Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Οι υποκλίσεις και τα ανοίγματα που του έκανε ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ δεν είχαν κανένα θετικό αποτέλεσμα στο εσωτερικό της Ρωσίας. Ούτε η περιπαικτική αν όχι υβριστική συμπεριφορά του Αμερικανικού προέδρου απέναντι στον πρόεδρο της Ουκρανίας Ζελένσκι. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν  αντιμετωπίζει σοβαρά εσωτερικά προβλήματα, τα οποία δεν επιλύονται με δολοφονίες πολιτικών του αντιπάλων και διώξεις αντιφρονούντων προς το αυταρχικό καθεστώς του.

Ο ίδιος χάνει συνεχώς λαϊκά ερείσματα και η οικονομική κατάσταση της χώρας του δεν επιτρέπει καμιά αισιοδοξία. Ακόμα χειρότερα, οι ηρωϊκοί Ουκρανοί δεν το βάζουν κάτω και οι Βορειοκορεάτες δεν στέλνουν στρατιώτες στη Ρωσία για να πολεμήσουν στην Ουκρανία. Όσο για τους «συμμάχους» Κινέζους, βλέπουν την πορεία Πούτιν με πολλές επιφυλάξεις. δεν ξεχνούν εξάλλου, ότι ο Ρώσος πρόεδρος υπήρξε πρώην αξιωματικός της KGB. Κάτι που Ευρωπαίοι και Αμερικανοί τώρα άρχισαν να λαμβάνουν υπόψη τους.

Διαπίστωσαν έτσι, όπως μας επληροφόρησαν η «Γουηλ Στρητ Τζερναλ» και το «Βήμα», ότι ο Πούτιν, σχεδιάζει επίθεση σε χώρα του ΝΑΤΟ για να δοκιμάσει ποιες είναι οι προθέσεις της Ατλαντικής Συμμαχίας, σε μια φάση εσωτερικής κρίσης της τελευταίας σε πολλαπλό επίπεδο.    

Κατά τη «WSJ» και το «Βήμα», ο Ρώσος πρόεδρος, θα μπορούσε, να δοκιμάσει την αποφασιστικότητα του ΝΑΤΟ, με μια επίθεση, τώρα ή τα επόμενα χρόνια, σε χώρα του ΝΑΤΟ.

Σύμφωνα με τα ρωσικά σενάρια που έχουν εκπονηθεί, οι σχετικές δράσεις θα μπορούσαν να είναι είτε κυβερνοεπιθέσεις είτε μια χερσαία εισβολή, είτε δοκιμαστικές επιθέσεις με ντρόυνς όπως αυτές που προφανώε σήμερα δοκιμάζονται στη Γερμανία.

Οι ΗΠΑ είχαν προηγουμένως αξιολογήσει ότι ο Πούτιν δε θα προκαλούσε μια χώρα του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου ενώ εξακολουθεί να μάχεται στην Ουκρανία. Αλλά αυτή η αξιολόγηση άλλαξε νωρίτερα φέτος, δήλωσαν οι Αμερικανοί αξιωματούχοι, καθώς ο Πούτιν πιέζεται όλο και πιο πολύ στην Ουκρανία και βρίσκεται και στο εσωτερικό της χώρας του για να εξασφαλίσει μια νίκη. Τα drones του Κιέβου προκαλούν αυξανόμενες ζημιές τόσο στον στρατό όσο και στην πετρελαϊκή βιομηχανία της Ρωσίας, ενώ οι δυνάμεις του Πούτιν σημειώνουν μικρότερα κέρδη στην πρώτη γραμμή εν μέσω βαρέων απωλειών.

Αμερικανοί και Ευρωπαίοι ηγέτες βλέπουν όλο και περισσότερο σημάδια ότι η Ρωσία διεξάγει αναγνωριστικές επιθέσει για να δοκιμάσει την αποφασιστικότητα του NATO, συμπεριλαμβανομένων ρωσικών πυραύλων cruise που έχουν προσγειωθεί στην Πολωνία και drones που έχουν πετάξει στη Ρουμανία και Γερμανία

Ο στόχος του Πούτιν επιτιθέμενος στο NATO κατά τη διάρκεια ενός συνεχιζόμενου πολέμου με την Ουκρανία,  θα ήταν να διασπάσει τη συμμαχία, δήλωσαν οι Αμερικανοί αξιωματούχοι.

«Το ερωτηματικό είναι πώς θα απαντούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες σε αυτή την περίπτωση», δήλωσε η Χέδερ Κόνλεϊ, ανώτερη ερευνήτρια στο American Enterprise Institute, σχετικά με μια πιθανή ρωσική εισβολή. «Ήταν πάντα ένας στόχος [της Ρωσίας] να αμφισβητήσει την αξιοπιστία του NATO και να διαχωρίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες από τους συμμάχους τους».

Με τον Πούτιν να αγωνίζεται να εξασφαλίσει τα κέρδη που θέλει στην Ουκρανία, αξιωματούχοι των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών αναλύουν εάν η Μόσχα σκοπεύει να κλιμακώσει τις επιθετικές της ενέργειες προς τους Ευρωπαίους συμμάχους στο εγγύς μέλλον, δήλωσαν τα άτομα αυτά. Η ανησυχία είναι ότι ο Πούτιν μπορεί να γίνει πιο επικίνδυνος όταν στριμωχτεί στη γωνία, δήλωσαν οι Αμερικανοί αξιωματούχοι.

Και σίγουρα κάτι παραπάνω γνωρίζουν από τα εδώ φερέφωνα του Ρώσου προέδρου.

Το άρθρο ΤΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΣΧΕΔΙΑ ΠΟΥΤΙΝ ΓΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΝΑΤΟ;… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Το 23^ο Παγκόσμιο Κύπελλο υπήρξε από κάθε άποψη ένα από τα καλύτερα αυτής της διοργάνωσης που πλησιάζει τα 100 χρόνια. Σίγουρα όμως, το τελευταίο «Μουντιάλ» υπήρξε μια εντυπωσιακή οικονομική επιτυχία. Με πρόεδρο τον Τζιάννι Ινφαντίνο, η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FIFA) αποκόμισε περί τα 10 δισ. δολλάρια έσοδα, που αποτελούν μοναδικό ρεκόρ για τα οικονομικά της.

Όπως ρεκόρ αποτελούν και τα 5,5 εκατομμύρια θεατές που γέμισαν τα γήπεδα παρακολουθώντας 104 αγώνες. Τους τελευταίους τους παρακολούθησαν και περί τα 2 δισεκατομμύρια τηλεθεατές παγκοσμίως, ένα ρεκόρ που ήδη προβληματίζει δύο μεγάλες χώρες απούσες από την ποδοσφαιρική γιορτή, την Κίνα και την Ινδία.

Όλα αυτά, όπως είναι επόμενο, κίνησαν το ενδιαφέρον περιπλανώμενων περί τις διεθνείς αγορές κεφαλαίων, τα οποία αναζητούν ευκαιρίες αποδόσεων, ιδιαίτερα δε σε τομείς δημοφιλείς όπως ο αθλητισμός και οι καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Έτσι, κάποιοι επενδυτές, με πρώτους στενούς φίλους του προέδρου των ΗΠΑ, πρότειναν στον πρόεδρο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (FIFA) να ιδιωτικοποιήσει την Οργάνωση αυτή, σε μια φάση όπου το ποδόσφαιρο ως οικονομική δραστηριότητα καλπάζει.  

Κάθε χρόνο, το ποδόσφαιρο παγκοσμιοποιείται όλο και περισσότερο και σήμερα υπολογίζεται ότι αντιπροσωπεύει πάνω από 1,5 τρισ. δολλάρια σε αγαθά και υπηρεσίες. Υπολογίζεται επίσης ότι σε παγκόσμιο επίπεδο περισσότεροι από 500 εκατομμύρια άνθρωποι ασχολούνται και απασχολούνται σε ποδοσφαιρικές δραστηριότητες, ως παίκτες, διαιτητές, ιατροί, προπονητές, μάνατζερ κοκ.

Περιττό δε να τονιστεί ότι το ποδόσφαιρο αποτελεί και χρηματιστηριακή αξία.

Μια εμπειρική μελέτη του δείκτη Dow Jones Stoxx Football παρουσιάζει υψηλή μεταβλητότητα στις αποδόσεις και τις τιμές των μετοχών όσον αφορά ένα δείγμα συλλόγων που διακινούνται στο χρηματιστήριο, καθώς και ανεπαρκές βάθος αγοράς (χαμηλοί και ακανόνιστοι όγκοι συναλλαγών). Όμως, η  θεωρητική ανάλυση της σχέσης μεταξύ της έλλειψης ρευστότητας στην αγορά και της μεταβλητότητας της τιμής των μετοχών δεν βασίζεται σε ανεπαρκή χρηματοδότηση από κερδοσκόπους που υιοθετούν «αντιθετική» συμπεριφορά, αλλά στην αβεβαιότητα που συνδέεται με τη θεμελιώδη αξία των ποδοσφαιρικών συλλόγων. Το αποτέλεσμα είναι πολλαπλές ισορροπίες στην αγορά περιουσιακών στοιχείων. Από την παρακολούθηση του τρόπου με τον οποίο οι μεσίτες και οι εξειδικευμένοι ελεγκτές αξιολογούν τρεις αντιπροσωπευτικούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους, φαίνεται ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να προσδιοριστεί η πραγματική θεμελιώδης αξία μιας ποδοσφαιρικής επιχείρησης. Οι αθλητικές επιδόσεις ενός συλλόγου έχουν ισχυρή επίδραση στην τιμή της μετοχής του καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν (δοκιμάστηκε με αγγλικούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους). Ένα τέτοιο αποτέλεσμα ανοίγει δρόμο για περαιτέρω έρευνα σχετικά με τη θεμελιώδη αξία ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου. Αντί να λάβουμε υπόψη – όπως στην αγγλοαμερικανική άποψη – ότι η χρηματιστηριακή αγορά θα πειθαρχήσει στη διακυβέρνηση και τη διαχείριση των ευρωπαϊκών ποδοσφαιρικών συλλόγων, θα άξιζε να γίνει πιο αυστηρή η αξιολόγηση  του προϋπολογισμού των συλλόγων πριν από την έκθεσή τους στη λειτουργία της χρηματοπιστωτικής αγοράς.

Και τούτο διότι η κατάσταση που επικρατεί διεθνώς .στην οικονομική και διοικητική δομή των ποδοσφαιρικών συλλόγων, με εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, είναι περίπλοκη και πολλαπλώς ιδιόμορφη. Με χρήμα πάντως που ρέει άφθονο.

Υπό αυτή την έννοια, η πρόταση του προέδρου της FIFA, παρά το γεγονός ότι αποσύρθηκε από τον ίδιο μετά την οργισμένη αντίδραση της UEFA, δεν eστερείται ερεισμάτων, προσκρούει όμως σε θεσμικά εμπόδια.

Η FIFA συνεχίζει να περιγράφει τον εαυτό της ως μη κερδοσκοπικό διοικητικό όργανο: ενεργεί προς το συμφέρον του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ωστόσο τώρα θέλει να δημιουργήσει μια εμπορική εταιρεία αξίας περίπου 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ο Τζιάνι Ινφαντίνο θα μπορούσε τελικά να αναλάβει ανώτερο ρόλο σε αυτή την εταιρεία μετά τη λήξη της προεδρίας του στη FIFA, Ακόμα κι αν αυτό δεν συμβεί ποτέ, είναι λογικό να αναρωτηθούμε εάν ο πρόεδρος του διοικητικού οργάνου του διεθνούς ποδοσφαίρου θα πρέπει επίσης να σχεδιάζει μια εμπορική δομή στην οποία θα ήταν και ο ηγέτης της.

Και από την άποψη αυτή, η ιστορία μας λέει ότι για πάρα πολλά χρόνια, η πολιτική της FIFA διαμορφώθηκε πάντα από κίνητρα. Ο Ινφαντίνο έχει χτίσει μεγάλο μέρος της προεδρίας του γύρω από την επέκταση των τουρνουά και την αύξηση των οικονομικών διανομών στις 204 Ποδοσφαιρικές Ομοσπονδίες – μέλη. Έτσι το να ζητάς από αυτές τις ίδιες ομοσπονδίες να ψηφίσουν μια πρόταση που υπόσχεται δισεκατομμύρια περισσότερα για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, δεν ακυρώνει τη διαδικασία, ούτε θα πρέπει κανείς να προσποιείται ότι τα οικονομικά κίνητρα δεν παίζουν κανένα ρόλο στη διεθνή ποδοσφαιρική πολιτική.

Ο ίδιος ο Ινφαντίνο είπε ότι η FIFA υπάρχει «για να υπηρετεί τα μέλη μας» και ότι «το ποδόσφαιρο ανήκει σε όλους».

Εάν ο ρόλος του είναι να κυβερνά το ποδόσφαιρο για λογαριασμό αυτών των μελών, η όλη ιστορία παίρνει διαφορετική τροπή. Εάν είστε ένα μικρότερο έθνος που δεν έχει προκριθεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο, θα ψηφίσετε κατά του ανθρώπου που προτείνει να επεκταθεί το τουρνουά όταν από την επέκταση αυτή μπορείτε να επωφεληθείτε από τα πλούτη του;

Αυτό είναι μάλλον απίθανο και ο πρόεδρος της FIFA το γνωρίζει. Γι’ αυτό και θα μπει σε πόλεμο με την UEFA.,παρά την υποχώρησή του. Υποχώρησή που κατά την εκτίμησή μας πρέπει να έγινε και κατόπιν συμφωνίας με τον Αμερικανό πρόεδρο Τράμπ, φίλοι του οποίου παίζουν σημαντικό ρόλο στον επενδυτικό Όμιλο που θέλει να επενδύσει στη FIFA.

Το άρθρο ΞΕΣΠΑΣΕ Ο ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗ FIFA… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Πολλά χρόνια πριν κάνουν την εμφάνισή τους οι ψηφιακές τεχνολογίες και η τεχνητή νοημοσύνη σήμερα, ένας Αυστριακός φιλόσοφος της διοίκησης των επιχειρήσεων και της μικρό-οικονομίας, ο αείμνηστος Πήτερ Ντράκερ (1909-2005), που πήρε αμερικανική υπηκοότητα στο τέλος της δεκαετίας του 1930, τόνιζε με έμφαση ότι για ένα έθνος και για μια επιχείρησης, η ευελιξία και η παραγωγικότητα είναι οι κορυφαίες πηγές του πλούτου και της ανταγωνιστικότητάς τους.

Επεκτείνοντας τη σκέψη του,μετά  την πρώτη πετρελαϊκή κρίση, ο Πήτερ Ντράκερ, με μοναδική οικονομική παρατηρητικότητα και φιλοσοφική προδιάθεση, τόνιζε προς κάθε κατεύθυνση ότι η γνώση, σταδιακά θα ανταγωνιζόταν το πετρέλαιο και θα γινόταν με ταχύτητα κορυφαία πρώτη ύλη.

Με βάση τις σκέψεις αυτές, παρατηρούσε ότι στον αναπτυγμένο κόσμο οι υπηρεσίες κέρδιζαν έδαφος εις βάρος της βιομηχανίας και της γεωργικής παραγωγής, αλλά είχαν πολύ χαμηλότερη παραγωγικότητα από αυτήν της βιομηχανίας. Πίστευε έτσι ότι η κατάσταση αυτή θα δημιουργούσε κάποια στιγμή νέες κοινωνικές ανισορροπίες, με απρόβλεπτες συνέπειες. Στο πλαίσιο αυτό, ο διάσημος γκουρού του μάνατζμεντ αποτύπωσε την θεωρία των «εργατών της γνώσης» και τόνιζε ότι η τεχνογνωσία των υπαλλήλων είναι η αφετηρία της παραγωγικότητας και της βελτίωσής της στον τριτογενή κυρίως τομέα.

Εντελώς προφητικά, επίσης, ο Πήτερ Ντράκερ έγραφε ότι αν η δημόσια διοίκηση μίας χώρας δεν υιοθετήσει κανόνες λειτουργίας που να στηρίζονται στην γνώση, στην ταχύτητα και στην βελτίωση της παραγωγικότητας των προσφερομένων υπηρεσιών, η χώρα αυτή θα καταδικαστεί να φυτοζωεί ή να χρεοκοπήσει. Ακόμα χειρότερα, στον βαθμό που με αντιπαραγωγική και άκαμπτη γραφειοκρατία, λόγω πελατειακής πολιτικής μεταχείρισης, θα αντλεί εκβιαστικά καλύτερες αμοιβές εργασίας από τις αντίστοιχες του παραγωγικού τομέα της οικονομίας, τότε θα μπαίνουν τα θεμέλια ανόδου της ανεργίας και της βαθμιαίας φτωχοποίησης της κοινωνίας.

Οι πολιτικοί και οι ηγετικοί μάνατζερς που δεν αντιλαμβάνονται και δεν θέλουν να αποδεχθούν τις εξελίξεις αυτές, είναι φορείς οπισθοδρόμησης και βεβαίως παρακμής. Εντελώς προφητικό δε, με την είσοδο του 21^ου αιώνα, ο Πήτερ Ντράκερ είχε προβλέψει και το ρόλο των άυλων στοιχείων που δημιουργούν πηγές πλούτου για τις επιχειρήσεις και υπογράμμιζε ότι θα υπάρξει επιτάχυνση των ανισοτήτων. 

Με τρόπο του έτσι, ο μεγάλος στοχαστής του μάνατζμεντ, έφερνε στο προσκήνιο το θέμα του «καπιταλισμού χωρίς κεφάλαιο», που οι οικονομολόγοι Jonathan Haskel και Stan Westlake, λίγα χρόνια αργότερα κατέγραφαν σε βιβλίο τους με αυτόν τον τίτλο.

Παρατηρείται έτσι σε παγκόσμιο επίπεδο όλο και πιο στενή σχέση / εξάρτηση της βιομηχανίας από άυλες επενδύσεις, οι οποίες αποδίδουν πολύ γρήγορα και αυξάνουν την παραγωγικότητα από νέες πηγές τεχνολογίας.

Υπό αυτές τις συνθήκες, στη σημερινή Ελλάδα της πολύ χαμηλής δαπάνης για έρευνα και ανάπτυξη,  η χαμηλή παραγωγικότητα γίνεται ενδημική, την ώρα που κανείς δεν ασχολείται με τους μετασχηματισμούς της. Κάποιες σοβαρές προσπάθειες που γίνονται από μεμονωμένες βιομηχανικές εταιρείες ιδιαίτερα στα τρόφιμα και ποτά  είναι λίγες και δεν χρησιμεύουν  ως παραδείγματα προς μίμηση.

Παρά τις προσπάθειες που καταβάλλει ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανίας για μία γενική παραγωγική κινητοποίηση και ανασυγκρότηση του βιομηχανικού ιστού της χώρας, εγγενείς αδυναμίες κάνουν εξαιρετικά δύσκολο το όλο εγχείρημα. Παρατηρείται έτσι το φαινόμενο της αδυναμίας των εγχώριων επιχειρήσεων να καλύψουν ανταγωνιστικά την αύξηση της ζήτησης, γεγονός που οδηγεί σε άνοδο των εισαγωγών και άρα στην επιδείνωση του εμπορικού ισοζυγίου.

Ασφαλώς δε η κατάσταση αυτή είναι και η βασική αιτία της ακρίβειας, την οποίαν οι δαιμονολόγοι πολιτικής και μέσων επικοινωνίας αποδίδουν παραπλανητικά σε λάθος λόγους και ανθρώπους.

Είναι λοιπόν κατάδηλο ότι το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν έγκειται στο ότι πάσχει από έλλειψη ζήτησης που θα τονώσει την παραγωγή, αλλά στο αντίθετο: στο ότι αδυνατεί, δηλαδή, να καλύψει την εγχώρια ζήτηση με δική της ανταγωνιστική παραγωγή. Συνεπώς, όπως έχουν επισημάνει και οι οικονομολόγοι Δημήτρης και Χρήστος Ιωάννου, μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν είναι η «ενεργός ζήτηση» αλλά η «ενεργός προσφορά».

Σαφώς δε, κάποιοι κύκλοι, την αντιμέτωπη αυτού του προβλήματος δεν την επιθυμούν. Γι’ αυτό και ως λύση στα προβλήματα προκρίνουν την καλλιέργεια λαϊκής οργής για θέματα και προβλήματα για τα οποία  οι ίδιοι δεν θέλουν να υπάρξουν λύσεις!!

Το άρθρο Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΜΑΣ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το 2019, μετά από 17 μήνες πρώτης θητείας του στο Λευκό Οίκο, ο Ντόναλντ Τράμπ, οδήγησε σε παραίτηση έναν κορυφαίο προεκλογικό συνεργάτη του σε θέματα στρατηγικής και εθνικής ασφάλειας. 

Σήμερα ο Τζον Μπόλτον, πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του προέδρου και ιστορικός αρχιτέκτονας μιας πολύ επιθετικής γραμμής απέναντι στην Τεχεράνη, δίνει μια ασυμβίβαστη αξιολόγηση της στρατηγικής του Λευκού Οίκου για το Ιράν μετά τα χτυπήματα της 28ης Φεβρουαρίου.

Σύμφωνα με τον επίσης  πρώην πρεσβευτή των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη, η έλλειψη ενός συνεκτικού σχεδίου, η διπλωματική απομόνωση των Ηνωμένων Πολιτειών και το αμερικανικό εκλογικό ημερολόγιο, εξηγούν μια κατάσταση που είναι πλέον μπλοκαρισμένη, μεταξύ ενός αποδυναμωμένου καθεστώτος που εξακολουθεί να στέκεται και μιας αμερικανικής κυβέρνησης χωρίς σαφή κατεύθυνση.

Στα απομνημονεύματά του, The Room Where It Happened (2020), που ο Τραμπ προσπάθησε να αποτρέψει τη δημοσίευσή τους, ο Μπόλτον περιέγραψε ήδη έναν πρόεδρο που καθοδηγείται περισσότερο από προσωπικές πολιτικές εκτιμήσεις παρά από μια συνεκτική στρατηγική εθνικής ασφάλειας. 

«Δεν έχει καμία φιλοσοφία, κανένα στρατηγικό όραμα όσον αφορά την εθνική ασφάλεια», δηλώνει ο Τζον Μπόλτον σε συνέντευξή του στο γαλλικό «Λ’ Εξπρές». 

Πραγματικός καταπέλτης δε, ο πρώην προεδρικός σύμβουλος συνεχίζει τονίζοντας: 

«…Μέρος της σημερινής προβληματικής κατάστασης στη σύγκρουση με την Τεχεράνη, χρονολογείται από τις 28 Φεβρουαρίου: την ίδια στιγμή που ανακοίνωσε την έναρξη των χτυπημάτων, μαζί με το Ισραήλ, στις 3:30 π.μ., ο Τραμπ δεν διευκρίνισε ποιοι ήταν οι στόχοι του. Πολλοί πίστευαν ότι στόχευε στην αλλαγή καθεστώτος. Έδωσε την εντύπωση ότι τον Ιανουάριο, κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων που έβαλαν φωτιά στο Ιράν και που το καθεστώς κατέστειλε σε λουτρό αίματος, είχε ενθαρρύνει δημόσια τους Ιρανούς να «συνεχίσουν να διαμαρτύρονται» και να «πάρουν τον έλεγχο των θεσμών τους». 

Στην ομιλία του στις 28 Φεβρουαρίου, προειδοποίησε μάλιστα ότι ήταν «ίσως η τελευταία τους ευκαιρία». 

Η ομιλία φαινόταν να ανακοινώνει αλλαγή καθεστώτος.

Αλλά δεν έθεσε καμία από τις προϋποθέσεις. 

Πρώτον, ποτέ δεν εξήγησε στον αμερικανικό λαό τι έκανε ή γιατί.

Δεν μιλάω για στρατιωτικές επιχειρήσεις: μιλάω για την πολιτική ανάγκη ενός ηγέτη να δικαιολογεί στους συμπολίτες του τη χρήση βίας εναντίον μιας άλλης χώρας. 

Δεν το έκανε, και ακόμα δεν το έχει κάνει από τότε. 

Μέχρι σήμερα, κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ποιοι είναι οι στόχοι της. 

Ωστόσο, η υποστήριξη για έναν πόλεμο πάντα διαβρώνεται με την πάροδο του χρόνου στις Ηνωμένες Πολιτείες: η μη οικοδόμηση αυτής της υποστήριξης από την αρχή το καθιστά πολύ πιο δύσκολο στη συνέχεια. 

Και αυτό που λέω για την κοινή γνώμη ισχύει και για το Κογκρέσο, το οποίο δεν έχει ενημερώσει ποτέ – παρόλο που οι εκλογές του Νοεμβρίου βαραίνουν το μυαλό όλων στην Ουάσιγκτον.

Τρίτο μειονέκτημα: δεν συμβουλεύτηκε κανέναν από τους συμμάχους. Ούτε το NATO, ούτε οι αραβικές χώρες του Κόλπου, ούτε η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα ή η Αυστραλία, οι οποίες ωστόσο εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το πετρέλαιο του Κόλπου. 

Αυτό εξηγεί εν μέρει την ευρωπαϊκή αντίδραση, όπου πολλοί είπαν: “αυτός δεν είναι δικός μας πόλεμος” – λάθος εκτίμησης κατά τη γνώμη μου, διότι είναι και πόλεμος της Ευρώπης. 

Αλλά ο Τραμπ δεν είχε κάνει τίποτα για να υποστηρίξει αυτό το επιχείρημα.

Ακόμα χειρότερα, μπλέχτηκε σε μια ιστορία χωρίς να ενισχύσει την εσωτερική αντιπολίτευση στο Ιράν, σε μια περίοδο όπου το καθεστώς ήταν εξαιρετικά μισητό.

Η οικονομία προκαλούσε μόνο φτώχεια. 

Οι γυναίκες είχαν ξεσηκωθεί, οι νέοι ήσαν αγανακτισμένοι και οι εθνοτικές μειονότητες ήσαν απόλυτα εχθρικές προς την κεντρική κυβέρνηση. 

Αλλά αυτή η αντιπολίτευση ήταν κακώς οργανωμένη: χρειαζόταν εξωτερική υποστήριξη – χρήματα, μέσα επικοινωνίας, όπλα. 

Θα μπορούσαμε να πάμε κοντά της και να τη ρωτήσουμε: τι χρειάζεσαι;

Ορισμένα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι η Μοσάντ και οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν προσεγγίσει τους Κούρδους στο βορειοδυτικό Ιράν, με την ιδέα να τους προμηθεύσουν με όπλα που θα μπορούσαν να αναδιανείμουν σε άλλες συνιστώσες της αντιπολίτευσης. 

Κανείς δεν ξέρει αν αυτό θα ήταν αρκετό, αλλά ήταν μια αρχή. 

Ωστόσο, σύμφωνα με τον Τύπο, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν τηλεφώνησε στον Τραμπ για να του ζητήσει να μην οπλίσει τους Κούρδους – κάτι που είναι εύκολο να φανταστεί κανείς από την πλευρά του – και ο Τραμπ ενέδωσε. 

Επρόκειτο για μεγάλο λάθος. 

Όχι ότι αυτό θα ήταν αρκετό, αλλά θα μπορούσε να ήταν μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου κινητοποίησης της αντιπολίτευσης. 

Τίποτα από αυτά δεν έχει γίνει. 

Ακόμη και σήμερα, σε αυτό το θέμα, θα μπορούσε να δράσει – αλλά δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα το κάνει. Και ο ίδιος, πιστεύω, δεν το ξέρει…».

Κατά τον Τζον Μπόλτον, ο Τράμπ, από έλλειψη στρατηγικής σκέψης που να υπερβαίνει προσωπικές του φαντασιώσεις και επιδιώξεις, δεν αξιοποιεί πλεονεκτήματα που διαθέτει στην περίπτωση της σύγκρουσης με την Τεχεράνη. 

Δεν χρησιμοποιεί έτσι συστηματικά και με συνέπεια οικονομικές και πολεμικές στρατηγικές, όταν οι τελευταίες θα μπορούσαν να έχουν θεαματικά αποτελέσματα. 

Έχει παρασύρει έτσι φίλους και συμμάχους σε μια μακρά κρίση, η οποία θα μπορούσε να ξεφύγει.

«…Την ώρα που το καθεστώς του Ιράν στο εσωτερικό του αντιμετωπίζει αντιφάσεις, συγκρούσεις και αβεβαιότητες, υπάρχουν τρόποι να αναγκαστεί να αλλάξει. Δυστυχώς, όμως στην παρούσα φάση, ο Αμερικανός Πρόεδρος ναι μεν εκτοξεύει απειλές προς φίλους και εχθρούς, αλλά περί ικανότητας δράσης, είναι αδύναμο να έχει αποτελέσματα. Ακόμα χειρότερα δε, χάνει φίλους…».,τονίζει ο πρώην προεδρικός σύμβουλος και δύσκολα θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς μαζί του.-

Πηγή: Tempo24.gr

Πηγή: epopteia.com.gr

Το άρθρο Κάτι δεν πάει καλά στην Αμερική…!… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Προφανώς δικαιολογείται έτσι και η ψυχρότητα που παρατηρείται τον τελευταίο καιρό στις σχέσεις του με τον Υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο. Λέγεται δε ότι ο τελευταίος σε στενό του περιβάλλον είπε ότι «….δεν θέλει να συνδεθεί με την καταστροφή…». Αυτός πρέπει έτσι να είναι και ο λόγος της απομάκρυνσής του από τις διαπραγματεύσεις του προέδρου με το Ιράν.

Και αυτή η διάσταση είναι σοβαρή γιατί από την εποχή του Χένρυ Κίσινγκερ το 1969, κανένας Αμερικανός δεν είχε τους τίτλους του Υπουργού Εξωτερικών και του συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας. Αυτό το διπλό καπέλο του πρόσφερε ο Τράμπ, γεγονός που τοποθετεί τον Υπουργό Εξωτερικών στα αριστερά του προέδρου στο Situation Room, το διάσημο δωμάτιο χειρισμού κρίσιμων καταστάσεων που βρίσκεται στην Δυτική Πτέρυγα του Λευκού Οίκου. 

Σε αυτό το καταφύγιο, όπου έχουν διευθετηθεί όλες οι μεγάλες κρίσεις του κόσμου από τη δεκαετία του 1960, ο πρώην γερουσιαστής της Φλόριντα συμμετείχε σε μια συνάντηση στις 14 Ιουλίου σχετικά με νέα σχέδια για χτυπήματα του Πενταγώνου εναντίον στρατηγικών στόχων στο Ιράν και στα Στενά του Ορμούζ. Ήταν επίσης σε αυτό το ιερό τ της εθνικής ασφάλειας που ο Μάρκο Ρούμπιο άκουσε τον Μπένιαμιν Νετανιάγου να συναινεί την αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν στις 11 Φεβρουαρίου.

Η υπόλοιπη ιστορία που όλοι την ξέρουν:, αξίζει ήδη μια θέση στα προγράμματα σπουδών του West Point, της πιο διάσημης στρατιωτικής σχολής στις Ηνωμένες Πολιτείες, όσον αφορά τα στρατηγικά λάθη που δεν πρέπει να γίνονται λόγω ακρισίας. Ο Ντόναλντ Τράμπ ο οποίος υπέγραψε μνημόνιο κατανόησης με τους Ιρανούς στις 17 Ιουνίου, όπως τονίζουν Αμερικανοί παρατηρητές, «…βρίσκεται βυθισμένος όσον ποτέ άλλο, σε μια διπλωματική σπείρα και αντιμετωπίζει μια νέα στρατιωτική κλιμάκωση σε όλη την περιοχή. 

Και όπως ο πρόεδρος, ο Ρούμπιο παραμένει χωρίς λύση προς το παρόν. Γιατί η απλή συμμετοχή στις συναντήσεις κρίσης του προεδρικού στενού κύκλου δεν σε κάνει κύριο του διπλωματικού παιχνιδιού όπου στο ιρανικό ζήτημα, ο υπουργός Εξωτερικών παρέμεινε εκπληκτικά απών…».    

«…Αν καθόταν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους Ιρανούς, θα ήταν πιθανώς ο πιο άκαμπτος. Και ο Τραμπ δεν ήθελε γεράκια όπως ο Ρούμπιο να επιφορτιστούν με απευθείας διαπραγματεύσεις με την Τεχεράνη….», δήλωσε ο Κόλιν Ντουκ, Ρεπουμπλικάνος ειδικός σε θέματα εξωτερικής πολιτικής στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Μέισον. Για αρκετές εβδομάδες, η πιο «απομονωτική» γραμμή του αντιπροέδρου J.D. Vance ήταν στο τιμόνι, καθώς και οι δύο ειδικοί απεσταλμένοι του Ντόναλντ Τραμπ, ο Steve Witkoff και ο Jared Kushner. Ακόμα κι αν αυτή η  ομάδα δεν έχει ακόμη λάμψει από την οξύτητά της κατά τη διάρκεια των διαφόρων γύρων συνομιλιών στο Πακιστάν, συνεχίζει να έχει την εμπιστοσύνη του προέδρου.             

Ο Μάρκο Ρούμπιο, τον οποίο οι κοντινοί του άνθρωποι περιγράφουν ως τον πιο «ικανό», «εργατικό» και «έξυπνο» αυτής της κυβέρνησης, θα μπορούσε επομένως να παίξει πολύτιμο ρόλο για τα αμερικανικά συμφέροντα κατά τη διάρκεια αυτών των διαπραγματεύσεων με τους Ιρανούς, οι οποίοι είναι γνωστοί για τη σταθερότητά τους.

Εκμεταλλευόμενος αυτόν τον παραγκωνισμό που εξυπηρετούσε τα πολιτικά του συμφέροντα, και καθώς η αντιδημοτικότητα του πολέμου άρχισε να παράγει τα αποτελέσματά της, κέρδισε πολιτική αναγνώριση. Η άνοδος των τιμών στην αντλία και ο πληθωρισμός δεν του έχουν διαφύγει, ούτε η πτώση του Ντόναλντ Τραμπ στις δημοσκοπήσεις, συγκρίσιμη πλέον με αυτή του Τζο Μπάιντεν μετά την αφγανική αποτυχία του 2021. «….Ο Ρούμπιο είναι αρκετά ικανοποιημένος. Δεν θέλει να συνδεθεί με την καταστροφή…», όσο πιο μακρυά είναι από αυτό, τόσο το καλύτερο, δήλωσε ο Stephen Walt, καθηγητής στη Σχολή Κένεντυ του Χάρβαρντ.

Όπως επισημαίνει ο Τσαρλς Καράσκο, διεθνής ρεπόρτερ ευρωπαϊκών εφημερίδων και περιοδικών, «…ο Μ.Ρούμπιο ποτέ δεν έκρυψε τις προεδρικές του φιλοδοξίες. Ενώ ο J.D. Vance – του οποίου η εγγύτητα με τη βάση Maga παραμένει… σημαντικό πλεονέκτημα – φαίνεται τώρα να είναι το μεγάλο φαβορί για τις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών το 2028, ο Μάρκο Ρούμπιο περιμένει το 2032. Ο Λατίνος ξέρει πώς να παίζει μακροπρόθεσμα. Στον «λόφο» της Ουάσιγκτον, όλοι θυμούνται ακόμα την εκστρατεία του 2016 για τις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών απέναντι σε κάποιον… Ντόναλντ Τραμπ. Εκείνη την εποχή, με το παρατσούκλι «Μικρός Μάρκο» από τον δισεκατομμυριούχο, ο Ρούμπιο άφησε τον εαυτό του να παρασυρθεί σε μια εκστρατεία υποβάθμισης του ανταγωνιστή του, κοροϊδεύοντας τα ορθογραφικά λάθη, το «μουστάκι ιδρώτα», τα κοστούμια που κατασκευάζονται στην Κίνα και το φρικτό τεχνητό μαύρισμα του σημερινού ενοίκου του Λευκού Οίκου. Πριν βέβαιά ο Μανωλιός βάλει τα ρούχα του αλλιώς.

Από την άλλη πλευρά είναι σαφές ότι θέλει να μην έχει μπλεξίματα με το Ιράν γιατί οι φιλοδοξίες του είναι στραμμένες στη Λατινική Αμερική 

Απών από το ιρανικό ζήτημα, ο Ντόναλντ Τραμπ τον αφήνει να ηγηθεί με μαεστρία της ηπείρου που γνωρίζει καλύτερα: της Λατινικής Αμερικής, όπου ο Λευκός Οίκος προσπαθεί να επιβάλει το νέο του δόγμα «Ντονρόε» (τη συστολή «Ντόναλντ» και «Μονρόε»), εμπνευσμένο από τον πρόεδρο Τζέιμς Μονρόε, ο οποίος είχε κάνει την περιοχή την «πίσω αυλή» των Ηνωμένων Πολιτειών. Και είναι ξεκάθαρο ότι αφού έλαβε το παρατσούκλι «Αντιβασιλέας της Κούβας», έγινε «Αντιβασιλέας της Βενεζουέλας». 

Σε διάστημα έξι μηνών, ο Μάρκο Ρούμπιο τραβάει τώρα όλα τα νήματα της εξουσίας στο Καράκας, αθόρυβα από το γραφείο του στην Ουάσιγκτον: από τη χρηματοδότηση μέχρι τη διανομή του πετρελαίου της – ένα θέμα που έχει εμμονή με τον Τραμπ – συμπεριλαμβανομένων των ηγετών της. Μια έρευνα των New York Times λέει πώς σήμερα, ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας ανταλλάσσει κουτσομπολιά, ευχές γενεθλίων και selfies στο WhatsApp με την Ντέλσι Ροντρίγκεζ, πρώην αντιπρόεδρο του Μαδούρο, η οποία έχει τον πρώτο λόγο στην προβληματική πλέον λόγω σεισμών Βενεζουέλα.        

«…Σε αντίθεση με το Ιράν, υπάρχουν συγκεκριμένα αποτελέσματα στη Βενεζουέλα. Αλλά ο Ρούμπιο, ο οποίος ήταν πάντα αφοσιωμένος στην αρχή της δημοκρατίας σε αυταρχικά καθεστώτα, κυβερνά με μια ομάδα που προέρχεται από το ίδιο κίνημα…», λέει ο Τζακ Ράκοβε. Ενώ η Αμερική αντιμετωπίζει τη χειρότερη διεθνή κρίση στην ιστορία της στη Μέση Ανατολή, ο Μάρκο Ρούμπιο συνεχίζει να μιλά στο αμερικανικό εκλογικό σώμα. Απόδειξη αυτού είναι η πρόσφατη σταυροφορία του για τη διάλυση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (Δ.Π.Δ.), το οποίο εξέδωσε εντάλματα σύλληψης για τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου και τον πρώην Ισραηλινό υπουργό Άμυνας Γιοάβ Γκάλαντ για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν στη Γάζα. Αυτό δεν προκαλεί έκπληξη, καθώς ο Μάρκο Ρούμπιο πάντα ισχυριζόταν ακλόνητη υποστήριξη στο Ισραήλ. 

Αντιμέτωποι με αυτές τις πρωτοβουλίες, οι οποίες είναι εντελώς έξω από το παραδοσιακό πλαίσιο των αποστολών ενός Υπουργού Εξωτερικών, είναι ολόκληρη η αμερικανική διπλωματία που δέχεται πλήγματα, υποστηρίζουν οι Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς.

Προφανώς δε, ο Μάρκο Ρούμπιο θα ήθελε στο επίπεδο αυτό να γίνουν πιο γνωστές οι ευθύνες του προέδρου των ΗΠΑ. «…Ο Τράμπ έχει κανιβαλίσει τον θεσμό του Στειντ Ντηπαρτμεντ στο σύνολό του…», σημειώνει ο ερευνητής Colin Dueck και φέρνει στο προσκήνιο ένα σοβαρό πρόβλημα γεωπολιτικής.

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Πόσο ομονοούν Μάρκο Ρούμπιο και Ντόναλντ Τραμπ;… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Σε περιόδους οικονομικής πίεσης και αβεβαιότητας, η βιομηχανία τροφίμων – ποτών είναι το βολικό εξιλαστήριο θύμα. Έτσι, ενώ συμμετέχει μόνο από 18% έως 22% στις ετήσιες δαπάνες ενός νοικοκυριού, πολύ εύκολα οι πολιτικοί της φορτώνουν την ακρίβεια και τον πληθωρισμό. Παρακάμπτεται έτσι το τεράστιο πρόβλημα της πανάκριβης στέγης στην Ελλάδα , η οποία από 30% συμμετοχή στον οικογενειακό προϋπολογισμό, σήμερα οδεύει αισίως προς το…. 60%…

Ουδείς λόγος γίνεται επίσης για τα αστρονομικά εμπορικά ενοίκια, τα οποία ανεβάζουν στη στρατόσφαιρα το απλό καφεδάκι ή το δροσιστικό αναψυκτικό. Είναι πολύ πιο εύκολο να αποδίδονται πληθωριστικές ευθύνες στα μαρούλια, στη φέτα, στο ελαιόλαδο και τα ψάρια.

Παρ’ όλα αυτά, η ελληνική βιομηχανία τροφίμων- ποτών όχι μόνον καλπάζει, αλλά είναι και κορυφαία πηγή γνώσης στην Ελλάδα, χάρη στις εντυπωσιακές επενδύσεις της σε έρευνα και ανάπτυξη και βέβαια σε καινοτόμα προϊόντα.

Μέσα λοιπόν σε αυτό το περιβάλλον, η ελληνική βιομηχανία τροφίμων – ποτών, επιβεβαιώνει τον ρόλο της ως ένας από τους πλέον στρατηγικούς πυλώνες της ελληνικής οικονομίας, ενισχύοντας διαχρονικά την ανάπτυξη, τις επενδύσεις, την απασχόληση και τις εξαγωγές της χώρας. Αυτό αναδεικνύουν τα ευρήματα της 21^ης Έκθεσης που εκπόνησε το Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ) για λογαριασμό του Συνδέσμου Ελληνικών Τροφίμων (ΣΕΒΤ), εξετάζοντας τη συμβολή του κλάδου στην ελληνική οικονομία κατά την περίοδο 2020-2024, καθώς και τις πρόσφατες εξελίξεις στον κλάδο τροφίμων και ποτών.

Από ποσοτικής πλευράς, θα πρέπει να υπογραμμιστεί ιδιαίτερα ότι βιομηχανία τροφίμων και ποτών, αποτελεί τον μεγαλύτερο κλάδο της ελληνικής μεταποίησης, με κύκλο εργασιών € 26,2 δισ. ενώ δημιουργεί το 27% της συνολικής προστιθέμενης αξίας της ελληνικής μεταποίησης (€4,7 δισεκ.). Παράλληλα, αποτελεί τον μεγαλύτερο εργοδότη της βιομηχανίας με 162.000 άμεσα εργαζόμενους, ενισχύοντας διαχρονικά την απασχόληση και συμβάλλοντας ουσιαστικά στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της χώρας.

Πολύ καλές είναι επίσης οι εξαγωγικές επιδόσεις του κλάδου, οι οποίες εμμέσως συμβάλλουν και στην τουριστική φήμη τηςΕλλάδας Γι’ αυτό θα έπρεπε ίσως να δοθεί επικοινωνιακό βάρος και στη γαστρονομική εικόνα της χώρας σε συνδυασμό με την απίστευτη πολιτιστική της κληρονομιά.

Η μελέτη – έρευνα του ΙΟΒΕ, μας πληροφορεί επίσης ότι τα τρόφιμα και ποτά αποτελούν από τις σημαντικότερες εξαγωγικές δυνάμεις της χώρας, καθώς οι εξαγωγές τροφίμων και ποτών διπλασιάστηκαν την τελευταία δεκαετία, φτάνοντας τα € 7,4 δισ. το 2025, αντιπροσωπεύοντας τό 15% των συνολικών ελληνικών εξαγωγών. Τα επεξεργασμένα φρούτα και λαχανικά, καθώς και τα γαλακτοκομικά προϊόντα, συνεισφέρουν σχεδόν το 51% της συνολικής αξίας των εξαγωγών του κλάδου. Παράλληλα, η Ιταλία και η Γερμανία απορροφούν περίπου το 30% των εξαγωγών τροφίμων και ποτών, ενώ η Ολλανδία και η Γερμανία αποτελούν τις βασικές χώρες προέλευσης εισαγωγών, καλύπτοντας το 28% των συνολικών εισαγωγών του κλάδου.

Την ίδια στιγμή, η συμβολή του κλάδου στην εγχώρια παραγωγική δυναμική  αποτυπώνεται και στις επενδύσεις, οι οποίες ξεπέρασαν το €1 δίσ. το 2024 και τα €7,2 δίσ. την περίοδο 2015-2024 επιβεβαιώνοντας τη διαρκή δέσμευση των επιχειρήσεων του κλάδου για εκσυγχρονισμό, καινοτομία και ενίσχυση της ανταγωνιστικότητάς τους. Επιπλέον, σημειώνεται πως η εγχώρια βιομηχανία τροφίμων-ποτών-καπνού το 2023 διέθεσε €56,5 εκατ. για έργα Έρευνας & Ανάπτυξης, μέγεθος που αντιστοιχεί περίπου στο 10,5% της συνολικής δαπάνης για Ε&Α στην Ελλάδα,  επίδοση που την κατατάσσει στην 2^η μεταξύ χωρών της ΕΕ, για τις οποίες υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία.

Είναι σημαντικό να τονιστεί επίσης ότι κατά τη μελέτη  του ΙΟΒΕ, στην κατηγορία των τυποποιημένων, επώνυμων τροφίμων, τα οποία στην πλειονότητά τους διατίθενται στην αγορά από επιχειρήσεις- μέλη του ΣΕΒΤ, ο δείκτης εξέλιξης των τιμών τους τελευταίους 18 μήνες (Ιανουάριος 2025-Ιούνιος 2026), παρέμεινε περί το μηδέν, με μικρές αποκλίσεις.

Σχολιάζοντας την εργασία του ΙΟΒΕ, ο πρόεδρος του ΣΕΒΤ κ.Ιωάννης Γιώτης δήλωσε: «….Τα στοιχεία της Έκθεσης, επιβεβαιώνουν ότι η Βιομηχανία Τροφίμων και Ποτών παραμένει ένας ανθεκτικός και δυναμικός κλάδος, με σημαντική συμβολή στην Εθνική Οικονομία, την απασχόληση και τις εξαγωγές της χώρας. Παρά τις διεθνείς προκλήσεις, οι επιχειρήσεις του κλάδου μας συνεχίζουν να επενδύουν και να παράγουν αξία, αλλά και να απορροφούν σημαντικό μέρος των ανατιμήσεων έμπρακτα και αποτελεσματικά προς όφελος του καταναλωτή, που είναι η μεγαλύτερη περιουσία μας. Με προσήλωση στη διάθεση προϊόντων υψηλής ποιότητας, ασφαλών, βιώσιμων, καινοτόμων και προσιτών, διαμορφώνουμε τις προϋποθέσεις για μια ακόμη ισχυρότερη και πιο ανταγωνιστική Βιομηχανία Τροφίμων και Ποτών..…».

Από την πλευρά του, ο Γενικός Διευθυντής του ΙΟΒΕ, κ. Ν. Βέττας, ανέφερε: «…..Τα ευρήματα της μελέτης αναδεικνύουν τη στρατηγική σημασία της Βιομηχανίας Τροφίμων και Ποτών για την ελληνική οικονομία. Ο κλάδος καταγράφει ισχυρές επιδόσεις σε όρους προστιθέμενης αξίας, απασχόλησης, επενδύσεων και εξαγωγών, ενώ παράλληλα επέδειξε αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα σε μια περίοδο διαδοχικών εξωτερικών πιέσεων. Η διατήρηση της ανταγωνιστικότητας και η περαιτέρω ενίσχυση της εξωστρέφειας θα αποτελέσουν βασικούς παράγοντες για τη μελλοντική του πορεία…..».

Το άρθρο ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΠΥΛΩΝΑΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ανεβαίνοντας στην εξουσία το 2017, ο Ντόναλντ Τραμπ «γλυκάθηκε» σε υπερθετικό βαθμό. Στη διάρκεια της πρώτης θητείας του όμως έμαθε πολλά πράγματα και κυρίως άνθρωποί του μελέτησαν με ποιόν τρόπο θα μπορούσε να παραμείνει πρόεδρος της πρώτης υπερδύναμης στον κόσμο εφ’ όρου ζωής. Όμως κάτι τέτοιο είναι δύσκολο χωρίς συνταγματική αλλαγή. Προφανώς δε  το ότι έχασε τις εκλογές το 2020 από τον Τζο Μπάιντεν, υποψήφιο των Δημοκρατικών, υπήρξε σοκ γι’ αυτόν και επανερχόμενος στην προεδρία το 2024 έχει βάλει στόχο να αποδείξει ότι εκείνες οι εκλογές νοθευτηκαν για να τις χάσει

Το σχέδιο ξεκίνησε με την πρώτη υπερδύναμη να θέλει να την «ξανακάνει μεγάλη», λες και είναι μικρή τώρα.

Στο πλαίσιο αυτό αρχίζει η διαμάχη του με την Ευρώπη, η επιβολή δασμών όπου είναι πιο βολικό, οι απειλές προσάρτησης της Γροιλανδίας και βέβαια το μεγάλο φλερτ με τον Βλαδίμηρο Πούτιν, πρώην πράκτορα της KGB και Ρώσο δισεκατομμυριούχο σήμερα, ο οποίος όμως έχει στα χέρια του μια πολυσέλιδη έκθεση της ρωσικής μυστικής υπηρεσίας, για το ποιος είναι ο Τραμπ, πώς σκέπτεται, πόσο νάρκισσος είναι και ποια η σχέση του με το χρήμα.

Όλα αυτά όμως στους 20 μήνες που ο Τραμπ ασκεί εξουσία, την Αμερική ούτε μεγάλη την έχουν κάνει, αλλ’ ούτε και ισχυρότερη οικονομικά. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει και μέγα πρόβλημα του Τραμπ είναι το πώς θα ξεμπλέξει με τον πόλεμο στον οποίον τον παρέσυρε ο φίλος του Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπεντζαμεν Νετανιάχου.

Ακόμα χειρότερα, η σημερινή Αμερική χάνει φίλους, αφύπνισε την κοιμώμενη Ευρώπη και παρά τις φανφάρες δεν εμπνέει εμπιστοσύνη ούτε σε φίλους ούτε σε εχθρούς. Επίσης κάποια εκατομμύρια εργάτες που ψήφισαν τον νυν πρόσεδρο δεν βλέπουν να έρχονται τα εργοστάσια που τους υποσχέθηκε. Και αυτό δεν είναι καθόλου καλό για τις ενδιάμεσες εκλογές που έρχονται.

Εσχάτως έτσι, ο πρόεδρος των ΗΠΑ διακήρυξε εκ νέου ότι οι εκλογές του 2020 είχαν «κλαπεί» και προτρέπει έτσι τους οπαδούς του να ψηφίσουν υπέρ της «μεταρρύθμισης του εκλογικού συστήματος».

Εδώ και αρκετούς μήνες, ο Αμερικανός πρόεδρος προτρέπει τα «στρατεύματά» του στο Κογκρέσο να περάσουν το νομοσχέδιο του, τον νόμο SAVE America, για να αλλάξει τους κανόνες του εκλογικού παιχνιδιού στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το βράδυ της Πέμπτης 16 Ιουλόυ, σε μια ομιλία προς το έθνος στην τηλεόραση, ο Τραμπ βρήκε ένα νέο επιχείρημα για να τους πείσει. Κατηγόρησε την Κίνα για «τη μεγαλύτερη επιχείρηση παραβίασης εκλογικών δεδομένων στην ιστορία» και προειδοποίησε για τα «συγκλονιστικά τρωτά σημεία» του εκλογικού συστήματος των ΗΠΑ. Για να υποστηρίξει αυτή την αποκάλυψη, ο Τραμπ υποσχέθηκε να αποχαρακτηρίσει αδημοσίευτα έγγραφα που αποδεικνύουν, σύμφωνα με τον ίδιο, την κινεζική παρέμβαση στις προεδρικές εκλογές που κέρδισε ο Τζο Μπάιντεν. Αυτά τα έγγραφα «δείχνουν ότι, για αρκετά χρόνια, ξεκινώντας από τις εκλογές του 2020, η Κίνα πραγματοποίησε αυτό που φαίνεται να είναι η μεγαλύτερη επιχείρηση παραβίασης εκλογικών δεδομένων στην ιστορία, με αποτέλεσμα την παράνομη απόκτηση 220 εκατομμυρίων αρχείων ψηφοφόρων των ΗΠΑ από την Κίνα». Μόνο που αυτά τα αρχεία είναι ευρέως προσβάσιμα στο κοινό. Ο Τραμπ είπε επίσης ότι χιλιάδες άνθρωποι που δεν ήταν πολίτες των ΗΠΑ ήταν εγγεγραμμένοι για να ψηφίσουν, χωρίς να προσκομίσουν κανένα στοιχείο.

Στο σημείο αυτό πρέπει να σημειώσουμε ότι έως σήμερα, δεν διαπιστώθηκαν ποτέ μαζικές παρατυπίες παρά τον έλεγχο αμέτρητων εμπειρογνωμόνων, ανεξάρτητων ινστιτούτων ή δικαστηρίων που εξέτασαν αυτές τις εκλογές. Μια έκθεση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών του 2021 εξήγησε μάλιστα ότι δεν βρήκε στοιχεία παρέμβασης ξένης χώρας στις προεδρικές εκλογές του 2020. Αυτή η έκθεση πραγματοποιήθηκε υπό τη διεύθυνση του Τζον Ράτκλιφ, τότε διευθυντή της εθνικής υπηρεσίας πληροφοριών υπό τον Τραμπ και τώρα επικεφαλής της CIA.

Όλα αυτά όμως δεν πτοούν τον Αμερικανό πρόεδρο. Στην τελευταία ομιλία του, έτσι, για άλλη μια φορά στόχευσε το εκλογικό σύστημα της Καλιφόρνια και έβγαλε το παλιό του ρεφρέν για την αναπόδεικτη εμπλοκή της Βενεζουέλας μέσω της χειραγώγησης του εκλογικού λογισμικού. Αμφισβήτησε την αξιοπιστία των ηλεκτρονικών μηχανημάτων ψηφοφορίας. Αλλά μέχρι στιγμής, παρά την έναρξη ερευνών μετά την επιστροφή του στην εξουσία σε κομητείες στις αναποφάσιστες πολιτείες της Τζόρτζια και της Αριζόνα, δεν έχει βρεθεί σημαντική απάτη.

Αυτές οι διαπιστώσεις έχουν εξοργίσει τον Αμερικανό πρόεδρο, ο οποίος απετέθη και κατά των τηλεοπτικών καναλιών ABC, NBC και CNN, που δεν μετέδωσαν την ομιλία του. Ο Τραμπ τα κατηγόρησε ευθέως ότι συμμετείχαν στη «συνωμοσία» της εκλογικής νοθείας και απαίτησε να ανακληθούν οι άδειές τους.

Αυτή η ομιλία, παρουσία ολόκληρου του υπουργικού συμβουλίου, προκάλεσε λοιπόν έντονη αντίδραση από τη Δημοκρατική αντιπολίτευση, η οποία κατηγορεί τον Ρεπουμπλικάνο ότι προέβλεψε την ήττα του στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου για να την αμφισβητήσει καλύτερα. «Απόψε, ο Τραμπ έκανε μια αξιολύπητη προσπάθεια να αρνηθεί αυτό που όλοι γνωρίζουμε ότι είναι αλήθεια: έχασε τις εκλογές του 2020», δήλωσε ο ηγέτης της μειοψηφίας των Δημοκρατικών στη Γερουσία Τσακ Σούμερ. «Αντί να αναπροσανατολίσει τις πολιτικές του, εργάζεται για να νοθεύσει τις ενδιάμεσες εκλογές πριν καν δοθεί ούτε μία ψήφος», είπε ο γερουσιαστής, υποσχόμενος να αντιταχθεί στον νόμο SAVE America.

Με λιγότερους από τέσσερις μήνες να απομένουν πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές, οι οποίες υπόσχονται να είναι επικίνδυνες για το κόμμα του, αυτή η ομιλία έχει σκοπό κυρίως να κινητοποιήσει τη βάση του και να ασκήσει πίεση στους Ρεπουμπλικάνους γερουσιαστές να περάσουν αυτό το νομοσχέδιο Για να επιτευχθεί αυτό, η πλειοψηφία στη Γερουσία πρέπει να καταργήσει τον παλιό κανόνα filibuster που επιτρέπει επί του παρόντος στους Δημοκρατικούς να μπλοκάρουν την ψηφοφορία. Οι Ρεπουμπλικάνοι είναι διχασμένοι σε αυτό το θέμα.

Αλλά επί της ουσίας της μεταρρύθμισης, ο ηγέτης της πλειοψηφίας John Thune ήταν υπέρ. Ένα από τα βασικά μέτρα του κειμένου είναι η υποχρέωση προσκόμισης εγγράφου που να αποδεικνύει την αμερικανική υπηκοότητα για εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους. Απαιτεί επίσης από τους ψηφοφόρους να παρουσιάζουν ταυτότητα όταν ψηφίζουν, ένα μέτρο που δεν είναι συστηματικό στις 50 πολιτείες, αλλά είναι δημοφιλές στις δημοσκοπήσεις.

Το νομοσχέδιο, από την άλλη πλευρά, περιορίζει δραστικά τις δυνατότητες της λαϊκής ψηφοφορίας μέσω ταχυδρομείου, την οποία ο Τραμπ είχε ήδη προσπαθήσει να περιορίσει με εκτελεστικό διάταγμα πριν απορριφθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο. Η ψηφοφορία μέσω ταχυδρομείου διευκολύνει το στρατιωτικό προσωπικό ή τους ηλικιωμένους να ψηφίσουν.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα των ΗΠΑ, εναπόκειται στο Κογκρέσο να καθορίσει την ημερομηνία των εκλογών, αλλά εναπόκειται στις πολιτείες να θέσουν τους κανόνες. Κατηγορώντας τις εκλογές για εξαπάτηση ή παρέμβαση, ο Τραμπ δικαιολογεί την επιθυμία του να ανακτήσει τον έλεγχο της εκλογικής διαδικασίας σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Ο Λευκός Οίκος έχει επίσης καταργήσει πολλά όργανα ελέγχου και παρατήρησης.

Η Αμερική έχει μπει σε πολύ ολισθηρό δρόμο και αυτό ας το έχουν κατά νουν οι εταίροι και σύμμαχοι της στην Ευρώπη.

Το άρθρο ΓΙΑΤΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΡΑΜΠ ΣΤΟΥΣ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΩΝ ΗΠΑ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η είσοδος της Τεχνητής Νοημοσύνης στις διαδικασίες παραγωγής πλούτου, αγαθών και υπηρεσιών είναι ένα ιστορικό γεγονός, ισοδύναμο με τη βιομηχανική επανάσταση. Οπως αυτή η τελευταία πριν από 250 χρόνια ανέτρεψε τρόπους παραγωγής και εργασίας, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την Τ.Ν.

Οπως υποστηρίζουν οικονομολόγοι και κοινωνιολόγοι, πρόκειται για μια νέα δομική ανατροπή η οποία επιτρέπει σε μηχανές και σε αλγόριθμους να αντικαθιστούν ανθρώπους σε κάθε ή σχεδόν σε κάθε τομέα της κοινωνίας. Είτε λοιπόν αυτό μας αρέσει είτε όχι, η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι παντού στις μέρες μας. Ιδιαίτερα δε σε πολλά γραφεία, μισθωτών και όχι.

Γράφει email, δημιουργεί εικόνες, απαντά σε ερωτήσεις πελατών, αναλύει δεδομένα και μπορεί ακόμη και να βοηθήσει στη σύνταξη κώδικα υπολογιστή. Σχεδόν δεν περνάει μέρα χωρίς έναν νέο τίτλο που να προβλέπει ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα μεταμορφώσει τον χώρο εργασίας.

Για τους νέους εργαζόμενους και τους φοιτητές διοίκησης επιχειρήσεων, αυτό φυσικά εγείρει ένα σημαντικό ερώτημα: Θα πάρει η Τεχνητή Νοημοσύνη τη δουλειά μου;

Η ανατροπή

Ναι, η Τεχνητή Νοημοσύνη θα αλλάξει πολλές θέσεις εργασίας. Ορισμένες εργασίες που κάνουν οι άνθρωποι σήμερα θα αυτοματοποιηθούν. Ωστόσο, η ιστορία δείχνει ότι οι παραγωγικές ανατροπές δεν εξαλείφουν εντελώς την εργασία. Αντίθετα, τείνουν να αλλάζουν πρώτον το είδος της εργασίας που κάνουν οι άνθρωποι και δεύτερον τις δεξιότητες που εκτιμούν περισσότερο οι εργοδότες.

Απλώς σκεφτείτε τις προηγούμενες τεχνολογικές ανακαλύψεις. Όταν οι υπολογιστές εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στα γραφεία, πολλοί άνθρωποι φοβόντουσαν ότι ένας τεράστιος αριθμός θέσεων εργασίας θα εξαφανιζόταν. Οι λογιστές ανησυχούσαν για τα υπολογιστικά φύλλα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι ανησυχούσαν για τα ATM. Οι ταξιδιωτικοί πράκτορες ανησυχούσαν για τα συστήματα ηλεκτρονικών κρατήσεων.

«Αυτές οι τεχνολογίες σίγουρα άλλαξαν τον χώρο εργασίας, αλλά δεν εξάλειψαν την ανάγκη για ανθρώπους. Αντίθετα, επέτρεψαν στους ανθρώπους να γίνουν πιο παραγωγικοί και δημιούργησαν εντελώς νέες ευκαιρίες σταδιοδρομίας. Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι πιθανό να έχει παρόμοιο αντίκτυπο», τονίζει ο σύμβουλος επιχειρήσεων Σβεν Μπίσοπ.

Το κόστος

Δύο είναι τα ερωτήματα που αναδύονται στο επίπεδο αυτό: γιατί οι επιχειρήσεις επενδύουν στην Τ.Ν. και πόσο πραγματική απειλή για τις θέσεις εργασίας είναι η είσοδός της στην οικονομία;

Σχετικά με το πρώτο ερώτημα, από επιχειρηματικής πλευράς, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί οι εταιρείες επενδύουν τόσο πολύ στην τεχνητή νοημοσύνη. Οι επιχειρήσεις αναζητούν συνεχώς τρόπους για να μειώσουν το κόστος, να βελτιώσουν την αποδοτικότητα και να λαμβάνουν καλύτερες αποφάσεις. Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να βοηθήσει και στα τρία.

Ενας διευθυντής μπορεί πλέον να χρησιμοποιεί την Τεχνητή Νοημοσύνη για να αναλύει δεδομένα σε λίγα λεπτά αντί για ώρες. Μια ομάδα μάρκετινγκ μπορεί να δημιουργεί πρόχειρο περιεχόμενο πολύ πιο γρήγορα από πριν.

Όταν μια επιχείρηση μπορεί να ολοκληρώνει εργασίες πιο γρήγορα και αποτελεσματικά, γίνεται πιο ανταγωνιστική. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι οργανισμοί σε σχεδόν κάθε κλάδο πειραματίζονται με εργαλεία Τεχνητής Νοημοσύνης.

Ο κίνδυνος

Ωστόσο, υπάρχει ένα σημαντικό σημείο που συχνά λείπει από τους τίτλους. Και αυτό έχει σημασία. Η πραγματική απειλή μπορεί να μην είναι η ίδια η Τεχνητή Νοημοσύνη. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος θα μπορούσε να είναι η αντικατάστασή σας από κάποιον που ξέρει πώς να χρησιμοποιεί την Τεχνητή Νοημοσύνη καλύτερα από εσάς.

Φανταστείτε δύο νεοεισερχόμενους λογιστές να υποβάλλουν αίτηση για την ίδια θέση. Και οι δύο έχουν ισχυρές τεχνικές γνώσεις, αλλά ο ένας έχει μάθει πώς να χρησιμοποιεί την Τεχνητή Νοημοσύνη για να αναλύει μεγάλα σύνολα δεδομένων, να αυτοματοποιεί τις τακτικές αναφορές και να εντοπίζει ασυνήθιστες τάσεις. Αυτό το άτομο μπορεί δυνητικά να προσφέρει μεγαλύτερη αξία στον εργοδότη και να ολοκληρώνει την εργασία πιο αποτελεσματικά.

Η ίδια αρχή ισχύει σε πολλά επαγγέλματα. Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να μην αντικαταστήσει τους επαγγελματίες του μάρκετινγκ, τους συμβούλους, τους λογιστές ή τους αναλυτές. Αντίθετα, οι επαγγελματίες που υιοθετούν την Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να αποκτήσουν πλεονέκτημα έναντι εκείνων που την αγνοούν.

Σημειώνω ότι το ίδιο ισχύει και στη δημοσιογραφία, όπου οι ανατροπές αν και μη πολυσυζητημένες είναι σοβαρές και κρίσιμες.

Η απειλή

Ας δούμε όμως ποιες θέσεις εργασίας είναι πιο ευάλωτες στις σημερινές συνθήκες. Οι ρόλοι που περιλαμβάνουν εξαιρετικά επαναλαμβανόμενες και προβλέψιμες εργασίες είναι πιθανό να παρουσιάσουν τη μεγαλύτερη αναστάτωση. Εάν μια διαδικασία ακολουθεί τα ίδια βήματα κάθε φορά, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα η τεχνολογία να αυτοματοποιήσει τελικά μεγάλο μέρος της.

Από την άλλη πλευρά, οι θέσεις εργασίας που περιλαμβάνουν κρίση, δημιουργικότητα, ηγεσία και οικοδόμηση σχέσεων είναι πολύ πιο δύσκολο να αντικατασταθούν.

Φανταστείτε έναν οικονομικό διευθυντή που συμβουλεύει ένα διοικητικό συμβούλιο σχετικά με μια σημαντική εξαγορά. Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να παράγει προβλέψεις και να αναλύει οικονομικές πληροφορίες, αλλά δεν μπορεί να αναλάβει την ευθύνη για την τελική απόφαση. Δεν μπορεί να οικοδομήσει εμπιστοσύνη με τα ενδιαφερόμενα μέρη ή να πείσει τους επενδυτές να υποστηρίξουν μια στρατηγική. Αυτές οι ευθύνες εξακολουθούν να απαιτούν ανθρώπινη κρίση και εμπειρία.

Καθώς η τεχνολογία αναλαμβάνει περισσότερες συνήθεις εργασίες επεξεργασίας, η αξία της ερμηνείας, της εμπειρίας και της κρίσης είναι πιθανό να αυξηθεί. Οι επιχειρήσεις εξακολουθούν να χρειάζονται επαγγελματίες που μπορούν να κατανοούν οικονομικές πληροφορίες, να αξιολογούν κινδύνους, να αμφισβητούν υποθέσεις και να κοινοποιούν συστάσεις.

Η ελπίδα

Λαμβάνοντας υπόψη τις μέχρι σήμερα εξελίξεις και τις ανατροπές που επιφέρουν, δεν νομίζω ότι συντρέχει λόγος έντονου πανικού κυρίως για τους νέους. Το πρόσφατο παρελθόν μας δείχνει ότι η νέα τεχνολογία συχνά δημιουργεί θέσεις εργασίας που κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει εκ των προτέρων.

Πριν από είκοσι χρόνια, υπήρχαν πολύ λίγοι διαχειριστές μέσων κοινωνικής δικτύωσης, προγραμματιστές εφαρμογών ή ειδικοί στο cloud computing. Σήμερα, αυτές είναι καθιερωμένες σταδιοδρομίες.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη δημιουργεί ήδη ζήτηση για ειδικούς σε τομείς όπως η διακυβέρνηση, η εφαρμογή, η διαχείριση κινδύνων και η ηθική της Τεχνητής Νοημοσύνης. Καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται, θα αναδυθούν εντελώς νέες επαγγελματικές πορείες.

Οι εργοδότες αναζητούν ολοένα και περισσότερο άτομα που μπορούν να σκέφτονται κριτικά, να λύνουν προβλήματα, να επικοινωνούν όσο γίνεται καλύτερα. Ιδού έτσι το νέο ερώτημα: Λοιπόν, θα σου πάρει η Τεχνητή Νοημοσύνη τη δουλειά;

Ίσως να απαιτήσει κάποιες νέες δεξιότητες για πρωτόγνωρες εργασίες. Μπορεί ακόμη και να καταργήσει ορισμένους ρόλους. Αλλά για τους περισσότερους νέους και τους φοιτητές διοίκησης επιχειρήσεων, η πιο χρήσιμη ερώτηση είναι η εξής: πώς μπορώ να χρησιμοποιήσω την Τεχνητή Νοημοσύνη για να γίνω καλύτερος στη δουλειά μου;

Όσοι μαθαίνουν να εργάζονται παράλληλα με την τεχνολογία είναι πιθανό να βρίσκονται σε πολύ ισχυρότερη θέση από εκείνους που προσπαθούν να την αγνοήσουν.

Η τεχνολογία αλλάζει τον χώρο εργασίας εδώ και αιώνες και η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι απλώς το τελευταίο κεφάλαιο σε αυτήν την ιστορία. Οι επιχειρήσεις θα εξακολουθούν να χρειάζονται ανθρώπους που μπορούν να σκέφτονται, να ηγούνται, να επικοινωνούν και να λαμβάνουν αποφάσεις.

Προς το παρόν τουλάχιστον, αυτά παραμένουν μοναδικά ανθρώπινα δυνατά σημεία.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Τεχνητή Νοημοσύνη: Ποιοι εργαζόμενοι κινδυνεύουν με… αντικατάσταση… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Οι ενδιαφερόμενοι για μια διόλου κουραστική και σε βάθος καταγραφή της ιστορίας της ελληνικής οικονομικής ανάπτυξης από το 1915 έως το τέλος του 20^ου αιώνα, το βιβλίο του κ.Σωτήρη Ριζά με τίτλο «Ξενοφών Ζολώτας και η οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας», τους προσφέρει πλούσιο σε νοήματα υλικό.

Και υπό αυτή την έννοια, το βιβλίο αποτελεί σημαντική ιστορική πηγή, με την οποίαν συνδέεται και ένας πρωταγωνιστής της περιόδου 1920-2000 ο Ξενοφών Ζολώτας.

Γεννημένος στην Αθήνα το 1904, ο Ξενοφών Ζολώτας απεβίωσε 100 χρόνια μετά, ήτοι το 2004, έχοντας προσφέρει σημαντικές υπηρεσίες στη χώρα, στην οικονομία της και στην πολιτική της πορεία.

Συνεπώς το βιβλίο του Σωτήρη Ριζά, προσεγγίζει το ελληνικό αναπτυξιακό πρόβλημα μέσα από την οπτική του Ξενοφώντος Ζολώτα, ο οποίος για μια μακρά  μεταπολεμική περίοδο εθεωρείτο αυθεντία της οικονομικής πολιτικής. Και από την άποψη αυτή είναι σαφές ότι ιδέες και παρεμβάσεις του σημάδεψαν την πορεία της ελληνικής οικονομίας σε κρίσιμες περιόδους από το 1950 και μετά κυρίως.

Την περίοδο αυτή, ο Ξενοφών Ζολώτας είτε ως Διοικητικής της Τράπεζας της Ελλάδος, είτε ως Υπουργός και πρωθυπουργός της χώρας αμφισβήτησε την πρωταρχική σημασία της γεωργίας για την ελληνική οικονομία και υποστήριξε με συνέπεια την ανάγκη εκβιομηχάνισης. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ταύτισε την εκβιομηχάνιση με την ευημερία και την ανάπτυξη, σε συμφωνία με τις τότε κυρίαρχες διεθνείς αντιλήψεις. Ως Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος (1955-1967) υπερασπίστηκε τη νομισματική σταθερότητα ως θεμέλιο της ταχείας ανάπτυξης. Μεταξύ των δύο πετρελαϊκών κρίσεων, από τον Νοέμβριο του 1974 έως τον Νοέμβριο του 1981, διαχειρίστηκε την οικονομία σε συνθήκες έντονης κοινωνικής πίεσης και διεθνούς στασιμοπληθωρισμού.

Όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο συγγραφέας του βιβλίου «……βραχεία αλλά περισσότερο αξιοσημείωτη από όσο συνειδητοποίησαν οι πρωταγωνιστές της πολιτικής και το εκλογικό σώμα τότε, υπήρξε η θητεία του ως πρωθυπουργού από τον Νοέμβριο του 1989 έως το Απρίλιο του 1990. Ο Ζολώτας, μέσω της έκθεσης της Επιτροπής εμπειρογνωμόνων, υπό την προεδρία του καθηγητή Αγγέλου Αγγελόπουλου, διαδραμάτισε κρίσιμο ρόλο στην υιοθέτηση ενός νέου υποδείγματος οικονομικής πολιτικής που υπερέβαινε τον κρατισμό και την ελλειμματική χρηματοδότηση της οικονομίας…..». 

Ας σημειωθεί ότι  στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Ελλάδα είχε αποφασίσει την ένταξή  της στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) και εφάρμοζε ήδη τους κανόνες της ενιαίας αγοράς που ίσχυαν στην υπό εκκόλαψη τότε Ευρωπαϊκή Ένωση.

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα και οι κυβερνήσεις της περιόδου είχαν επιλέξει το δρόμο της ευρωπαϊκής ενσωμάτωσης, γεγονός που απαιτούσε βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και άρα προώθηση του παραγωγικού μετασχηματισμού.  

Στη βάση αυτού του προσανατολισμού, τον οποίου στήριξε και ο Ξενοφών Ζολώτας, ως πρωθυπουργός της εξάμηνης οικουμενικής κυβέρνησης (Νοέμβριος 1989 – Απρίλιος 1990), η έκθεση της Επιτροπής Αγγελοπούλου συνιστούσε το βασικό κείμενο για μια οικονομική πολιτική της εποχής με στόχο τη συμμετοχή στην ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση αλλά και την ανάγκη προσαρμογής στην παγκοσμιοποίηση. Γεγονός ήταν ότι η λογική που διέτρεχε την έκθεση ήταν ήδη αποδεκτή από τη Νέα Δημοκρατία και θα γινόταν αποδεκτή από το ΠΑΣΟΚ, τις μεγάλες πολιτικές δυνάμεις που θα εναλλάσσονταν στην εξουσία από το 1990 και μετά.

Δυστυχώς, οι προτάσεις αυτές γρήγορα ξεχάστηκαν και την περίοδο που ακολούθησε η Ελλάδα μπήκε στο δρόμο της χρεωκοπίας. Αυτή είναι όμως μια άλλη μεγάλη και δυσάρεστη ιστορία.

Μια ιστορία που ίσως θα έπρεπε να γίνει ευρύτερα γνωστή, γιατί σήμερα η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα νέο σταυροδρόμι μετασχηματισμού. Στο πλαίσιο αυτό, ο Διοικητής της ΤτΕ κ. Γιάννης Στουρνάρας και το Κέντρο Πολιτισμού Έρευνας και Τεχνογνωσίας της Τράπεζας της Ελλάδος, που ανέλαβε την έκδοση του βιβλίου για τον αείμνηστο Ξενοφώντα Ζολώτα, θα μπορούσαν να συμβάλουν και στην πορεία της χώρας στον ψηφιακό κόσμο της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Τέλος, εκφράζουμε την έκπληξή μας για το γεγονός ότι στο βιβλίο του κ.Σωτήρη Ριζά, δεν γίνεται καμμιά μνεία του Ιδρύματος Ζολώτα, το οποίο μεταξύ άλλων στηρίζει νέους που φιλοδοξούν να γνωρίσουν τον κόσμο της γνώσης. Αυτής που συνιστά πρώτη ύλη στη σύγχρονη παραγωγή.

Το άρθρο Ο ΞΕΝΟΦΩΝ ΖΟΛΩΤΑΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Η βιομηχανία τροφίμων είναι σήμερα ο πιο προοδευτικός παραγωγικός κλάδος στην Ελλάδα, με εξωστρέφεια, υψηλές επενδύσεις σε έρευνα και ανάπτυξη και πολύ καλή συνεργασία με ανώτερα και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Αυτή η διάσταση του κλάδου προβλήθηκε στις 2 Ιουλίου στην εκδήλωση για τα βραβεία Ecotrophelia, τα οποία ο ΣΕΒΤ απονέμει 16 χρόνια σε φοιτητές και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα που μετά από έρευνες και επιστημονικές αναζητήσεις προτείνουν νέα διατροφικά προϊόντα.   

Προκαλεί έτσι ιδιαίτερη ικανοποίηση η αναφορά της γενικής διευθύντριας του ΣΕΒΤ κυρίας Βάσως Παπαδημητρίου στην τελετή βράβευσης των φοιτητών στον 16^ο Διαγωνισμό Ecotrophelia 2026, ότι ο κλάδος μεταποίησης ειδών διατροφής είναι από τους πρώτους στην Ευρώπη σε επενδύσεις έρευνας και ανάπτυξης, αν λάβουμε υπόψη μας το τζίρο του και το ποσοστό του τελευταίου που αφιερώνεται στην επιστημονική έρευνα και στην τεχνολογική προσαρμογή.

Έτσι, η βιομηχανία τροφίμων της χώρας, που πραγματοποιεί 20 δις ευρώ τζίρο και απασχολεί 375.000 άτομα, σύμφωνα με στοιχεία του αντιπροέδρου του Δ.Σ. του ΣΕΒΓ κ. Γρηγόρη Αντωνιάδη, δαπανά το 11% της συνολικής ελληνικής δαπάνης για έρευνα και Ανάπτυξη, η οποία το 2025 εκτιμάται ότι ξεπέρασε τα 4 δις. ευρώ. Συνεπώς, η Ελληνική Βιομηχανία Τροφίμων, δαπανά σε έρευνα και καινοτομία περί τα 400 εκατ. ευρώ, ποσοστό που την κατατάσσει 4^η στην Eυρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.).

Επίσης, στην εκδήλωση της Ecotrophelia 2026, ο κ. Γρηγόρης Αντωνιάδης και η κυρία Βάσω Παπαδημητρίου τόνισαν ότι ο κλάδος απασχολεί το 37% των εργαζόμενων στη μεταποίηση από τους οποίους το 38% είναι πτυχιούχοι ΑΕΙ ή μεταπτυχιακοί. Το ποσοστό αυτό είναι 10 ποσοστιαίες μονάδες μεγαλύτερο από το αντίστοιχο συνολικό της ελληνικής οικονομίας και επίσης από τα πρώτα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Παράλληλα όμως, τα παραπάνω ποσοτικά στοιχεία είναι αποδεικτικά των ποιοτικών μετασχηματισμών που πραγματοποιούνται στην εγχώρια βιομηχανία ειδών διατροφής και ποτών.

Χωρίς αμφιβολία δε, οι πρόοδοι στον κλάδο αυτών, αποτελούν και πολύτιμη άυλη αξία για την οικονομία της χώρας και τη διεθνή φήμη της.

Είναι γνωστό ότι με την άνοδο της τουριστικής κίνησης στη χώρα μας όλο και περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν την ελληνική διατροφή η οποία αποτελεί μέρος της διεθνής αναγνωρισμένης μεσογειακής διατροφής. Και η τελευταία συνδέεται άμεσα τόσο με την ποιότητα της ανθρώπινης υγείας όσο και με την μακροβιότητα, η οποία αποτελεί πλέον θέμα διεθνούς προβληματισμού.

Συνεπώς, η προώθηση της γνώσης και της καινοτομίας στον ελληνικό αγροδιατροφικό τομέα, είναι στοιχεία διεθνούς αναβάθμισής του και διάδοσής του.

Υπό αυτή την έννοια, μόνον θλίψη προκαλούν ενέργειες  και φαινόμενα που πλήττουν τον κλάδο και υπονομεύουν τη μελλοντική του εξέλιξη. 

«Η γνώση και η συνακόλουθη με αυτήν καινοτομία, αποτελούν για την παραγωγική οικονομία του 21^ου αιώνα κορυφαίους συντελεστές παραγωγής». Αυτός εξάλλου είναι και ο λόγος που οι οικονομολόγοι χρησιμοποιούν την έκφραση «οικονομία της γνώσης». Αυτά και άλλα πολλά γράφει ο Αμερικανός οικονομολόγος Τζώρτζ Γκίλντερ στο βιβλίο του για την ιστορία της επιχείρησης και την ανάδυση του επιχειρηματικού πνεύματος.

Και από την άποψη αυτή δεν μπορώ να ξεχάσω τη δήλωση που μου είχε κάνει σε μια συνέντευξη του ο διάσημος συγγραφέας του «Τρίτου Κύματος» Άλβιν Τοφλερ (1928-2016), που υπήρξε επίσης από τους κορυφαίους μελλοντολόγους της εποχής του. Με την ευκαιρία της έκδοσης και παρουσίασης του βιβλίου του «Ο Επαναστατικός Πλούτος» στις Βρυξέλλες το 2006, ο Άλβιν Τόφλερ, είχε δηλώσει ότι «ο τομέας της διατροφής, είναι ο πρώτος που ανέδειξε στον άνθρωπο τη σημασία της γνώσης και άρα αποτελεί κορυφαίο συντελεστή προόδου και στήριξης της ανθρώπινης ύπαρξης υπό την ευρεία έννοια του όρου».

Το άρθρο ΠΗΓΗ ΓΝΩΣΗΣ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.