Μετά την σημερινή συνέντευξη Τύπου στην ΕΣΗΕΑ, δημοσιοποιείται η Διακήρυξη των 90 πολιτών με τις υπογραφές τους.

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΠΟΛΙΤΩΝ

Η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως επανεκκίνηση με όραμα και σχέδιο

Οι υπογράφοντες, ενεργοί πολίτες, Έλληνες και Ελληνίδες, διαπιστώνουμε τα εξής:

Διακυβεύεται η σταθερότητα της περιοχής και ο ρόλος της χώρας μας ως παράγοντα σταθερότητας.
Η πολιτική της υποτιθέμενης «ελληνοτουρκικής φιλίας» έχει αποδειχθεί ολέθρια για την χώρα μας και επωφελής μόνον για την Τουρκία, καθώς ο ατέρμονος και χωρίς αποτέλεσμα διάλογος νομιμοποιεί τις παράνομες τουρκικές αξιώσεις.
Το ελληνικό κράτος παραιτείται από νόμιμα δικαιώματά του όταν η Τουρκία απειλεί με αντίποινα.
Η μαζική και ανεξέλεγκτη εισροή μεταναστών από άλλες ηπείρους, που έχει προσλάβει το τελευταίο διάστημα εικόνα οργανωμένης υβριδικής εισβολής, με διαφορετικά πολιτιστικά χαρακτηριστικά, θέτει σε κίνδυνο την εθνική και κοινωνική συνοχή.
Η εξαγορά υποδομών, γης και ακινήτων από αλλοδαπούς σε ακριτικές περιοχές οδηγεί σε επικίνδυνη απώλεια ελέγχου της χώρας.
Η ασκούμενη τα τελευταία χρόνια εξωτερική πολιτική έχει οδηγήσει την χώρα μας σε γεωπολιτικό αδιέξοδο και σε καταρράκωση της εθνικής μας αξιοπρέπειας.

2. Εσωτερικά, η Ελλάδα βιώνει μία περίοδο καθίζησης, χωρίς προηγούμενο:

-Δημογραφικά, καταρρέει στην κυριολεξία, ενώ η νεολαία μεταναστεύει μαζικά στο εξωτερικό.
-Η ύπαιθρος ερημώνει, η γεωργία, η βιοτεχνία και η βιομηχανία φθίνουν.
-Η δημόσια εκπαίδευση και η δημόσια υγεία έχουν υποβαθμιστεί ανησυχητικά.
-Η ανομία, η εγκληματικότητα και η βία έχουν εκτοξευθεί σε πρωτοφανή ύψη.
-Η οικολογική καταστροφή ολόκληρων περιοχών στην Εύβοια, στην Θράκη, στην Θεσσαλία, στην Αττική, στην Χίο και αλλού δημιουργεί πλήγματα χωρίς προηγούμενο.
-Η βεβιασμένη “πράσινη μετάβαση” εκτόξευσε το κόστος ενέργειας σε περίοδο μείωσης των διεθνών τιμών πετρελαίου, πλήττοντας τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις.
-Το κύμα ακρίβειας απαξιώνει (ίδιο κατά κεφαλήν εισόδημα με το 2009 αλλά 40% χαμηλότερη αγοραστική δύναμη, λόγω πληθωρισμού) το εισόδημα μισθωτών και συνταξιούχων.
-Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που είναι η σπονδυλική στήλη της οικονομίας και που κράτησαν την χώρα όρθια στα χρόνια της κρίσης, έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο με την εξοντωτική φορολογία και με τις εξαντλητικές ρυθμίσεις και κανονισμούς.
-Οι εξαγορές υποδομών εθνικής και κοινωνικής σημασίας (ενέργεια, αεροδρόμια, λιμάνια, σιδηρόδρομοι, επικοινωνίες κ.λπ.) δεν δημιούργησαν τις αναγκαίες προϋποθέσεις για ανάπτυξη της οικονομίας, αλλά οδήγησαν την χώρα σε απώλεια ελέγχου των υποδομών της.
Θα πρέπει να σημειωθεί ιδιαίτερα η συρρίκνωση της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας, καθώς και της ναυπηγικής βιομηχανίας, παρά το ότι τα ελληνικών συμφερόντων πλοία αντιπροσωπεύουν το 59% του στόλου των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
-Η οικονομική πολιτική, μείγμα επιδομάτων, επιδοτήσεων, «προγραμμάτων» κλπ., δίχως παραγωγικές επενδύσεις και αναπτυξιακό σχέδιο, οδηγεί στην διαιώνιση της οικονομικής καχεξίας.
-H μη εκμετάλλευση του τεράστιου δυναμικού υδρογονανθράκων που διαθέτει η Ελληνική Αποκλειστική Ζώνη, αλλά και των κρίσιμων για την σύγχρονη τεχνολογία ορυκτών του Ελληνικού χώρου προκαλεί τεράστια απώλεια δυνητικού εθνικού προϊόντος και γεωπολιτικής ισχύος, κάτι που η κυβέρνηση αποκρύπτει.

3. Η σημερινή κυβέρνηση ιδεολογικά βρίσκεται στον αντίποδα της ελληνικής κοινωνίας, έχοντας υιοθετήσει την γραμμή της «πολυπολιτισμικότητας» και του (ήδη απαξιωμένου διεθνώς) κινήματος woke.
Η ελληνική ταυτότητα, η παράδοση, η γλώσσα, η ιστορία, η οικογένεια, ο πατριωτισμός, η θρησκεία μας, δεν ανήκουν στις προτεραιότητές της, και μάλιστα προκαλούν απέχθεια σε κορυφαία στελέχη της.
Η κριτική σκέψη και η αμφισβήτηση του κυρίαρχου κυβερνητικού αφηγήματος διώκεται. Υποκλοπές, προσπάθεια ελέγχου των μμε και των μκδ, υπονομεύουν τα θεμέλια της δημόσιας ζωής.

4. Το λεγόμενο «επιτελικό κράτος» απαξιώθηκε πολιτικά με την τραγωδία των Τεμπών και ηθικά με όσα την ακολούθησαν.
Η αδυναμία απόδοσης δικαιοσύνης ανατρέπει τα θεμέλια του κράτους δικαίου και ακυρώνει το κοινωνικό συμβόλαιο επί του οποίου συγκροτείται το πολιτικό οικοδόμημα. Η χώρα βιώνει ένα πρωτοφανές στην ελληνική ιστορία κύμα οργής, που έγινε ανάγλυφο με τις τεράστιες διαδηλώσεις σε όλον τον κόσμο. Τα Τέμπη υπήρξαν ο καταλύτης για την συνειδητοποίηση της συνολικής εθνικής παρακμής, που απειλεί το ίδιο το μέλλον της χώρας. Τώρα έρχεται να προστεθεί το κύμα σκανδάλων του ΟΠΕΚΕΠΕ, ίσως το μεγαλύτερο των τελευταίων δεκαετιών, που δημιουργεί γενικευμένη οργή και αποστροφή στην κοινή γνώμη. Το αίτημα της κάθαρσης και της επανεκκίνησης προβάλει ως επιτακτικό και γενικό αίτημα.

5. Όχι μόνον η σημερινή κυβέρνηση, αλλά και το πολιτικό σύστημα συνολικά, αδυνατεί να δώσει πειστικές απαντήσεις στην υπαρξιακών διαστάσεων κρίση.
Δεν έχει όραμα για το μέλλον, δεν παράγει πολιτικές προτάσεις. Περιορίζεται στην διαχείριση της αποσύνθεσης της χώρας, μέσα από προπαγάνδα, επικοινωνιακές ασκήσεις και ξύλινη γλώσσα. Αδυνατεί να εμπνεύσει και να εμψυχώσει την κοινωνία. Τα σημερινά κόμματα, μικρά, μεσαία και μεγάλα, είναι μέρος του προβλήματος και αντανακλούν τις παθογένειές του. Δημοσκοπικά κυριαρχεί ο «κανένας». Ζητείται ρεαλιστική και πειστική απάντηση στο αδιέξοδο.

ΤΙ ΖΗΤΑ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Στην ελληνική κοινωνία αξίζει ένα καλύτερο μέλλον από την προβληματική κατάσταση που βιώνει σήμερα.
Οι σύγχρονοι Έλληνες, φορείς ενός σπουδαίου πολιτισμού, διαπρέπουν σε όλες τις χώρες του κόσμου στην επιστήμη, στην οικονομία, στην ναυτιλία, στον πολιτισμό, παντού εκτός από την πατρίδα τους.
-Απαιτούνται επειγόντως βαθιές και τολμηρές πολιτικές και διοικητικές μεταρρυθμίσεις σε όλα τα επίπεδα, ώστε η δημοκρατία μας να ανακτήσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.
Ζητείται όραμα που να εμπνεύσει την ελληνική κοινωνία και σχέδιο πραγματοποίησής του για την αναγέννηση της πατρίδας μας.
-Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να ανακτήσει την παραγωγική της ικανότητα.
Με τα κατάλληλα χρηματοπιστωτικά εργαλεία, σύγχρονη τεχνογνωσία και κρατική αρωγή, μπορεί να αναγεννηθεί η ελληνική γεωργία, η βιοτεχνία και η βιομηχανία, ώστε η χώρα να αποκτήσει διατροφική ασφάλεια, κάλυψη των βασικών της αναγκών και εξαγωγική δυναμική. Μόνον με την παραγωγική ανασυγκρότηση και τις εξειδικευμένες θέσεις εργασίας που αυτή θα δημιουργήσει, θα γίνει εφικτή η παλιννόστηση της ελληνικής νεολαίας στην πατρίδα μας.
-Η ανασυγκρότηση της δημόσιας εκπαίδευσης και η μεταμόρφωσή της σε ένα σύγχρονο, υψηλού επιπέδου και διεθνών προδιαγραφών εκπαιδευτικό σύστημα, στην βάση της ελληνικής παράδοσης και κλασσικής παιδείας, με εκπαιδευτικούς με κύρος, κοινωνική αναγνώριση και αξιοπρεπείς αμοιβές, μπορεί να διαμορφώσει ολοκληρωμένους και ώριμους πολίτες με κριτική σκέψη και ικανότητα επιτυχημένης δράσης στον σύγχρονο κόσμο.
Η συστηματική αντιμετώπιση της παραβατικότητας και της βίας στον χώρο της νεολαίας θα αντιμετωπισθεί με την διαμόρφωση πλαισίου αξιών και ιδανικών και την προβολή κατάλληλων προτύπων.
-Η εξωτερική πολιτική πρέπει να ανασυνταχθεί στην βάση της εθνικής αξιοπρέπειας, της εθνικής κυριαρχίας και της ενεργού προσήλωσης στην διεθνή νομιμότητα.
Η συνεννόηση με συμμάχους και αντιπάλους πρέπει να γίνεται με σοβαρότητα, αξιοπρέπεια και με βάση τα αμοιβαία συμφέροντα.
Η Ελλάδα, ως οργανικό μέλος του δυτικού κόσμου, πρέπει να καταστεί, από ουραγός που είναι σήμερα, πρωταγωνιστής και πρωτοπόρος στις διεθνείς εξελίξεις.
Η ανάκτηση γεωπολιτικής επιρροής και ισχύος είναι η βασική προϋπόθεση.

7. Απαιτείται ριζική ανασύνταξη του πολιτικού σκηνικού, ανανέωσή του με ακέραια και ικανά πρόσωπα από την κοινωνία, την οικονομία, την επιστήμη και την νέα γενιά.
Χωρίς ιδεολογικούς αποκλεισμούς, εξαιρουμένων των άκρων του πολιτικού φάσματος, όλοι οι Έλληνες καλούνται να συμμετάσχουν στην αναγέννηση της χώρας. Ασφαλώς στο νέο σκηνικό θα συμμετέχουν και τα στελέχη των σημερινών δημοκρατικών κομμάτων που πιστεύουν στις πατριωτικές και δημοκρατικές αξίες και επιμένουν να πολιτεύονται με ακεραιότητα και αξιοπρέπεια.
Όμως, την ανασύνταξη της χώρας και την δημιουργία αξιόπιστης εναλλακτικής δύναμης διακυβέρνησης δεν μπορούν να την αναλάβουν ούτε τα διαρκώς συρρικνούμενα κόμματα εξουσίας ούτε τα μικρομεσαία κόμματα διαμαρτυρίας.
Μπορούν, όμως, να την αναλάβουν ηγετικές πολιτικές προσωπικότητες με κυβερνητική εμπειρία, ακεραιότητα, παιδεία και αποδεδειγμένο πατριωτισμό, που διαθέτουν το απαιτούμενο κύρος στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.
Προσωπικότητες που έχουν πίστη στην ευρωπαϊκή παράδοση και στον δυτικό προσανατολισμό της χώρας αλλά και έχουν έμπρακτα αποδείξει ότι βλέπουν την Ελλάδα ως ισότιμο μέλος της Δύσης και όχι ως ουραγό, που αντιλαμβάνονται τις διεθνείς συμμαχίες της Ελλάδας ως πλαίσιο προώθησης του εθνικού της συμφέροντος, όπως, άλλωστε λειτουργούν όλες οι κυρίαρχες χώρες.
Που να έχουν αυτοτελές όραμα και σχέδιο για την Ελλάδα, δίχως να παραδίδονται στο εκάστοτε έξωθεν εισαγόμενο αφήγημα.
Που να γνωρίζουν να οικοδομούν συμμαχίες και να διαμορφώνουν στόχους.
Προσωπικότητες που μπορούν να εξασφαλίσουν την ασφάλεια του μέλλοντος των νεώτερων γενεών και των γενεών που έρχονται.
Που να έχουν την ικανότητα να δρομολογήσουν μία νέα εποχή για την Ελλάδα.
Αυτές οι προσωπικότητες, ακόμη και εάν δεν υπήρχαν, θα έπρεπε να “εφευρεθούν”.
Αλλά ευτυχώς υπάρχουν και πρέπει να επιστρατευθούν! Εμείς, οι ενεργοί και αγωνιζόμενοι πολίτες που υπογράφουμε αυτό το κείμενο, τους
καλούμε να ενεργοποιηθούν, να αναλάβουν τις ευθύνες τους.
Η συγκυρία το επιβάλλει και η κοινωνία το χρειάζεται επειγόντως.

ΥΠΟΓΡΑΦEΣ

1. Aγουρίδης Δημήτριος, CEO INTUS SMARTCITIES, CANADA
2. Αλικάκος Νικόλαος, Υποστράτηγος ε.α., Πρόεδρος Συνδέσμου Εθνικής Ενότητος
3. Ανεψιού Γεώργιος, Ταξίαρχος Πολεμικής αεροπορίας ε.α., Δρ Διεθνούς Δικαίου,
4. Αργυρόπουλος Κωνσταντίνος, αξιωματικός ε.α., συγγραφέας, Βετεράνος πολέμου Κύπρου 1974
5. Αϋφαντής Γεώργιος, πρέσβυς ε.τ.
6. Βάρσος Χρόνης, φιλόλογος, ιστορικός ερευνητής, ΜΑ νεώτερης και σύγχρονης ιστορίας Πανεπιστημίου Νεάπολης Πάφου
7. Βεργή Μαργαρίτα, Μαθηματικός
8. Βερούτης Αγησίλαος, Επιχειρηματίας, Οικονομικός Αναλυτής
9. Βλασακίδης Ευστράτιος, Λέκτωρ Πληροφορικής
10. Βλασακίδης Χρήστος, Φοιτητής ΠΑΜΑΚ
11. Γαϊτάνης Μιχαήλ, Υποπτέραρχος Πολεμικής Αεροπορίας ε.α.
12. Γερογλής Παναγιώτης, Υποστράτηγος ε.α.
13. Γιαβάσογλου Κωνσταντίνος, νομικός, πρ. στέλεχος τραπέζης, πρ. κοινοτικός σύμβουλος Φιλοθέης, Πρόεδρος Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Φιλοθέης
14. Γιακουβάκη Γλυκερία, Επιχειρηματίας
15. Γρίβας Κωνσταντίνος, Καθηγητής Γεωπολιτικής Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων
16. Δημητρόπουλος Παναγιώτης, Φαρμακοποιός
17. Άννα Δοντά, Δημοσιογράφος, Μέλος Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
18. Δουδούμης Γεώργιος, πρ. πληρ. Υπουργός Οικονομικών και Εμπορικών υποθέσεων, συγγραφέας
19. Ζαρκαλή Ιουλία, Αρχιτέκτων Μηχανικός
20. Ζηκόπουλος Ευστράτιος, cand. PhD Geopolitics,, MSc Geopolitics, NKUA
21. Ζωγράφου Αναστασία, Βιοτέχνης
22. Θεοφιλόπουλος Θεόφιλος, Οικονομολόγος
23. Θεοφιλοπούλου Βιργινία, Ψυχολόγος
24. Θωμαΐδου Χαρίκλεια, Στέλεχος ΟΣΕ
25. Καζάρα Αγγελική, Φιλόλογος
26. Καλεντερίδης Σάββας, Αξιωματικός ε.α., εκδότης, συγγραφέας
27. Καλικάκης Γεώργιος, Ταξίαρχος ε.α.
28. Καπακλής, Νικόλαος, MSc Human Ressources Management
29. Καψάσκης Πέτρος-Διονύσιος, Διδάκτωρ Πολιτιστικής Διπλωματίας
30. Καραβίδας Στέφανος, ΜSc Διεθνών Σχέσεων, υπ. Δρ ΕΚΠΑ, Επισμηναγός (Ι) ε.α.
31. Καραγιαννακίδης Νικόλαος, Δικηγόρος
32. Καραφωτιάς Παναγιώτης, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων.
33. Κατσαρός Παναγιώτης, Αντιπτέραρχος ε.α.
34. Κομνηνός Λάκης, Ηθοποιός
35. Κοντράρου Τζώρτζια, Δημοσιογράφος
36. Κουκούτσης Σπυρίδων, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου
37. Κουρούσης Γεώργιος, Ελαιοπαραγωγός
38. Κυπριανίδης Επαμεινώνδας, Νευροχειρουργός
39. Κωνσταντάκη, Ειρήνη, αγρότισσα
40. Λαυρέντζος Αναστάσιος, Οικονομολόγος
41. Λεβέντη Αντωνία, Φιλόλογος-Εκπαιδευτικός
42. Λεφάκης Νικόλαος, Σμήναρχος ε.α., Μέλος ΕΛΙΣΜΕ
43. Λιβάνης Ηλίας του Αντώνη, Εκδότης
44. Μάζης Ιωάννης Θ., ομ. Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας & Γεωπολιτικής Θεωρίας ΕΚΠΑ
45. Μανωλά Άννα, Καθηγήτρια Δημοσίων Σχέσεων
46. Μαρτζούκος Βασίλειος, αντιναύαρχος (ε.α.), Επίτιμος Διοικητής ΣΝΔ
47. Μελετόπουλος Μελέτιος-Ταΰγετος Η., Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης, Διδάκτωρ Ιστορίας ΕΚΠΑ, Διευθυντής Λυκείου
48. Μπαλτζώης Ιωάννης, Αντιστράτηγος ε.α., Πρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ
49. Μπασκαλής Αντώνης, Σπουδαστής Σχολής Εμπορικού Ναυτικού
50. Μπέζας Εμμανουήλ, Μηχανικός Ορυκτών Πόρων, Γεωπολιτικός Αναλυτής
51. Μπιτσακτσή Ειρήνη, φοιτήτρια Ψυχικής Υγείας
52. Μπούτος Γεώργιος, ε.τ. Διευθυντής Διεύθυνσης Δ/νσης Επεξεργασίας Νομοθετικών Πράξεων του Γ.Λ.Κ.
53. Νεάρχου Περικλής, Πρέσβης ε.τ., π. Πρόεδρος Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών
54. Νούκα Αριάδνη, Δικηγόρος
55. Ντάβρης Γεώργιος, Αντιπτέραρχος ε.α.
56. Ντίνος Κωνσταντίνος, Ψυχίατρος
57. Οικονομίδης Πέτρος, Επιχειρηματίας
58. Παναγιώτου Σταύρος, Καθηγητής ΕΜΠ
59. Παντζαρίδου Δέσποινα, Προϊσταμένη Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης
60. Παπαγκότσης Θεόδωρος, Επισμηναγός ε.α.
61. Παπαδοπούλου Θωμαή-Αντρια, Ψυχολόγος, Στέλεχος Επιχειρήσεων.
62. Παπανικολάου Ευγενία (Τζένη), Εκπαιδευτικός
63. Παπανικολάου Κυριάκος, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου ΑΠΘ
64. Παππά Δήμητρα, Υποδιευθύντρια PNC/USA
65. Πατσόγιαννης Ευάγγελος, Γεωπόνος, π. Πρόεδρος ΝΟΔΕ Αρκαδίας
66. Παυλόπουλος Ευστάθιος, Γεωπόνος MSc, Eπιχειρηματίας
67. Παυλόπουλος Ιωάννης, Ναύαρχος ε.α., Επίτιμος Αρχηγός Στόλου
68. Παύλος Παναγιώτης, Καθηγητής Φιλοσοφίας, Οslo University
69. Πύργαρης Γεώργιος, οικονομολόγος, ιστορικός ερευνητής, συγγραφέας
70. Πουκαμισάς Γιώργος, Πρέσβυς ε.τ.
71. Ρολόγης Δημήτριος, Νευροχειρουργός
72. Ρωμανός Κωνσταντίνος, ομ. καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αιγαίου
73. Σαρήπαπας Ανάργυρος, Αντιστράτηγος ε.α., Αντιπρόεδρος Συνδέσμου Εθνικής Ενότητος
74. Σιδηροπούλου Χαρίκλεια, Θρησκειολόγος-Ψυχολόγος
75. Σπίνος Αντώνης, Επιχειρηματίας
76. Στρούμπος Βασίλειος, Ιατρός
77. Τασιός Πέτρος, Διεθνολόγος με ειδίκευση στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, στέλεχος ναυτιλίας
78. Tζούμης Λάμπρος, Αντιστράτηγος ε.α.
79. Τζωρτζίνης Δημήτρης, Γυναικολόγος, Πρόεδρος Ιατρικού Συλλόγου Καλαμάτας
80. Τσαπρούνης Νικόλαος, Καθηγητής Σ.Α.
81. Τσελέντης Διονύσης, φιλόλογος, πρώην Συνδιευθυντής Κολλεγίου Αθηνών
82. Τσικόπουλος Γεώργιος, Παιδοχειρουργός
83. Τσιότος Γρηγόρης, Επίκουρος Καθηγητής Ιατρικής, Missouri Cansas, USA
84. Φαλούκας Αθανάσιος, Φυσικός, πρώην Διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, Αντιπρόεδρος Πανελλήνιας Παιδαγωγικής Εταιρείας Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης
85. Φαράκλας Ιωάννης, Εκδότης ALL ABOUT SHIPPING, London
86. Φίλης Γεώργιος, Καθηγητής, Γεωπολιτικός Αναλυτής
87. Φραγκούδης Γεώργιος, συντ. Καθηγητής Μ.Ε., Εκδότης
88. Φωτόπουλος, Αθανάσιος, Ιστορικός, Ομ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών
89. Χαραλαμπίδης Γιάννος, Νομικός, Δρ Διεθνών Σχέσεων
90. Χατζηδημητρίου Νάσος, Χρηματιστής

Πηγή: bankingnews.gr

Το άρθρο Πατριωτικός σεισμός στο κέντρο της Αθήνας – Αυτοί είναι οι 90 του Σαμαρά που θέλουν να «χτυπήσουν» τον Μητσοτάκη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Πτώση του παγκόσμιου εμπορίου

Η Παγκόσμια Τράπεζα υποστηρίζει ότι το παγκόσμιο εμπόριο είναι ισοπεδωτικό και τα στοιχεία του διεθνούς εμπορίου εξηγούν αυτή τη θεωρία.
Η εξαγωγική αγορά της Κίνας υποχώρησε κατά 7,5% τον Μάρτιο, πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο και πολύ κάτω από την πτώση 2,3% που προέβλεπε μια μεγάλη δημοσκόπηση των κυρίαρχων οικονομολόγων από το Reuters.
Μέχρι το τέλος του 2023 οι ευρωπαϊκές εξαγωγές μειώθηκαν κατά 8,8% σε σύγκριση με ένα χρόνο νωρίτερα και η Ένωση μόλις που απέφυγε την ύφεση (σύμφωνα με επίσημους αριθμούς).
Όλες οι ελπίδες στην Ευρώπη στηρίζονται στην πιθανότητα μιας πιο απότομης πτώσης του πληθωρισμού και της μείωσης των επιτοκίων της κεντρικής τράπεζας.
Όπως τόνιζαν διάφοροι οικονομολόγοι “μην ενθουσιάζεστε πολύ που οι τράπεζες θα αρχίσουν να μειώνουν τα επιτόκια.
Μετά από ένα αρχικό περιθώριο μείωσης των επιτοκίων και μια αναζωπύρωση του πληθωρισμού, οι κεντρικές τράπεζες θα επιστρέψουν στη σύσφιξη με ακόμη υψηλότερα επιτόκια το 2025.
Στις ΗΠΑ, που είναι καθαρός εισαγωγέας αγαθών και όχι κύριος εξαγωγέας, η αγοραστική δύναμη των καταναλωτών βρίσκεται σε απότομη πτώση.
Λόγω του πληθωρισμού, οι Αμερικανοί αγοράζουν λιγότερα αγαθά ενώ πληρώνουν περισσότερα χρήματα.
Και αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο πληθωρισμός παραμορφώνει τα οικονομικά δεδομένα.
Οι υψηλότερες τιμές σε αγαθά κάνουν τις λιανικές πωλήσεις να φαίνονται υπέροχες, αλλά στην πραγματικότητα οι άνθρωποι απλώς πληρώνουν υψηλότερη τιμή για την ίδια ποσότητα προϊόντων (ή λιγότερα προϊόντα).
Το “πάρτι” που έγινε επί και μετά τον Covid τελείωσε επίσημα και ο πληθωρισμός παρασύρει την αγορά προς τα κάτω.

Το ΔΝΤ και η “ήπια ύφεση”

Το ΔΝΤ σημείωσε πρόσφατα τα σημάδια παγκόσμιας ύφεσης, αλλά, ως συνήθως, υποστηρίζει πως πρόκειται για μια «ήπια προσγείωση».
Με άλλα λόγια, ισχυρίζονται ότι δεν θα υπάρξουν σοβαρές επιπτώσεις στην αμερικανική οικονομία.
Στην ανάλυσή τους αναφέρουν μια ενδιαφέρουσα προειδοποίηση σχετικά μνε τον κίνδυνο παγκόσμιων συγκρούσεων που μπορούν να «εκτροχιάσουν» την υποτιθέμενη ανάκαμψη.
Ο πόλεμος οδηγεί σε αυξανόμενο προστατευτισμό, λέει το ΔΝΤ, και ο προστατευτισμός είναι μια μεγάλη τρύπα στην παγκόσμια οικονομία..
Σε μια παγκόσμια οικονομία που βασίζεται στην αναγκαστική αλληλεξάρτηση, αυτό είναι εν μέρει αλήθεια, αλλά η ευρύτερη εικόνα αγνοείται.
Η παγκόσμια οικονομία θα πρέπει να οικοδομηθεί πάνω στον πλεονασμό και όχι στην αλληλεξάρτηση.
Η αλληλεξάρτηση δημιουργεί αδυναμία και τη δυνατότητα για επικίνδυνα φαινόμενα ντόμινο.
Αυτό είναι ένα γεγονός που οι παγκοσμιοποιητές δεν θα παραδεχτούν ποτέ πρόθυμα.

Ο αποδιοπομπαίος τράγος

Προς το παρόν, φαίνεται ότι η παγκόσμια ύφεση θα γίνει αναμφισβήτητα τους επόμενους έξι μήνες, είτε πριν από τις αμερικανικές εκλογές του Νοεμβρίου, είτε αμέσως μετά.
Οι κεντρικές τράπεζες καθυστερούν τη μεγάλη πτώση.
Έχουν στο μυαλό τους έναν αποδιοπομπαίο τράγο και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να εξαπολύσουν το επόμενο χαοτικό γεγονός.
Ο Covid έχει φύγει, επομένως θα χρειαστούν έναν πόλεμο, πολλαπλούς πολέμους ή πολιτική σύγκρουση στη Δύση και σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου ως αντιπερισπασμό.

Πηγή: bankingnews.gr

Το άρθρο Η μεγάλη παγκόσμια οικονομική ύφεση έχει ήδη ξεκινήσει – Ο ρόλος των αμερικανικών εκλογών και οι πόλεμοι εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο πόλεμος είναι η κόλαση στη γη, αναφέρει ο ιστορικός, καθηγητής του πανεπιστημίου του Harvard, Niall Ferguson, σε άρθρο του στο Bloomberg.
Ακόμα και ένας μικρός πόλεμος είναι κολασμένος για όσους εμπλέκονται σε αυτόν, φυσικά.
Αλλά ένας παγκόσμιος πόλεμος είναι το χειρότερο πράγμα που έχουμε κάνει ποτέ οι άνθρωποι ο ένας στον άλλον.
Σε ένα αξιομνημόνευτο δοκίμιο που δημοσιεύτηκε τον περασμένο μήνα, ο Henry Kissinger προβληματίστηκε για το “Πώς να αποφύγουμε έναν ακόμη παγκόσμιο πόλεμο”.
Το 1914, “τα έθνη της Ευρώπης, μη επαρκώς εξοικειωμένα με το πώς η τεχνολογία είχε ενισχύσει τις αντίστοιχες στρατιωτικές τους δυνάμεις, προχώρησαν σε πρωτοφανείς καταστροφές το ένα στο άλλο”.
Στη συνέχεια, μετά από δύο χρόνια βιομηχανοποιημένης σφαγής, “οι κύριοι μαχητές της Δύσης (Βρετανία, Γαλλία και Γερμανία) άρχισαν να διερευνούν τις προοπτικές για τον τερματισμό της σφαγής”.
Ακόμη και με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ, η προσπάθεια απέτυχε.

Βρισκόμαστε κοντά σε πόλεμο;

Ο Kissinger έθεσε ένα σημαντικό ερώτημα: “Βρίσκεται ο κόσμος σήμερα σε μια ανάλογη καμπή [όπως η ευκαιρία για ειρήνη το 1916] στην Ουκρανία, καθώς ο χειμώνας επιβάλλει μια παύση στις στρατιωτικές επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας εκεί;”
Πέρυσι τέτοια εποχή ο Ferguson είχε προβλέψει ότι η Ρωσία θα εισέβαλε στην Ουκρανία.
Το ερώτημα ένα χρόνο μετά είναι αν υπάρχει τρόπος να τερματιστεί αυτός ο πόλεμος ή αν είναι προορισμένος να εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Όπως σωστά επισημαίνει ο Kissinger, δύο πυρηνικά εξοπλισμένες δυνάμεις αμφισβητούν σήμερα την τύχη της Ουκρανίας.
Η μία πλευρά, η Ρωσία, εμπλέκεται άμεσα σε συμβατικό πόλεμο.
Ωστόσο, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους πολεμούν έμμεσα παρέχοντας στην Ουκρανία αυτό που ο Alex Karp, διευθύνων σύμβουλος της Palantir Technologies αποκαλεί “τη δύναμη των προηγμένων συστημάτων αλγοριθμικού πολέμου”.
Αυτά είναι πλέον τόσο ισχυρά, δήλωσε πρόσφατα στον David Ignatius της Washington Post, που “ισοδυναμούν με την κατοχή τακτικών πυρηνικών όπλων έναντι ενός αντιπάλου που διαθέτει μόνο συμβατικά όπλα”.
Σκεφτείτε λίγο τις συνέπειες αυτού του γεγονότος.

Ο ρόλος της τεχνολογίας

Ο πόλεμος επέστρεψε.
Θα μπορούσε να επιστρέψει και ο παγκόσμιος πόλεμος;
Αν ναι, θα επηρεάσει τις ζωές όλων μας.
Στη δεύτερη εποχή του μεσοπολέμου (1991-2019), χάσαμε από τα μάτια μας τον ρόλο του πολέμου στην παγκόσμια οικονομία.
Επειδή οι πόλεμοι εκείνης της εποχής ήταν μικροί (Βοσνία, Αφγανιστάν, Ιράκ), ξεχάσαμε ότι ο πόλεμος είναι ο αγαπημένος οδηγός της ιστορίας για τον πληθωρισμό, τις χρεοκοπίες – ακόμη και τους λιμούς.
Αυτό συμβαίνει επειδή ο πόλεμος μεγάλης κλίμακας είναι ταυτόχρονα καταστροφικός για την παραγωγική ικανότητα, διαταράσσει το εμπόριο και αποσταθεροποιεί τις δημοσιονομικές και νομισματικές πολιτικές.
Όμως ο πόλεμος αφορά τόσο την κινητοποίηση πραγματικών πόρων όσο και τη χρηματοδότηση και το χρήμα: Κάθε μεγάλη δύναμη πρέπει να είναι σε θέση να θρέψει τον πληθυσμό της και να τροφοδοτήσει τη βιομηχανία της.
Σε περιόδους υψηλής αλληλεξάρτησης (παγκοσμιοποίηση), μια μεγάλη δύναμη πρέπει να διατηρεί τη δυνατότητα να επανέλθει στην αυτάρκεια σε καιρό πολέμου.
Και η αυτάρκεια κάνει τα πράγματα πιο ακριβά από το να στηρίζεται στο ελεύθερο εμπόριο και το συγκριτικό πλεονέκτημα.
Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας, η κύρια πηγή ισχύος είναι η τεχνολογική υπεροχή στους εξοπλισμούς, συμπεριλαμβανομένων των πληροφοριών και των επικοινωνιών.
Επομένως, ένα κρίσιμο ερώτημα είναι το εξής: Ποιες είναι οι βασικές εισροές χωρίς τις οποίες ένας στρατός τελευταίας τεχνολογίας είναι ανέφικτος;
Το 1914, ήταν ο άνθρακας, ο σίδηρος και η κατασκευαστική ικανότητα μαζικής παραγωγής πυροβολικού και βλημάτων, καθώς και ατμόπλοια.
Το 1939, ήταν το πετρέλαιο, ο χάλυβας, το αλουμίνιο και η κατασκευαστική ικανότητα για τη μαζική παραγωγή πυροβολικού, πλοίων, υποβρυχίων, αεροσκαφών και αρμάτων μάχης.
Μετά το 1945 ήταν όλα τα παραπάνω, καθώς και η επιστημονική και τεχνική ικανότητα παραγωγής πυρηνικών όπλων.
Σήμερα, οι ζωτικές εισροές είναι η ικανότητα μαζικής παραγωγής ημιαγωγών υψηλής απόδοσης, δορυφόρων και των αλγοριθμικών συστημάτων πολέμου που εξαρτώνται από αυτά.

Τα διδάγματα

Ποια ήταν τα κύρια διδάγματα των παγκόσμιων πολέμων του 20ου αιώνα;
Πρώτον, ο αμερικανικός συνδυασμός τεχνολογικής και οικονομικής ηγεσίας, συν τους άφθονους φυσικούς πόρους, ήταν αδύνατο να νικηθεί.
Δεύτερον, όμως, οι κυρίαρχες αγγλόφωνες αυτοκρατορίες ήταν ανίκανες στην αποτροπή.
Το Ηνωμένο Βασίλειο απέτυχε δύο φορές να αποτρέψει τη Γερμανία και τους συμμάχους της από το να ποντάρουν στον παγκόσμιο πόλεμο.
Αυτό οφειλόταν κυρίως στο γεγονός ότι τόσο οι φιλελεύθερες όσο και οι συντηρητικές κυβερνήσεις ήταν απρόθυμες να ζητήσουν από τους ψηφοφόρους θυσίες σε καιρό ειρήνης και απέτυχαν στην κρατική τέχνη.
Το αποτέλεσμα ήταν δύο πολύ δαπανηρές συγκρούσεις που κόστισαν πολύ περισσότερο σε ζωές και πλούτο απ’ ό,τι θα κόστιζε η αποτελεσματική αποτροπή – και άφησαν το Ηνωμένο Βασίλειο εξαντλημένο και ανίκανο να διατηρήσει την αυτοκρατορία του.
Οι ΗΠΑ είναι η κυρίαρχη αγγλόφωνη αυτοκρατορία από την κρίση του Σουέζ το 1956.
Με την απειλή του πυρηνικού Αρμαγεδδώνα, οι ΗΠΑ απέτρεψαν με επιτυχία τη Σοβιετική Ένωση από το να προωθήσει τη μαρξιστική-λενινιστική αυτοκρατορία της στην Ευρώπη πολύ πέρα από τους ποταμούς Έλβα και Δούναβη.
Αλλά η Αμερική ήταν σχετικά ανεπιτυχής στο να αποτρέψει την εξάπλωση του κομμουνισμού από τις υποστηριζόμενες από τη Σοβιετική Ένωση οργανώσεις και καθεστώτα σε αυτό που ήταν τότε γνωστό ως Τρίτος Κόσμος.
Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να είναι κακές στην αποτροπή.
Πέρυσι, απέτυχαν να αποτρέψουν τον πρόεδρο Vladimir Putin από το να εισβάλει στην Ουκρανία, κυρίως επειδή είχαν χαμηλή εμπιστοσύνη στις ουκρανικές αμυντικές δυνάμεις που είχε εκπαιδεύσει και στην κυβέρνηση του Κιέβου που τις έλεγχε.
Ο τελευταίος στόχος της αμερικανικής αποτροπής είναι η Ταϊβάν, μια λειτουργικά αυτόνομη δημοκρατία που η Κίνα διεκδικεί ως δική της. 

Οι “εχθροί”

Σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο, η Ρωσία αποτελεί άμεση απειλή για το ελεύθερο και ανοικτό διεθνές σύστημα, καθώς σήμερα περιφρονεί απερίσκεπτα τους βασικούς νόμους της διεθνούς τάξης, όπως έδειξε ο βάναυσος επιθετικός της πόλεμος κατά της Ουκρανίας.
Η Κίνα, εν τω μεταξύ, είναι “ο μόνος ανταγωνιστής που έχει τόσο την πρόθεση να αναδιαμορφώσει τη διεθνή τάξη όσο και, όλο και περισσότερο, την οικονομική, διπλωματική, στρατιωτική και τεχνολογική ισχύ για να προωθήσει αυτόν τον στόχο”.
Τι θα κάνουν λοιπόν οι ΗΠΑ για να ελέγξουν αυτούς τους αντιπάλους;
Η απάντηση ακούγεται εντυπωσιακά παρόμοια με αυτό που έκαναν στον Ψυχρό Πόλεμο Ι:
– “Θα συγκεντρώσουμε τους ισχυρότερους δυνατούς συνασπισμούς για να προωθήσουμε και να υπερασπιστούμε έναν κόσμο ελεύθερο, ανοιχτό, ευημερούντα και ασφαλή”.
– “Θα δώσουμε προτεραιότητα στη διατήρηση ενός διαρκούς ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος έναντι της ΛΔΚ, περιορίζοντας παράλληλα μια ακόμη βαθιά επικίνδυνη Ρωσία”.
– “Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι οι στρατηγικοί ανταγωνιστές δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν θεμελιώδεις αμερικανικές και συμμαχικές τεχνολογίες, τεχνογνωσία ή δεδομένα για να υπονομεύσουν την αμερικανική και συμμαχική ασφάλεια”.
Με άλλα λόγια: σχηματίστε και διατηρήστε συμμαχίες και προσπαθήστε να αποτρέψετε την άλλη πλευρά από το να ενισχυθεί τεχνολογικά.
Αυτή είναι μια ψυχροπολεμική στρατηγική μόνο κατ’ όνομα.

Η περίπτωση της Ουκρανίας

Η υποστήριξη των ΗΠΑ προς την Ουκρανία μετά την εισβολή της 24ης Φεβρουαρίου έχει αναμφίβολα επιτύχει την αποδυνάμωση του καθεστώτος του Putin.
Ο ρωσικός στρατός έχει υποστεί καταστροφικές απώλειες εκπαιδευμένου ανθρώπινου δυναμικού και εξοπλισμού.
Η ρωσική οικονομία μπορεί να μην έχει συρρικνωθεί όσο ήλπιζε η Ουάσινγκτον (μόλις 3,4% πέρυσι, σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), αλλά οι ρωσικές εισαγωγές έχουν καταρρεύσει λόγω των δυτικών εξαγωγικών ελέγχων.
Καθώς το απόθεμα των εισαγόμενων εξαρτημάτων και μηχανημάτων της Ρωσίας εξαντλείται, η ρωσική βιομηχανία θα αντιμετωπίσει βαθιές διαταραχές, μεταξύ άλλων στους τομείς της άμυνας και της ενέργειας.
Πέρυσι, η Ρωσία διέκοψε τις εξαγωγές φυσικού αερίου προς την Ευρώπη, τις οποίες δεν μπορεί να επαναδρομολογήσει, καθώς δεν υπάρχουν εναλλακτικοί αγωγοί.
Ο Putin πίστευε ότι το όπλο του φυσικού αερίου θα του επέτρεπε να διχάσει τη Δύση.
Μέχρι στιγμής, δεν έχει λειτουργήσει.
Η Ρωσία προσπάθησε επίσης να σταματήσει τις εξαγωγές σιτηρών της Μαύρης Θάλασσας.
Αλλά αυτός ο μοχλός είχε μικρή στρατηγική αξία, καθώς οι μεγαλύτεροι χαμένοι του αποκλεισμού ήταν φτωχές χώρες της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής.
Το καθαρό αποτέλεσμα του πολέμου του Putin μέχρι στιγμής ήταν να μειώσει τη Ρωσία σε κάτι σαν οικονομικό εξάρτημα της Κίνας, του μεγαλύτερου εμπορικού της εταίρου.
Και οι δυτικές κυρώσεις σημαίνουν ότι ό,τι εξάγει η Ρωσία στην Κίνα πωλείται με έκπτωση.

Τα προβλήματα της αμερικανικής στρατηγικής

Ωστόσο, υπάρχουν δύο προφανή προβλήματα με τη στρατηγική των ΗΠΑ.
Το πρώτο είναι ότι αν τα αλγοριθμικά οπλικά συστήματα είναι το ισοδύναμο των τακτικών πυρηνικών όπλων, ο Putin μπορεί τελικά να οδηγηθεί στη χρήση των τελευταίων, καθώς προφανώς δεν διαθέτει τα πρώτα.
Το δεύτερο είναι ότι η κυβέρνηση Biden φαίνεται να έχει αναθέσει στο Κίεβο το χρονοδιάγραμμα των όποιων ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων – και οι προϋποθέσεις που ζητούν οι Ουκρανοί είναι προφανώς απαράδεκτες στη Μόσχα.
Επομένως, ο πόλεμος μοιάζει προορισμένος, όπως ο πόλεμος της Κορέας στον Ψυχρό Πόλεμο Ι, να τραβήξει σε μάκρος μέχρι να αρθεί το αδιέξοδο, να πεθάνει ο Putin και να συμφωνηθεί μια ανακωχή που θα χαράξει νέα σύνορα μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας.
Το πρόβλημα με τους παρατεταμένους πολέμους είναι ότι το κοινό των ΗΠΑ και της Ευρώπης τείνει να τους βαρεθεί πολύ πριν το κάνει ο εχθρός.

H περίπτωση της Κίνας

Η Κίνα είναι πολύ πιο δύσκολη από τη Ρωσία.
Ενώ ένας πόλεμος δι’ αντιπροσώπων οδηγεί την οικονομία και τον στρατό της Ρωσίας πίσω στη δεκαετία του 1990, η προτιμώμενη προσέγγιση για την Κίνα είναι να αναχαιτιστεί η τεχνολογική της ανάπτυξη, ιδίως όσον αφορά – σύμφωνα με τα λόγια του συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας Jake Sullivan – “τεχνολογίες που σχετίζονται με την πληροφορική, συμπεριλαμβανομένης της μικροηλεκτρονικής, των κβαντικών συστημάτων πληροφοριών και της τεχνητής νοημοσύνης” και “τις βιοτεχνολογίες και τη βιοκατασκευή”.
Οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας, υποστήριξε ο Sullivan, “απέδειξαν ότι οι έλεγχοι των τεχνολογικών εξαγωγών μπορούν να είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό προληπτικό εργαλείο”.
Μπορούν να αποτελέσουν “ένα νέο στρατηγικό πλεονέκτημα στην εργαλειοθήκη των ΗΠΑ και των συμμάχων”.
Εν τω μεταξύ, οι ΗΠΑ πρόκειται να αυξήσουν τις επενδύσεις τους σε ημιαγωγούς εγχώριας παραγωγής και συναφές υλικό.
Η εμπειρία του Ψυχρού Πολέμου Ι επιβεβαιώνει ότι τέτοιες μέθοδοι μπορούν να λειτουργήσουν.
Οι έλεγχοι των εξαγωγών ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους η σοβιετική οικονομία δεν μπορούσε να συμβαδίσει με τις ΗΠΑ στην τεχνολογία της πληροφορικής.
Το ερώτημα είναι αν αυτή η προσέγγιση μπορεί να λειτουργήσει απέναντι στην Κίνα, η οποία είναι σήμερα το ίδιο το εργαστήριο του κόσμου όπως ήταν η Αμερική τον 20ό αιώνα, με μια πολύ ευρύτερη και βαθύτερη βιομηχανική οικονομία από ό,τι πέτυχε ποτέ η Σοβιετική Ένωση.

Μπορεί η αναχαίτιση της Κίνας να είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ΗΠΑ επικρατούν στον Ψυχρό Πόλεμο ΙΙ;

Είναι αλήθεια ότι οι πρόσφατοι περιορισμοί του Υπουργείου Εμπορίου – στη μεταφορά προηγμένων μονάδων επεξεργασίας γραφικών στην Κίνα, στη χρήση αμερικανικών τσιπ και τεχνογνωσίας σε κινεζικούς υπερυπολογιστές και στην εξαγωγή στην Κίνα τεχνολογίας κατασκευής τσιπ – δημιουργούν σημαντικά προβλήματα για το Πεκίνο.
Ουσιαστικά αποκόπτουν τη Λαϊκή Δημοκρατία από όλα τα υψηλής ποιότητας τσιπ ημιαγωγών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που κατασκευάζονται στην Ταϊβάν και την Κορέα, καθώς και από όλους τους εμπειρογνώμονες τσιπ που είναι “Αμερικανοί”, στους οποίους περιλαμβάνονται οι κάτοχοι πράσινης κάρτας καθώς και οι πολίτες.
Είναι επίσης αλήθεια ότι δεν υπάρχουν γρήγορες λύσεις για τον Κινέζο πρόεδρο Xi Jinping.
Το μεγαλύτερο μέρος της κατασκευαστικής ικανότητας της Κίνας βρίσκεται σε κόμβους χαμηλής τεχνολογίας (μεγαλύτερου μεγέθους από 16 νανόμετρα).
Δεν μπορεί να δημιουργήσει εν μία νυκτί έναν κλώνο της ηπειρωτικής χώρας της Taiwan Semiconductor Manufacturing, η οποία ηγείται παγκοσμίως στην πολυπλοκότητα των τσιπ της.
Ούτε μπορεί ο Xi να περιμένει ότι η TSMC θα διεξάγει τις δραστηριότητές της ως συνήθως εάν η Κίνα εξαπολύσει μια επιτυχημένη εισβολή στην Ταϊβάν.
Τα εργοστάσια τσιπ της εταιρείας θα καταστρέφονταν σχεδόν σίγουρα σε έναν πόλεμο.
Ακόμη και αν επιβιώσουν, δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν χωρίς το προσωπικό της TSMC, το οποίο μπορεί να διαφύγει, και χωρίς εξοπλισμό από τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία και την Ευρώπη, ο οποίος θα έπαυε να είναι διαθέσιμος.
Ωστόσο, η Κίνα έχει άλλα χαρτιά που μπορεί να παίξει.
Είναι κυρίαρχη στην επεξεργασία ορυκτών που είναι ζωτικής σημασίας για τη σύγχρονη οικονομία, όπως ο χαλκός, το νικέλιο, το κοβάλτιο και το λίθιο.
Ειδικότερα, η Κίνα ελέγχει πάνω από το 70% της παραγωγής σπάνιων γαιών τόσο από άποψη εξόρυξης όσο και επεξεργασίας.
Πρόκειται για 17 ορυκτά που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή εξαρτημάτων σε συσκευές όπως τα smartphones, τα ηλεκτρικά οχήματα, τα ηλιακά πάνελ και οι ημιαγωγοί.
Ένα εμπάργκο στην εξαγωγή τους στις ΗΠΑ μπορεί να μην είναι θανατηφόρο πλήγμα, αλλά θα ανάγκαζε τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους να αναπτύξουν γρήγορα άλλες πηγές.

Τα δημοσιονομικά των ΗΠΑ

Η αχίλλειος πτέρνα της Αμερικής θεωρείται συχνά ως η μη βιώσιμη δημοσιονομική της πορεία.
Κάποια στιγμή μέσα στην επόμενη δεκαετία, σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου, οι πληρωμές τόκων για το ομοσπονδιακό χρέος είναι πιθανό να ξεπεράσουν τις αμυντικές δαπάνες.
Εν τω μεταξύ, δεν είναι άμεσα προφανές ποιος θα αγοράζει όλα τα πρόσθετα κρατικά ομόλογα που εκδίδονται κάθε χρόνο, εάν η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ επιδίδεται σε ποσοτική σύσφιξη.
Μήπως αυτό δίνει στην Κίνα την ευκαιρία να ασκήσει οικονομική πίεση στις ΗΠΑ;
Τον Ιούλιο, κατείχε κρατικά ομόλογα αξίας 970 δισεκατομμυρίων δολαρίων, γεγονός που την καθιστά τον δεύτερο μεγαλύτερο ξένο κάτοχο αμερικανικού χρέους.
Όπως έχει συχνά επισημανθεί, αν η Κίνα επέλεγε να ξεφορτωθεί τα κρατικά ομόλογά της, θα οδηγούσε σε άνοδο τις αποδόσεις των αμερικανικών ομολόγων και θα κατέβαζε το δολάριο, όχι όμως χωρίς να προκαλέσει σημαντικό πόνο στην ίδια.
Ωστόσο, η μεγαλύτερη αμερικανική ευπάθεια μπορεί να βρίσκεται στη σφαίρα των πόρων και όχι της χρηματοδότησης.
Οι ΗΠΑ έχουν προ πολλού πάψει να είναι μια μεταποιητική οικονομία.
Έχουν γίνει ένας μεγάλος εισαγωγέας από τον υπόλοιπο κόσμο.
Η αυξανόμενη κυριαρχία της Κίνας και στους δύο αυτούς τομείς δεν πρέπει να υποτιμάται.
Η πρωτοβουλία Belt and Road Initiative του Πεκίνου δημιούργησε υποδομές που μειώνουν την κινεζική εξάρτηση από το θαλάσσιο εμπόριο.
Εν τω μεταξύ, η Shanghai Westwell Lab Information Technology εξελίσσεται ταχύτατα στον κορυφαίο προμηθευτή των πιο προηγμένων συστημάτων λειτουργίας λιμένων.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία υπενθύμισε ότι η διακοπή του εμπορίου αποτελεί ζωτικό όπλο του πολέμου.
Μας υπενθύμισε επίσης ότι μια μεγάλη δύναμη πρέπει να είναι σε θέση να παράγει μαζικά σύγχρονα όπλα, με ή χωρίς πρόσβαση σε εισαγωγές.
Και οι δύο πλευρές στον πόλεμο έχουν καταναλώσει συγκλονιστικές ποσότητες βλημάτων και πυραύλων, καθώς και τεθωρακισμένων οχημάτων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
Το μεγάλο ερώτημα που τίθεται από οποιαδήποτε κινεζική-αμερικανική σύγκρουση είναι πόσο καιρό θα μπορούσαν οι ΗΠΑ να τη διατηρήσουν.

Ο Kissinger είχε δίκιο

Για τον Niall Ferguson, ο Kissinger έχει δίκιο να ανησυχεί για τους κινδύνους ενός παγκόσμιου πολέμου.
Του πρώτου και του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου προηγήθηκαν μικρότερες συγκρούσεις: οι βαλκανικοί πόλεμοι του 1912 και του 1913, η ιταλική εισβολή στην Αβησσυνία (1936), ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος (1936-39), ο σινοϊαπωνικός πόλεμος (1937).
Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία μπορεί να φαίνεται να πηγαίνει καλά για τη Δύση αυτή τη στιγμή.
Αλλά σε ένα χειρότερο σενάριο, θα μπορούσε να είναι ένας παρόμοιος προάγγελος ενός πολύ ευρύτερου πολέμου.

Πηγή: bankingnews.gr

Το άρθρο Ferguson (Harvard): Έχει δίκιο ο Kissinger που ανησυχεί για έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Πηγή έμπνευσης για τους συμπατριώτες του, «φύτεψε» το σπόρο για να τον διαδεχθούν μεταγενέστεροι σπουδαίοι άσοι στο ποδοσφαιρικό στερέωμα. Ελάχιστοι τίμησαν όσο εκείνος τη φανέλα με το εθνόσημο, σχεδόν κανένας δεν λατρεύτηκε τόσο από δύο έθνη. Την πρώην Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα. Κανένας «πρίγκιπας» δεν διέθετε «φονικότερο» επιθετικό ένστικτο… Ο λόγος για τον Ντούσαν Μπάγεβιτς.

Γεννημένος στις 10 Δεκεμβρίου του 1948 στο Μόσταρ της σημερινής Βοσνίας και Εζεργοβίνης, ο Μπάγεβιτςεντάχθηκε στις τάξεις του ποδοσφαιρικού σωματείου της γενέτειράς του, τη Βελέζ, την οποία υπηρέτησε με αφοσίωση για περισσότερο από μια δεκαετία. Με τα χρώματά της κατέγραψε περισσότερες από 250 συμμετοχές και σημείωσε πάνω από 150 γκολ, ενώ το 1970 «μάτωσε» 20 φορές τα αντίπαλα δίχτυα στο γιουγκοσλαβικό πρωτάθλημα.

Ο πολυδιάστατος φορ ξεδίπλωσε το ταλέντο του με γοργούς ρυθμούς. Οι κόποι του δεν άργησαν να καρποφορήσουν, καθώς του απονεμήθηκε το βραβείοτου καλύτερου Γιουγκοσλάβου ποδοσφαιριστή της χρονιάς για το 1972. Όντας επιθετικός πυλώνας στη Βελέζ, το 1974 η ομάδα «άγγιξε» για πρώτη φορά τον τίτλο, αλλά εν τέλει έχασε την κούπα του πρωταθλητή στο νήμα, αφού μειονεκτούσε στη διαφορά τερμάτων έναντι της Χάιντουκ Σπλιτ.

Τα ανδραγαθήματά του δεν πέρασαν απαρατήρητα, μιας και από το 1970 έως το 1977 εξελίχθηκε σε αναντικατάστατο στέλεχος της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Η σπάνια πλαστικότητα, η αρμονία στις κινήσεις του με δεδομένο το ύψος του, η ευστροφία του μέσα στο παιχνίδι σε συνδυασμό με την άμεση εκτέλεση και την εγγενή του έφεση στο σκοράρισμα, τον κατέστησαν αστραφτερό πετράδι στην καλοκουρδισμένη μηχανή των «πλάβι». Κορωνίδα των επιτυχιών του «πρίγκιπα του Νερέτβα» με το εθνόσημο αποτέλεσαν οι σπουδαίες παρουσίες του σε ένα μίνι Μουντιάλ που διεξήχθη στη Βραζιλία το 1972. Ο υψηλόσωμος επιθετικός πραγματοποίησε μοναδικές εμφανίσεις, βρίσκοντας δίχτυα 13 φορές συνολικά και όπως ήταν αναμενόμενο απέσπασε τον τίτλο του αρχισκόρερ της διοργάνωσης.

Η ανεπανάληπτη παράσταση κόντρα στη Βενεζουέλα!

Φυσικά, δεν θα μπορούσε να μη γίνει ιδιαίτερη μνεία σε ένα ρεσιτάλ ποδοσφαιρικού μεγαλείου σαν και αυτό το οποίο προσέφερε ο Ντούσκο την Τετάρτη 14 Ιουνίου 1972 απέναντι στη Βενεζουέλα. Ευρισκόμενοι στοβασικό σχήμα παίκτες όπως ο Βλαγκόιε Μπράτιτς, ο Γιόζιπ Καταλίνσκι, ο Ντράγκοσλαβ Στεπάνοβιτς, ο Γιόβαν Ασίμοβιτς, ο Ντράγκαν Τζάλιτς και βέβαια αιχμή του δόρατος και επιθετικό ενορχηστρωτή τον χαρισματικό Ντούσαν Μπάγεβιτς, η διαφορά δυναμικότητας έμοιαζε χαώδης. Στοιχείο το οποίο πιστοποιήθηκε λίγο αργότερα και μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Για την ιστορία οι έντεκα της πρώην Γιουγκοσλαβίαςπου ξεκίνησαν στο συγκεκριμένο ματς ήταν οι: Μάριτς, Μπράτιτς, Καταλίνσκι, Πάβλοβιτς, Στεπάνοβιτς, Κριβόκουτσα, Ασίμοβιτς, Όμπλακ, Πέτκοβιτς, Τζάγιτς, Μπάγεβιτς.

Ο Μπάγεβιτς έσυρε πρώτος το χορό των γκολ μόλις στο 5’, ενώ 12 λεπτά αργότερα ανέβασε το δείκτη του σκορ στο 2-0. Τη σκυτάλη παρέδωσε στους Τζάλιτς (20’) καιΑσίμοβιτς (37’) προτού ο Ποπιβόντα (44’)διαμορφώσει το 5-0.

Η αρμάδα του Μπόσκοφ δεν έδειξε κανένα σημάδι οίκτου ούτε στο δεύτερο μέρος, με συνέπεια ο Μπάγεβιτς να χριστεί σκόρερ για τρίτη φορά (48’). Τρία λεπτά μετά, ο Στεπάνοβιτς τον μιμήθηκε «γράφοντας» το 7-0. Σειρά είχε ο Καταλίνσκι (54’). Οι μοίρες του ποδοσφαίρου, ωστόσο, είχαν ορίσει το ματς να τελειώσει όπως ακριβώς ξεκίνησε. Δηλαδή, με τον Μπάγεβιτς να προσθέτει  άλλα δύο φορές το λιθαράκι του (68’, 74’) και το δείκτη του σκορ να σταματά στο ιλιγγιώδες 10-0!

Τα κατορθώματα του «πρίγκιπα του Νερέτβα» ήταν νομοτελειακά απίθανο να μην επιβραβευθούν με την κλήση του στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974. Ο Μίλαν Μιλιανιτς με τον οποίο ο Ερυθρός Αστέρας κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα και τρία κύπελλα, ενώ είχε και ένα πέρασμα από τον πάγκο της Ρεάλ Μαδρίτης, τον συμπεριέλαβε στην αποστολή για το Μουντιάλ της Γερμανίας. Η κληρωτίδα στη φάση των ομίλων δεν χαμογέλασε στους «πλάβι» (Βραζιλία, Σκωτία και το πρωτοεμφανιζόμενο σε τελική φάση Ζαΐρ -νυν Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό- σε ρόλο κομπάρσου).

Οι αναμετρήσεις μεταξύ Γιουγκοσλαβίας, Βραζιλίας και Σκωτίας δεν ανέδειξαν νικήτρια και οι τρεις τους μάχονταν, προκειμένου να διασφαλίσουν την πρόκριση. Υπήρξε ισοβαθμία, αφού η κάθε ομάδα είχε συγκεντρώσει 4 βαθμούς. Απότοκο αυτού; Τα πάντα να κριθούν στο φινάλε. Νωρίτερα οι «πλάβι» είχαν προλάβει να κονιορτοποιήσουν με σκορ 9-0 στις 18 Ιουνίου το Ζαΐρ τη δεύτερη αγωνιστική. Πρωταγωνιστής στην επίδειξης ισχύος απέναντι στους δύσμοιρους Αφρικανούς, φυσικά ο Μπάγεβιτς που βρήκε δίχτυα τρεις φορές. Πρώτα με το κεφάλι (8’), ύστερα πάλι με κεφαλιά (30’) για το 5-0 και με υποδειγματικό σουτ στην κίνηση (81’) για να ολοκληρώσει το χατ τρικ και να διαμορφώσει το τελικό σκορ. Τα υπόλοιπα τέρματα είχαν σημειώσει οι Τζάγιτς (14’), Σούργιακ (18’),Καταλίνσκι (22’), Μπογκίσεβιτς (35’), Όμπλακ (61’) και Πέτκοβιτς (65’). Στην επόμενη φάση της διοργάνωσης το συγκρότημα του Μίλιανιτς δεν χάραξεανάλογη πορεία και αποχαιρέτησε.

Γραμμένος στη Βίβλο του ποδοσφαίρου 

Αξιοθαύμαστο ότι κατά την επταετία του με το εθνόσημο βρήκε το δρόμο προς τα δίχτυα 29 φορές σε 37 ματς, επίδοση που του επιτρέπει να κατέχει έως σήμερα το καλύτερο ποσοστό επίτευξης τερμάτων ανά εμφάνιση! Το συγκεκριμένο στατιστικό δε, αποκτά ακόμα μεγαλύτερη αξία αν δει κανείς ποια ονόματα προσπερνάει στο συγκεκριμένο τομέα. Μερικά από αυτά; Ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών, ο ΣτέφανΜπόμπεκ, ο Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς και ο ΤόντορΒεσελίνοβιτς.

Το αποτύπωμα του Μπάγεβιτς στο -με μακραίωνη ιστορία- ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι της πάλαι ποτέ ενωμένης Γιουγκοσλαβίας, μα και όλων των κρατών μετά τη διάσπαση του 1992, παραμένει φάρος και πυξίδα για τις επόμενες γενιές, καθώς πρόκειται για τον μοναδικό ποδοσφαιριστή ο οποίος έχει πετύχει χατ τρικ σε τελική φάση παγκόσμιας ή ευρωπαϊκής διοργάνωσης!

Τον Ιούνιο του 1977 γράφεται το όνομα του στις αθλητικές εφημερίδες για  την ΑΕΚ που μόλις είχε φτάσει στα ημιτελικά του Κυπέλλου UEFA. Η άφιξη του στην Ελλάδα συνοδευόμενος από τον Φραντισεκ Φάντρονκ τον τότε προπονητή της ΑΕΚ αντιμετωπίστηκε από τον τύπο ως η αρχή μιας νέας εποχής για την ομάδα. Θα αποδεικνυόταν  πολύ σωστό αφού η Ένωση του Λουκά Μπάρλου τα επόμενα χρόνια θα κατακτούσε τίτλους παίζοντας θαυμάσιο ποδόσφαιρο!

«Μεγάλη υπόθεση να συνδυάζεσαι με το συμπαίκτη σου σχεδόν με κλειστά μάτια, μόνο με τη σκέψη»

Ο άλλοτε συμπαίκτης του στην ΑΕΚ, Θωμάς Μαύρος, με τον οποίο μεγαλούργησαν επί σειρά ετών και προσέφεραν απλόχερα ουκ ολίγες στιγμές ποδοσφαιρικής μαγείας στους φιλάθλους, συνθέτοντας το κορυφαίο επιθετικό δίδυμο που πάτησε ποτέ σε ελληνικά γήπεδα, στη βιογραφία του με τίτλο «Ποιος, Ποιος, Ποιος, ο Μαύρος ο Θεός» στέκεται στην αγαστή συνεργασία που είχαν στο χορτάρι. Στο μέρος όπου έσπερναν τον τρόμο στις αντίπαλες άμυνες.

«Διδαγμένοι και οι δυο σωστό ποδόσφαιρο, αναγνωρίζαμε με όμοιο τρόπο πού και πώς πρέπει να τοποθετηθούμε και να κινηθούμε μέσα στο γήπεδο. Έτσι, αποφεύγαμε τα λάθη και τις αστοχίες. Όταν ξεκινούσαμε επίθεση, ήξερα το παιχνίδι του, πώς θα αντιδράσει, σε ποια θέση θα κινηθεί. Το ίδιο και εκείνος. Αν έπαιρνε την μπάλα στα πόδια του, γνώριζα σε ποιο σημείο θα κόψει την πορεία της και έτρεχα-εννοείται εκεί-. Μεγάλη υπόθεση να πιάνει ο συμπαίκτης σου το μήνυμα σε δευτερόλεπτα και να συνδυάζεσαι μαζί του σχεδόν με κλειστά μάτια, μόνο με τη σκέψη».

Με τους «κιτρινόμαυρους» σε μια τετραετία (1977-1981) πέτυχε 91 γκολ σε 135 επίσημες συμμετοχές. Τη σεζόν 1979/1980 παρέλαβε το βραβείο του πρώτου σκόρερ στο ελληνικό πρωτάθλημα με 25 τέρματα. Επιπρόσθετα, πανηγύρισε μαζί τους την κατάκτηση των πρωταθλημάτων 1978, 1979 και του κυπέλλου το1978.

Σημαντική παρακαταθήκη ο «πρίγκιπας» άφησε και από το πόστο του προπονητή τόσο στην «Ένωση» (τέσσερα πρωταθλήματα, ένα κύπελλο, ένα Σούπερ Καπ και ένα Λιγκ Καπ Ελλάδος), όσο και στο ποδόσφαιρο της χώρας συνολικά. Μάλιστα, αποφάσισε να «διαβεί το Ρουβίκωνα», αναλαμβάνοντας την τεχνική ηγεσία του Ολυμπιακού σε μια κίνηση που προξένησε αντιδράσεις. Το έργο του στους «ερυθρόλευκους» χαρακτηρίστηκε δικαίως εξίσου επιτυχημένο (τέσσερα πρωταθλήματα και δύο κύπελλα) και στο παλμαρέ του υπάρχει ακόμα ένα κύπελλο με τον ΠΑΟΚ (2001). Τέλος, είχε ένα σύντομο πέρασμα από τον Άρη και τον Ατρόμητο.

Παναγιώτης Ιωάννου

Πηγή: bankingnews.gr

Το άρθρο Ντούσαν Μπάγεβιτς: Η άφιξη στην ΑΕΚ του «πρίγκιπα του Νερέτβα» που ο Ιούνιος του ταίριαζε πολύ! εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Άρθρο του Δημήτρη Δημητρίου, CEO της εταιρίας ορκωτών λογιστών CPA

Το καθεστώς που θεσπίστηκε με τις διατάξεις του Ν.4738/2020, διαμορφώνει ουσιαστικά ένα νέο πλαίσιο αντιμετώπισης της οικονομικής αδυναμίας, της συλλογικής ικανοποίησης των πιστωτών και της απαλλαγής από χρέη. Αφορά σε κάθε πρόσωπο, φυσικό ή νομικό, όπως επαγγελματίες, νοικοκυριά και επιχειρήσεις, με χρέη σε τράπεζες και δημόσιο, δηλαδή εφορία και ασφαλιστικούς φορείς και τα οποία συνολικά υπερβαίνουν τις 10.000 ευρώ.
Τρεις λοιπόν είναι πλέον οι βασικοί άξονες διαχείρισης που έχουν στη διάθεσή τους και μπορούν να ακολουθήσουν οι οφειλέτες και είναι οι κάτωθι:

I. Εξωδικαστικός Μηχανισμός

Θα έχουν την δυνατότητα να ρυθμίσουν χρέη σε πολύ περισσότερες δόσεις από εκείνες που υπήρχαν (έως 240 για δημόσιο & ασφαλιστικά ταμεία και έως 420 για τράπεζες και λοιπούς πιστωτές).

Αν θα κριθούν βιώσιμοι, ώστε τελικά να ρυθμίσουν τα χρέη τους, εξαρτάται από την οικονομική, περιουσιακή τρέχουσα κατάσταση του και η οποία θα εξεταστεί προκειμένου να βγει η κατάλληλη ρύθμιση και ο ανάλογος  αριθμός δόσεων οφειλών.
Η αίτηση υποβάλλεται ηλεκτρονικά στην ειδική πλατφόρμα της Ειδικής Γραμματείας Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους και διεκπεραιώνεται μέσα σε περίπου δύο μήνες.
O ακριβής αριθμός των δόσεων, συνδέεται με την ικανότητα αποπληρωμής του οφειλέτη και υπολογίζεται βάσει ειδικού αλγορίθμου!
Αν για οποιοδήποτε λόγο, ο οφειλέτης δε μπορέσει να είναι συνεπής στη δόση του για 3 συνεχόμενους μήνες, τότε η ρύθμιση χάνεται και δεν ισχύει πλέον.
Καθώς αναστέλλονται με την αίτηση οι διαδικασίες αναγκαστικής είσπραξης και η διενέργεια πλειστηριασμών, είναι σημαντικό ο οφειλέτης να προβεί εγκαίρως στις απαραίτητες ενέργειες.

II. Εξυγίανση & Αναδιάρθρωση

 Κατάρτιση Έκθεσης από Εμπειρογνώμονα και Σχεδίου Συμφωνίας Αναδιάρθρωσης Οφειλών, η οποία θα αναφέρει, μεταξύ άλλων: το προφίλ του οφειλέτη, την υφιστάμενη οικονομική κατάσταση της επιχείρησης, τα χρέη του οφειλέτη ανά κατηγορία πιστωτή, την επισκόπηση επιχειρηματικού σχεδίου, την οικονομική ανάλυση βιωσιμότητας, τις εναλλακτικές προτάσεις ρύθμισης των οφειλών και την προτεινόμενη συμφωνία εξυγίανσης.
Οι οφειλέτες επιλέγουν εγκεκριμένους Εμπειρογνώμονες για την έναρξη της διαδικασίας εξυγίανσης τους, που είναι διαθέσιμοι μέσα από το Ειδικό Μητρώο Εμπειρογνωμόνων Αναδιάρθρωσης Οφειλών, της Ειδικής Γραμματείας Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους του υπουργείου Οικονομικών (www.keyd.gov.gr, ή www.gov.gr). Αξιολόγηση της Έκθεσης Εμπειρογνώμονα και Ψήφιση του Σχεδίου Συμφωνίας Εξυγίανσης από τους πιστωτές που διενεργείται, μέσω της Ηλεκτρονικής Πλατφόρμας Εξυγίανσης. Να σημειωθεί, ότι η διαδικασία θεωρείται επιτυχής, εφόσον υπερψηφίσει η πλειοψηφία των πιστωτών.
 Επικύρωση της Συμφωνίας Εξυγίανσης από το Δικαστήριο.

III. 2η Ευκαιρία με Πτώχευση

Διαγραφή χρεών και ρευστοποίηση περιουσίας, όταν μια επιχείρηση ή φυσικό πρόσωπο αντιμετωπίζει μη αναστρέψιμα προβλήματα βιωσιμότητας και δεν μπορεί να ενταχθεί στις διαδικασίες εξυγίανσης. Υπάρχει δηλαδή η διαδικασία της 2ης ευκαιρίας, μέσω της οποίας παρέχεται η πλήρης διαγραφή όλων των οφειλών, με ταυτόχρονη ρευστοποίηση της συνολικής περιουσίας.
Η πρώτη κατοικία δεν προστατεύεται, ακόμη και για τους οικονομικά ευάλωτους.
Η μοναδική δυνατότητα μετά την πτωχευτική διαδικασία, είναι η εκμίσθωση της από φορέα εκμίσθωσης ακινήτων και -για συγκεκριμένες μόνο περιπτώσεις- η κρατική ενίσχυση ενοικίου.

Πηγή: bankingnews.gr

Το άρθρο Δημητρίου (CPA): Τα οφέλη και οι κίνδυνοι του νέου πτωχευτικού κώδικα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η σημασία της εκπαίδευσης και της καλής διακυβέρνησης και η κεντροαριστερή ατζέντα «αλλαγής» που χρειάζεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη

Σε λίγες μέρες κλείνουν δύο χρόνια της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Πρόκειται για μια ανανεωμένη εκδοχή της ελληνικής κεντροδεξιάς, που προσπαθεί να προσεγγίσει το «προοδευτικό κέντρο» όπως διαμορφώνεται σήμερα σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, με πρωτοπόρο τη Γαλλία.
Ο Εμανουέλ Μακρόν εφεύρε το σλόγκαν, «ούτε αριστερά ούτε δεξιά» αλλά επικέντρωση σε ότι είναι προοδευτικό και σωστό.
Είναι νωρίς να πούμε αν πέτυχε ή αν θα δημιουργήσει «σχολή». Βέβαιο, όμως, είναι ότι ευνοείται από αρκετή τύχη, τόσο στο εσωτερικό από την έλλειψη ενωμένης και συμπαγούς αντιπολίτευσης –στα δεξιά ή τα αριστερά– όσο και στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο χώρο.

Η αποχώρηση της Άγκελα Μέρκελ δημιουργεί, σε συνδυασμό με το Brexit, ηγετικό κενό στην Ευρωπαϊκή Ένωση -που μόνο η Γαλλία, και εν μέρει η Ιταλία του Ντράγκι, μπορούν να καλύψουν– ενώ η νίκη του Τζο Μπάιντεν στις Ηνωμένες Πολιτείες διαμορφώνει ένα διεθνές περιβάλλον πολύ περισσότερο δεκτικό σε προοδευτικές πολιτικές σε σύγκριση με τον προκάτοχό του στην προεδρία.
Αντίστοιχη τύχη φαίνεται να περιβάλλει, προς το παρόν τουλάχιστον, τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Η διαδοχή του ΣΥΡΙΖΑ είναι το μεγαλύτερο δώρο που του επιφύλασσε η πολιτική συγκυρία.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με πρωθυπουργό τον Τσίπρα «λέρωσε» τον όρο Πρώτη Φορά Αριστερά.
Το αποτύπωμά της κυριαρχείται από ασύστολες απόπειρες υπονόμευσης ή διαφθοράς των θεσμών, με την ουσιαστική κατάλυση της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, τον επηρεασμό και καθοδήγηση των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, τον έλεγχο της Δημόσιας Διοίκησης, και γενικευμένη πολιτική εξαπάτηση, με κορύφωση τις ασυνάρτητες πολιτικές απέναντι στους Ευρωπαίους εταίρους μας που λίγο έλειψε να ρίξουν το καράβι της ελληνικής οικονομίας στα βράχια – επιφέροντας τεράστιο οικονομικό και κοινωνικό κόστος.

Παράλληλα, η σημερινή αφασία του ΚΙΝΑΛ αφαιρεί έναν ακόμα εν δυνάμει αντίπαλο της κεντροδεξιάς.

Η σημερινή πολιτική επικράτηση του πρωθυπουργού δεν οφείλεται μόνο στην απόρριψη του πρόσφατου παρελθόντος. Αντανακλά, σε σημαντικό βαθμό, σώφρονα και αποτελεσματική διακυβέρνηση.
Η διαχείριση της υγειονομικής κρίσης υπήρξε, σε γενικές γραμμές, επιτυχής, οι διπλωματικοί χειρισμοί, χωρίς να διακρίνονται από ιδιαίτερη φαντασία, ήταν προσεκτικοί και επαγγελματικοί. Κυρίως, δεν έγιναν λάθη. Στην οικονομική πολιτική, ο πρωθυπουργός αξιοποίησε την κεινσιανή στροφή της κυβέρνησης Μπάιντεν -που διέθεσε τεράστιους πόρους για την επανεκκίνηση της αμερικανικής οικονομίας- ώστε να βελτιώσει το κλίμα στη δική μας οικονομία σηματοδοτώντας ενίσχυση των επενδύσεων και μείωση των φόρων.
Όμως, στην κοινωνική πολιτική, η εργασιακή μεταρρύθμιση και οι σχεδιασμοί στην παιδεία και την κοινωνική ασφάλιση είναι δειλοί, ενώ στην πολιτική για την καταπολέμηση της φτώχειας κυριαρχούν παλαιού τύπου επιδοματικές πολιτικές, που επιχειρούν να ελέγξουν τα φαινόμενα χωρίς να θεραπεύουν τις αιτίες της ανέχειας και της μεγάλης ανεργίας. Δεν καλύπτουν τα τεράστια κενά στην εκπαίδευση και την κατάρτιση, και ιδιαίτερα δεν αντιμετωπίζουν την έλλειψη κατάλληλων δεξιοτήτων στο εργατικό μας δυναμικό για τις τεχνολογίες της νέας εποχής.
Το ερώτημα είναι, που πάμε από εδώ και εμπρός.
Τι δείχνουν οι μέχρι τώρα επιδόσεις για το μέλλον;
Αν και έχουν, γενικά, θετικό πρόσημο, απέχουν από να εξασφαλίσουν ότι η επικείμενη ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, μέσα σε ένα παγκόσμια θετικό μετα-COVID κλίμα, θα οδηγήσει σε σταθερή ανάπτυξη, ικανή να προσφέρει ευημερία και πλήρη απασχόληση στον ελληνικό λαό.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι μακροχρόνιες προβλέψεις των διεθνών οργανισμών, που χρησιμοποιούνται για την αξιολόγηση της βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους, δεν έχουν αλλάξει:
Οι ρυθμοί ανάπτυξης παραμένουν γύρω στο 2%. Επιπλέον, οι θεσμικές παθογένειες αναφέρονται σε πολλές αναλύσεις ως κυρίως υπεύθυνες για τη συνολικά αδύναμη οικονομική πορεία της χώρας.

Πηγή: bankingnews.gr

Το άρθρο Γιάννος Παπαντωνίου: Γιατί χρειάζεται ατζέντα «αλλαγής» η κυβέρνηση εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.