Δεν μου αρέσουν τα ημίμετρα. Αφού θα κάνω τον κόπο να καταγγείλω το ρεβεγιόν του γείτονα, γιατί να μην έχω και κάποιο όφελος; Θα μου πείτε, υπάρχει το ηθικό όφελος. Υπάρχει και το ψυχικό όφελος, η απόλαυση που θα νιώσεις όταν δεις τον γαλάζιο φάρο του περιπολικού να σαρώνει το σκοτάδι.

Κρυμμένος πίσω από τις γρίλιες θα παρακολουθείς τους ένστολους μαζί με τον άλλον με τα πολιτικά, τον εισαγγελέα. Και θα φαντάζεσαι τον αντιπαθέστατο του πέμπτου, που σου τρώει τη θέση του πάρκινγκ, γονατιστό να απολογείται. Ο αγώνας σου τώρα δικαιώνεται. Υπάρχουν και μεγαλύτερες απολαύσεις. Ανενεργοί ή ενεργοί εραστές, απαίσιοι πιστωτές που σου θυμίζουν τα δανεικά που τους χρωστάς. Ο κόσμος είναι γεμάτος εχθρούς. Ολα αυτά καλά, όμως νομίζω ότι θα πρέπει να σκεφτούν και το οικονομικό κίνητρο, αν θέλουν το μέτρο να είναι ολοκληρωμένο. Και ένα δέκα τοις εκατό να έχεις από την είσπραξη –νόμιμο εργολαβικό κέρδος– καλύπτεις μέρος των εξόδων για το δικό σου τραπέζι. Μπορείς να βάλεις και τα παιδιά στο παιχνίδι. Δεν έβγαλαν χαρτζιλίκι από τα κάλαντα, όμως κάτι θα βγάλουν από τις καταγγελίες. Ολη νύχτα να παραμονεύουν και όπου εντοπίσουν ύποπτες σκιές να σαλεύουν πίσω από τις κουρτίνες, ένα τηλέφωνο στο 100.

Ακουσα και εγώ, όπως και εσείς, τη δήλωση ότι σε περίπτωση καταγγελίας για παραβίαση των μέτρων η αστυνομία θα παρεμβαίνει με την παρουσία εισαγγελέα. Προσπάθησα να το πάρω στα σοβαρά. Σκέφτηκα να γράψω για μια προχωρημένη αντίληψη περί ατομικής ευθύνης, όμως δεν μου βγήκε. Και κατέληξα στα Χριστούγεννα του καταδότη. Θέλω να πω, αγαπητοί κύριοι της κυβέρνησης, ξέρετε ότι έχουμε να κάνουμε με έναν πληθυσμό με σπασμένα τα νεύρα. Οχι μόνο φοβάται το σήμερα, τον καταραμένο ιό, αλλά φοβάται και το αύριο. Δεν ξέρει αν θα έχει δουλειά. Του λέτε ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο, παραγνωρίζετε όμως το γεγονός ότι ο πόλεμος δημιουργεί αλληλεγγύη και δεσμούς φιλίας. Οταν, όμως, είσαι κλεισμένος μες στη φούσκα σου, είσαι μόνος. Και ο εχθρός δεν είναι απέναντι. Ο εχθρός είναι δίπλα σου. Πάντα ψάχνουμε κάποιον για να τον καταγγείλουμε ούτως ή άλλως. Δεν χρειάζεται και πολύ για να στραφούμε ο ένας εναντίον του άλλου. Ενας ακήρυκτος πόλεμος όλων εναντίον όλων.

Και βέβαια η ατομική ευθύνη είναι ο πυρήνας της κοινωνικής συνύπαρξης. Ομως αυτή οδηγεί στο αίσθημα της αλληλεγγύης. Το αίσθημα που λειτούργησε στην πρώτη περίοδο της επιδημίας και τώρα έχει νεκρωθεί. Και σίγουρα δεν μπορεί να αποκατασταθεί με την παρότρυνση ή έστω με την απειλή της καταγγελίας από τον γείτονά σου. Εκτός αν εννοούν τα συνήθη περί κοινής ησυχίας, που ούτως ή άλλως δεν τηρούνται.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Πηγή: tempo24.news

Το άρθρο Τα Χριστούγεννα του καταδότη … Του Τάκη Θεοδωρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Πέτρου Βενέτη

Καλώς – κακώς, οι αρμόδιοι αποφάσισαν για τις γιορτές να επιτρέψουν τα τραπεζώματα στα σπίτια, με όριο τα 9 άτομα και το βράδυ στις 10.

Όπως φάνηκε από τις διάφορες συνεντεύξεις, μερικοί «παραθυρόφιλοι» επιστήμονες δεν είχαν ερωτηθεί, ή οι εισηγήσεις τους δεν είχαν εισακουστεί και το «έφεραν βαρέως», με αποτέλεσμα να καταφέρονται εναντίον της απόφασης.

Θεωρώ ολέθριο σφάλμα να δημιουργείται στον κόσμο τέτοια σύγχυση και τέτοια ανασφάλεια για τα μέτρα που παίρνει μια κυβέρνηση.

Είναι λιγότερο κακό να παρθεί ένα μη αποτελεσματικό μέτρο, παρά να δημιουργηθεί η εντύπωση, πως τελικά εμείς πρέπει να αποφασίζουμε τι πρέπει να σεβαστούμε και τι όχι, αφού ακούσουμε τις γνώμες των «παραθύρων».

Σαν να μην έφτανε όμως αυτό, για να το διορθώσει η κυβέρνηση, χωρίς να το πάρει πίσω, κάποιος φωστήρας εμπνεύστηκε το «μέχρι δύο οικογένειες».

Δηλαδή τι διαφορά θα κάνει αν τα 9 άτομα ανήκουν σε μία ή δύο, ή τρείς οικογένειες;

Υπάρχουν οικογενειακές φιλίες, που είναι ισχυρότερες από οικογένεια.

Απ’ την άλλη, ποιος και πως θα ελέγξει το βαθμό συγγένειας; Εκτός από το 13033 θα εκδίδονται και πιστοποιητικά πλησιέστερου συγγενούς, ή πιστοποιητικά DNA;

Αυτό, δεν έχει μόνο την έννοια του ότι θα ξεφύγουν μερικοί πονηροί. Το σπουδαιότερο είναι ότι ο άλλος νοιώθει ότι τα μέτρα είναι μπούρδα και αποφασίζει μόνος του τι πρέπει να ακολουθήσει και σε ποιο θα βρει τον τρόπο να γλυτώσει το πρόστιμο. Όχι τον ιό.

Ο κόσμος χρειάζεται ξεκάθαρες εντολές και οι ειδικοί πρέπει να δίνουν τα φώτα τους και τον αγώνα τους εκεί που πρέπει κι όχι στα  ΜΜΕ.

Για να μην παρεξηγηθώ, η δική μου γνώμη είναι να μην επιτρέπονταν καθόλου τα ψευτορεβεγιόν, όσο κι αν λαχταράει η καρδιά μου να συναντηθώ με τους συγγενείς και φίλους μου, γιατί ακριβώς θα είναι κάτι για να ξεγελαστούμε για λίγο και να  βλέπουμε τις άλλες μέρες στα κανάλια τα νούμερα να ανεβαίνουν και την οικονομική δυσπραγία να μεγαλώνει.

Υπομονή (άλλωστε ο Αι Βασίλης φέτος, λέει, θα φέρει και το εμβόλιο)

Το άρθρο Ολίγον έγκυοι … Του Πέτρου Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ενώ σύντομα θα ξεκινήσει η αυγή του 2021, με το Φάνη Ζουρόπουλου θα έχουμε συμπληρώσει 30 χρόνια αδιατάρακτης φιλίας. Μια φιλία που έχει έναν κοινό παρονομαστή, που είναι η βαθιά αγάπη για τη δημοσιογραφία. Όχι όμως οποιαδήποτε δημοσιογραφία, και κυρίως όχι αυτήν που μεταβάλει τον δημοσιογράφο σε θεατρίνο, σε καραγκιόζη – εισαγγελέα και σε ευτελή ινστρούχτορα.

Κοινή επίσης η αγάπη μας για τον επαρχιακό τύπο. Ιδρυτής και εκδότης του «Βήματος της Αιγιαλείας» ο Φάνης, γόνος των Παπανδρόπουλων του «Νεολόγου των Πατρών» ο υπογράφων. Γέννημα και θρέμμα του Αιγίου ο συγγραφέας κατά το ήμισυ πατρινός ο φίλος του. Στο ποδόσφαιρο όμως χωρίζαμε. Αν και συμπαθούσα τον Παναιγειάλιο των δεκαετιών 1950-1960, τότε που ήταν ομάδα «μισθοφόρων» όταν έπαιζε με την Παναχαϊκή ήμουν πιο κοντά στους Πατρινούς.

Ας αφήσουμε όμως τους φιλικούς συναισθηματισμούς και ως έλθουμε στο βιβλίο. Ευθύς εξαρχής, πρόκειται για σεμινάριο απλής, έντιμης, ερευνητικής και σοβαρής δημοσιογραφίας. Ο Φάνης Ζουρόπουλος έχει άνευ μοναδικό χάρισμα να βλέπει τα γεγονότα που έτρεξαν και άλλα που τρέχουν ακόμα, με μοναδικό κριτήριο την πραγματικότητα. Δεν αυτοπαγιδεύεται σε αφηρημένα μεγαλειώδη σχέδια «αλλαγής» του ανθρώπου, γιατί πολύ απλά, έχει συνειδητοποιήσει ότι πολύτιμο αγαθό είναι η ζωή όπως κυλάει σήμερα και όχι όπως δήθεν θα θέλαμε να κυλά για τα … εγγόνια μας.

«Από εκεί και πέρα, γράφει στο βιβλίο του, σκέφθηκα ότι θα ήταν ωραίο να καταγραφεί ένας τρόπος ζωής ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με τη χειραγώγηση από κόμματα, πολιτικούς, ούτε τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης π.χ. τηλεόραση. Σκέφθηκα ότι 45 χρόνια στο «κουρμπέτι» της δημοσιογραφίας, δεν θα ήταν άσχημο να ξεσκονίσω την μνήμη μου για να γράψω συνταρακτικά γεγονότα (ναι συνταρακτικά…) που έζησα στην περιοχή που … έδρασα, αλλά και πανελλαδικά γιατί το τοπικό πάντα συνδέεται με το εθνικό και αντίθετα. Σκέφτομαι επίσης αν μιλήσω για ανθρώπους, οι οποίοι χωρίς να είναι πλούσιοι ή διάσημοι, έχουν μια αξιοπρόσεκτη προσωπική ζωή στην κόψη του ξυραφιού κυριολεκτικά. Όλοι αυτοί που περιγράφω είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, της γειτονιάς, άνθρωποι των media, άνθρωποι που έχουν σχέση με την τέχνη, που την ασκούν χαμηλόφωνα ή καθόλου, σπάνια στην πρώτη γραμμή! Σε αυτούς εστιάζω και με αυτούς έκανα παρέα. Μπήκα λοιπόν στον πειρασμό να προσπαθήσω να περιγράψω την ανεπίσημη ιστορία: να αποδώσω την εποχή που έζησα, χωρίς να έχει σημασία τί ακριβώς είπαν ο Γιώργος, ο Χρήστος, ο Βαγγέλης, η Κατερίνα, η Ελένη, η Βασιλική, αλλά ότι κάτι ειπώθηκε εδώ, σε αυτή την χώρα που σήμερα είναι κάτω από αυτή τη σκιά, με αυτό το χάος που τη διακρίνει».

Πέραν όμως από τις παραπάνω σεμνές διατυπώσεις, ο Φάνης Ζουρόπουλος, σίγουρα όχι άθελά του, πάει και αρκετά πιο μακρυά.

Προσφέρει μια εύγλωττη και απόλυτα κατανοητή διάσταση της πολιτικής, που είναι όμως ακατάλληλη για «ψεκασμένους». Γράφει:
«Κάποτε ρώτησα την Έλλη Αλεξίου «γιατί απέτυχε ο Μαρξισμός;» και μου απάντησε «Μα δεν εφαρμόστηκε πουθενά για να αποτύχει»… Δεν το νομίζω. Απέτυχε γιατί ήταν μια όμορφη και σοβαρά δομημένη θεωρία για τότε που την εμπνεύστηκε ο Μαρξ, αλλά δεν άντεξε στις τεράστιες αλλαγές του πλανήτη, που μοιραίως ακολούθησε και η ανθρωπότητα. Δεν άντεξε γιατί η «πάλη των τάξεων» δεν μπόρεσε να συναγωνιστεί την πόλη του ανθρώπου να ρυθμίσει μόνος του την ζωή του και να βρει την ευτυχία που αυτός επιθυμεί,. Η ευτυχία δεν είναι σαν το … ακαθάριστο εθνικό προϊόν, είναι διαφορετική για κάθε άνθρωπο…».

Πολύ σημαντικά αυτά τα τελευταία λόγια. Το δικαίωμα της διαφοράς, είναι αυτό που θεμελιώνει την ύπαρξη. Είναι αυτό, μεταξύ άλλων, που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από την αγέλη των ζώων. Πρόκειται για κορυφαίο υπαρξιακό δικαίωμα που κάποιοι το αποσιωπούν γιατί τους χαλάει τη σούπα. της εξουσίας.

Εξυπακούεται βέβαια ότι το δικαίωμα αυτό, στις ανθρώπινες κοινωνίες δεν νοείται να γίνεται εργαλείο καταπίεσης. Αυτή η διαπίστωση δίνει την ευκαιρία στον συγγραφέα να γράψει:
«Με λίγα λόγια όταν ζήσεις από κοντά στα εξουσιαστικά κέντρα βλέπεις ότι είναι αδύνατον να κυβερνήσεις αθώα. Μόνο αφελείς, μονοθεματικοί ή ιδεοληπτικοί πιστεύουν το αντίθετο. Η δημοσιογραφία σε βοηθάει να δεις από κοντά τον «δημόσιο βίο» και να διαπιστώσεις ότι έχει τη δική του ηθική, ου είναι τελείως διαφορετική από την ιδιωτική. Όπως ο καλός γιατρός θα κόψεις χέρια και πόδια για να σώσει τον ασθενή, έτσι και ο καλός κυβερνήτης, αν χρειαστεί, θα πάρει δύσκολες αποφάσεις ανάλογα με τη συγκυρία. Θα περικόψει εισοδήματα, θα διασφαλίσει την δημόσια τάξη με βία, θα συνεργαστεί με τον αντίπαλο, θα επιβάλει φόρους… Γι’ αυτό και μπροστά στις μαζικές διαμαρτυρίες που είδα άπειρες στη ζωή μου, είμαι πάντα επιφυλακτικός. Ναι μεν το «δίκιο του λαού» αλλά υπάρχει και η «ευθύνη του ηγέτη» που τελικά δεν μπορεί να κυβερνά ποτέ αθώα!…

Και επειδή είμαι πάντα υπέρ της «μεσαίας λύσης» της μη χρήσης βίας και της απόλυτης Δημοκρατίας, πιστεύω ότι ο ηθικός κώδικας ενός ηγέτη, δεν έχει σημασία αν διοικεί κράτος, Δήμο, Περιφέρεια, ή δημόσια μονάδα, πρέπει να είναι ο Μακιαβελικός συνδυασμός στρατηγικής ευφυΐας, δύναμης, τόλμης, πονηριάς και αυτοπειθαρχίας, όλα μαζί στην υπηρεσία μιας δυνατής ευημερούσας και ευνομούμενης πολιτείας. Ο Μακιαβελικός ηγέτης πρέπει να θέτει διαρκώς στον εαυτό του ένα ερώτημα: Πώς θα διασφαλίσω το συμφέρον της οντότητας που διοικώ;….

Επειδή όμως υπάρχει ο κίνδυνος ο ηγέτης που διέπεται από την Μακιαβελική αρετή να εκτραπεί, να οδηγηθεί σε παράνομες ή ανήθικες αυτό-εξυπηρετικές πρακτικές (περίπτωση Τραμπ…) στην Δημοκρατία πρέπει να είμαστε πιο απαιτητικοί. Για να ασκείται σωστά η Μακιαβελική συμβουλή πρέπει να συνδυάζεται σωστά με την Αριστοτελική αρετή, παρόλο που η δεύτερη αντιστρατεύεται την πρώτη!…»
Λόγια σοφά αυτά τα τελευταία, αποτελούν ένα ξεκάθαρο έναυσμα για την ανάγνωση ενός συναρπαστικού βιβλίου, του οποίου οι 200 σελίδες μπορούν να «ρουφηχτούν» μέσα σε μια μέρα.

Το άρθρο «Ο ναύτης του Αιγίου», του Φάνη Ζουρόπουλου … Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Πλησιάζοντας προς τις γιορτές, οι πολλοί έχουν στραμμένο το βλέμμα τους στην 14η Δεκεμβρίου, ημερομηνία που θα ανοίξει, αν ανοίξει οι αγορά, ενόψει των Χριστουγέννων.

Βεβαίως οι υπάρχοντες δείκτες δεν είναι για την ώρα ευνοϊκοί και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με σιγουριά τι ακριβώς πρόκειται να συμβεί. Οι αρμόδιοι της Επιτροπής που εμφανίζονται στα κανάλια, έχουν πολλές επιφυλάξεις για το άνοιγμα της αγοράς.

Όμως λίγες ημέρες πριν, στις 10 και 11 Δεκεμβρίου, στις Βρυξέλλες, πρόκειται να δοθεί μια μεγάλη μάχη για το θέμα των κυρώσεων σε βάρος της Τουρκίας, λόγω της επιθετικής στάσης της, απέναντι σε δύο μέλη της Ε.Ε., την Ελλάδα και την Κύπρο.

Η δεύτερη μάχη αφορά στην ουσία, όσο κι αν κάποιοι δεν το καταλαβαίνουν, το μέλλον της πατρίδας μας και την παρουσία μας ως Έθνους σε αυτό το κομμάτι της γης. Κι αυτό γιατί η γειτονική μας χώρα ορέγεται τις θάλασσές μας, αλλά και εδάφη, που αποτελούν πατρογονικές εστίες για τους Έλληνες εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Αν απ’ ότι φαίνεται για την ώρα επικρατήσουν οι Γερμανικές απόψεις στο Συμβούλιο των Αρχηγών της Ε.Ε. και οι κυρώσεις παραπεμφθούν για το μέλλον, θα είναι σαν να έχουν οι εταίροι μας δώσει το πράσινο φως, για να προχωρήσει η Τουρκία σε περισσότερες επιθετικές ενέργειες.

Τόσο δυτικά του 28ου μεσημβρινού δηλ. ανατολικά και νότια της Κρήτης, όσο και στην Κύπρο προχωρώντας στον εποικισμό της κλειστής μέχρι πρόσφατα πόλης της Αμμοχώστου, που ήταν πριν από την εισβολή του 1974, την κατοικούσαν αποκλειστικά Ελληνοκύπριοι.

Η γαλλική πίεση μπορεί να αποδώσει ένα κάποιο συμβιβασμό, που μεταφράζεται σε κυρώσεις χάδι, που δεν θα πονέσουν τον Σουλτάνο της Άγκυρας, με αποτέλεσμα να αφεθεί ελεύθερος να συνεχίσει ανενόχλητος την αναθεωρητική και επιθετική του δραστηριότητα.

Η Ελλάδα, με εγκληματική ευθύνη πολλών κυβερνήσεων, δεν φρόντισε την αμυντική της θωράκιση, μια και βρέθηκε αρχικά με τα μνημόνια στην πλάτη και την απαγόρευση από τους δανειστές να δοθούν χρήματα για εξοπλιστικά προγράμματα και στη συνέχεια με το δόγμα της τετραετίας Σύριζα, στο οποίο επικρατούσε η άποψη, ότι δεν δίνουμε δεκάρα για τις Ένοπλες Δυνάμεις και θα ρισκάρουμε την περίπτωση μιας επιθετικής δραστηριότητας, από την πλευρά της Τουρκίας.

Έτσι άφησαν και τα υπάρχοντα οπλικά-αμυντικά συστήματα χωρίς συντήρηση, χωρίς τις αναγκαίες αναβαθμίσεις, χωρίς ανταλλακτικά με αποτέλεσμα να μην είναι όλα ετοιμοπόλεμα.

Το πάθημα της Αρμενίας στο Ναγκόρνο Καραμπάχ χρειάζεται να γίνει μάθημα σε όσους πολιτικούς με περισσή επιπολαιότητα δεν φρόντισαν να διατηρήσουν την ισορροπία στρατιωτικών δυνάμεων, ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία.

Κι αυτό γιατί οι Αρμένιοι περίμεναν τη σύμμαχο τους Ρωσία να τους σώσει από τα νύχια των Αζέρων. Όμως με τις πλάτες της Τουρκίας και με την ανοχή της Μόσχας, το Αζερμπαϊτζάν κατάφερε να κερδίσει επί του πεδίου της μάχης, με οδυνηρό αποτέλεσμα την προσφυγιά και την εκπαραθύρωση για τους Αρμένιους κατοίκους του Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Η λεγόμενη ομάδα Μινσκ, που την αποτελούσαν εκτός της Ρωσίας, οι ΗΠΑ και η Γαλλία, που έκανε τις διαπραγματεύσεις για την λύση του προβλήματος στην περιοχή, βρέθηκε εκτός παιχνιδιού, με εξαίρεση την Μόσχα, που τα βρήκε με την Άγκυρα. Αποτέλεσμα ήταν να ηττηθούν οι Αρμένιοι, που δεν είχαν τα μέσα να ανταποκριθούν στρατιωτικά.

Θα πει κανείς, να μπει η Ελλάδα σε μια κούρσα εξοπλισμών ανάλογη με αυτή της Τουρκίας; Βεβαίως όχι. Όμως υπάρχουν εξοπλιστικά προγράμματα χαμηλού κόστους και υψηλής αποτρεπτικής ισχύος.

Για παράδειγμα η νέα τεχνολογία των drones, που έχει πολύ χαμηλότερο κόστος από αυτό ενός μαχητικού αεροσκάφους και μικρότερο κίνδυνο, μια και δεν υπάρχει πιλότος πάνω σε αυτό, το ιπτάμενο μέσο.

Την ώρα που η Τουρκία έφτιαχνε ναυπηγεία για την κατασκευή πολεμικών πλοίων και εργοστάσια παραγωγής οπλικών συστημάτων, στην Ελλάδα κλείναμε τα δικά μας ναυπηγεία και απαξιώναμε τα εργοστάσια αμυντικού εξοπλισμού.

Τώρα η κυβέρνηση τρέχει και δεν φτάνει να καλύψει τα κενά, όταν ο επιθετικός και γείτονας απειλεί και ταυτόχρονα ενεργεί, χωρίς κανείς να τον εμποδίζει σε βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Είναι τόση η επιθετικότητα του, που δεν υπολογίζει ούτε αποφάσεις του ΟΗΕ όπως συμβαίνει στην Κύπρο, ούτε το Διεθνές Δίκαιο όπως συμβαίνει στην Α. Μεσόγειο. Οι δηλώσεις συμπαράστασης από Αμερική και Ευρώπη δεν συγκινούν τον Σουλτάνο της Άγκυρας και δεν αποτρέπουν τα επεκτατικά σχέδιά του.

Η Κύπρος πέρα από το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου, που στάθηκε αφορμή για την εισβολή του 1974, εγκαταλείφθηκε πολύ πριν, όταν επί χούντας αποσύρθηκε η Ελληνική Μεραρχία από την Μεγαλόνησο. Έτσι την βρήκε άοπλη στην ουσία ο Αττίλας, που υλοποίησε σχέδιο του 1956 για διχοτόμηση της Κύπρου.

Κάτι ανάλογο ζητούν τώρα οι Τούρκοι, με την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου. Τα θέλουν απροστάτευτα, για να γίνουν βορά στις επιθετικές τους ορέξεις με την πρώτη ευκαιρία. Δεν το κρύβουν άλλωστε. Με τον χάρτη της γαλάζιας πατρίδας που παρουσίασαν και έναν δεύτερο του χώρου ευθύνης για την έρευνα και διάσωση, χωρίζουν στη μέση το Αιγαίο και στρώνουν το χαλί για τα επόμενα βήματα τους.

Ήδη έχουν στα Μικρασιατικά παράλια την επονομαζόμενη Στρατιά του Αιγαίου και έχουν ναυπηγήσει δεκάδες αποβατικά σκάφη. Παράλληλα κάνουν συνεχώς αποβατικές ασκήσεις, με σενάρια κατάληψη νησιών. Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια που λένε.

Η Ελλάδα δεν πρέπει να περιμένει ως μάνα εξ ουρανού καμιά βοήθεια από τρίτους. Καλή είναι η διπλωματία, καλές οι συμμαχίες, όμως επί του πεδίου, αν παραστεί ανάγκη, θα βρεθεί μόνη της να τα βγάλει πέρα με τον εθνικιστή-ισλαμιστή γείτονα, που έχει καταφέρει να αφιονίσει μια μεγάλη μερίδα της κοινής του γνώμης, σε βάρος της Ελλάδας.

Αυτά τα δεδομένα οφείλουν να γνωρίζουν πολιτικοί και πολίτες και να σοβαρευτούμε όλοι, μια και δεν είναι καιρός για ανόητους καβγάδες και εμφυλιοπολεμικού τύπου ιαχές. Είναι ώρα ευθύνης όλων, μια και είναι η ενότητα, είναι η μόνη ελπίδα να σωθούμε από τον επιθετικό γείτονά μας που καιροφυλακτεί…

Το άρθρο Η απειλή είναι προ των πυλών … Του Τάσου Παπαδόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.