Το άρθρο Το πελατειακό κράτος δεν είναι ανίκητο… Του Παναγιώτη Καρκατσούλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Ρωσική κατασκοπεία: Η παραπληροφόρηση από τα γραφεία του Παρισιού, του Κιέβου και του Μινσκ… Της Σώτης Τριανταφύλλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τη Ράνια Ματτιού την έχετε δει σίγουρα σε κάποιο σήριαλ. Σας φαίνεται γνωστή επειδή είναι κατά κάποιον τρόπο, χωρίς να είναι σελέμπριτυ: έχει παίξει σε ένα σωρό σειρές – ως κομπάρσα, ως ηθοποιός δεύτερων ρόλων, ή ηθοποιός μικρών ρόλων, με «λόγια» ή άνευ. Και είναι 81 χρονών.

«Τώρα παίζω στο “Γιατί ρε πατέρα”, μια νέα σειρά που παίζεται τώρα στον ΑNT1. Προχθές είχα (γύρισμα για) τέσσερεις σκηνές με “λόγια”», μου λέει. «Κάνουμε πρόβα, βέβαια, πριν αρχίσουμε το γύρισμα κάνουμε πρόβα – μη νομίζεις κι ότι οι ηθοποιοί (κυρίων ρόλων) έρχονται πάντα διαβασμένοι! Χρειάζονται τουλάχιστον τρεις πρόβες πριν γυριστεί η κάθε σκηνή».

Ρωτάω ποιος είναι ο ρόλος της στον «Πατέρα» και γελάει. «Είμαι μια κυρία λίγο χαζή, λίγο κουφή, (η κυρία) πάει στο κομμωτήριο, κάθεται, δεν ακούει τι της λένε, πετάει κάτι ατάκες, ξεπατώνεσαι στο γέλιο! Παίζει ο Μιχάλης Λεβεντογιάννης, πολύ ωραίο παιδί… και ο Θάνος Μπίρκος, που έχει πολύ πλάκα. Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ… όλοι είναι καλοί ηθοποιοί, και γνωστοί».

Ξεκίνησε στα 73, με συμμετοχές σε έναν ερασιτεχνικό θίασο στον δήμο της: «Είχαμε μια ομάδα, θα ανεβάζαμε το έργο “8 γυναίκες κατηγορούνται”, νομίζω αυτός είναι ο τίτλος. Στις πρόβες, γνωρίστηκα με κάποιους συνάδελφους, τον Γιώργο και την Πέννυ. Το έργο δεν ανέβηκε αλλά αποφασίσαμε να πάμε στο “Ρουκ Ζουκ”, το παιχνίδι με τη Ζέτα Μακρυπούλια. Φτιάξαμε ένα καταπληκτικό βίντεο και μας πήραν, και παίξαμε. Στο μεταξύ θα έκανα την “Κάρμεν”, μια παράσταση με χορό και τραγούδι, που δεν ανέβηκε τελικά… Αλλά μας ξαναπήραν στο Ρουκ Ζουκ – δεν κερδίσαμε την πρώτη φορά και μας φώναξαν και δεύτερη. Η φίλη μου η Πέννυ μου είπε τότε, δεν πάμε για ηθοποιοί; Ε, και γραφτήκαμε στο πρακτορείο Talenthood. Και περιμέναμε».

 

Πόσο καιρό; «Μετά από οκτώ μήνες με πήραν τηλέφωνο για ένα ρόλο στο “Φόνοι στο καμπαναριό”. Από εκεί μετά… με πήραν αλλού, μετά στο “VIP Καλά γεράματα” – εκεί έπαιζα τρείς φορές τη βδομάδα, ήμουν από τους μόνιμους. Έχω παίξει σε πολλές σειρές, στον “Γιατρό”, είχα μία σκηνή μόνο εκεί… στα “Φαντάσματα”, στις “Σέρρες”… Και στην ταινία (μεγάλου μήκους) “Το νανούρισμα”, που την έκανε μια Γεωργιανή σκηνοθέτης κι έχω δύο μεγάλες σκηνές. Με “λόγια”, ναι. Κάνω τη γιαγιά. Θα βγει σε κανένα χρόνο στους κινηματογράφους».

 

Η διαδικασία, μου λέει, από την ώρα που αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη της στη showbiz, είναι απλή: «Σε ειδοποιεί το πρακτορείο. Με ρωτάνε, “είσαι ελεύθερη τάδε και τάδε του μηνός; Αν ναι, έχεις γύρισμα!”. Το πρακτορείο στέλνει 5 με 10 άτομα για κάθε ρόλο (στον σκηνοθέτη και τον βοηθό του, που αποφασίζουν ποιο άτομο είναι το πιο κατάλληλο για τον ρόλο). Αν κλείσω, μου στέλνουν την σκηνή ή τις σκηνές μου, πάω στο πλατό ή όπου είναι τα γυρίσματα, κάνουμε τις πρόβες – μας δίνουν όρντινο, την συγκεκριμένη ώρα που πρέπει να είμαστε κάπου. Μπορεί να πάω στις 10.00 πμ και να φύγω στις 6.00 μμ, ανάλογα. Μπορεί να περιμένω πολλές ώρες, πληρώνεσαι κανονικά πάντως».

 

Η Ράνια πέρασε από πολλές δουλειές, κανονικές δουλειές με ωράριο, στις οποίες όπως λέει «δεν έκανε καριέρα», επειδή μεγάλωνε τα παιδιά της. Ήθελε πάντα να δοκιμάσει την ηθοποιία, αλλά άρχισε να δουλεύει σαν ηθοποιός μετά τον θάνατο του συζύγου της, όταν πια τα παιδιά της ήταν μεγάλα, και «δεν είχε τίποτα να χάσει».

Αφηγείται μια ζωή σαν παραμύθι, γεμάτη περιπέτειες: από την Πάτρα στην Αθήνα, από εκεί στην Αυστραλία όπου δούλεψε στην εφημερίδα «Εθνικός Κήρυξ», πριν γυρίσει στην Αθήνα. Έπειτα έζησε κάποια χρόνια στην Γκάνα, στην Αφρική, έπειτα ξανά στην Αθήνα. Δουλειές γραφείου, οικογένεια, δύο παιδιά, και εδώ και μερικά χρόνια, σώου μπίζνες.

 

«Εχω εισπράξει πολλή αγάπη σ’ αυτό το χώρο», λέει. «Αγάπη και θαυμασμό, κι αυτό όσο να΄ναι μου ανεβάζει τον πήχυ. Μου άρεσε από την αρχή (η ηθοποιία), αλλά πίστευα ότι ήταν ένα όνειρο που δεν μπορεί να πετύχει, να γίνει πραγματικότητα. Στα 80 σου, αν είσαι καλά (στην υγεία) και οι δικοί σου είναι καλά, ζεις μια καινούργια ζωή. Αυτή τη ζωή που ζω τώρα δεν θα την άλλαζα αν μου έλεγαν να γίνω 30 ή 40 – ίσως να το συζητούσα για τα 60, αλλά μπα. Στα 80 έχεις κάνει το έργο σου, έχεις μάθει πολλά, έχεις πάρει το ντοκτορά της ζωής, ζεις πιο ελεύθερα, χωρίς «πρέπει». Με την προϋπόθεση ότι δεν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στην οικογένειά σου γιατί αν υπάρχουν, χέσε μέσα Πολυχρόνη! Έχω κάνει λάθη, τσαντίζομαι όταν τα σκέφτομαι, αλλά δεν γυρίζει πίσω τίποτα. Το μεγάλο μου λάθος ήταν ότι υπήρξα τζογαδόρα, με πάθος – ό,τι κάνω το κάνω πάντα με πάθος, αλλά τον τζόγο δεν μου τον συγχωρώ. Μου αρέσει πάρα πολύ η ζωή που κάνω τώρα. Από την άλλη… καλά πέρασα, μια γεμάτη ζωή, δεν έχω απωθημένα».

Η Ράνια Ματτιού έχει γύρισμα αύριο, δεν ξέρει ακόμα για πόσες ώρες, αλλά είναι ενθουσιασμένη: το βασικό χαρακτηριστικό της είναι ο ενθουσιασμός της για τους ρόλους που έχει υποδυθεί και για αυτούς που την περιμένουν, όσο μικροί ή δεύτεροι κι αν είναι. Η δουλειά που ανακάλυψε σε κάπως τσιμπημένη ηλικία, της άλλαξε τη ζωή. Το «ποτέ δεν είναι αργά» δεν μου το λέει καθόλου όσο συζητάμε, αλλά δεν χρειάζεται, το καταλαβαίνουν και οι πέτρες: όταν θέλεις πολύ να κάνεις κάτι, ποτέ μα ποτέ δεν είναι αργά για να το ξεκινήσεις…

Πηγή: athensvoice.gr

Το άρθρο Ηθοποιός Β’ Ρόλων: Σίγουρα έχεις δει τη Ράνια Ματτιού κάπου στην τηλεόραση… Της Μανίνας Ζουμπουλάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο Akylas ξεχωρίζει με τον πρωτότυπο ήχο του, που συνδυάζει indie electro pop και ελληνικά στοιχεία

Για κάποιον λόγο είδα και άκουσα πρώτα το «Σεξ» του Σταμάτη Κραουνάκη, σε εκτέλεση του Ακύλα, πριν περάσω στο βαρύ πυροβολικό και δω/ακούσω το «Ferto», το «Atelier» ή οτιδήποτε άλλο από τις δουλειές του Akylas: το «Σεξ», σούπερ τραγουδάρα του Κραουνάκη, με τους αστείους-έξυπνους-πονηρούς-πάντα-επίκαιρους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου, άμα το είχες δει/ακούσει μια φορά με τον πάρα πολύ θεό Γιώργο Μαρίνο, αρχές δεκαετίας του ’90, δεν ήθελες να το ξανακούσεις από κανέναν άλλον… Ή έτσι νόμιζα, μέχρι που το τραγούδησε, ή μάλλον το παιξο-τραγούδησε, ο Ακύλας και του πήρε τα σώβρακα του τραγουδιού.

Ο Ακύλας δεν είχε καν γεννηθεί όταν ο Σταμάτης με τη Λίνα έγραφαν το διάσημο τραγούδι για το σεξ που είναι άλλη ιστορία, ο Ακύλας δεν είχε γεννηθεί ούτε όταν ο Γιώργος Μαρίνος το τραγουδο-έπαιζε με μπρίο – είναι 26 χρονών, του 1999, τα υπόλοιπα τα ξέρουμε όλοι πια, είναι από τις Σέρρες, όπου μεγάλωσε με οικονομικά στριμώγματα, με ζόρια, με τις ταλαιπωρίες που περνάει ο μέσος όχι-πάμπλουτος εικοσάχρονος σήμερα, και μερικές επιπλέον οικογενειακές ταλαιπωρίες. Πήγε στο μουσικό σχολείο των Σερρών, δοκίμασε διάφορες δουλειές και δημιουργίες, μάλλον ψάχνοντας, όπως κάνουμε σχεδόν όλοι από τα 19-25 μας περίπου. Δούλεψε δύο χρόνια σε κρουαζιερόπλοια ως τραγουδιστής και περφόρμερ, πριν πέσει στην αντίληψη του ευρύτερου κοινού, και εδώ περίπου σταματάνε αυτά που ξέρουμε για τον Ακύλα Μυτιληναίο.

Τι, μόνο εγώ το έπαθα; Κόλλησα επειδή δεν έχω καμία σχέση με μουσική, όπως μου είπε κάποιος; Και οι χιλιάδες άλλοι άνθρωποι που έκαναν ή έπαθαν το ίδιο, κι αυτοί δεν έχουν ιδέα από μουσική; Και τι σημασία έχει αν είσαι ειδικός ή όχι σε οποιονδήποτε τομέα; Κατά πόσον σου αρέσει το προϊόν –το τραγούδι– και ο καλλιτέχνης, ο περφόρμερ, αυτό είναι που μετράει, όχι κατά πόσον ξέρεις από βέσπα.

Πηγή: athensvoice.gr

Το άρθρο Akylas: Αυθεντικός και απρόβλεπτος. Είμαι υπέρ… Της Μανίνας Ζουμπουλάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Είμαι απόλυτα ανεξίθρησκος – περισσότερο δεν γίνεται. Μπορείς να πιστεύεις ό,τι θες, με όποιον τρόπο θες. Δεν πρόκειται αυτό να επηρεάσει ούτε την άποψή μου για σένα, ούτε τη στάση μου, ούτε τη σχέση μας. Κι αν ρωτάς για μένα: δεν ξέρω για ποιον λόγο είμαστε στη γη, δεν ξέρω πώς και γιατί προέκυψε η ζωή, τι δημιούργησε το Σύμπαν. Δεν ξέρω αν η σχέση αιτίου – αιτιατού στην οποία εδράζονται αυτά τα ερωτήματα είναι συμπαντικός νόμος ή ένα εργαλείο που έφτιαξε το μυαλό μας για να επιβιώσει ερμηνεύοντας τον περίγυρό του. Δεν ξέρω ούτε πώς το μυαλό φτιάχνει εργαλεία. Όμως, σέβομαι όλες τις ερμηνείες. Σέβομαι την προσήλωση του πιστού, τη θαρραλέα απελπισία του άθεου, τον πνευματικό μόχθο του αγνωστικιστή. Σέβομαι την κοινή ανθρώπινη μοίρα και νιώθω δέος μπροστά στην προσπάθεια του ανθρώπου να προσεγγίσει το «επέκεινα», να ζήσει και να δημιουργήσει, συμβιώνοντας με μια εκ γενετής καταδίκη σε θάνατο.

Γι’ αυτό ποτέ δεν ένιωσα, ούτε εξέφρασα υποτίμηση για οποιαδήποτε θρησκεία. Ο δικός μου τρόπος προσέγγισης του μυστηρίου της ύπαρξης δεν είναι η θρησκεία αλλά η φιλοσοφία. Η οντολογική συζήτηση περί Θεού δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Δεν μπορείς ούτε να επιβεβαιώσεις επιστημονικά ούτε να διαψεύσεις καμία εκδοχή. Το θέμα είναι μόνο ηθικό. Εκεί αρχίζουν τα δύσκολα: οι αντιφάσεις, η επινόηση του διαβόλου, το χάσμα ανάμεσα στις διδαχές και στην εφαρμογή τους, στον Θεό και τους εκπροσώπους του. Αναρωτιέσαι τι ψάχνει το μυαλό: μια γωνιά για να προφυλαχτεί από την καταιγίδα ή το μάτι του κυκλώνα για να ξεγυμνώσει τα μυστικά του; Δεν ψάχνουν όλα τα μυαλά το ίδιο πράγμα. Μπορούν όμως να το ψάχνουν με το ίδιο ήθος. Γι’ αυτό έχω αγαπημένους φίλους και στενούς συνεργάτες, βαθειά πιστούς, με τους οποίους κάνω δύσκολες αλλά ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Δεν με εκφράζει λοιπόν καμία θρησκεία, όμως δέχομαι και τον λόγο ύπαρξης και τη χρησιμότητά της – της κάθε θρησκείας.

Με μία θεμελιώδη προϋπόθεση: να πρόκειται μόνο για θρησκεία, όπως την αντιλαμβάνεται ο δυτικός άνθρωπος του 21ου αιώνα. Δηλαδή, η πίστη σου να αφορά εσένα και τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεσαι το Μεγάλο Άγνωστο. Οι δεσμεύσεις της θρησκείας σου να είναι δικές σου εσωτερικές ηθικές δεσμεύσεις και να μην θες να γίνουν νόμος του κράτους. Να αποδέχεσαι ότι οι άλλοι έχουν τα ίδια ακριβώς δικαιώματα με σένα. Να μην επιδιώκεις να τους σώσεις, φέρνοντάς τους ντε και καλά στη δική σου πίστη. Θα νηστέψεις τη Σαρακοστή, τη Μεγάλη Εβδομάδα, τη Μεγάλη Παρασκευή, το Ραμαζάνι; Νήστεψε όποτε θες αλλά τα σουβλατζίδικα θα είναι ανοιχτά, το ίδιο και οι κάβες. Και δεν θα κοιτάς με μισό μάτι όποιον παραγγέλνει κεμπάπ με μπύρα.

Είναι εύκολο ένας θρησκευόμενος να υιοθετήσει αυτή την άποψη; Όχι! Διότι καθώς η θρησκεία έχει ως στόχο τη σωτηρία του πιστού με την κατάκτηση της αιώνιας ζωής στον Παράδεισο, και αυτός επιτυγχάνεται αν ακολουθήσεις στην εδώ ζωή σου τις επιταγές της, είναι επόμενο ότι όποιος δεν τις ακολουθεί δεν πρόκειται να σωθεί! Θα πάει στην κόλαση, θα καίγεται με αιώνιο πυρ και θείον, θα σφαγιαστεί στη μάχη του Αρμαγεδδώνα! Ήδη, δηλαδή, στο μυαλό του πιστού, η προοπτική της ζωής του «απίστου» έχει υποβαθμιστεί. Είναι καταδικασμένος σε αιώνιο θάνατο κι απλώς περιμένει την εκτέλεση της ποινής. Από αυτό το σημείο μέχρι τη σκέψη «αφού ο Θεός τον άπιστο τον προορίζει για θάνατο, γιατί εγώ, ως… στρατιώτης του, να μην τον επιταχύνω;» η απόσταση εξαρτάται από το γενικότερο επίπεδο του πολιτισμού στο οποίο βρίσκεται η θρησκευόμενη κοινωνία. Μπορεί, κάτω από κάποιες συνθήκες, να μικρύνει πολύ επικίνδυνα.

Γι’ αυτό υπογραμμίζω την έννοια «δυτικός άνθρωπος του 21ου αιώνα» διότι η θρησκεία δεν βρίσκεται στα «Ιερά Βιβλία». Βρίσκεται στο μυαλό των ανθρώπων. «Ιερά Βιβλία» χωρίς πιστούς είναι μουγγά. Όπως μια παρτιτούρα. Μουσική γίνεται αν περάσει από το μυαλό του ερμηνευτή και από το όργανό του. Ό,τι αισθάνεται, αυτό θα «ερμηνεύσει». Μερικές φορές η ερμηνεία είναι διασκευή, τόσο ελεύθερη, που ελάχιστα θυμίζει την παρτιτούρα. Αυτό έκαναν οι δυτικές κοινωνίες: διασκεύασαν τη θρησκεία. Την έκαναν πιο «τζαζ», ας πούμε. Απενεργοποίησαν εντελώς τις κανονιστικές διατάξεις της καθερινότητας. Η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη από τέτοιες. Φαντάζεσαι να απαγορευόταν να ντύνεσαι με σύμμικτα υφάσματα από μαλλί και λινάρι και να ήσουν υποχρεωμένος τα ρούχα σου να έχουν… κρόσσια; (Δευτερονόμιον κβ΄11-12)

Αποσιώπησαν τις αιμοβόρες διαταγές. Γνωρίζεις π.χ. τι πρέπει να κάνεις αν ο αδελφός σου, το παιδί σου, η γυναίκα σου ή ο κολλητός σου («ο φίλος όστις είναι ως η ψυχή σου») σε παρακινήσει να πιστέψεις σε άλλους θεούς από αυτούς των πατέρων σου; Δεν θα τον ακούσεις, δεν θα τον λυπηθείς. «Εξάπαντος θέλεις θανατώσει αυτόν, η χειρ σου θέλει είσθαι πρώτη επ’ αυτόν διά να θανατώσεις αυτόν και η χειρ παντός του λαού έπειτα. Και θέλεις λιθοβολήσει αυτόν με λίθους ώστε να αποθάνει» (Δευτερονόμιον ιγ΄9-10). Και τι κάνεις όταν κατακτάς πόλη απίστων; «Εξάπαντος θέλεις πατάξει τους κατοίκους της πόλεως εκείνης εν στόματι μαχαίρας, εξολοθρεύων αυτήν και πάντας τους εν αυτή και τα κτήνη αυτής εν στόματι μαχαίρας» (Δευτερονόμιον ιγ΄15). Το έχεις ακούσει πολλές φορές αυτό μέχρι σήμερα; Όχι, διότι χαλάει το image του Θεού της αγάπης! Αλλά η εντολή αυτή είναι! Κι αυτή εφαρμόζεται στα φριχτά βίντεο των τζιχαντιστών.

Η θέση της γυναίκας της Βίβλου δεν απέχει πολύ από αυτή του Κορανίου. Σεξ εκτός γάμου τιμωρείται με θάνατο δια λιθοβολισμού (Δευτερονόμιον κβ΄ 24). Η κατωτερότητα της γυναίκας είναι χριστιανική επιταγή. Να πώς περιγράφει την… παγκόσμια ιεραρχία ο Απόστολος Παύλος (Α΄ προς Κορινθίους ια΄ 3): «Θέλω δε να εξεύρητε, ότι η κεφαλή παντός ανδρός είναι ο Χριστός, κεφαλή δε της γυναικός ο ανήρ, κεφαλή δε του Χριστού ο Θεός».

Η μαντίλα είναι χριστιανικό αξεσουάρ (Α΄προς Κορινθίους ια΄ 6-9): «Επειδή αν δεν καλύπτηται η γυνή, ας κουρεύση και τα μαλλία αυτής· αλλ’ εάν ήναι αισχρόν εις γυναίκα να κουρεύη τα μαλλία αυτής ή να ξυρίζηται, ας καλύπτηται. Διότι ο μεν ανήρ δεν χρεωστεί να καλύπτη την κεφαλήν αυτού, επειδή είναι εικών και δόξα του Θεού· η δε γυνή είναι δόξα του ανδρός. Διότι ο ανήρ δεν είναι εκ της γυναικός, αλλ’ η γυνή εκ του ανδρός· επειδή δεν εκτίσθη ο ανήρ διά την γυναίκα, αλλ’ η γυνή διά τον άνδρα». Και για όποια δεν κατάλαβε: «αι γυναίκες ας υποτάσσωνται εις τους άνδρας αυτών κατά πάντα» (προς Εφεσίους ε΄24). Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, οι εκλεκτοί του «Αρνίου» είναι 144.000 άντρες «οι μη μολυνθέντες με γυναίκας, διότι παρθένοι είναι» (Αποκάλυψη ιδ΄4). Γυναίκα ίσον μόλυνση.

Όμως, μετά από αιώνες προσπάθειας και μυριάδες νεκρούς θρησκευτικών συγκρούσεων, οι Δυτικοί κατάφεραν ο Χριστιανισμός να είναι για τους περισσότερους μια «εσωτερική» θρησκεία. Και είναι πια οι ίδιες οι χριστιανικές εκκλησίες που προσπαθούν να μεταλλάξουν αυτές τις εντολές τοποθετώντας τες σε ένα πλαίσιο αγάπης, αποσυνδέοντας τον χριστιανισμό από το αυστηρό δογματικό πλαίσιο των πρωτοχριστιανικών χρόνων και προβάλλοντας την εν σπέρματι έννοια της ισότητας που είναι αλήθεια ότι αχνοφέγγει στα αποστολικά κείμενα, τουλάχιστον ως προς τη θέση των δύο φύλων απέναντι στον Χριστό. Ο διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους ακόμα και εκεί που δεν έχει ολοκληρωθεί νομικά, έχει επισυμβεί στο μυαλό του «μέσου χριστιανού». Όσο κι αν αυτός ο όρος είναι ασαφής, ένας μέσος χριστιανός σήμερα πηγαίνει στην εκκλησία το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, σε γάμους και σε βαφτίσια. Δεν έχει διαβάσει ποτέ τη Βίβλο, από το «Πιστεύω» ξέρει τις πρώτες δύο σειρές και από το «Πάτερ ημών» τις πρώτες τέσσερις. Αν του πεις ότι οι προγαμιαίες σχέσεις είναι πορνεία θα βάλει τα γέλια κι αν τον ρωτήσεις πώς φαντάζεται την κόλαση θα σου πει «έλα τώρα, χαζομάρες…» Δεν στέλνει το παιδί του στο κατηχητικό κι αν ακούσει ότι η κόρη του θα κλειστεί σε μοναστήρι πέφτει σε μαύρη απελπισία και κάνει τα πάντα για να τη μεταπείσει. Ακόμα και ο πιο υστερικά φανατικός δεν σκέφτεται να ανατινάξει χριστιανική εκκλησία άλλου δόγματος, όπως κάνουν με τα τζαμιά των σιιτών οι σουνίτες. Η ζωή των χριστιανικού κόσμου σήμερα, ελάχιστη έως μηδαμινή σχέση έχει με τους «ιερούς» κανόνες. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες οι άθρησκοι είναι πλέον η πλειονότητα.

Τι υπάρχει στο μυαλό του μέσου μουσουλμάνου σήμερα; (Επαναλαμβάνω το αυτονόητο «σήμερα» διότι η μόνη συζήτηση που έχει πολιτικό νόημα είναι η σύγκριση ανάμεσα στον Χριστιανισμό και το Ισλάμ του σήμερα. Ούτε της Βαγδάτης του 10ου αιώνα, ούτε της νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου.) Η θρησκεία έχει ποτίσει κάθε γωνιά της σκέψης του και της καθημερινότητάς του. Προσεύχεται 5 φορές τη μέρα σταματώντας τη δουλειά του, νηστεύει έναν μήνα στο Ραμαζάνι, ξέρει το Κοράνι απ’ έξω, στέλνει τα παιδιά του σε θρησκευτικά σχολεία, θεωρεί τη γυναίκα κατώτερη, τον γάμο σε παιδική ηλικία φυσιολογικό, ονειρεύεται παρθένες που θα τον (εξ)υπηρετούν στην άλλη ζωή και αποκαλεί τους μη μουσουλμάνους απίστους με όποια συνειδητή ή υποσυνείδητη απαξίωση αυτό συνεπάγεται. Δεν προσπαθεί να απομονώσει τους φανατικούς ομοθρήσκους του, γιατί έχει μαζί τους κοινό «ιδεολογικό» υπόβαθρο: την παγκόσμια επικράτηση του Ισλάμ. Στα ιεροδιδασκαλεία γίνεται ανάλυση του Κορανίου ως πολιτικού νόμου, όχι ως θρησκευτικού, μόνο, κειμένου. Η ευκολία με την οποία ο ρόλος του φανατικού περνάει πότε στους σουνίτες, πότε στους σιίτες και πότε στους σαλαφιστές δείχνει ότι δεν υπάρχει «μετριοπαθής τάση» στο Ισλάμ. Ο φανατισμός είναι η ρίζα του. Μετριοπαθής μουσουλμάνος είναι ο σχεδόν καθόλου μουσουλμάνος, ο κοσμικός, ο δυτικοποιημένος, που πηγαίνει στο τζαμί όσο και ο μέσος χριστιανός στην εκκλησία. Αυτός όμως ούτε ενδιαφέρεται, ούτε πολύ περισσότερο μάχεται για τα θρησκευτικά του δικαιώματα. Το Ισλάμ που διεκδικεί δικαιώματα στη Δύση είναι ο φερετζές ενός ακραία φασιστικού συστήματος που εξουσιάζει απολυταρχικά τα πάντα: στη ζωή, στην κοινωνία, στην οικονομία, στην επιστήμη, στην τέχνη.

Τι δυνατότητες έχει ένας φανατικός χριστιανός σήμερα; Το πολύ-πολύ να διαδηλώσει έξω από έναν κινηματογράφο ή μια γκαλερί, να σκίσει καναδυό αφίσες, να βγάλει έναν λόγο από άμβωνος, να στείλει μια επιστολή ή να δημοσιεύσει ένα άρθρο. Θα ήθελε να κάνει περισσότερα; Πολύ πιθανόν, αλλά δεν τον παίρνει! Διότι τους φανατικούς χριστιανούς τους απομονώνουν, τους διακωμωδούν, τους αφοπλίζουν, τους περιθωριοποιούν οι μη φανατικοί χριστιανοί. Ακόμα και το αίσχος της Σρεμπρένιτσα, χριστιανοί το σταμάτησαν, χριστιανοί το κατάγγειλαν, χριστιανοί το δίκασαν.

Τι δυνατότητες έχει ένας φανατικός μουσουλμάνος σήμερα; Νομίζω δεν χρειάζεται να το συζητήσουμε. Η κτηνωδία των τζιχαντιστών θα έκανε και τον Χίτλερ να κοκκινίσει. Αν μάλιστα είχαν την στρατιωτική ισχύ που διέθεταν οι ναζιστές, δεν θα υπήρχαμε να γράφουμε και να διαβάζουμε άρθρα σαν κι αυτό.

Άρα οι δύο κόσμοι, χριστιανικός και μουσουλμανικός είναι μη συγκρίσιμοι. Στον έναν, μια ήπια και ανεκτική πλέον θρησκεία είναι ένα μόνο, και με χαμηλό συντελεστή βαρύτητας, στοιχείο από όσα συνθέτουν τον πολιτισμό του. Στον άλλον, η θρησκεία έχει εξοστρακίσει όλα τα άλλα, διατηρώντας ακέραια την προσωπικότητα του αιμοσταγούς θεού των βιβλικών χρόνων. Το τραγικό είναι ότι η θεωρία των τζιχαντιστών, πως ισχυρό είναι το φανατικό Ισλάμ και η εκκοσμίκευσή του το αδυνατίζει, είναι πέρα για πέρα σωστή! Η δύναμη του Ισλάμ είναι το μαχαίρι. Αν μπει στο θηκάρι, τι απομένει; Ένα μη επιθετικό Ισλάμ, αλλά πιστό στις οπισθοδρομικές του αρχές, θα κοιτάει πάντα την πλάτη της Δύσης. Και μόνο το ότι ο μισός πληθυσμός, οι γυναίκες, αποκλείονται από την παραγωγική διαδικασία, το καθιστά ανάπηρο στην κούρσα της τεχνολογικής και οικονομικής, τουλάχιστον, εξέλιξης. Αν, μάλιστα, κάποια στιγμή ο κόσμος απεξαρτηθεί ενεργειακά από το πετρέλαιο, οι ισλαμικές χώρες θα ξαναγυρίσουν στην παλαιολιθική εποχή σε dt. Έχουμε επικεντρωθεί στα εγκλήματά τους κι αγνοούμε ότι μέχρι προχθές ο μέγας μουφτής της Σαουδικής Αραβίας δίδασκε ότι η γη είναι επίπεδη και το σφαιρικό σχήμα είναι ένα ψέμα που όποιος το διαδίδει πρέπει να τιμωρείται ως άπιστος! Κι ότι η ιδανική ηλικία της… γυναίκας για γάμο είναι μεταξύ 10 και 12 ετών! Δεν είναι απόψεις ενός γραφικού ιερωμένου σε κάποιο χωριό της ερήμου, αλλά η επίσημη διδαχή του πρώτου τη τάξει ιερωμένου του Ισλαμισμού! Ποια επιστήμη, ποια έρευνα, ποια ανάπτυξη, ποιος ανθρωπισμός μπορεί να ευδοκιμήσει σε τέτοιο έδαφος;

Όταν λοιπόν μιλάμε στην Ευρώπη για ανεξιθρησκία εννοούμε τη θρησκεία όπως την αντιλαμβάνεται ο δυτικός κόσμος, όχι ο μουσουλμανικός. Σκεφθείτε το: αν ιδρυόταν μια θρησκεία παιδεραστών ή βιαστών, θα της επιτρέπαμε τη δημιουργία χώρων λατρείας; Τι διαφορά έχει ο ισλαμισμός του οποίου ο ιδρυτής παντρεύτηκε «γυναίκα» 6 ετών; Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, πάνω από 140 εκατομμύρια κορίτσια του ισλαμικού κόσμου θα γίνουν ανήλικες νύφες παγκοσμίως ως το 2020. Από αυτά, τα 50 εκατομμύρια θα είναι κάτω των 15 ετών! Στη Νιγηρία, που αλωνίζει η Μπόκο Χαράμ, οι γάμοι ανηλίκων κοριτσιών ξεπερνούν το 75% του συνόλου των γάμων, παρά το ότι ο νόμος του κράτους το απαγορεύει. Γυναίκες πουλιούνται κι αγοράζονται ως σεξουαλικές σκλάβες. Ποια δικαιοσύνη μπορεί να εφαρμόσει ένα κράτος, όταν οι κάτοικοί του θεωρούν το Κοράνι ανώτερο από την δημοκρατία, όπως δήλωσε ο πρόεδρος των Μουσουλμάνων της Ελλάδας; Θα αποδεχθούμε λοιπόν μια θρησκεία παιδόφιλων;

Αν υπήρχε μια χριστιανική αίρεση η οποία να έπαιρνε τοις μετρητοίς τις εντολές του Απ. Παύλου και ήθελε τις γυναίκες υποταγμένες «κατά πάντα», σιωπηρές και με καλυμμένη την κεφαλή ως αποδοχή της κατωτερότητάς τους θα την νομιμοποιούσαμε; Τι διαφορετικό εκπροσωπεί η ισλαμική μαντίλα; Είναι επιλογή styling; Όταν με 42 βαθμούς υπό σκιάν οι μουσουλμάνες κυκλοφορούν ντυμένες από την κορφή ως τα νύχια, το κάνουν επειδή… δροσίζονται και το απολαμβάνουν; Δεν μιλάω για το τσαντόρ ή την μπούρκα (ούτε το συζητώ!) αλλά για το πακέτο «μαντίλα και ολόσωμο κουκούλωμα» που συμβολίζει την υποταγή της γυναίκας και την ιδιότητά της ως ιδιοκτησία του άντρα αφέντη της, για να μην την βλέπουν άλλοι άντρες! Τις περιπτώσεις μουσουλμάνων γονέων που υποχρεώνουν τα κορίτσια τους να φοράν μαντίλες και τα σκοτώνουν όταν αρνούνται, τις παραβλέπουμε; Εδώ και χρόνια στη Θράκη ισχύει η σαρία που προβλέπει ότι το αγόρι θα κληρονομήσει, από την πατρική περιουσία, διπλάσιο μερίδιο σε σχέση με το κορίτσι. Αυτός ο όρος ήδη ισχύει και εφαρμόζεται στις μουσουλμανικές οικογένειες, χωρίς η ελληνική πολιτεία να τον ακυρώνει, παρά την κραυγαλέα ασυμβατότητά του με το ελληνικό αστικό δίκαιο. Χρειάζεται πολύ φαντασία να καταλάβει κανείς τι θα συμβεί και εκτός Θράκης όταν οι μουσουλμάνοι αποκτήσουν πληθυσμιακή ισχύ;

Ναι, το ίδιο θα με ενοχλούσε κι αν παθαίναμε, όπως στο Βυζάντιο, μια έξαρση μοναστικού προσανατολισμού και πλημμύριζαν οι δρόμοι με «δικές μας» καλόγριες, μολονότι εκείνες είναι ενήλικες και το επιλέγουν μόνες τους. Αλλά ενώ προσπαθούμε να κουμαντάρουμε τους ελάχιστους πλέον, γραφικούς και ακίνδυνους «δικούς μας» θρησκόληπτους, δεν έχουμε καμία όρεξη να ανοίξουμε καινούργιο κεφάλαιο θρησκευτικών μαχών με φανατικούς εισαγωγής.

Η ανεκτικότητα αισθάνεται έξω από τα νερά της αν πρέπει να χρησιμοποιήσει μη ανεκτικές μεθόδους. Όμως, πλέον, δεν τίθεται θέμα επιλογής. Όπως ο πολιτισμός μας καταδικάζει τη βία, αλλά την αποδέχεται αναθέτοντάς την σε συγκεκριμένα θεσμικά όργανα, έτσι και η ανεκτικότητα πρέπει να προφυλαχτεί λέγοντας ένα σαφές θεσμικό ΟΧΙ σε οτιδήποτε την απειλεί.

Όταν το Ισλάμ γίνει μόνο θρησκεία, το ξανασυζητάμε.

Υ.Γ. Βέβαια, ο πόλεμος στη Συρία δεν γίνεται για τη θρησκεία. Γίνεται για τη διαδρομή των αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Πηγή: athensvoice.gr

Το άρθρο Θεός σφαγών και βιασμών… Του Θάνου Τζήμερου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ησυνέντευξη Τύπου του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στις 11 Αυγούστου 2025 ήταν η πιο ανησυχητική στιγμή της παρουσίας του στην πολιτική. Όχι επειδή εξέφραζε απαίσιες «θέσεις» ή κάποια ολοκληρωτική ιδεολογία, αλλά μάλλον επειδή όσα έλεγε και όσα δεν έλεγε δείχνουν ότι τα τελευταία δέκα χρόνια η αμερικανική πολιτική είναι, περισσότερο από ποτέ, ένα γκροτέσκο καρναβάλι. Aν οι Αμερικανοί διατηρούν κάποια αξιοπρέπεια, οφείλουν να βρουν τρόπο να απομακρύνουν the Donald από την εξουσία: το αμερικανικό Σύνταγμα προβλέπει θεσμικό μηχανισμό για την παύση καθηκόντων ενός προέδρου αν κριθεί ότι δεν είναι σε θέση να ασκήσει τα καθήκοντά του λόγω ψυχικής ή σωματικής νόσου. Το πρόβλημα είναι ότι, σύμφωνα με την 25η Τροπολογία (Άρθρο 4, 1967), αν ο πρόεδρος κριθεί ανίκανος, τον αντικαθιστά ο αντιπρόεδρος, τον οποίον αποτύχαμε να κράξουμε —όπως οφείλαμε— όταν κουβαλήθηκε στο Μόναχο για να μας παραδώσει μάθημα δημοκρατίας αλά hillbilly. Με λίγα λόγια, είμαστε όλοι καταδικασμένοι να περιμένουμε υπομονετικά μέχρι το 2028, με την ελπίδα ότι θα απαλλαγούμε από τη συμμορία των αχρείων που κυβερνά τις ΗΠΑ και, εν μέρει, αποφασίζει για τις τύχες των υπολοίπων. Επιμένω πάντως στο ζήτημα του Συντάγματος, διότι είναι δύσκολο να το παραμερίσει κανείς στις ΗΠΑ: με σωστούς χειρισμούς και ενδελεχή έρευνα του βίου και της πολιτείας του (όχι, όχι, όχι σχετικά με ροζ σκάνδαλα: δεν είναι η σωστή μέθοδος), ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να καθαιρεθεί για «προδοσία, δωροδοκία ή άλλα σοβαρά εγκλήματα και παραπτώματα». Οπότε περιμένω μήπως ξυπνήσουν οι Δημοκρατικοί από τη woke μακαριότητα και κινητοποιηθούν σε πολιτικά, όχι σεξουαλικά, ζητήματα (προς το παρόν ασχολούνται μόνο με το σεξ).

Αν και η συνέντευξη Τύπου στον Λευκό Οίκο δεν ήταν η πρώτη επίδειξη βλακείας, άγνοιας και εγωπάθειας του Ντόναλντ Τραμπ, μου φάνηκε μια από τις πιο θεαματικές. Ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε ότι η Ουκρανία και η Ρωσία πρέπει να παραιτηθούν από εδάφη ως μέρος πιθανής συμφωνίας ειρήνης: τι σημαίνει αυτό; Τίποτα δεν σημαίνει· the Donald δεν γνωρίζει τίποτα ούτε για τις ρωσικές διεκδικήσεις ούτε για τα εδαφικά κέρδη της Ρωσίας· δεν έχει κάνει τον κόπο να προετοιμαστεί για την πολυδιαφημισμένη αυριανή συνάντηση στην Αλάσκα: πηγαίνει με σκοπό να τα μπουρδουκλώσει, αραδιάζοντας τις γνωστές γενικολογίες και κοινοτοπίες και δοξάζοντας τον εαυτό του για μια δήθεν δεύτερη Γιάλτα (τα καθέκαστα της οποίας επίσης αγνοεί). Η συνάντηση, το τετ-α-τετ, ή το τρίο (να μην ξεχνάμε τον Λαβρόφ) της Αλάσκας είναι για τον Αμερικανό πρόεδρο μια ωραία περίσταση ώστε να προβεί σε δήθεν δηλώσεις δήθεν πλανητάρχη: αυτός είναι ο ρόλος που τον απολαμβάνει περισσότερο, αν και δεν ξέρει ούτε τα λόγια, ούτε την πλοκή του έργου. Μέρος αυτού του ρόλου, που τον γεμίζει υπερηφάνεια, είναι οι απειλές για «πολύ σοβαρές συνέπειες» για όποιον δεν συμμορφωθεί με τις υποτιθέμενες εντολές που θα προκύψουν από τη φάρσα της Αλάσκας. Ποιες εντολές; Σε ποιον; Ποιες συνέπειες;

O Τραμπ ούτε γνωρίζει ούτε αναγνωρίζει τους νόμους

Στην εν λόγω συνέντευξη the Donald κατάφερε να γλιστρήσει το αφήγημα της εκκαθάρισης της περιοχής της πρωτεύουσας από τους αστέγους: πού κόλλαγε αυτό; Μόνο ο ίδιος το ξέρει· οι σπουδαιοφανείς αναλύσεις περιττεύουν. Ο άνθρωπος δεν ξέρει καν ότι δεν μπορείς με προεδρικό διάταγμα να μαζέψεις αστέγους και να τους μεταφέρεις σε άλλη πολιτεία· σύμφωνα με τη Home Rule Act του 1973, οι κάτοικοι του D.C. έχουν εκλεγμένη τοπική κυβέρνηση υπό την επίβλεψη του Κογκρέσου και μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις (π.χ. εισβολή από το εξωτερικό) δικαιούται η κεντρική διοίκηση να κινητοποιήσει μηχανισμούς εκτοπισμού πολιτών· ο πρόεδρος δεν έχει καμία αρμοδιότητα να εκδιώξει άτομα από την πόλη απλώς λόγω έλλειψης στέγης. Το μόνο που μπορούν να κάνουν οι αρχές είναι να τα απομακρύνουν από πάρκα και να διαλύσουν τις κατασκηνώσεις τους· αλλά ο Τραμπ ούτε γνωρίζει ούτε αναγνωρίζει τους νόμους.

 O Ντόναλντ Τραμπ μοιάζει με τον ήρωα του μυθιστορήματος “Being There’’ του Jerzy Kosiński που διασκεύασε για τον κινηματογράφο ο Hal Ashby     

Η τακτική του συνοψίζεται στα εξής σημεία: εντυπωσιακές δηλώσεις και διακηρύξεις χωρίς συγκεκριμένα δεδομένα ή υπόβαθρο· επίδειξη ισχύος ανεξαρτήτως θεσμικού πλαισίου· κάθε άλλο παρά «δημιουργική» ασάφεια σε όλα τα εσωτερικά και εξωτερικά ζητήματα, όχι μόνο για λόγους σκοπιμότητας αλλά επειδή τα αγνοεί. Όπως έχω ξαναγράψει κι όπως έχουν γράψει σίγουρα πολλοί αναλυτές, ο Ντόναλντ Τραμπ μοιάζει με τον ήρωα του μυθιστορήματος “Being There’’ του Jerzy Kosiński που διασκεύασε για τον κινηματογράφο ο Hal Ashby: ο Chance, ένας κηπουρός με περιορισμένη διανοητική ικανότητα (στην ταινία τον υποδυόταν ο Πίτερ Σέλερς) καταλήγει —μέσα από μια σειρά παρεξηγήσεων— να θεωρηθεί σοφός και να αποκτήσει πολιτική επιρροή. Η διαφορά του Chance από τον Τραμπ είναι ότι ο κηπουρός δεν είχε κακές προθέσεις (δεν είχε καν προθέσεις), κι ότι τον ανέδειξαν στο αξίωμα χωρίς τη δική του συγκατάθεση οι ανόητοι Αμερικανοί πολιτικοί της Ουάσινγκτον· στην πραγματική ζωή, αν και οι πολιτικοί είναι εξίσου μωροί και ασύνετοι με εκείνους του μυθιστορήματος, ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζει τυπική αυταρχική προσωπικότητα: μπορεί να παρομοιαστεί με διαβόητους φασίστες και κομμουνιστές· είναι, υπό την ευρεία έννοια, «φασίστας»· όχι ενθουσιώδης φιλανθής όπως ο Chance.

Η γνώμη μου είναι (ίσως διαψευστώ) ότι πηγαίνει στον Βορρά για να δροσιστεί και για να στήσει ένα ακόμα σόου. Παρεμπιπτόντως, η επιλογή της Αλάσκας (αν και ήταν ιδέα του Πούτιν) χρησιμοποιείται ως υπαινιγμός έναντι της Ρωσίας: ο Άντριου Τζόνσον κορόιδεψε τον Ρώσο τσάρο όταν αγόρασε την περιοχή έναντι 7.200.000 δολαρίων (150-160 εκατομμύρια σε σημερινή αξία)· εμείς οι Γιάνκηδες είμαστε ασυναγώνιστοι στα deals! Από την πλευρά του, ο Πούτιν πηγαίνει για να δηλώσει πως δεν πρόκειται να υποχωρήσει — άλλωστε, δεν του έχει ζητήσει κανείς με τρόπο που να τον εξαναγκάζει. Αλλά, αν ο Ρώσος πρόεδρος διαπράξει κάποια μικρογκάφα —αν, ας πούμε, μιλήσει απότομα ή ειρωνευτεί the Donald—, τότε the Donald θα βρει ευκαιρία να παίξει τον ανεξάρτητο και ασυμβίβαστο και να επιστρέψει μουτρωμένος στην Ουάσινγκτον, αφού ρίξει μια ματιά, by the way, σε μερικά οικοπεδάκια στα περίχωρα του Άνκορατζ, κατά προτίμηση με θέα  στον Ατλαντικό. Τι; Δεν είναι από κει μεριά ο Ατλαντικός; Δεν έχει σημασία! Με λίγα λόγια, καθώς ο ίδιος ο Τραμπ χαρακτήρισε την επικείμενη συνάντηση με τον Πούτιν “listening exercise”, έχω λόγους να πιστεύω ότι μετά από μια ελαφρά κουβεντούλα, the Donald θα πάει για βρούβες. Αυτή η υποψία ενισχύεται από το ότι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν θα συνοδεύεται από άλλα στελέχη της αμερικανικής κυβέρνησης, ενώ ο Πούτιν, ο οποίος παίρνει περισσότερο στα σοβαρά την όλη υπόθεση και περιμένει, μεταξύ άλλων, εμπορικά και οικονομικά οφέλη, θα κουβαλήσει μαζί του τον υπουργό Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ (το μπουλντόγκ), τον υπουργό Άμυνας, Αντρέι Μπελούσοφ, τον υπουργό Οικονομικών, Αντόν Σιλουάνοφ, τον επικεφαλής του Ρωσικού Ταμείου Άμεσων Επενδύσεων, Κιρίλ Ντμίτριεφ, και τον σύμβουλο για την εξωτερική πολιτική, Γιούρι Ουσάκοφ. Με λίγα λόγια, η ρωσική πλευρά έχει μελετήσει καλά την ατζέντα μέσω της οποίας θα προσπαθήσει να προωθήσει τα οικονομικά της συμφέροντα και να κλείσει συμφωνίες. (Σημειώνω ενημερωτικά ότι οι δύο αυτοί τιτάνες της πολιτικής είχαν ξανασυναντηθεί, σε χαλαρό στιλ, το 2019, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της G20 στην Οσάκα.)

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι δεν έχει προσκληθεί στην Αλάσκα· την περασμένη Τρίτη, ο Λευκός Οίκος μάς εξήγησε ότι η διμερής συνάντηση που προτάθηκε από τον Πούτιν έγινε δεκτή από τον Ντόναλντ Τραμπ προκειμένου να αποκτήσει «καλύτερη κατανόηση» για τον τρόπο τερματισμού του πολέμου. «Θα ξέρω μέσα σε δύο λεπτά αν είναι δυνατή η πρόοδος», διαβεβαίωσε ο Αμερικανός πρόεδρος, ο οποίος πιάνει πουλιά στον αέρα και, κατά την προεκλογική του εκστρατεία, είχε υποσχεθεί ότι θα τερμάτιζε τη σύγκρουση με ένα τηλεφωνηματάκι στον Βαλόντια. Τότε είχα φοβηθεί ότι θα του τηλεφωνήσει χωρίς να λάβει υπόψη τη διαφορά ώρας, ότι θα τον ξυπνούσε και θα τον εκνεύριζε.

Το πρόβλημα είναι ότι η Ρωσία θέλει περισσότερα: εκτός από την προσαρτημένη Κριμαία, ελέγχει σχεδόν όλο το Λουχάνσκ, αλλά μόνο 70–80% των τριών άλλων περιοχών, Ντονέτσκ, Ζαπορίζια και Χερσώνα· τώρα θέλει το υπόλοιπο.

Είναι σαφές ότι ο Πούτιν απλώς προσπαθεί να κερδίσει χρόνο για να αποφύγει νέες αμερικανικές κυρώσεις, οι οποίες φοβάται ότι θα προστεθούν στις ήδη υπάρχουσες, εξαιτίας των διεθνών πιέσεων — νομίζω όμως ότι οι φόβοι του είναι αδικαιολόγητοι: ο Τραμπ θα ήθελε να άρει τις ήδη υπάρχουσες, αλλά δεν έχει τολμήσει (ακόμα). Προπάντων, στην Αλάσκα, ο Πούτιν θέλει να πείσει τον Τραμπ ότι το εμπόδιο στην ειρήνη είναι η Ουκρανία μαζί με τους φίλους της τους χαζο-Ευρωπαίους. Έτσι κι αλλιώς, ο Πούτιν δεν πρόκειται να αποσυρθεί από την Ουκρανία —πιστεύει ότι βρίσκεται κοντά στον στόχο του να κυριαρχήσει στη χώρα, είτε καταλαμβάνοντάς τη ολόκληρη, είτε εγκαθιστώντας κυβέρνηση ανδρεικέλων στο Κίεβο—, αλλά τώρα κωλυσιεργεί, εκμεταλλευόμενος την άγνοια και την έλλειψη σχεδίου εκ μέρους της αμερικανικής προεδρίας. Ξέρει ότι ο Ντόναλντ Τραμπ επηρεάζεται πολύ εύκολα, ότι περιφρονεί τους Ουκρανούς και τους Ευρωπαίους κι ότι βλέπει τον πόλεμο σαν μια ενόχληση που δεν θα έπρεπε να έχει συμβεί (επαναλαμβάνει ξανά και ξανά ότι δεν θα συνέβαινε, αν το 2022 ήταν εκείνος πρόεδρος) διότι, μεταξύ άλλων, του παίρνει πολύ χρόνο από το γκολφ στο Mar-a-Lago. Όσο για την αμερικανική βοήθεια στην Ουκρανία, έχει σχεδόν μηδενιστεί· τα βάρη έχουν επωμισθεί οι ευρωπαϊκές χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ. Όσο για τον Ζελένσκι, επαναλαμβάνει ότι η Ουκρανία δεν θα παραχωρήσει ούτε σπιθαμή γης σε συμφωνία ειρήνης, αν και ήδη η Κριμαία και τμήματα του Ντονμπάς βρίσκονται και θα παραμείνουν υπό ρωσικό έλεγχο· οι Ουκρανοί δεν προτίθενται να ανακαταλάβουν αυτές τις περιοχές — όχι ότι θα μπορούσαν. Το επιπλέον πρόβλημα είναι ότι η Ρωσία θέλει περισσότερα: εκτός από την προσαρτημένη Κριμαία, ελέγχει σχεδόν όλο το Λουχάνσκ, αλλά μόνο 70–80% των τριών άλλων περιοχών, Ντονέτσκ, Ζαπορίζια και Χερσώνα· τώρα θέλει το υπόλοιπο. Ο Ντόναλντ Τραμπ, ως άσχετος από γεωπολιτική, λέει ότι και οι δύο πλευρές θα πρέπει να «δώσουν κάτι». Τι θα μπορούσε να «δώσει» η Ρωσία; Δεν μας λέει. Η δε Ουκρανία δεν κατέχει ρωσικό έδαφος για να το «δώσει» πίσω. Η μοναδική παραχώρηση που μπορεί να κάνει η Μόσχα είναι τα εδάφη της Ουκρανίας που έχει καταλάβει: εκτός από ζώνες στη Χερσώνα, πιθανό διαπραγματευτικό σημείο θα μπορούσε να είναι ο πυρηνικός σταθμός της Ζαπορίζια, κοντά στη γραμμή του μετώπου, αλλά υπό ρωσικό έλεγχο. Ο πυρηνικός σταθμός έχει στρατηγική σπουδαιότητα για την Ουκρανία, αλλά είναι επίσης πολύτιμος για τη Ρωσία, διότι τροφοδοτεί τις κατεχόμενες περιοχές της. Κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να προχωρήσει η Μόσχα σε τέτοιον συμβιβασμό· αν ο Steve Witkoff, ο κτηματομεσίτης από το Μπρονξ που διενεργεί διεθνείς επαφές για λογαριασμό της αμερικανικής κυβέρνησης, «αισιοδοξεί» επί του θέματος είναι επειδή πρόκειται για ηλίθιο. Αναφέρω τον Witkoff διότι επηρεάζει τον Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με τη γεωπολιτική: ο τυφλός οδηγεί τον τυφλό· ο Witkoff έχει διοριστεί —χωρίς έγκριση από τη Γερουσία— ειδικός απεσταλμένος του Λευκού Οίκου για τη Μέση Ανατολή (ό,τι να ’ναι) και έχει εμπλακεί σε συνομιλίες (χωρίς επιτυχία) για πιθανή ανταλλαγή κρατουμένων μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας (Marc Fogel vs Alexander Vinnik). Μάλιστα, τον περασμένο Απρίλιο και ξανά στις αρχές Αυγούστου μετέβη στη Μόσχα, όπου συνάντησε τον Πούτιν για το «πρόβλημα στην Ουκρανία». Ένας θεός ξέρει τι είπαν· η ουσία είναι ότι ο Witkoff έχει γίνει φιλαράκι με τον Βαλόντια και «τα λένε». Σχετικά με τον Witkoff αναρωτιέμαι συχνά αν μπορεί να είναι κάποιος τόσο ανίκανος χωρίς να το κάνει επίτηδες.

Η ουκρανική υπόθεση έχει αναδείξει όλες τις διεθνείς ρωγμές και, δεδομένης της αναξιόπιστης αμερικανικής ηγεσίας, ανοίγει τον δρόμο σε αλλοπρόσαλλες συμμαχίες και σε διαιώνιση συγκρούσεων

Η σημερινή αμερικανική προεδρία είναι η χειρότερη δυνατή συνθήκη για τους Ουκρανούς. Αλλά ταυτοχρόνως έχουν σοβαρά εσωτερικά προβλήματα: ο στρατός —σχεδόν ένα εκατομμύριο στρατιώτες— είναι εξαντλημένος και οι λιποταξίες αυξάνονται (πολλοί υπηρετούν από την αρχή του πολέμου, υπό έντονο στρες). Η Ρωσία έχει αριθμητικό πλεονέκτημα και μεγαλύτερη αντοχή στις απώλειες — πράγμα που αποτελεί μέρος της στρατηγικής της ήδη από τον 18ο αιώνα. Αν και η Ουκρανία έχει εμπειρία στα drones και στον ηλεκτρονικό πόλεμο, όσο περισσότερο διαρκεί η σύγκρουση, τόσο δυσκολότερο θα είναι να διαπραγματεύεται. Το πράγμα επιδεινώνεται από την αλλαγή στην ουκρανική κοινή γνώμη: η υποστήριξη στη «νίκη με κάθε κόστος» έχει μειωθεί, ιδιαίτερα εφόσον η πιθανότητα ένταξης της χώρας στο ΝΑΤΟ απομακρύνεται όλο και περισσότερο· η αφορμή του πολέμου, δηλαδή η προσχώρηση της Ουκρανίας σε δυτικούς θεσμούς, φαίνεται πως έχει αρθεί. Πιστοί φίλοι της Ουκρανίας παραμένουν ο Εμμανουέλ Μακρόν (σταθερά σώφρων σε όλες τις κινήσεις εξωτερικής πολιτικής) και ο Κιρ Στάρμερ, ο οποίος, ωστόσο, καθώς βρίσκεται εκτός ΕΕ, φαίνεται πολύ μόνος. Η ουκρανική υπόθεση έχει αναδείξει όλες τις διεθνείς ρωγμές και, δεδομένης της αναξιόπιστης αμερικανικής ηγεσίας —η οποία δεν εφαρμόζει το δόγμα του απομονωτισμού, όπως διακήρυττε αρχικά—, ανοίγει τον δρόμο σε αλλοπρόσαλλες συμμαχίες και σε διαιώνιση συγκρούσεων. Ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ, καθώς δεν ενδιαφέρεται για τίποτα πέραν των ακινήτων «κοντά σε λίμνη» ή «σε ποτάμι» —αυτά είναι τα επονομαζόμενα «φιλέτα», folks!— ευνοεί τη μη επίλυση συγκρούσεων, τη δημιουργία cold cases. Και είναι ικανός, για να τον αποθεώσουν τα πλήθη και να κερδίσει το Νόμπελ (στο οποίο πιστεύει πραγματικά), να προτείνει στον Πούτιν πρόσβαση στα ορυκτά, ιδιαίτερα στις σπάνιες γαίες της Αλάσκας· μπορεί δηλαδή αύριο να προσπαθήσει να στήσει μια κοινοπραξία εξόρυξης με τη Ρωσία, η οποία δεν θα σχετίζεται καθόλου με τον στόχο της συνάντησης. Ούτως ή άλλως, αντίθετα από ό,τι πιστεύει μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι παντοδύναμες: ακόμα και με καλοήθη και συνετή προεδρία, δεν θα κατάφερναν να αναχαιτίσουν τη ρωσική επιθετικότητα. Ο ρωσικός εθνικισμός είναι ακαταμάχητος, ιδιαίτερα όταν συνδυάζεται με την αμερικανική κουτοπονηριά και αήθη αδιαφορία.  Ιδιότητες που πιστεύω ότι θα ξεδιπλωθούν αύριο μαζί με όλα τα διεστραμμένα ταλέντα του the Donald.

Πηγή: athensvoice.gr

Το άρθρο Συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στην Αλάσκα: Ραντεβού για τρελίτσες… Της Σώτης Τριανταφύλλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Οι Εφηρμοσμένοι Ελληνογαλλικοί Διάλογοι, οι συναντήσεις τις οποίες διοργανώνουμε με τον Michel Foucher δύο φορές τον χρόνο στην Ελλάδα και στην Γαλλία αποσκοπούν να φέρνουν σε επαφή Έλληνες και Γάλλους από ποικίλους επιστημονικούς και επαγγελματικούς χώρους. Στόχος είναι να συγκρίνονται οι αντιλήψεις για τα μεγάλα ζητήματα των δύο χωρών, της Ευρώπης και του κόσμου και να αναζητηθούν πεδία για συνεργασία. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στα ζητήματα που αφορούν τις θάλασσες και τους ωκεανούς. Ο ειδικός αυτός προσανατολισμός προκύπτει από τις διαπιστώσεις μας ότι οι θάλασσες και οι ωκεανοί αποτελούν το μέλλον της Ανθρωπότητας· η Γαλλία και η Ελλάδα συνδέονται στενά με τις θάλασσες και τους ωκεανούς· στον γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό τομέα, κυρίως σε ό,τι αφορά την Ανατολική Μεσόγειο, οι απόψεις και τα συμφέροντα των δύο χωρών συγκλίνουν.
Η τέταρτη συνάντηση έγινε στις 7 Μαΐου, στο φιλόξενο περιβάλλον της Σορβόννης, με θέμα Η Παιδεία της Θάλασσας/Enseigner la mer. Η ιστορική Salle des Actes προσέφερε το πλαίσιο για μια συνάντηση με ουσιαστικό πνευματικό και, με την έννοια των policies, πολιτικό χαρακτήρα. Το κοινό, περί τα εξήντα άτομα, παρακολούθησε αδιαλείπτως ομιλίες και συζητήσεις από τις 9 το πρωΐ ώς τις 7:30 το απόγευμα.

Οι καθαρά επιστημονικές και πολιτικές παρεμβάσεις πλαισιώθηκαν από εισηγήσεις με ιστορικό, καλλιτεχνικό και λογοτεχνικό χαρακτήρα. Η πρύτανης της Σορβόννης, Καθηγήτρια και ειδική της ισπανικής ιστορίας, Béatrice Pérez άνοιξε την εκδήλωση με μιαν ομιλία εμπνευσμένη από την αρχαία ελληνική και την γαλλική ποιητική κληρονομία γύρω από την Θάλασσα. Ο Νίκος Αλιάγας, με την ιδιότητά του ως φωτογράφος, συζήτησε με την Αλεξία Κεφαλά για τη σύνδεση των φωτογραφιών του με τη θάλασσα. Ο Christophe Ono-dit-Biot, υποδιευθυντής του περιοδικού Le Point, ανέπτυξε την λογοτεχνική διάσταση της θαλασσινής θεματικής.

Η πρωινή συνεδρία ανέδειξε τα διακυβεύματα τα οποία αφορούν τις θάλασσες και τους ωκεανούς. Τεκμηριώθηκε η ανάγκη για μεθοδική ερευνητική και εκπαιδευτική πολιτική ως προς την αναδυόμενη θαλάσσια προοπτική. Αρχικά αναπτύχθηκαν οι νέες γεωπολιτικές προκλήσεις. Ο παγκόσμιος χώρος βαίνει διασπώμενος, με αποτέλεσμα να βαθαίνουν οι συγκρούσεις οι οποίες εκτυλίσσονται στον χώρο των θαλασσών και των ωκεανών. Καθώς το διεθνές δίκαιο υποβαθμίζεται, το δίκαιο των θαλασσών παραβιάζεται συνεχώς- χωρίς συνέπειες. Όλες οι χώρες επανεξοπλίζουν τις ναυτικές τους δυνάμεις. Η τεχνολογία δημιουργεί νέες συνθήκες. Μια ναυτική σύγκρουση μπορεί να κερδηθεί ακόμη και από δυνάμεις χωρίς στόλο, εφ’όσον διεξάγεται σε περιορισμένες θάλασσες -όπως η Μαύρη Θάλασσα. Μέσα σε ένα σύντομο διάστημα έχει αναπτυχθεί μια γεωστρατηγική κατάσταση η οποία δημιουργεί καινούργιες αμυντικές ανάγκες. Αναφέρθηκε, επίσης, η ανάγκη για να αυξηθεί η συνεργασία του εμπορικού με το πολεμικό ναυτικό· θέμα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μια χώρα με μεγάλη εμπορική ναυτιλία, όπως η Ελλάδα.

Κατόπιν αναλύθηκε η περιβαλλοντική πρόκληση. Επισημάνθηκε ότι τα περιβαλλοντικά προβλήματα εστιάζονται στις θάλασσες και τους ωκεανούς. Η θαλάσσια ρύπανση εντείνεται από τις ανθρωπογεωγραφικές εξελίξεις οι οποίες οδηγούν στην συγκέντρωση των πληθυσμών στις παράκτιες περιοχές. Η άνοδος της στάθμης των θαλασσών απειλεί τις νέες και τις παλαιές εγκαταστάσεις. Ο θαλάσσιος παράγων διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στις κλιματικές ισορροπίες. Οι κλιματικές αλλαγές προκαλούν μετασχηματισμούς στα θαλάσσια οικοσυστήματα, με επιπτώσεις στην επιβίωση πολλών θαλασσίων οργανισμών και στην οικονομία πληθυσμών οι οποίοι βιοπορίζονται.

Οι δύο αυτές προοπτικές, η γεωπολιτική και η οικολογική, αναδεικνύουν το κεντρικό σημερινό πρόβλημα της Ανθρωπότητας. Ενώ οι κοινοί περιβαλλοντικοί κίνδυνοι επιβάλλουν συνεργασία, οι γεωπολιτικές εξελίξεις την παρεμποδίζουν. Η αντίφαση αυτή, μολονότι γενική, εστιάζεται περισσότερο στις θάλασσες και τους ωκεανούς.

Η απογευματινή συνεδρία στάθηκε στην πρακτική πλευρά. Η σοβαρότητα των θαλασσίων διακυβευμάτων είναι ελάχιστα κατανοητή. Τα ερευνητικά αντικείμενα είναι διάσπαρτα σε διάφορες ειδικότητες, χωρίς την απαιτούμενη σφαιρική προσέγγιση. Τα εκπαιδευτικά συστήματα βρέθηκαν απροετοίμαστα. Οι μαθητές έχουν περιορισμένη και αποσπασματική ενημέρωση. Προκύπτει, επομένως, η ανάγκη να επαναπροσανατολιστούν τα ερευνητικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα, καθώς και η πολιτική των Υπουργείων Παιδείας. Επιβάλλεται, επίσης, η κινητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών.

Όπως αναδείχθηκε από τις ανακοινώσεις των υπευθύνων του γαλλικού Υπουργείου Παιδείας, στη Γαλλία έχει ήδη αρχίσει μια αθόρυβη, αλλά αποτελεσματική μεταρρυθμιστική πολιτική η οποία, την τελευταία δεκαπενταετία, έχει ενισχύσει σε μεγάλο βαθμό τη θαλασσινή προσέγγιση. Η μεταρρύθμιση αυτή συνδέθηκε με την εισαγωγή της γεωπολιτικής προοπτικής στα Λύκεια. Το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας μπορεί να ακολουθήσει ανάλογη πολιτική. Σημαντικοί παράγοντες στις προσπάθειες αυτές και στις δύο χώρες είναι τα σχολεία και οι μη κερδοσκοπικές οργανώσεις. Εκπρόσωποι από τους φορείς αυτούς αντάλλαξαν εμπειρίες και απόψεις και ανέπτυξαν δεσμούς συνεργασίας κατά την ημερίδα.

Οι θάλασσες και οι ωκεανοί αποτελούν στοιχείο του ελληνικού DNA περισσότερο από ό,τι της Γαλλίας η οποία, μαζί με το θαλασσινό, διαθέτει και ένα σημαντικό ηπειρωτικό πρόσωπο. Το αναμενόμενο θα ήταν η Ελλάδα να είναι περισσότερο συνειδητοποιημένη ως προς τη σημασία των θαλασσίων διακυβευμάτων -με δεδομένο, μάλιστα, ότι το Αιγαίο απειλείται ευθέως από την Τουρκία. Το αντίθετο· η Γαλλία έχει προχωρήσει πολύ περισσότερο από την Ελλάδα. Η εμπειρία της μπορεί να αποβεί πολύτιμη. Πολλές από τις γαλλικές μεθόδους μπορούν να μεταφερθούν στην Ελλάδα. Οι Γάλλοι Γενικοί επιθεωρητές οι οποίοι εισήγαγαν τη νέα πολιτική και την παρουσίασαν κατά την ημερίδα είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν. Το ελληνικό διοικητικό και πολιτικό σύστημα διαθέτει άραγε τη βούληση να αξιοποιήσει αυτή την δυνατότητα; Ίσως μπορούμε να αναμένουμε περισσότερα από την ad hoc συνεργασία ελληνικών και γαλλικών σχολείων και μη κερδοσκοπικών οργανισμών.

Οι πληροφορίες για τους Εφηρμοσμένους Ελληνογαλλικούς Διαλόγους και την εκδήλωση της 7ης Μαΐου είναι αναρτημένες ΕΔΩ.

Πηγή: athensvoice.gr

Το άρθρο Η Παιδεία της Θάλασσας: Το διακύβευμα για Ελλάδα και Γαλλία… Του Γιώργου Πρεβελάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στην ερώτηση της Ολλανδικής εφημερίδας NRC, σε συνέντευξη που παρεχώρησε σε αυτήν, «πόσα χρόνια θα χρειαστούν προκειμένου το ΑΕΠ της Ελλάδας να επιστρέψει στα προ της κρίσης επίπεδα» ο κ. Στουρνάρας απάντησε χαρακτηριστικά ότι «Είμαστε πιο φιλόδοξοι από αυτό. Θέλουμε μέσα σε λιγότερο από είκοσι χρόνια να φτάσουμε στο ίδιο επίπεδο με την υπόλοιπη Ευρώπη. Αναπτυσσόμαστε ταχύτερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Γι’ αυτό και είμαι πεπεισμένος ότι θα το πετύχουμε.»

Στην παρατήρηση του δημοσιογράφου στην ίδια συνέντευξη ότι «η Ελλάδα, με βάση την αγοραστική δύναμη, κατατάσσεται σε μία από τις τελευταίες θέσεις στην Ευρώπη, μεταξύ της Βουλγαρίας και της Λετονίας» ο κ. Στουρνάρας παρατήρησε ότι, τα εισοδήματα αυξάνονται με αργούς ρυθμούς.

Συμπληρώνοντας χαρακτηριστικά ότι «Δεν είμαστε πλέον στο σημείο που βρισκόμασταν πριν από την κρίση. Αλλά η οικονομία τότε ήταν μια φούσκα, δεν ήταν πραγματική. Οι μισθοί έχουν γίνει πιο ανταγωνιστικοί, αλλά έχουμε ακόμα πολλά να κάνουμε για να βελτιώσουμε τη διαρθρωτική ανταγωνιστικότητα. Δείτε για παράδειγμα τις δημόσιες υποδομές, τη δικαιοσύνη, το εκπαιδευτικό σύστημα, το γεγονός ότι ακόμη και άτομα με υψηλές δεξιότητες δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της αγοράς εργασίας. Επίσης, ορισμένοι κλάδοι της οικονομίας παραμένουν πολύ κλειστοί στους νεοεισερχόμενους».

Ο ίδιος παραδέχθηκε ότι ένα από τα λάθη που έγιναν την περίοδο της κρίσης ήταν ότι πρώτα μεταρρυθμίστηκε δραστικά την αγορά εργασίας – που τώρα είναι μια από τις πιο ευέλικτες στην Ευρώπη, ενώ η αγορά αγαθών και υπηρεσιών ακολούθησε αργότερα. «Έτσι, μειώσαμε τους μισθούς, αλλά δεν κάναμε το ίδιο με τις τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών. Και μόνο μετά από πολλά χρόνια αρχίσαμε να αντιμετωπίζουμε την ισχύ μιας μικρής ομάδας επιχειρήσεων, των ολιγοπωλίων. Αν είχαμε παρέμβει και στους δύο τομείς ταυτόχρονα, η μείωση της αγοραστικής δύναμης θα ήταν ίσως λιγότερο σοβαρή και η ύφεση λιγότερο βαθιά. Η σειρά με την οποία εφαρμόζονται οι μεταρρυθμίσεις είναι σημαντική» είπε ο κ. Στουρνάρας.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, athensvoice.gr

Το άρθρο Στουρνάρας: Σε είκοσι χρόνια θα φθάσουμε την κεντρική Ευρώπη σε όρους ΑΕΠ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Χατζηδάκης: Μεγάλη δεύτερη ευκαιρία για τη ρύθμιση του «κόκκινου» ιδιωτικού χρέους εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Πώς παραμένουμε ένα χωριό που δεν καταλαβαίνει τίποτα από τον κόσμο… Της Σώτης Τριανταφύλλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.