαδρομές μεταφοράς και οι έκτακτες προμήθειες, με στόχο τη διατήρηση της συνέχειας του εφοδιασμού.

Η έρευνα συμβάλλει στην ανάπτυξη νέων, διαφανών και αναπαραγώγιμων εργαλείων Τεχνητής Νοημοσύνης για τη λήψη αποφάσεων σε ένα διεθνές περιβάλλον αυξανόμενης γεωπολιτικής αβεβαιότητας. Αποτελεί απαραίτητο εργαλείο και τους αποφασίζοντες ώστε να συνεχίσει απρόσκοπτα ο εφοδιασμός των επιχειρήσεων τους όταν αντιμετωπίζουν διαταραχές στις διαδρομές διακίνησης των αγαθών.

Σημειώνουμε επίσης κάτι που ενδιαφέρει άμεσα την εγχώρια βιομηχανία τροφίμων, ότι τα αποτελέσματα της μελέτης ως προς τους όρους λειτουργίας των αγορών, καταδεικνύουν ότι η αυξανόμενη σοβαρότητα της διαταραχής αυξάνει το λειτουργικό κόστος και την πίεση του συστήματος τροφίμων, ενώ παράλληλα προωθεί τη, διαφοροποίηση των προμηθευτών, την ανάπτυξη αποθεμάτων, την αναδιαμόρφωση των μεταφορών και τις προμήθειες έκτακτης ανάγκης για τη διατήρηση της συνέχειας του εφοδιασμού.

Το προτεινόμενο πλαίσιο παρέχει μια διαφανή, εξηγήσιμη και αναπαραγώγιμη μεθοδολογία κανονιστικής ανάλυσης που μετατρέπει την ποιοτική γεωπολιτική νοημοσύνη σε ποσοτικές επιχειρησιακές αποφάσεις, επεκτείνοντας την έρευνα για την ανθεκτικότητα της εφοδιαστικής αλυσίδας προς την υποστήριξη αποφάσεων υπό γεωπολιτική αβεβαιότητα.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Πώς η AI «θωρακίζει» την εφοδιαστική αλυσίδα απέναντι σε κρίσεις… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Αυτό που με εντυπωσίαζε και εκτιμούσα στο Στέφανο Μάνο, ήταν η ειλικρίνεια του λόγου του και η τεράστια σημασία που απέδιδε στην ατομική ευθύνη. Μπορώ έτσι να πω ότι υπήρξε ένας από τους ελάχιστους πολιτικούς που έχω γνωρίσει και που δεν θεωρούσε ότι ο περίφημος «λαός» δεν είναι μια «ακατέργαστη μάζα όχλου», την οποίαν, κατά Γουστάβο Λεμπόν, μέγα θεωρητικό και συγγραφέα της «Ψυχολογίας του όχλου», οι πολιτικοί μπορούν να χειραγωγούν και να κατευθύνουν όπως θέλουν.

Αρκεί να διαβάσει κανείς και να αναλύσει γιατί οι Μαρξ και Λένιν, για διαφορετικούς λόγους στην αρχή, απεχθάνονταν την ατομική ευθύνη, την οποίαν εντελώς παραπλανητικά συνταύτιζαν με τον εγωϊσμό και θα καταλάβει ποια είναι η ουσία του φιλελευθερισμού.

Θυμάμαι σε μια συνάντησή μας σε φιλικό σπίτι, να κουβεντιάζουμε με τον Στέφανο Μάνο για την ευθύνη και να του λέει ότι «ελευθερία και υπευθυνότητα είναι ένα ενάρετο δίδυμο».

Ίσως η πίστη μου στο δίδυμο αυτό να έκανε τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζακ Ντελόρ το 1992, να δηλώσει στον υπογράφοντα, αλλά και σε άλλους δημοσιογράφους, ότι ο Στέφανος Μάνος ήταν τότε, «ο καλύτερος Έλληνας υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών που είχε ποτέ συμμετάσχεις το Συμβούλιο Υπουργών Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της τότε νεοσύστατης Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία αναλάμβανε και την ευθύνη για την μετέπειτα δημιουργία της ευρωζώνης».

«Ο Έλληνας υπουργός, είχε προσθέσει ο πρόεδρος της Επιτροπής, είναι πάντα καλά μελετημένος και γνώστης της των θεμάτων κυρίως δε ως προς την ευρωπαϊκή διάστασή τους….».

Αυτά τα κολακευτικά λόγια ο Στέφανος Μάνος, όταν του τα έκανα γνωστά, δεν θέλησε να τα αξιοποιήσει, λέγοντάς μου ότι «έκανε πολύ απλά αυτά που έπρεπε να κάνει ως εκπρόσωπος του Ελληνικού λαού στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα».

Στη συνέχεια όμως με ρώτησε πως γινόταν και είχα καλές σχέσεις με τον αείμνηστο Ντελόρ. «Το ποδόσφαιρο υπουργέ μου, Αγαπάμε αμφότεροι τη μπάλα. Και όταν λάχει κουβεντιάζουμε για τη γαλλική Λίλ ο πρώτος και τον Παναθηναϊκό ο υποφαινόμενος».

Χαμογελώντας ο τότε υπουργός με ρωτάει: «Μήπως είναι και κρυπτοφιλελεύθερος ο πρόεδρος της Επιτροπής;». «Όχι υπουργέ μου», του απάντησα, φωτισμένος σοσιαλδημοκράτης είναι, γι’ αυτό ο Γάλλος πρόεδρος  Μιττεράν τον προώθησε στη θέση που είναι.»…

«Πολύ ενδιαφέρον», μονολόγησε ο Στέφανος Μάνος. Και σε μια δεύτερη συνάντησή μας, στο αεροπλάνο προς Βρυξέλλες αυτή τη φορά, με ρώτησε ποια είναι η γνώμη μου για τη σχέση μεταξύ ευθύνης και ελευθερίας. Τον κοίταξα με κάποια απορία και του απάντησα λέγοντας ότι «ένας ανεύθυνος δεν μπορεί να είναι ελεύθερος». Ο συνομιλητής μου κούνησε μάλλον σκεπτικός το κεφάλι του και άλλαζε θέμα συζήτησης. Τότε στην ημερήσια διάταξη βρισκόταν το τεράστιο θέμα της ενιαίας αγοράς, στην οποία η Ελλάδα δύσκολα θα έμπαινε με επιτυχία, αν υπουργός Εθνικής Οικονομίας εκείνη την περίοδο δεν ήταν ο Στέφανος Μάνος. Αυτός στην ουσία άνοιξε το δρόμο της ένταξης μας στην ενιαία αγορά, βασική προϋπόθεση για την μετέπειτα είσοδό μας στη ζώνη του ευρώ.

Ήταν ένας πολιτικός που πίστευε στην ικανότητα της χώρας να πάει με επιτυχία μπροστά, αν μπορούσε να απαλλαγεί από τα βαρίδια του πελατειακού κράτους και της ιδιόρρυθμης γραφειοκρατίας του.

Τελικά όμως, η τελευταία, τον θαρραλέο και υπεύθυνο πολιτικό τον νίκησε. Όπως βέβαια έχει νικήσει και κάθε άλλο δημόσιο πρόσωπο που μπορεί να σκέπτεται ότι η ελευθερία είναι το θεμέλιο της ευθύνης.

Το άρθρο Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΑΝΟΣ ΚΑΙ Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο κόσμος της θάλασσας είναι όμορφος, γοητευτικός, ήρεμος κατά καιρούς, αλλά μπορεί να γίνει ξαφνικά ταραγμένος, αβέβαιος, δύσκολος και εξαιρετικά επικίνδυνος για όσους δεν μπόρεσαν να τον καταλάβουν. 

Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που το «ναυτικό λεξιλόγιο», όχι λίγες φορές, χρησιμοποιείται πολύ στη διευθυντική «νέα γλώσσα». Όπως τονίζει ο σύμβουλος επιχειρήσεων καθηγητής Τιερί Πιτ «…ο αριθμός των εκφράσεων που προέρχονται από αυτή τη “νέα γλώσσα” είναι πλέον αισθητά αυξημένος. Έτσι στις επιχειρήσεις, όλο και περισσότερο, χρησιμοποιούνται από ηγετικά και μη στελέχη τους, εκφράσεις που σχετίζονται με τη στρατηγική και το όραμα: χάραξη πορείας, αλλαγή πορείας, πλοήγηση με όραση.

Άλλες αφορούν την ηγεσία και τον ρόλο του διευθυντή: κράτημα του πηδαλίου στην καταιγίδα, σύσφιγξη της ομάδας, καλός καπετάνιος. Άλλες πάλι αναφέρονται στη συλλογικότητα και στη συνεργασία: να είσαι στο ίδιο σκάφος, όλοι στο κατάστρωμα, σχηματισμός ενός συνεκτικού πληρώματος. Βρίσκουμε επίσης μεταφορές που συνδέονται με την απόδοση και την ένταση της δράσης: σηκώνοντας το πανί, αλλάζοντας ταχύτητα, έχοντας πλήρη δέσμευση.

Τέλος, πολλές αναφέρονται στην κρίση και στην αβεβαιότητα: αντιμετώπιση της καταιγίδας, αντιμετώπιση μιας θύελλας, πλοήγηση σε ταραγμένα νερά, ακυβέρνητο, ανόρθωση του πλοίου, αποφυγή των παγίδων».

Η γλώσσα δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Λέει για το πώς σκεφτόμαστε τη συλλογική δράση, τη στρατηγική και την ηγεσία.

Πέρα όμως από τη μεταφορά, τι μπορούν στην πραγματικότητα να μάθουν οι διευθυντές και οι ηγέτες από τον θαλάσσιο κόσμο; Και πώς μπορούμε να προχωρήσουμε πέρα από την απλή αφήγηση των κατορθωμάτων σπουδαίων πλοιάρχων ή εξερευνητών της θάλασσας για να αντλήσουμε συγκεκριμένα διδάγματα χρήσιμα για τη διαχείριση οργανισμών στην ξηρά;

Στο πλαίσιο αυτό, πανεπιστήμια, ανώτερες σχολές και σύμβουλοι επιχειρήσεων ασχολούνται με το ποια μπορεί να είναι η σχέση των ναυτικών μεταφορών με την ηγεσία και αν ένας παντοδύναμος καπετάνιος μπορεί να γίνει πιλότος σύνθετων συστημάτων.

Κατά τον Κρίστοφερ Ποάτ, δρομέα ανοιχτής θάλασσας και συνιδρυτή της εταιρείας Marsail, οι αναφορές για τη σύνδεση της θάλασσας με την ηγεσία, αφορούσαν το εμπορικό ή στρατιωτικό ναυτικό: μια κάθετη δομή διοίκησης, μια σαφής ιεραρχία και μια προτεραιότητα που δίνεται στο εμπόριο ή την κατάκτηση, ανεξάρτητα από το ανθρώπινο κόστος.

Ο καπετάνιος είναι ο άρχων του πλοίου. Ενσαρκώνει το όραμα, λαμβάνει αποφάσεις μόνος του και αναλαμβάνει την εξουσία. Το πανί γίνεται τότε η ηρωική μεταφορά για τη διοίκηση. Ο διαχειριστής είναι αυτός ο παντογνώστης, στρατηγικός καπετάνιος, υπεύθυνος για τα πάντα και πάνω απ’ όλα, ο εγγυητής της πορείας.                 

Με την άνοδο της σύγχρονης αγωνιστικής ιστιοπλοΐας -το America’s Cup- αναδύθηκε μια άλλη προσωπικότητα. Ιστιοπλόοι όπως ο Ερίκ Ταμπαρλί και ο Πίτερ Μπλέικ ενσάρκωσαν μια πιο σύγχρονη ηγεσία: κατεύθυναν τις ομάδες τους προς έναν φιλόδοξο στόχο, υποστήριζαν ένα ισχυρό όραμα, αλλά κατανοούσαν ότι η απόδοση εξαρτιόταν από τον καλό συντονισμό των δεξιοτήτων. Η ιστιοπλοΐα έγινε σχολή συλλογικής απόδοσης. Ο διευθυντής δεν ήταν πλέον απλώς ηγέτης, αλλά μαέστρος.              

Σήμερα, στην εποχή των δεδομένων, των ιπτάμενων σκαφών,  και των εξαιρετικά πολύπλοκων συστημάτων επί του σκάφους, ο σύγχρονος ιστιοπλόος δεν είναι πλέον απλώς ένας ναυτικός: είναι ο πιλότος ενός εξελιγμένου τεχνολογικού συστήματος. Πρέπει να κατακτήσει πολύπλοκα εργαλεία, να εκμεταλλευτεί δεδομένα σε πραγματικό χρόνο, να ανιχνεύσει αδύναμα σήματα και να εξισορροπήσει συνεχώς την ταχύτητα, την ασφάλεια και τη διατήρηση του εξοπλισμού.

Η ιστιοπλοΐα γίνεται ένα εργαστήριο ηγεσίας σε ένα αβέβαιο και εξελισσόμενο περιβάλλον. Ο διευθυντής εμφανίζεται λιγότερο ως διοικητής ή στρατηγός και περισσότερο ως εγγυητής της ισορροπίας μεταξύ φιλοσοφίας και προσοχής, μεταξύ διαχείρισης δεδομένων και διαίσθησης.

Επόμενο είναι να τεθεί το ερώτημα γιατί η ιστιοπλοΐα έχει έντονη απήχηση σήμερα; «Αυτό συμβαίνει», τονίζει ο Τιερί Πιτ, «γιατί οι καταστάσεις εξελίσσονται σε ένα πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από έντονη αβεβαιότητα, αυξανόμενη πολυπλοκότητα του συστήματος, μεταβαλλόμενα πρότυπα εργασίας και αμφισβήτηση των παραδοσιακών ιεραρχικών μοντέλων. Σε αυτό προστίθεται μια ισχυρή προσδοκία για νόημα, εμπιστοσύνη και κοινή ευθύνη, ιδίως μεταξύ των νέων γενεών διευθυντών».

Η αγωνιστική ιστιοπλοΐα -είτε πρόκειται για το Vendee Globe, το Route du Rhum, είτε για το Jules Verne Trophy- ενσαρκώνει ένα ισχυρό σύνολο αξιών: αλληλεγγύη, ανθεκτικότητα, αποδοτικότητα των πόρων, ατομική δέσμευση σε ένα συλλογικό έργο και ευθύνη απέναντι στη φύση και το απρόβλεπτο. Αυτοί οι αγώνες έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια του αθλητισμού και έχουν γίνει πολιτιστικά φαινόμενα που ακολουθούνται από εκατομμύρια.

Αφηγούνται μια ιστορία για την εποχή μας: την ικανότητα να λαμβάνεις αποφάσεις απέναντι στην αβεβαιότητα, να διαχειρίζεσαι το ρίσκο, να ενεργείς χωρίς να έχεις όλες τις πληροφορίες και να αποδέχεσαι την παροδικότητα των συνθηκών υπό τις οποίες ασκείται η ηγεσία.

Σε έναν κόσμο όπου τα παραδοσιακά σημεία αναφοράς κλονίζονται, η θάλασσα εμφανίζεται ως ένα αξιόπιστο και απτό πεδίο μάθησης. Όχι ένα ρομαντικό φόντο, αλλά ένα πραγματικό και απαιτητικό περιβάλλον.

Στο επόμενο άρθρο μας θα αναφερθούμε στα τρία μαθήματα, που η εμπειρία στη θάλασσα διδάσκει σε ηγέτες και λοιπά ανώτερα στελέχη επιχειρήσεων.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Πώς ιστιοπλοΐα και θάλασσα εμπνέουν τους μάνατζερ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου 

Πολύ σωστά η εφημερίδα «Τα Νέα, Σαββατοκύριακο» της 15^ης Αυγούστου, πρωτοσέλιδο θέμα της είχε την πρόσφατη «Συμφωνία της Μέκκας», η οποία είναι σοβαρό γεωπολιτικό γεγονός.

Τονίζει έτσι σε σχόλιο της η εφημερίδα ότι το αποκαλούμενο «σουνιτικό ΝΑΤΟ» που προκύπτει από το Σύμφωνο, κατά την Τουρκία, θα έχει αμυντικό χαρακτήρα, δηλαδή την αποτροπή πολέμου.

Στο πλαίσιο αυτό, η εφημερίδα επισημαίνει ότι «η Ελλάδα δεν έχει λόγο να ανησυχεί. Είναι ένα ισχυρό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει εξαιρετικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και αποτελεί παράγοντα σταθερότητας στη Μεσόγειο. Πρέπει να καταλάβει όμως ότι οι προσπάθειες διεθνούς απομόνωσης της Τουρκίας με επιχειρήματα όπως το casus belli στο Αιγαίο ή η κατοχή μέρους της Κύπρου δεν φέρνουν αποτελέσματα. Πρέπει να καταλάβει επίσης ότι στην εκρηκτική πραγματικότητα της Μέσης Ανατολής, η «διαρκής και στρατηγική» σχέση της με τα αραβικά κράτη δεν σημαίνει πολλά πράγματα. Απέναντι στον πολλαπλασιασμό των κινήσεων της Τουρκίας, απαιτείται η χάραξη μιας νέας στρατηγικής που δεν θα εξαντλείται στη δημιουργία «τριγώνων» και «μετώπων», αλλά θα σταθμίζει τα νέα δεδομένα για να θέτει μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους.»

Αν και δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς εννοεί ο σχολιαστής της εφημερίδα με το τέλος του σχολίου του, σπεύδουμε να υπογραμμίσουμε ότι με το Σύμφωνο η Τουρκία σε πρώτη φάση θα προσπαθήσει να πλοηγηθεί στην αληθινά εύθραυστη σχέση της με τον αραβικό κόσμο. Παράλληλα δε θα εγκαταλείψει τα περίφημα σχέδια της «περί νέο-οθωμανισμού αυτοκρατορικού μοντέλου» και θα διεκδικήσει γεωγραφικά δικαιώματα στην ευρύτερη περιοχή της, συμπεριλαμβανομένου βεβαίως και του Αιγαίου.

Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας, από ιστορικής πλευράς, ότι οι Άραβες είναι εναντίον των γνωστών νέο-οθωμανικών ονειρώξεων του Ταγίπ Ερντογάν και θεωρούν τους τέσσερεις αιώνες πολυπολιτισμικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μια σκοτεινή για εκείνους εποχή.

Στο επίπεδο αυτό όμως, η Τουρκία στο εξής φιλοδοξεί για ιστορικούς λόγους να παίξει κυρίαρχο ρόλο στο σουνιτικό ισλάμ και να δημιουργήσει μια γεωπολιτική οντότητα που θα έχει οικονομικό και πολιτιστικό  ειδικό βάρος και στη Βόρεια Αφρική. Αν δε στο Σύμφωνο της Μέκκας προσχωρήσει και η Αίγυπτος, τότε η οντότητα αυτή θα αποκτήσει ζωτική γεωπολιτική παρεμβατική δυνατότητα και όχι μόνον.

Θα είναι δε και ο κύριος αντίπαλος του Ιράν, το οποίο παρά τα νταηλίκια του και τις «απειλές» του, είναι υπό κατάρρευση. Και δεν θεωρούν πολλοί παρατηρητές ότι Ρωσία και Κίνα θα σπεύσουν να το «σώσουν».

Στην παρούσα γεωπολιτική φάση έτσι, είναι κατάδηλο ότι η Τουρκία θα ενεργεί πολύ προσεκτικά και οι όποιες προκλήσεις της θα είναι μελετημένες. Έχοντας ένα πολύ σοβαρό σχέδιο ανάπτυξης και επέκτασής της, δεν θα ρισκάρει κινήσεις ικανές να προκαλέσουν ζημιές σε αυτό που «κτίζει».

Όμως, μεταξύ νέων και παλαιών σύμμαχων της, θα ξεκινήσει μια περισσότερο έντονη «ενημέρωσή» τους, ότι δεν είναι δυνατόν ως στρατηγική χώρα να είναι αποκλεισμένη από μια θάλασσα όπως το Αιγαίο. Θα εντείνει έτσι όπου μπορεί ενέργειες και συμφωνίες, φανερές και κρυφές, για να έχει συναινέσεις σε διεκδικητικές πρωτοβουλίες της. Με πιο απλά λόγια, η τακτική της θα μοιάζει με αυτή του Επιτήδειου Ουδέτερου, αλλά με συγκεκριμένες προτιμήσεις και επιλογές. Και ας μη ξεχνάμε ότι πρώτη προτεραιότητα του Ερντογάν είναι η διαιώνισή στην εξουσία. Προφανώς δε, αυτός είναι και ο λόγος που τον «θαυμάζει» και ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ.

Το άρθρο Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΤΟ «ΧΟΝΤΡΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ»… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Από το 1977 έως και το 2012 στην Ελλάδα ήταν κυρίαρχο το δικομματικό σύστημα, ο οποίο απορροφούσε και το 85% των ψήφων στις εκάστοτε  βουλευτικές εκλογές. Το σύστημα αυτό, για λόγους κόπωσης των ψηφοφόρων αλλά και της οικονομικής πτώχευσης της χώρας το 2010, έχασε την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων, οι οποίοι άρχισαν να αναζητούν άλλες πολιτικές λύσεις.

Φθάσαμε έτσι στη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ την περίοδο 2012-2015 και σε αυτήν ΣΥΡΙΖΑ-Π.Καμένου από το 2015 έως τα μέσα του 2019. Στο διάστημα αυτό η Ελλάδα απέφυγε μια εκκωφαντική πτώχευση, υπέστη όμως και δραματική αποδυνάμωση του βιοτικού της επιπέδου, χάνοντας τις πλασματικές εισοδηματικές αυξήσεις που είχαν παρατηρηθεί την περίοδο 1974-2010. Στην ουσία έτσι, η επιτυχία της χώρας να ενταχθεί στην ΕΟΚ το 1981 και στην ευρωζώνη  το 2002, πήγαινε περίπατο αφήνοντας όμως πίσω της κάποιες δομικές και θεσμικές μεταρρυθμίσεις που ίσως ποτέ να μην είχαν γίνει.

Δυσάρεστες συνέπειες της περιόδου της κρίσης και των μνημονίων που συνέβαλαν στη μη επίσημη χρεωκοπία της χώρας, υπήρξαν η άνοδος του λαϊκισμού και ο κλονισμός της λαϊκής εμπιστοσύνης στο δημοκρατικό πολιτικό σύστημα.  

Η κατάσταση αυτή έδειξε να παρουσιάζει κάποια βελτίωση μετά τη διακυβέρνηση της χώρας από το δίδυμο Τσίπρα-Καμένου και την κατάλυση κάποιων μύθων, περί «αριστερής» πολιτικής και άλλα παρόμοια.

Έτσι, μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι εκλογικές νίκες της Ν.Δ. το 2019 και το 2023, ήταν μια χρυσή ευκαιρία να γίνουν στη χώρα ουσιαστικής θεσμικές και δομικές μεταρρυθμίσεις, ικανές να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Και από την άποψη αυτή, πρέπει να ομολογηθεί ότι σε πρώτη φάση η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη δεν τα πήγε άσχημα. Αντιμετώπισε με επιτυχία την σοβαρή κρίση του Covid 19, πραγματοποίησε σοβαρές ψηφιακές αλλαγές στη δημόσια διοίκηση και σε εξωτερικό επίπεδο ανέβασε πολύ το κύρος της χώρας, που είχε κλονιστεί σε επικίνδυνο βαθμό.

Αυτή η πετυχημένη πρώτη θητεία της κυβέρνησης Κυρ. Μητσοτάκη επιβραβεύτηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2023, με τη Ν.Δ. να ξεπερνά το 40% των ψήφων και στην ουσία να περιθωριοποιεί την αξιωματική αντιπολίτευση. Όλα έδειχναν ότι η νέα θητεία της Κυβέρνησης θα μπορούσε να είναι πιο τολμηρή σε μεταρρυθμίσεις ουσίας και όχι σε .άνευ σημασίας θεσμικά θέματα.

Για παράδειγμα, ο χρόνος απονομής δικαιοσύνης, είναι πολύ πιο σοβαρό θέμα για την οικονομία και την κοινωνία, από το γάμο ομοφύλων ζευγαριών.   

Δυστυχώς όμως, στο επίπεδο αυτό, η κυβέρνηση, ενεπλάκη σε εσωτερικές κομματικές έριδες και φιλοδοξίες παιχνιδιών εξουσίας, παράλληλα δε παγιδεύτηκε από μια θλιβερή και ανίκανη να προτείνει λύσεις σε προβλήματα της πραγματικότητας αντιπολίτευση. Με την τελευταία να κατεβάζει το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου στο χαμηλότερο δυνατό σημείο.

Σε μέγα εθνικό θέμα αναδείχτηκε έτσι το τραγικό ατύχημα των Τεμπών, που έγινε εφαλτήριο για να μπει στην πολιτική σκηνή μια μητέρα που είχε χάσει το παιδί της.

Την ίδια περίοδο, ο υποβιβασμός της πολιτικής σε επίπεδο ποδοσφαιρικού αγώνα, προσέφερε και προσφέρει στο σύνολο του πολιτικού συστήματος την ευκαιρία να μεταθέτει συνεχώς σοβαρά θέματα αλλαγών που αφορούν το μέλλον. Και από την άποψη αυτή είναι γελοίο να βλέπει κανείς νέους ανθρώπους να προτείνουν ως λύσεις για το αύριο τους την επιστροφή στο… προχθές.

Αυτή είναι μια απολύτως βολική τάση για τους καιροσκόπους της πολιτικής, για τους οποίους η πολιτική ακινησία αποτελεί συγκριτικό πλεονέκτημα. Ένα «συγκριτικό πλεονέκτημα» που στην παρούσα φάση μετασχηματισμών παγκοσμίως, είναι ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της χώρας. Πιθανότατα δε, να έχει υψηλό και απρόσμενο κόστος σε περιόδους που θα απαιτούν γνώση και ευθυκρισία, σε μια εποχή υψηλών γνωστικών απαιτήσεων και ταχύτατα μεταβαλλόμενης τεχνολογίας.

Το άρθρο ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΑΙΓΝΙΔΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Όπως γράψαμε στο προηγούμενο σημείωμά μας το 56χρονος Ελβετο-Ιταλός μάνατζερ Τζιάννι Ινφαντίνο, πρόεδρος της FIFA (παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου), στην επαγγελματική του ζωή, έχει ασχοληθεί μόνο με το ποδόσφαιρο παρά τις πολυτεχνικές σπουδές του. Και μέσα από τους δαιδαλώδεις διαδρόμους του δημοφιλέστερου αθλήματος στον κόσμο, έφθασε στην κορυφή της διοικητικής του πυραμίδας, τη FIFA, από την οποίαν εισπράττει και μισθό 5,5 εκατ. δολάρια το χρόνο.

Πόσοι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες και ηγετικοί μάνατζερ στον κόσμο έχουν παρόμοια αμοιβή είναι μια άλλη ιστορία. Πρέπει όμως να προστεθεί ότι επί προεδρίας Ινφαντίνο τα έσοδα της FIFA – πενταπλασιάστηκαν και η Παγκόσμια Ομοσπονδία μπήκε σε άλλη τροχιά: Αυτή της συμμετοχής ή όχι στη χρηματοοικονομική παγκοσμιοποίηση.

Στο επίπεδο αυτό ο Τζιάννι Ινφαντίνο, προφανώς έκανε κάποια λάθη, αναπόφευκτα ίσως από τη στιγμή που δεν έθεσε, στον εαυτό του πρωτίστως, το ερώτημα ποιο μέλλον έχει η FIFA στον σημερινό μεταβαλλόμενο σε όλα τα επίπεδα κόσμο.

Ιστορικά, η FIFA λειτουργούσε ως διεθνής ομοσπονδία της οποίας η αποστολή ήταν κυρίως η διοργάνωση αγώνων και η αναδιανομή των πόρων που παρήγαγε το Παγκόσμιο Κύπελλο. Τα τελευταία δέκα χρόνια, όμως, εξελίχθηκε σταδιακά προς ένα μοντέλο πολύ πιο κοντά σε αυτό ενός παγκόσμιου ομίλου αθλητικής ψυχαγωγίας.

Αυτή η εξέλιξη φαίνεται σε όλες τις σημαντικές αποφάσεις που ελήφθησαν πρόσφατα: περισσότεροι διαγωνισμοί, ανάπτυξη νέων εμπορικών προϊόντων, ενισχυμένη ψηφιακή στρατηγική, αύξηση των εσόδων από μάρκετινγκ, επέκταση των προγραμμάτων φιλοξενίας και συνεχής αναζήτηση νέων πηγών χρηματοδότησης.

Η οικονομική πρόταση του προέδρου της Ομοσπονδίας που αποσύρθηκε προ ημερών ήταν τελικά το λογικό αποτέλεσμα αυτής της τροχιάς, αλλά αποκαλύπτει επίσης τα όρια αυτού του μετασχηματισμού.

Μια εταιρεία μπορεί να λάβει γρήγορες αποφάσεις όταν πιστεύει ότι μια συναλλαγή θα δημιουργήσει αξία για τους μετόχους της. Μια διεθνής ομοσπονδία, από την άλλη πλευρά, πρέπει να οικοδομήσει συμβιβασμούς μεταξύ γεωγραφικών, αθλητικών και πολιτικών συμφερόντων που μερικές φορές απέχουν πολύ μεταξύ τους.

Είναι ακριβώς αυτή η διαφορά που η FIFA φαίνεται να έχει υποτιμήσει. Σοβαρό λάθος.

Ο πρόεδρος της FIFA, θέλησε να αναλάβει πρωτοβουλίες προσαρμογής του οργανισμού σε νέες συνθήκες χωρίς να υπολογίσει όσο έπρεπε τον «ξενοδόχο».

Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, με αφετηρία την παγκοσμιοποίηση, η UEFA, η FIFA, η ΔΟΕ και το Παγκόσμιο Ράγκμπι δεν είναι πλέον απλώς ιδρύματα που είναι υπεύθυνα για τη διοργάνωση αγώνων. Έχουν γίνει πραγματικά παγκόσμιοι όμιλοι αθλητικής ψυχαγωγίας, διαχειρίζονται οικονομικά περιουσιακά στοιχεία πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, διαπραγματεύονται διεθνείς συμφωνίες μετάδοσης και αναπτύσσουν στρατηγικές ανάπτυξης συγκρίσιμες με αυτές των μεγάλων εταιρειών.

Αυτή η αλλαγή συνοδεύτηκε από επαγγελματοποίηση της διακυβέρνησής τους και μόνιμη αναζήτηση νέων πηγών εισοδήματος. Η αύξηση των αγώνων, η δημιουργία νέων εκδηλώσεων, ο πολλαπλασιασμός των εμπορικών συνεργασιών και η ανάπτυξη της premium φιλοξενίας ακολουθούν την ίδια λογική: την αύξηση της αξίας των αθλητικών περιουσιακών στοιχείων.

Στο πλαίσιο αυτής της λογικής, η πρόταση της FIFA Forward Enterprise (FFE) προς τα μέλη της Ομοσπονδίας, ήταν πλήρως σύμφωνη με αυτή τη δυναμική. Σε οικονομικό επίπεδο, ανταποκρίθηκε σε μια λογική δημιουργίας αξίας που έχει δοκιμαστεί ευρέως στον επιχειρηματικό κόσμο. Αλλά αγνόησε κατά την εκτίμησή μας, μια ουσιαστική πραγματικότητα: μια διεθνής ομοσπονδία δεν διοικείται όπως μια εισηγμένη εταιρεία.

Η νομιμότητα ενός οργανισμού όπως η FIFA δεν βασίζεται αποκλειστικά στις οικονομικές του επιδόσεις. Εξαρτάται εξίσου από την ικανότητά του να οικοδομήσει μια συναίνεση μεταξύ ομοσπονδιών με μερικές φορές αποκλίνοντα συμφέροντα, να διατηρήσει την εμπιστοσύνη των μελών του και να αποδείξει ότι οι στρατηγικές επιλογές αποφασίζονται από κοινού αντί να επιβάλλονται. Καθώς τα οικονομικά ζητήματα αυξάνονται, μεγαλώνουν και οι απαιτήσεις για διαφάνεια και καλή διακυβέρνηση.

Αυτό είναι αναμφίβολα το κύριο δίδαγμα αυτής της κρίσης. Η εμπορική επιτυχία του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026 δείχνει ότι η οικονομική στρατηγική που εφαρμόζει ο Τζιάνι Ινφαντίνο λειτουργεί. Από την άλλη πλευρά, η διαμαρτυρία που προκλήθηκε από την πρόταση FFE δείχνει ότι οι οικονομικές επιδόσεις από μόνες τους δεν είναι πλέον επαρκές πολιτικό κεφάλαιο.

Ο Τζιάνι Ινφαντίνο παραμένει το φαβορί για τις προεδρικές εκλογές του 2027. Οι οικονομικές επιδόσεις του είναι δύσκολο να αμφισβητηθούν και τα προγράμματα ανακατανομής της FIFA συνεχίζουν να εξασφαλίζουν την υποστήριξη πολλών «μικρών» ομοσπονδιών. Για πρώτη φορά μετά από σχεδόν δέκα χρόνια, όμως, ο πρόεδρος της FIFA αναγκάστηκε να εγκαταλείψει μια σημαντική μεταρρύθμιση υπό την πίεση των μελών της.

Πέρα από το προσωπικό του μέλλον, αυτή η εξέλιξη εγείρει ένα ευρύτερο ερώτημα: καθώς οι διεθνείς αθλητικοί οργανισμοί γίνονται πραγματικές οικονομικές δυνάμεις, μπορεί η διακυβέρνησή τους να συνεχίσει να βασίζεται σε μηχανισμούς σχεδιασμένους για μια άλλη εποχή;

Η ικανότητα δημιουργίας αξίας θα παραμείνει απαραίτητη, αλλά πιθανότατα δεν θα είναι πλέον αρκετή. Στον παγκόσμιο αθλητισμό, όπως και αλλού, οι οικονομικές επιδόσεις δεν απαλλάσσονται ποτέ από την οικοδόμηση πολιτικής συναίνεσης. Και στο επίπεδο αυτό ο Τζιάννι Ινφαντίνο, έκανε ένα ακόμα λάθος, αν αποδειχτεί ότι είχε σχέση με το στενό οικονομικό περιβάλλον του Αμερικανού προέδρου.

Ως φαίνεται όμως, αυτή η διάσταση μάλλον θα αποφευχθεί γιατί τώρα γίνεται λόγος για το αν έδωσε υπερβολική αποζημίωση αποχώρησης σε υποτιθέμενη μαιτρέσα του, υπάλληλο της Ομοσπονδίας. Τι να γίνει όμως; Ποδόσφαιρο είναι αυτό, με πολλές πτυχές του στο απυρόβλητο. Τρεις μόνο σεΐχηδες έχουν επενδύσει στο άθλημα αυτό, όπου τα στοιχήματα δίνουν και παίρνουν κατά το αμερικανικό περιοδικό Forbes, περί τα 200 δισ. δολάρια γιατί σίγουρα κάτι ξέρουν.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Το κρίσιμο λάθος του Ινφαντίνο που άναψε φωτιές στη FIFA… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου 

Δεν ξέχασα ποτέ την παρατήρηση ενός Κινέζου καθηγητή οικονομίας και διοίκησης επιχειρήσεων στη Σαγκάη, να μου λέει, με αφορμή μια επίσκεψή μου στην πόλη αυτή το 2005, ότι «οι Κινέζοι φοιτητές που σπουδάζουν οικονομικά δεν μαθαίνουν πώς να ανατρέψουν τον καπιταλισμό και την παραγωγική του φιλοσοφία αλλά να την εμπεδώσουν σε όσο γίνεται περισσότερους νέους, για να ξεφύγουν από τη φτώχεια». «Την Κίνα πρόσθετε ο συνομιλητής μου, την ενδιαφέρει η κατάκτηση νέων αγορών, σε τομείς που θα δημιουργείται ο πλούτος του νέου αιώνα μας»

Όταν, λοιπόν, οι Κινέζοι μπήκαν από το 1979 και μετά στον παγκόσμιο καταμερισμό της εργασίας, το πρόβλημα τους ήταν πως θα αποκτήσουν μερίδια αγοράς στην παγκόσμια οικονομία και όχι πώς θα φορολογηθούν περισσότερο οι νέοι επιχειρηματίες της υψηλής τεχνολογίας όπως οι Μασκ, Γκαίητς, Ζούκενμπεργκ κ.α.

Σήμερα, την ώρα που μεγάλοι «ανθρωπιστές» και «σοφοί» ειρωνεύονται τον  δισεκατομμυριούχο Έλον Μασκ όταν ομιλεί για άυλη οικονομία και για κοινωνίες χωρίς εργασία και χρήμα, οι Κινέζοι παίρνουν μαθήματα από αυτά που κάνει και αναλύουν προσεκτικά τα όσα λέει.

Ετσι,στις  16 Ιουλίου 2026, η κινεζική start-up Moonshot ΑΙ κυκλοφόρησε το Kimi Κ3, ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης με 2,800 δισεκατομμύρια παραμέτρους, που παρουσιάζεται ως το μεγαλύτερο «ανοιχτό» μοντέλο που έχει κυκλοφορήσει ποτέ. Η είδηση ήταν αρκετή για να προκαλέσει ταλάντευση του Nasdaq και πτώση άνω του 28% της χρηματιστηριακής αξίας ορισμένων Κινέζων ανταγωνιστών της όπως η Zhipu. Πίσω από αυτό το χρηματιστηριακό ταρακούνημα κρύβεται ένα ερώτημα που στοιχειώνει πλέον ολόκληρο τον κλάδο: μπορεί το επιχειρηματικό μοντέλο των δυτικών κολοσσών της τεχνητής νοημοσύνης να επιβιώσει από το κύμα των ανοιχτών και φθηνών κινεζικών μοντέλων;

Για να καταλάβουμε τι διακυβεύεται, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τις αποχρώσεις της έννοιας της τεχνητής νοημοσύνης ανοιχτού κώδικα. Ο όρος προκύπτει από το ελεύθερο λογισμικό, αλλά τα κινεζικά ΑΙ έχουν τελικά λίγα κοινά μαζί τους. Ένα γλωσσικό μοντέλο όπως αυτά του Open ΑΙ (ChatGPT) ή του Anthropic (Claude) είναι το προιόν εκπαίδευσης που κοστίζει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια, το αποτέλεσμα της οποίας μπορεί να βρεθεί σε ένα σύνολο αριθμητικών παραμέτρων που ονομάζονται «βάρη». Οι Αμερικανοί παίκτες κρατούν αυτά τα βάρη μυστικά: για να χρησιμοποιήσετε τα μοντέλα τους, πρέπει να περάσετε από τον ιστότοπό τους ή τη διεπαφή προγραμματισμού εφαρμογών τους (API) και να πληρώσετε για κάθε αίτημα, κάθε «διακριτικό» που τιμολογείται.

Ένα μοντέλο ανοιχτού κώδικα, ή ακριβέστερα ανοιχτού βάρους στην περίπτωση του Kimi Κ3, λειτουργεί εντελώς αντίθετα,: Τα βάρη του δημοσιεύονται και μπορούν να μεταφορτωθούν από οποιονδήποτε. Συνεπώς οποιαδήποτε  εταιρεία, πανεπιστήμιο ή διοίκηση μπορεί στη συνέχεια να εγκαταστήσει το μοντέλο στους δικούς της διακομιστές, να το επιθεωρήσει, να το τροποποιήσει, να το προσαρμόσει στα επιχειρηματικά της δεδομένα, χωρίς να πληρώσει δικαιώματα.

Επομένως το ανοιχτό βάρος είναι πολύ διαφορετικό από τον πραγματικό ανοιχτό κώδικα, ο οποίος θα απαιτούσε επίσης τη δημοσίευση κώδικα και δεδομένων εκπαίδευσης. Εδώ, μόνο το οικονομικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο όπως στον ανοιχτό κώδικα: το πιο ακριβό προϊόν για κατασκευή στην ιστορία του λογισμικού γίνεται ένα ελεύθερα αντιγράψιμο αγαθό.

Αυτό το άνοιγμα συνοδεύεται από ένα ισχυρό επιχείρημα: την τιμή. Το Kimi Κ3 χρεώνεται περίπου τρία δολάρια ανά εκατομμύριο μάρκες ως είσοδος και δεκαπέντε δολάρια ως έξοδος, που είναι περίπου το ένα τρίτο της τιμής των μοντέλων υψηλής τεχνολογίας από την Anthropic ή το OpenAI, του οποίου οι πιο ισχυρές προσφορές διαπραγματεύονται μεταξύ είκοσι πέντε και τριάντα δολαρίων ανά εκατομμύριο μάρκες στην έξοδο. To Kimi Κ3 βασίζεται σε ένα λεγόμενο σύστημα μίξης εμπειρογνωμόνων που ενεργοποιεί μόνο δεκαέξι υποδίκτυα από τα 896 για κάθε υπολογισμό, μειώνοντας δραστικά το λειτουργικό κόστος ενός μοντέλου που ωστόσο είναι γιγαντιαίο. Η τεχνική χρονολογείται από τη δεκαετία του 1990 και δεν είναι νέα, αλλά φτάνει στα άκρα. Και για καλό λόγο: στερημένα από απεριόριστη πρόσβαση στα πιο προηγμένα αμερικανικά τσιπ λόγω περιορισμών στις εξαγωγές, τα κινεζικά εργαστήρια αναγκάστηκαν να καινοτομήσουν στη μέθοδο και όχι στην ακατέργαστη ενέργεια.

Επιπλέον, εκεί που οι Αμερικανοί πρέπει να κάνουν την κολοσσιαία συγκέντρωση κεφαλαίων κερδοφόρα μέσω υψηλών περιθωρίων, οι Κινέζοι, υποστηριζόμενοι από τους γίγαντες Alibaba και Tencent στην περίπτωση του Moonshot, μειώνουν τις τιμές για να κατακτήσουν μερίδια παγκόσμιας αγοράς και να επιβάλουν τα πρότυπά τους. Σκοτώνοντας τον ανταγωνισμό για να επιβληθεί καλύτερα σε μια αγορά: αυτό είναι ένα πραγματικό μάθημα ωμού καπιταλισμού που δίνει η Κίνα στις Ηνωμένες Πολιτείες…

Ένα μάθημα το οποίο θα μπορούσε να είναι πικρό για την εξαρτημένη στην ΤΝ Ευρώπη από την Αμερική. Και τούτο διότι με την κινεζική πρωτοβουλία υπάρχει κίνδυνος διαγραφής δυτικών μοντέλων, σενάριο διόλου παράλογο στο οποίο θα επανέλθουμε.

Το άρθρο ΤΟ ΑΠΙΘΑΝΟ ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.