Την «υπέρ βωμών και εστιών και της χαμένης αριστεροσύνης» μάχη έχουν αποφασίσει και ετοιμάζονται να δώσουν στη διαδικασία του Συνεδρίου του Οκτωβρίου «τα ορφανά» του Αλέξη Τσίπρα, με «τον μεγάλο τιμονιέρη της βίλας των 500 ευρώ ενοίκιο το μήνα του Σουνίου» να παρακολουθεί δημοσίως εκ του μακρόθεν, την ώρα που ιδιωτικώς «έχει μπει μέχρι τα μπούνια στο παιχνίδι» της επόμενης μέρας στο μόρφωμα της Κουμουνδούρου.

Η Όλγα, ο Σπίρτζης, ο Ζαχαριάδης (Παναγιά μου!!!) και τα άλλα τα παιδιά έχουν λάβει τις αποφάσεις τους: θα αποχωρήσουν σε κάθε περίπτωση από τον ΣΥΡΙΖΑ, εκτός εάν το κόμμα επανέλθει στις παλιές εργοστασιακές ρυθμίσεις του ως «κυβερνώσα αριστερά», εξέλιξη που σημαίνει «άμεση αποκασσελακοποίηση και αποπολακοποίηση των δομών του και της πολιτικής του».

Του Χρήστου Υφαντή

Στην πράξη οι αποφάσεις αυτές οδηγούν στην απομάκρυνση από την Κουμουνδούρου τόσο «της φράξιας Κασσελάκη» (όπως ο Χρήστος Σπίρτζης αποκάλεσε τους πραιτωριανούς του προέδρου), αλλά και την «όσο πιο θεαματική γίνεται επικοινωνιακά καρατόμηση του Παύλου Πολάκη», σε μια προοπτική «να επανέλθει το κόμμα στις κανονικές του νόρμες και να πάψει να είναι καταγέλαστο και αποσυνάγωγο λες και έχει λέπρα».

Για την, υπό την ηγεσία της κυρίας Γεροβασίλη, ομάδα στελεχών, που έλκονται (για πόσο ακόμη;) από τη σκέψη «του μεγάλου τιμονιέρη του Σουνίου», αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση, για την πολιτική και ιδεολογική εξυγίανση του ΣΥΡΙΖΑ, «η καταστροφή τόσο του πολακικού ακροδεξιού λαϊκισμού που έχει ξεφτιλίσει ακόμη και κοινοβουλευτικά στελέχη του κόμματος, όσο και της λαϊφστάιλ ιλουστρασιόν αμερικανιάς του ζεύγους Στέφανου-Τάϊλερ», καθώς και οι δύο αυτές πραγμνατικόιτητες είναι παντελώς ξένες προς τα πάγια αριστερά ήθη και, σε κάθε περίπτωση, ακυρώνουν το dna της παράταξης, η οποία εξακολουθεί να καυχάται ως κληρονόμος της άλλοτε ανανεωτικής αριστεράς και του ιστορικού ηθικού πλεονεκτήματος της.

Διαπραγμάτευση επ΄ αυτού δεν υπάρχει και δεν προβλέπεται, η κυρία Γεροβασίλη και οι υπόλοιποι της παρέας δεν διατίθενται για «κομματικές γλάστρες, αρκετά έπαιξαν αυτό το ρόλο», η απόφαση είναι συγκεκριμένη « αποχωρούμε με όσο το δυνατόν μεγαλύτερο θόρυβο και αφήνουμε τα ρετάλια του πολακισμού να παλεύουν με τις σφραγίδες και τους τοίχους».

Το μεγάλο θέμα; Στη διαδικασία αυτή δεν προβλέπεται θέση για την ομάδα «Νίκου Παππά» ( του γιού της δρακογενιάς, όχι του άλλου, του ευρωβουλευτή, που τα έκανε ρόϊδο με την επίθεση στους αστυνομικούς), για την οποία (και τον αρχηγό της) περισσεύει η απαξία, η περιφρόνηση και «μια αίσθηση γλίτσας», εξαιτίας της πολιτικής που ακολούθησε τόσο στο συνέδριο, όσο και μετά από αυτό απέναντι στον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα « που τον έκανε νοματαίο, κόντρα σε όλους που του εφιστούσαν την προσοχή του για το ποιόν του Νικολάκη. Κάτι περισσότερο ήξεραν και αυτό αποδείχθηκε».

Καθίσταται σαφές πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξακολουθήσει να φυλλοροεί στελέχη και βουλευτές «προς άλλες πολιτείες, αριστερές», εξέλιξη που θα θέσει σε άμεσο κίνδυνο την θέση του ως αξιωματική αντιπολίτευση και, στην ουσία, θα τον ξωπετάξει από την υποθετική «μεγάλη κεντροαριστερά» , με βάση τα πολιτικά χαρακτηριστικά όσων θα απομείνουν να λιάζονται στην πλατεία Κουμουνδούρου.

Ήδη, στον ΣΥΡΙΖΑ οι κουβέντες στους διαδρόμους δεν εστιάζουν στην νέα διάσπαση με επικεφαλής τον κυρία Γεροβασίλη, που όλοι έχουν βεβαιωθεί πως έρχεται, αλλά στην επόμενη.

Ποια είναι αυτή; Ο πόλεμος των kasselistas, με την ομάδα Πολάκη και το ασκέρι του Νίκου Παππά, ο οποίος γνωρίζει ήδη πως αποτελεί τον επόμενο αποδιοπομπαίο τράγο, πριν ο Παύλος Πολάκης κάνει το οριστικό ρεσάλτο προς την προεδρία του κόμματος. Εκτός, εάν στην πορεία, οπ Νικολάκης Παππάς αντιληφθεί « το συμφέρον του και συμμαχήσει με τον αψύ κρητίκαρο» για να διαχειριστούν, όσο μπορεί αυτό να συμβεί, από κοινού τα ρετάλια του ΣΥΡΙΖΑ, εντός και εκτός Βουλής.

ΤΙ λέει για όλα αυτά ο Αλέξης Τσίπρας; Θεωρητικά, «απέχει» από τις μικρόψυχες κομματικές εξελίξεις, καθώς δεν επιθυμεί να καταναλώσει πολιτικό κεφάλαιο σε υποθέσεις διάσπασης. Κάνει κακό στην εικόνα του ηγέτη.

Πρακτικά, οργανώνει την επόμενη μέρα, όταν (και με τη λήξη των διαδικασιών στο ΠΑΣΟΚ και τη νέα επικράτηση Ανδρουλάκη) όλοι θα αντιληφθούν πως «είναι το μόνο υπαρκτό χαρτί απέναντι στον Μητσοτάκη, έστω και με τρεις συνεχόμενες ήττες στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις».

Επ΄αυτού, όπως λέγεται εσχάτως, φαίνεται ναν έχουν πειστεί και πολλοί εκ των ανησυχούντων «επιχειρηματιών», μετά η άνευ ιδρύματος.

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Η δεύτερη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ έρχεται, ετοιμαστείτε για την επόμενη… Του Χρήστου Υφαντή εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ζούμε σε απευθείας μετάδοση την εκ βάθρων αναδιάταξη του συσχετισμού δυνάμεων στην Νοτιανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, είτε αυτό αρέσει, είτε όχι.

Ο χάρτης της περιοχής δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιος με αυτόν που γνωρίζαμε, όσα έως τώρα θεωρούνταν περίπου δεδομένα και γεωπολιτικά παγιωμένα είναι εξαιρετικά πιθανό να αναθεωρηθούν από την ίδια την πραγματικότητα σε μια διαδικασία αλλαγών που θα χρειαστούν χρόνια για να σταθεροποιηθεί.

Η ξεκάθαρα τρομοκρατική επίθεση των ισλαμοφασιστών της Χαμάς σε άμαχους έως σε βρέφη στο Ισραήλ προκαλεί ήδη μια συντριπτική απάντηση εκ μέρους του Τελ Αβίβ. Δεν είναι καθόλου απίθανο όταν ολοκληρωθεί η ισραηλινή απάντηση να έχει οδηγήσει στην πλήρη ερήμωση της Γάζας, σε κάθε περίπτωση στην ισχυρή επαναχάραξη του ανάγλυφου της περιοχής όπου ζουν 2,3 εκατομμύρια οπαδοί ή πλήρως ελεγχόμενοι από τις δυνάμεις της Χαμάς κάτοικοι.

Ήδη όλες οι δυνάμεις στην περιοχή αλλά και εκτός αυτής (ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία, Κίνα κ.λ.π.), στην ουσία ολόκληρος ο πλανήτης βρίσκεται σε μια διαδικασία να κατανοήσει με ασφάλεια τι συνέβη και για ποιο λόγο, κυρίως όμως να περιγράψει την επόμενη μέρα ή τις επόμενες μέρες «εν κινήσει», δηλαδή με την ισραηλινή επίθεση σε εξέλιξη και τις όποιες «απαντήσεις» μπορεί η Χαμάς ή σε συνεργασία με «τα αδέρφια» της Χεζμπολά να δώσει στο πεδίο.

Τη διαδικασία δυσκολεύει εξαιρετικά η «ακατανόητη» επιχειρησιακά επίθεση της Χαμάς σε άμαχους και βρέφη. Η ακύρωση της προσέγγισης του Ισραήλ με τη Σαουδική Αραβία και άλλες χώρες της περιοχής στο πλαίσιο των «Συμφωνιών του Αβραάαμ» είναι μια πρώτη απάντηση, αλλά δεν φαίνεται ακόμη στον ορίζοντα με βάση τις πρώτες τοποθετήσεις των ηγεσιών του συνόλου, σχεδόν, των αραβικών χωρών, πλην Ιράν. 

Το αντίθετο συμβαίνει. Οι δολοφονίες δείχνουν, μέχρι στιγμής, χωρίς κανένα νόημα πέρα από την ικανοποίηση ενός άσβεστου μίσους. Το Ισραήλ ενισχύεται διπλωματικά, επικοινωνιακά και αμυντικά,  η καταστροφή της Γάζας, ανεξαρτήτως θυμάτων, θεωρείται «εκ των ων ουκ άνευ» για την ικανοποίηση του Τελ Αβίβ και της παγκόσμιας κοινής γνώμης, η Χαμάς έχει ταυτιστεί με μια ισλαμοφασιστική δολοφονική οργάνωση ( αυτή ήταν πάντα, τώρα απλώς αποκαλύφθηκε), η υπόθεση των Παλαιστινίων έχει σβήσει από τον χάρτη, παλιοί παίκτες (ΗΠΑ) εμφανίζονται ξανά και απαιτούν ενισχυμένο ρόλο, οι δεδομένες ισορροπίες δύναμης καταρρέουν με πάταγο.

Από την άλλη πλευρά σχεδόν όλες οι αραβικές χώρες παρουσιάζονται από ουδέτερες έως εχθρικές σε αυτό τον «σχεδιασμό» των ισλαμιστών δολοφόνων. Κρατούν εμφανείς αποστάσεις από την επίθεση της Χαμάς, ανακοινώνουν κάτι συμπόνοιες και συμπάθειες για τα μάτια του κόσμου, δεν επιθυμούν σε καμία περίπτωση να συσχετισθούν με τις μαζικές δολοφονίες άμαχου πληθυσμού και μικρών παιδιών και τις αιχμαλωσίες, τους βιασμούς και τις καρατομήσεις γυναικών, στην ουσία είναι απολύτως έτοιμες να δεχθούν την καταστροφή της Χαμάς, επειδή, εκτός των άλλων, «η δραστηριότητα της έχει τεράστιο κόστος, χαλάει δουλειές στην περιοχή με πολλά λεφτά».

Σε μια πρώτη ανάγνωση (με δεδομένες τις αντιδράσεις των Αράβων) η επίθεση είναι από ακατανόητη έως τυφλή. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να ξέρει που θα οδηγήσει μια ανάλογη δολοφονική ενέργεια στο έδαφος ενός από τους καλύτερους στρατούς στον κόσμο. Πόσο μάλλον όταν από αυτήν έχει τρωθεί βάναυσα και το κύρος του Ισραήλ, η μυθολογία που συνόδευε (και ορθά) τις αμυντικές του ικανότητες τόσο στο πεδίο όσο και στις μυστικές υπηρεσίες.
Προϊόντος του χρόνου δεν είναι καθόλου απίθανο δεύτερες και τρίτες ερμηνείες να πάρουν τη θέση της πρώτης ( την ακύρωση των Συμφωνιών του Αβραάμ, που μέχρι στιγμής δεν δείχνουν να κινδυνεύουν), ειδικά από την ώρα που όλες οι εκκλήσεις της Χαμάς για «παναραβικό συντονισμό απέναντι στο Ισραήλ» μοιάζουν με τις εκκλήσεις Σπίρτζη για «συγχώνευση ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ ενόψει των ευρωεκλογών». Είναι ουτοπικές.

Ήδη, κάποιες αρχικές αναφορές στην «τεράστια ανάγκη του Πούτιν να μειώσει την πίεση σε βάρος της Ρωσίας από την ναζιστική επίθεση στην Ουκρανία», στις επιδιώξεις του «Έρντι» να παίξει, επιτέλους, τον ρόλο της περιφερειακής δύναμης που ονειρεύεται, με μπαλαντέρ το πάντα σταθερό «στην καταστροφή του Ισραήλ» Ιράν με τους μουλάδες έχουν ξεκινήσει δειλά να εμφανίζονται στον ορίζοντα, μοιάζουν σχετικά «ακατανόητες», αλλά δεν φαίνεται να είναι. Το παραλήρημα Ερντογάν είναι χαρακτηριστικό, ακολούθησε τις πρώτες αντιδράσεις των Αγιατολάχ του Ιράν.

Αυτός ή αυτοί, που οδήγησαν μια εγκληματική οργάνωση ισλαμιστών δολοφόνων να προκαλέσει τόσο βίαια ένα πανίσχυρο κράτος και να μην υπολογίσει την ασύμμετρη συντριπτική απάντηση του θύματος, πρέπει να έχουν εξαιρετικές σχέσεις με τη Χαμάς σε σημείο που να είναι σε θέση να υπαγορεύσουν μια «παρανοϊκή» στρατιωτικά και διπλωματικά επίθεση, να μην υπολογίσουν θύματα, να μην  ενδιαφέρονται καν για την τύχη του πληθυσμού της Γάζας, να θεωρούν πως οι επιδιώξεις τους είναι σημαντικότερες από μια περιφερειακή σύγκρουση, ίσως να πιστεύουν πως μπορούν να την κουλαντρίσουν ή και να την χρησιμοποιήσουν για δικές τους υποθέσεις.

Ποιοι μπορεί να είναι αυτοί και τι δεσμούς έχουν με τους ισλαμιστές δολοφόνους, πως υποδαύλισαν χιλιάδες δολοφονίες αμάχων σε δημόσια θέα  θα φανεί, αργά ή γρήγορα. 

Υ.Γ. Δείτε τη μεγάλη εικόνα με τις κινήσεις Μητσοτάκη στην γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής και θα αντιληφθείτε πόσο τυχεροί είμαστε σε αυτή την ταραγμένη περίοδο.

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Έτσι ξαναγράφεται η ιστορία της νοτιοανατολικής Μεσογείου… Του Χρήστου Υφαντή εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Προφανώς δεν απασχολεί κανένα εχέφρονα στη χώρα ο καημός του Φίλη για τον «ολίγη από Μπέμπε Γκρίλο και Τραμπ» λόγο του κ. Κασσελάκη, ούτε προκαλεί την παραμικρή εντύπωση η επιτηδευμένη αγανάκτηση του Σκουρλέτη, η πίκρα του Βούτση κι η μελαγχολία του Δραγασάκη!

Για δε «την κούραση» της κυρίας Αχτσιόγλου και τη συνακόλουθη «ιδιώτευση», ούτε λόγος, το διαδίκτυο και  την «αναγνώρισε» και την «τίμησε» με το παραπάνω!

Όλοι αυτοί οι γραφικοί τύποι και οι ακόλουθοι τους (όσοι απόμειναν πλέον) είναι πολιτικά πεθαμένες ιστορίες, απλώς έχουν ξεχάσει να τους το πουν και τους επιτρέπουν να κυκλοφορούν ακόμη μεταξύ μας και να ξερνάνε νεοσταλινισμό ανάκατο με «όργανα και πλειοψηφίες», ου μην και με δημοκρατικό συγκεντρωτισμό όπου τους παίρνει.

Αντίθετα, αυτή η ιστορία Τσίπρα (Κασσελάκη, μετά του Τάϊλερ και του σκύλου) ομού μετά των επιχειρηματικών και άλλων (κυρίως γεωπολιτικών) πατρώνων τους εξελίσσεται σε μια σοβαρή υπόθεση για να την εγκαταλείψει κανείς στα πρωινάδικα ή στους περιβόητους «αναλυτές» των ΜΜΕ.

Σοβαρή υπόθεση, τόσο για την κυβέρνηση, όσο και για τον φέρελπι πλην κραυγαλέα αποτυχημένο κ. Ανδρουλάκη (και το παρεάκι της Κομοτηνής) οι οποίοι θα βρεθούν εξ αντικειμένου απέναντι στην εξελισσόμενη συνομωσία «Τσίπρα- επιχειρηματιών» με αιχμή του δόρατος έναν απιθανόπουλο εξ ΗΠΑ, που αγωνίζεται σκληρά (και χωρίς χειμωνιάτικα ρούχα ο καημένος) να γίνει ο Κανένας, έχει δρόμο ακόμη, τα υπόλοιπα έπονται.

Το σχέδιο που θριάμβευσε στο πρώτο (και ευκολότερο, λόγω του καφενείου της Κουμουνδούρου) μέρος του δια περιπάτου (και με την απαραίτητη καλοκαιρινή «ελαφρότητα» των πρωινάδικων) πρόκειται να έχει συνέχεια, η εξέλιξη της οποίας θα εξαρτηθεί πλέον και από άλλους μικρότερους ή μεγαλύτερους παίκτες, οι κ.κ. Μητσοτάκης και Ανδρουλάκης είναι στην πρώτη γραμμή.

Κι αν η κυβέρνηση διαθέτει, εκτός από την εξουσία, την άσκηση της νόμιμης κρατικής βίας και το κρατικό χρήμα, τον καλύτερο και πληρέστερο, σε όλη τη μεταπολίτευση, πρωθυπουργό ( στο όνομα του οποίου ομνύει και ο πατήρ Κασσελάκης), εκεί στη Χαριλάου Τρικούπη η κατάσταση μοιάζει πολύ περισσότερο μπερδεμένη.

Ο κ. Ανδρουλάκης ζει ακόμη στον πλανήτη του Predator, διαμονή που δεν του επέτρεψε να κάνει παρά ένα μισό βήμα στις εκλογές για να αμφισβητήσει στα σοβαρά την πρωτοκαθεδρία στην κεντροαριστερά κι από τότε διακοπάρει τρεις μήνες. Η πολιτική εικόνα του είναι από απογοητευτική έως ανύπαρκτη, ο λόγος του ρηχός και χωρίς καμία δυναμική, η επικοινωνία του ανύπαρκτη ( την συνέντευξη του στα ΜΜΕ στην ΔΕΘ δεν πρόβαλε ούτε το Kolopetinitsa Channel) και το επιτελείο του «άλλα λόγια ν΄ αγαπιόμαστε». Είναι τρομακτικό, αλλά ο άνθρωπος που φιλοδόξησε να αντικαταστήσει τον Ανδρέα Παπανδρέου στην σοσιαλδημοκρατία μιλάει και δεν τον ακούει ούτε ο θυρωρός του!

Το κενό είναι προφανές, έχει επισημανθεί από όλους, πρώτοι το είδαν οι του «επιχειρείν» Καππαδόκες και για το λόγο αυτό «έκοψαν ρόδα μυρωμένα» και τον εγκατέλειψαν ( στην ουσία ποτέ δεν τον πίστεψαν, απλώς δεν ήθελαν τον Ανδρέα Λοβέρδο για να μην ενισχύσουν περαιτέρω τον Μητσοτάκη) και για το λόγο αυτό επανήλθαν στην παλιά δοκιμασμένη συνταγή «Τσίπρας και ξερό ψωμί», αλλά σε νέα συσκευασία.

Είναι σαφές πως ο κ. Ανδρουλάκης πρέπει να ανησυχεί για τον χειμώνα που έρχεται πολύ περισσότερο από το δεν υπήρχε ο κ. Κασσελάκης και στη θέση του είχε εκλεγεί η κυρία Αχτσιόγλου. Στην ουσία είναι ο πρώτος (και σχετικά εύκολος) στόχος στην πορεία για την αλλαγή των συσχετισμών στην αντιπολίτευση που μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να οδηγήσει κάποτε στην κυβέρνηση, όπως «οι ανήσυχοι επιχειρηματίες» την ονειρεύονται και την επιδιώκουν.

Με επίπεδο αντίστασης στους κεντρικούς σχεδιασμούς εξαιρετικά ασταθές (και ασθενές) και πολιτική προοπτική, ως ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, καμία, η άλωση του χώρου που σήμερα διαφεντεύει ο κ. Ανδρουλάκης είναι υπόθεση ολίγων μηνών, άντε ενός χρόνου, αρχής γενομένης από τις πρώτες δημοσκοπήσεις (που τον αναζητούν και δεν τον βρίσκουν).

Απέναντι στην επικοινωνιακή γοητεία Κασσελάκη (με Τάιλερ και σκύλο), στην υπαρκτή και στη χώρα μας μεταπολιτική, στα φλας και στα φώτα και στην ανάγκη μιας μερίδας πολιτών να επανακτήσουν την εξουσία που έχασαν από τον Μητσοτάκη ο κ. Ανδρουλάκης έχει λίγες έως καμία πιθανότητες αντίδρασης, δεν έπεισε ως εναλλακτικός πόλος στην κεντροαριστερά σε ευνοϊκές γι΄αυτόν (και το ΠΑΣΟΚ) συνθήκες, δεν πρόκειται να πείσει τώρα.

Στην υπόθεση δεν έχουν καμία θέση ιδεολογίες, πολιτικές θέσεις, ιστορικό παρελθόν και κληρονομικές βαρωνίες. Όλα αυτά πλέον δεν συγκινούν κανένα στη χώρα. Ότι το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται να σαρωθεί «για να αποκτήσει η χώρα αντιπολίτευση» έχει εγκαθιδρυθεί ως στόχος όσων επανέφεραν στη ζωή τον κ. Τσίπρα και εξέλεξαν τον κ. Κασσελάκη πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ.

Τις επόμενες κινήσεις αναμένουμε, το έδαφος έχει προετοιμαστεί.

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Κασσελάκης-Ανδρουλάκης σε πορεία συγχώνευσης δι’ απορροφήσεως… Του Χρήστου Υφαντή εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Κλιμακώνεται σε όλα τα μέτωπα η επίθεση της συνομοταξίας των παραδοσιακών επιχειρηματικών δεινοσαύρων στον Κυριάκο Μητσοτάκη, με προφανή τον στόχο να τον αποδυναμώσει ηθικά, μιας και πολιτικά είναι εξαιρετικά δύσκολο κάτι ανάλογο, να τον συνδέσει με «κομπίνες, σκάνδαλα και ρεμούλες», να περιορίσει έως εξαφανίσεως (αν γίνεται) τις επιλογές του και, στο τέλος, να «τον υποδεχθεί» ως μετανοημένο «άσωτο υιό» με επενδυτικά σχέδια ανά χείρας και την προσμονή δισεκατομμυρίων για τα ταμεία της.

Με την υπόθεση Ανδρουλάκη «το σύστημα» διέρρηξε κάθε πιθανότητα να προκύψει πολιτική συνεννόηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ για μια κυβέρνηση συνεργασίας, ακύρωσε το βασικό πολιτικό διαχειριστή στο Μαξίμου ( Δημητριάδης) αφήνοντας τον Μητσοτάκη γυμνό μέσα στο ίδιο του το σπίτι και άνοιξε διάπλατο το δρόμο για να προστρέξει ασθμαίνων ο κυρ Νίκος στην αγκαλιά του Αλέξη (και του Πολάκη) σε μια κυβέρνηση «μπροοδευτικών δυνάμεων».

Η επίθεση πέτυχε και τους δύο στόχους της: το ΠΑΣΟΚ αναχώρησε για «άλλες πολιτείες, εξωτικές», ο Ανδρουλάκης βρήκε το πρόσχημα και εξόφλησε το δάνειο από την εκλογή του στην ηγεσία και ο πρωθυπουργός αναγκάστηκε να θυσιάσει τον «βασικό κυματοθραύστη» της κυβέρνησης, γνωρίζοντας πως αμέσως μετά την αποχώρηση του κ. Δημητριάδη το Μαξίμου θα έμοιαζε με παιδική χαρά. Δεν είχε άλλη επιλογή.

Στην υπόθεση Πάτση ο στόχος είναι σε πρώτη ανάγνωση διαφορετικός, στο βάθος όμως ολόιδιος: η πάση θυσία καταστροφή της πολιτικής ηγεμονίας του Κυριάκου Μητσοτάκη στο πρόσωπο του βασικού του συνεργάτη στον σχεδιασμό της επόμενης μέρας για τη χώρα, σε απλά ελληνικά η ακύρωση του ηθικού πλεονεκτήματος του πρωθυπουργού να διαχειριστεί, στο πρόσωπο του Κυριάκου Πιερρακάκη, την πολιτική ηγεμονία του στον κεντρώο χώρο, να σχεδιάσει την νέα αυτοδύναμη κυβέρνηση και να υπερασπιστεί τον δομικό εκσυγχρονισμό της ελληνικής κοινωνίας μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης.

Το σχέδιο είναι απλό: Για να συμβούν όλα τα παραπάνω ο πρωθυπουργός «χρειάζεται» να απωλέσει τον βασικότερο εκφραστή του αναγκαίου μετασχηματισμού της χώρας, την ηγετική προσωπικότητα που οδηγεί με ασφάλεια το κράτος και τις λειτουργίες του στην ηθική του κανονικού καπιταλισμού, ο Κυριάκος Πιερρακάκης είναι το ανάχωμα στον προαιώνιο νεοελληνικό κατσαπλιαδισμό και στην επικυριαρχία της επιχειρηματικής οικογενειοκρατίας, ο αστικός εκσυγχρονισμός που επαγγέλλεται και καθημερινά υλοποιεί απειλεί ευθέως σκληρά και ανελέητα συμφέροντα, ο μετασχηματισμός του κράτους και των λειτουργιών του (ειδικά των οικονομικών) είναι το έπαθλο.

Μέσα σε όλα αυτά ο Πάτσης είναι … ένας Πάτσης. Όσοι από ποδόσφαιρο γνωρίζουν στην Ελλάδα τον ήξεραν από την καλή και την ανάποδη (ΠΑΕ Νίκη Βόλου), έμειναν με το στόμα ανοιχτό όταν επελέγη για το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας, ήταν σίγουροι για την εκλογή του με ό,τι κουβαλούσε ως «πολιτικές προμήθειες» και για τις διασυνδεδεμένες σχέσεις του με ισχυρότατα συμφέροντα παραδοσιακών οικογενειών και δήλωναν βέβαιοι για την κατάληξη του.

Ο κ. Πάτσης λογικά θυσιάστηκε, με εκείνη την αρχαιοελληνική συγγνωστή σκληρότητα που θυσιάζονται διάφορες «Ιφιγένειες» για να φυσήξει ούριος πολιτικός άνεμος στα πανιά των υπόγειων αφεντικών τη χώρας, δεν γνωρίζω αν το προαισθάνονταν, κανονικά επειδή είναι έξυπνο παλληκάρι θα έπρεπε να είναι υποψιασμένος, η άλλη εκδοχή αναφέρει πως είναι και ο ίδιος στο κόλπο, είναι κι ίδιος ένα πολιτικό πιστόλι στην υπηρεσία επιχειρηματικών εκτελεστών: στην προοπτική να βγει καθαρός από τη σύγκρουση και πολιτικά δικαιωμένος στο προσεχές μέλλον δύσκολα θα έλεγε «όχι», είναι πολύ έξυπνος για να αφήσει τέτοια ευκαιρία να νομιμοποιήσει την παρουσία του. Κάπου θα φανεί και στο μέλλον χρήσιμος.Διαλέγετε και παίρνετε…

Η συνταγή χάλασε και πάλι όταν στο μαγείρεμα επάνω προέκυψε ως κλασικό πολιτικό πιστόλι ο ΣΥΡΙΖΑ (ο Πολάκης είναι η αναγκαία γέμιση).

Αυτός ο πολιτικός αχταρμάς, μια «τσογλανοπαρέα» χωρίς αρχή, μέση και τέλος, δεν είναι σε θέση να υπερασπιστεί ούτε για ένα δίωρο ακόμη και την συγκλονιστικότερη των συνομωσιών, χωρίς να αποκαλυφθεί στο πανελλήνιο μια δική του, προηγούμενη και ανάλογη, συμπεριφορά, είτε πρόκειται για την ΕΥΠ και τις παρακολουθήσεις του Πιτσιόρλα, είτε για τα ΕΛΤΑ και τις έγγραφες απαντήσεις του πολυθρύλητου Νίκου Παππά σε ερωτήσεις βουλευτών για τον διοικητικό έλεγχο τους, επί πρωθυπουργίας Τσίπρα.

Είναι η δεύτερη φορά σε ένα τρίμηνο που ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκινάει να πυροβολήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο πρόσωπο βασικών συνεργατών του (ο Πιερρακάκης ήταν η κορύφωση) και βρίσκεται «πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρεις» να απολογείται για δικές του ανάλογες «πομπές» από την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από τα υπόγεια της Κουμουνδούρου, δεν έχει τελειωμό αυτό το γαϊτανάκι και δεν φαίνεται πως κάποιος μπορεί να το ελέγξει.

Και στην υπόθεση Πάτση η κατάσταση γύρισε μπούμεραγκ στην Κουμουνδούρου, ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε ξαφνικά να ανακαλύπτει πως δικαιώνει ο ίδιος με την κυβερνητική του θητεία τη στάση του Κυριάκου Πιερρακάκη, ότι έχτισε με κόπο και με πολλά στοιχεία τροφοδοτημένος από τα υπόγεια διάφορων «Όιλ» αποδείχθηκαν «ξανά-μανά χρησιμοποιημένα» από τον Νίκο Παππά, το κόλπο κατέληξε στα άσφαιρα για τον υπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης, ο Πάτσης έτσι κι αλλιώς δεν απασχολεί κανένα στη χώρα πλην της οικογένειας του και μερικών κολλητών του.

Τι απομένει και από αυτή τη «συνομωσία της μάνικας;» Μια Νίκη Βόλου που ακόμη δεν μπορεί να συνέλθει από το πέρασμα του Πάτση, ένας Τσίπρας μαζεμένος και εξαιρετικά προσεκτικός «μην τυχόν και προκύψουν κι άλλες πομπές του Νικολάκη και δεν ξέρουμε που να κρυφτούμε», μια αίσθηση πικρίας στον Πιερρακάκη (να τον ταλαιπωρεί περισσότερο από το κάταγμα και τη ρήξη συνδέσμων) και μια «φτου κι από την αρχή», γνωστή πλέον, νέα «Πατσειάδα» με άλλους πρωταγωνιστές που ετοιμάζεται να εκδηλωθεί μέχρι τα Χριστούγεννα.

Όσο τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης είναι πολλά και δεν έχουν ήδη κατευθυνθεί «εκεί που πρέπει» ανάλογα επεισόδια θα ετοιμάζονται και θα εκδηλώνονται κάθε φορά με αυξανόμενη ένταση, ευτυχώς που τα διαχειρίζεται πολιτικά ο Τσίπρας και γελάει το χειλάκι των πρωταγωνιστών με την κατάληξη τους.

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Ποιοι στοχεύουν μέσω της υπόθεσης Πάτση να πλήξουν το πιο ισχυρό asset του Μητσοτάκη, τον Κυριάκο Πιερρακάκη… Του Χρήστου Υφαντή εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο ένας μετά τον άλλο οι πολιτικοί αναλυτές του φιλελεύθερου χώρου αρχίζουν να συμφωνούν στο πολιτικά προφανές: Ο ΣΥΡΙΖΑ με όλες τις παραφυάδες του, τις τάσεις του, τις ομαδοποιήσεις του και τις εκφράσεις του δεν είναι, δεν μπορεί να είναι μέρος της λύσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι προϊόν της πολυεπίπεδης κρίσης της κοινωνίας μας στον 21ο αιώνα, υπάρχει για να την εκφράζει και να τη σηματοδοτεί, εργάζεται για να την αναπαράγει και να την διευρύνει, άλλωστε ποτέ η κυρία Αχτσιόγλου δεν έφτανε στο σημείο να ομολογήσει πως «η κανονικότητα δεν είναι ευκαιρία για την αριστερά», αν αυτή η αντίληψη δεν αποτελούσε συστημικό στοιχείο του μυαλού που κουβαλάει.

Στην Πεντέλη και σε όσα εξελίχθηκαν με την πρωτοφανή πυρκαγιά επενδύθηκαν ελπίδες και σχεδιασμοί για μια θεαματική ρεβάνς στα όσα συνέβησαν στο Μάτι και σημάδεψαν την νεότερη πολιτική ιστορία, ετοιμάστηκαν δηλώσεις και ανακοινώσεις, κλείστηκαν για διθυράμβους υπέρ του Τσίπρα και της Δούρου τηλεοπτικά συνεργεία, ξεκίνησαν να δουλεύουν εντατικά τα υπόγεια της Κουμουνδούρου, οι ράφτες πήραν εντολή να ετοιμάζονται να ράψουν υπουργικά κουστούμια, ένας σχεδιασμός ολόκληρος ζούσε και ανέπνεε «για ένα νεκρό γ@μώ την αγανάκτηση μου, για έναν καμένο από τις φλόγες».

Μέχρι οι παπάδες ανακαλύφθηκαν ως αντίβαρο (άσχετο, αλλά κι αυτούς ο Τσίπρας τους «διόρισε» σε συνεργασία με τον Αρχιεπίσκοπο και μετά φάγανε στην ψύχρα τον Φίλη) κι όταν αυτοί μας τελείωσαν βρέθηκε μια αστυνομική «αύρα» που πετούσε νερό στους εποχικούς πυροσβέστες που διαμαρτύρονταν απαιτώντας την μονιμοποίηση τους (έτσι συμβαίνει με όλους τους εποχικούς στην Ελλάδα, κάποτε, με την ευκαιρία μεγάλων αθλητικών αγώνων μπήκε θέμα να μονιμοποιηθούν οι εθελοντές, οι οποίοι πληρώνονταν για τις «εθελοντικές» υπηρεσίες τους)…

Ότι τίποτε από όλα τα παραπάνω δεν έκατσε τελικά είναι η απόλυτη δυστυχία για ένα χώρο που ζει και αναπνέει «για τον κακό χαμό», αρκεί ο ίδιος να μην βρίσκεται στην πλευρά που την παίρνουν τα σκάγια, ο ίδιος ο Τσίπρας νομιμοποίησε πολιτικά αυτή τη λογική.

Ποτέ δεν ξεχνάμε όλους αυτούς τους αριστερούς λαϊκισμούς που ακούσαμε και είδαμε να συμβαίνουν, όπως ποτέ δεν ξεχνάμε πως σήκωσαν μπαϊράκια σε θέατρα και συναυλίες κατά της απόφασης για τον μη εγκλεισμό στη φυλακή του με δικαστική απόφαση (έστω πρωτόδικη) βιαστή Λιγνάδη κάτι τύποι που έτρωγαν στα υπουργικά γραφεία πιτόγυρα και κοκορέτσια με τον επίσης παιδόφιλο και παιδοβιαστή Άρη Βελουχιώτη να τους ατενίζει, επαναστάτης κι ακριβοθώρητος, αριστερά καθαγιασμένος στο πάνθεο των «ηρώων» της σταλινοκρατίας.

Ούτε ο Κατρούγκαλος δεν στάθηκε ικανός να τους σταματήσει, ο χώρος πλέον έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά ορδής, έχει συμπεριφορά μανιακού, τον διοικούν πολιτικές μαινάδες που ξυπνούν και κοιμούνται με το όνειρο να γίνει η χώρα μέλος της διεθνούς του πουτινισμού, «να χορεύει τσάμικο» με τον Ερντογάν και τον Αλί Χαμενεί, αυτές οι κοινωνίες τους συνεγείρουν, σε αυτές προσβλέπουν, για την επικράτηση ενός ανάλογου καθεστώτος εργάζονται συστηματικά.

Είναι σαφές πως η επόμενη εκλογική αναμέτρηση, όποτε και αν εξελιχθεί, θα είναι η σημαντικότερη που θα έχει συμβεί ποτέ στη χώρα, εκείνο το παλιό, γραφικό και ανδρεοπαπανδρεϊκό «το φως με το σκοτάδι» του «αθάνατου Κουτσόγιωργα» θα επανέλθει με νέα στοιχεία, νέους πρωταγωνιστές, νέα διακυβεύματα, νέα δυναμική και νέα στόχευση.

Κι επειδή οι εκλογές δεν κερδίζονται ποτέ όταν ανακοινώνονται, η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία και όσοι σε αυτή πραγματικά ομνύουν χρειάζεται να πάρουν από τώρα τις αποφάσεις τους και τις αποστάσεις τους, να σταματήσουν να βαυκαλίζονται με δήθεν συνταγματικά τόξα και δημοκρατικά περιθώρια και να περιχαρακώσουν το χώρο τους χωρίς πολλές φιοριτούρες και ανάλογες ευαισθησίες.

Η χώρα στο επόμενο δεκάμηνο, έως την διεξαγωγή των εκλογών, θα αντιμετωπίσει, είτε την βολεύει, είτε όχι, την διεθνή του πουτινισμού, μέρος της οποίας αποτελεί ο εγχώριος συριζαϊσμός, αρέσει, δεν αρέσει αυτή είναι η πραγματικότητα αφτιασίδωτη και τρομακτική, όλα τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις και φιλελεύθερες ιδεοληψίες για δήθεν κόμματα του συνταγματικού τόξου και άλλες εύηχες παιδικές ιστοριούλες.

Η γειτονική Ιταλία, η Γαλλία του Μελανσόν και της Λεπέν, ακόμη και η Μεγάλη Βρετανία του Τζόνσον είναι εξαιρετικά και ισχυρά παραδείγματα που οδηγεί η τυφλή λειτουργία της ορδής, όταν την φουντώνει ο αριστερός και ο δεξιός λαϊκισμός, τόσο ίδιοι κι απαράλλαχτοι κι οι δυο τους…

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μέρος της λύσης, είναι το πρόβλημα… Του Χρήστου Υφαντή εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Η ημιθανής Αριστερά και η Πουτινοδουλεία… Του Χρήστου Υφαντή εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η δημοσκόπηση που παράγγειλε ο ALPHA TV, διεξήγαγε η εταιρεία Abacus (ελληνιστί Άβακας και όχι άμπακος) τάραξε τα νερά στην πολιτική σκηνή σε μια ειδικών συνθηκών συγκυρία (χιονοκαταιγίδες, χάος στην Πολιτική Προστασία κ.λ.π.), στην οποία η κυβέρνηση εμφανίστηκε να παίζει μαζική άμυνα και από την οποία η αξιωματική αντιπολίτευση ανέμενε δημοσκοπικά κέρδη.

Σύμφωνα με το πρώτο μέρος της δημοσκόπησης η κυβέρνηση αντέχει στη σκληρή πίεση των ακραίων γεγονότων που έχει κληθεί να αντιμετωπίσει, τα τραύματα της εμφανίζονται επιπόλαια και σε κάθε περίπτωση αντιμετωπίσιμα μόλις η χώρα βγει στο ξέφωτο, στο δεύτερο μέρος για την αντίδραση της στη χιονοκαταιγίδα και στα όσα κωμικά (στη σοβαρότητα τους) συνέβησαν ο βαθμός που λαμβάνει είναι κάτω από τη βάση.

Εκεί που οι αριθμοί ακόμη και στη λογική προέκταση τους δείχνουν «μισό μέτρο πάγο και δεν περνάει αυτοκίνητο ούτε με αλυσίδες» είναι στον ΣΥΡΙΖΑ, η αξιωματική αντιπολίτευση εμφανίζεται να μετράει μέρες για να εγκαταλείψει, στις δημοσκοπήσεις εννοείται, τον τίτλο και να μεταφερθεί στην ελάσσονα παραχωρώντας τη θέση της στο νέο ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ υπό τον πολιτικά άγνωστο (αυτό υποδηλώνει η δημοσκόπηση) κ. Ανδρουλάκη.

Οι αντιδράσεις του ίδιου του κ. Τσίπρα και της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ στη δημοσιοποίηση της δημοσκόπησης υπήρξαν οι προβλεπόμενες, τους ξεπέρασαν και τους δύο οι φανατίλες και τα συριζαίϊκα τρολ στα social media, το τι έγραψαν και είπαν δεν περιγράφεται.

Ως εδώ όλα, λίγο ως πολύ καλά και αναμενόμενα για όποιους είναι σε επαφή με την κοινωνία, οι αριθμοί παίζουν πάντα, «πέντε πάνω, πέντε κάτω στο φινάλε θα τη βρούμε» που τραγούδαγε κι ο μέγιστος Στέλιος (ένας είναι ο Στελλάρας), χαβαλές να γίνεται, καλές οι διάφορες επιβραβεύσεις των δεικτών, καλές κι οι αντιρρήσεις όσο σκληρές και να είναι, κάτι δείχνουν κι αυτές, ίσως την απώλεια κάθε ίχνους ψυχραιμίας.

Η είδηση από την δημοσκόπηση είναι άλλη. Το μέσο στο οποίο δημοσιεύθηκε και όχι τόσο η εταιρεία που την διεξήγαγε, ούτε οι αριθμοί που προέκυψαν ή τα πολιτικά συμπεράσματα που, υποτίθεται, τους ακολουθούν.

Βεβαίως η εταιρεία ενώ είναι μέλος της Esomar δεν είχε εμφανιστεί ξανά σε πολιτικές δημοσκοπήσεις, τουλάχιστον δημοσίως. Ίσως αυτή να ήταν η πολιτική της και να παρέμενε σε κύκλο εργασιών καθαρά εμπορικό, μαγκιά της ό,τι και να έκανε.

Η τόλμη της να δεχθεί να υπογράψει την πρώτη δημόσια εμφάνιση της με μια «προκλητική», σε επίπεδο αριθμών, δημοσκόπηση στον ALPHA TV της γνωστής ιδιοκτησίας και των σχέσεων που διαδίδονταν (και με φωτογραφικές απεικονίσεις) ότι αυτή είχε με τον ΣΥΡΙΖΑ γενικότερα και την στενή οικογένεια Τσίπρα ειδικότερα οδηγούν σε «μαύρα συμπεράσματα» για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και το πολιτικό του μέλλον.

Είναι σε όλους τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωστό πως ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας είχαν επιτύχει, για διάφορους γνωστούς και μη λόγους, να εγκαταστήσουν ένα ειδικό καθεστώς ενδοεπικοινωνίας με τον ALPHA, ο σταθμός και η εμβέλεια του εμφανίζονταν να διάκεινται ευμενώς (στη χειρότερη περίπτωση) στην αξιωματική αντιπολίτευση, όλοι στην Κουμουνδούρου αισθάνονταν σαν το σπίτι τους από τότε ακόμη που η έδρα του σταθμού ήταν στην Κάντζα και ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του είχε μεγάλες διαφορές με την ελληνική δικαιοσύνη.

Στην Κουμουνδούρου ανέμεναν πως αυτή η ιδιότυπη πρωτοκαθεδρία τους στις επιλογές της ιδιοκτησίας του σταθμού στην πολιτική κονίστρα θα συνεχίζονταν αδιατάρακτες, η δημοσκόπηση, ο σταθμός κι η εταιρεία, όλα μαζί με τους αριθμούς έπεσαν σαν κεραμίδα στο κεφάλι τους και ξαφνικά «η Αλεξάνδρεια» του Καβάφη έγινε το δημοφιλέστερο ποίημα στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ.

Η εξέλιξη, αν επιβεβαιωθεί ή επικυρωθεί σύντομα, είναι συγκλονιστική, στην ουσία επικυρώνει με τον πλέον θριαμβευτικό τρόπο πως η πανταχού παρούσα και πανίσχυρη τάξη των εγχώριων μεγαλοεπιχειρηματιών «την έκανε με αλαφρά πηδηματάκια» από την υποστήριξη του Αλέξη Τσίπρα και βγήκε σε αναζήτηση νέου wonderkid στην κεντροαριστερά, δηλαδή το βρήκε και πλέον θα το διαχειριστεί όπως άριστα η ίδια γνωρίζει να το κάνει.

Το προϊόν «Τσίπρας» βαδίζει ολοταχώς προς τη λήξη της κατανάλωσης του, η ημερομηνία που δεν θα είναι πλέον βρώσιμο και κάθε επαφή μαζί του θα εγκυμονεί κινδύνους πλησιάζει με γοργούς ρυθμούς, επιστροφή δεν υπάρχει, ούτε σωτηρία διαφαίνεται στον ορίζοντα. Η αποκαθήλωση του προβλέπεται ταχύτατη. Η ελληνική ηγετική τάξη βρήκε και πάλι την παλιά κλασσική συνταγή της εναλλαγής των δύο αστικών κομμάτων και δεν πρόκειται να την αφήσει για χάρη μιας επιλογής που δεν συγκινεί πια κανένα.

Κι όλα αυτά σε μια συγκυρία που ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται για μια σκληρή εσωκομματική μάχη από εκείνες που στην ελληνική αριστερά καταλήγουν να μετράνε θύματα κι ο κ. Τσίπρας έχει απέναντι του όλη την παλιά φρουρά και όλη τη σύγχρονη νεοκομμουνιστική συνιστώσα που ξέρει καλύτερα από τον ίδιο να παίζει το παιχνίδι των εσωτερικών ανακατατάξεων, άλλωστε με τις καλές τους επιδόσεις στις προηγούμενες ανάλογες μάχες επιβίωσαν όλοι αυτοί οι «σοφοί» κι έφτασαν μέχρι τις μέρες μας.

Ετοιμαστείτε για χοντρά «έργα», καθώς θα πλησιάζει το συνέδριο και ο Ανδρουλάκης θα εγκαθιστά, σιγά-σιγά, την εξουσία του.

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Ο Abacus, ο Τσίπρας και ο απωλεσθείς Alpha TV… Του Χρήστου Υφαντή εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Η ιστορία της ελληνικής γραφειοκρατίας αλλάζει πίστα αδέρφια»! Πλέον, ο χρόνος για τον νεοέλληνα δημόσιο υπάλληλο, αυτή την ακραία εκδοχή του βαλκανικού νεποτισμού, αυτό το άτρωτο σαράκι που κατατρώει τα σωθικά του κράτους και των πολιτών δεκαετίες τώρα, θα μετράει «πριν και μετά τις 19.11.2021», σαν το «προ και μετά Χριστόν» ένα πράμα…

Σε ρόλο «ψηφιακού προφήτη που φέρνει το χαρμόσυνο άγγελμα» ο Κυριάκος Πιερρακάκης, που ολοκλήρωσε και παρουσίασε στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη ( εντάξει, αυτό το «Κυριάκος εις το τετράγωνο» δεν μπορεί να είναι τυχαίο, να το κοιτάξεις Αλέξη, κάτι συμβαίνει) τη μεγαλύτερη, τη σπουδαιότερη, την ιστορικότερη κατάκτηση της ψηφιακής εποχής στο βασανισμένο Ελλαδιστάν: την κατάργηση του γνήσιου της υπογραφής από τα ΚΕΠ ή τα αστυνομικά τμήματα και την αντικατάσταση του από την ψηφιακή επιβεβαίωση της υπογραφής μέσα από ένα απλό και ταπεινό κομπιούτερ ή ένα κινητό στο δρόμο, στην καφετέρια, στην τουαλέτα, όπου, τέλος πάντων έχει σήμα και δεδομένα. Κι από κοντά και το ψηφιακό ιδιωτικό συμφωνητικό!

Δεν υπάρχει Έλληνας στον πλανήτη ολόκληρο ή κάτοικος αυτής της χώρας που να μην έχει κατεβάσει όλα τα καντήλια του ουρανού στην ουρά για να βεβαιώσει ότι η υπογραφή που βάζει είναι η δική του (λογική ως ένα βαθμό η απαίτηση του κράτους), για να αποδείξει με την ταυτότητα στο χέρι ότι «αυτός είναι αυτός και όχι άλλος», για να επιβεβαιώσει, πολλές φορές, το αυτονόητο απέναντι στην απόλυτη νεοελληνική γραφειοκρατική αναλγησία των τυπικών δημοσιοϋπαλληλικών βασανιστών ή των βαριεστημένων αστυνομικών υπαλλήλων, που για να κυνηγήσουν το έγκλημα ξεκίνησαν και κατέληξαν να βάζουν σφραγίδες σε κω…..χαρτα.

Από αυτό τον γραφειοκρατικό πάγκο του χασάπη περάσαμε όλοι με τις χειρότερες αναμνήσεις κι ακατάσχετο βρισίδι για τον χαμένο χρόνο και τις χαμένες εργατοώρες, για την αναλγησία της ουράς, για το βασανιστήριο της σφραγίδας.

Ότι θα έρχονταν μια μέρα που θα πανηγυρίζαμε «τον θάνατο του ντούπου – ντούπου τα σφραγιδάκια, στης βεβαίωσης τα χαρτάκια» ούτε που το είχαμε διανοηθεί, αυτό το όνειρο ανήκε πάντα στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, κάτι σαν συνωμοσία σιωπής, μια «δευτέρα παρουσία» στην οποία όλοι προσδοκούσαμε, αλλά μας έλειπε πάντα ο προφήτης.

Αυτό το παλικάρι δυο μέτρα μπόϊ από τα ιστορικά Πατήσια (παραμένει πάντα επίκαιρο το ερώτημα της Ντάλιας αν είναι ένα το πατήσι ή περισσότερα τα πατήσια), ούτε σαραντάρης καλά – καλά που μας προέκυψε με επιλογή Μητσοτάκη στη θέση του Υπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης ( μιλάμε τώρα για το μοναδικό υπουργείο που πάει ταμάμ με τον τίτλο), κλασσικό προϊόν της πάλαι ποτέ ιστορικής μεσαίας τάξης, δεν έχει ταίρι!

Η διαπίστωση ότι ο Κυριάκος Πιερρακάκης είναι το μεγαλύτερο asset του Κυριάκου Μητσοτάκη (Αλέξη, αυτό με τους Κυριάκους να το κοιτάξεις, κόλπο είναι) δεν λέει πολλά ή μάλλον λέει ελάχιστα για την αξιοσύνη αυτού του λεβέντη, που κατάλαβε νωρίς πως δεν κάνει για μπάσκετ και τόριξε στους υπολογιστές, να τον έχουμε όλοι εμείς σήμερα να πορευόμαστε στα μαύρα σκοτάδια μας και να βρίσκουμε χέρι ν΄ακουμπήσουμε.

Ο Κυριάκος Πιερρακάκης δεν είναι απλώς το μεγαλύτερο asset του Κυριάκου Μητσοτάκη: στην εσωτερική πολιτική σκηνή όλο αυτό το διάστημα των 28 μηνών διακυβέρνησης της χώρας από τον Μητσοτάκη junior είναι ό,τι σπουδαιότερο, ό,τι αποτελεσματικότερο, ό,τι πολιτικά γοητευτικότερο μας έχει προκύψει σαν κοινωνία.

Αυτός ο γόνος της μεσαίας τάξης, που τον βλέπεις απέναντι σου και περιμένεις να σου απευθυνθεί στον πληθυντικό και να σε ρωτήσει αν θέλεις να σε βοηθήσει με τα ψώνια γιατί έτσι έμαθε από τη μαμά του, σε καλωσορίζει με το βλέμμα χαμηλωμένο και χαιρετάει τις κυρίες με χειροφίλημα, αυτό το γεμάτο συστολή παιδί της καλής εποχής των Πατησίων, δεν έχει βαλθεί απλώς να αλλάξει την Ελλάδα.

Θα την αλλάξει σίγουρα, ναι, εγώ σας το λέω, και με την επίβλεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη θα την παραδώσει κανονικό μέλος του σύγχρονου ψηφιακού κόσμου, μια χώρα γεμάτη από ευκαιρίες, από δυνατότητες, μακριά από τον ψηφιακό αναλφαβητισμό και την αριστερογενή απομόνωση, μακριά από τους κάθε λογής συνδικα-λησταράδες του δημοσίου, μια χώρα με κανονικές δημόσιες υπηρεσίες που διαχειρίζονται υποθέσεις ανθρώπων και όχι τους ίδιους τους ανθρώπους.

Αυτή την αλλαγή την είχε προετοιμάσει παρέα με τους συνεργάτες του «επί χάρτου» ένα χρόνο πριν τις εκλογές του Ιουλίου του 2019, την ξεκίνησε και την εξελίσσει ομαλότατα, την έχει εντάξει σε μια συνολικότερη μεταρρύθμιση της ελληνικής κοινωνίας που προχωράει παρά τις κραυγές και τα αναθέματα της εγχώριας αριστεράς και δεν δείχνει να έχει καμία διάθεση να την ακυρώσει ή να την αναστείλει.
Ποιος είναι ο μεγάλος του καημός; Να έχει έτοιμη τη Δευτέρα το πρωί τη σύνταξη του εργαζόμενου που αποχωρεί από την εργασία του στην προβλεπόμενη ηλικία την Παρασκευή το μεσημέρι.

« Θα μας πάρει χρόνο, αλλά θα γίνει που να γυρίσει η γη ανάποδα» λέει και ξαναλέει όχι για να το πιστέψει ο ίδιος, αλλά για να επιβεβαιώσει στον συνομιλητή του ότι στο κάτω συρτάρι του γραφείου, στα σχέδια για την επόμενη, την ψηφιακή, τη δική του Ελλάδα χωράνε ακόμη και οι δυσκολότερες αποστολές.

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Γιατί ο Κυριάκος Πιερρακάκης αποτελεί το πιο μεγάλο asset της Κυβέρνησης Μητσοτάκη… Του Χρήστου Υφαντή εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.