Ο Πούτιν έτυχε θερμής υποδοχής κατά την προσγείωση του ρωσικού προεδρικού αεροσκάφους, καθώς νέοι με γαλάζια πουκάμισα που κυμάτιζαν κινεζικές και ρωσικές σημαίες του φώναζαν: «Καλώς ήρθατε, σας καλωσορίζουμε θερμά!». Στο διεθνές αεροδρόμιο του Πεκίνου τον υποδέχτηκε το απόγευμα της Τρίτης (19/5) ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών Γουάνγκ Γι με το κλίμα να είναι εγκάρδιο.

Πλέον, το ενδιαφέρον στρέφεται στην πολυαναμενόμενη συνάντηση της Τετάρτης με τον Σι, καθώς οι δύο ηγέτες θα επιδιώξουν να σταθεροποιήσουν τις σχέσεις τους, διατηρώντας παράλληλα τους δεσμούς με τις ΗΠΑ, καθώς μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι ο Πούτιν ακολουθεί την επίσκεψη Τραμπ.

Το Κρεμλίνο έχει δηλώσει ότι Πούτιν και Σι σχεδιάζουν να συζητήσουν την οικονομική συνεργασία των δύο χωρών, αλλά και «βασικά διεθνή και περιφερειακά ζητήματα». Η επίσκεψη συμπίπτει με την 25η επέτειο της Σινο-ρωσικής Συνθήκης Φιλίας που υπεγράφη το 2001.

Οι δύο πρόεδροι θα ανταλλάξουν απόψεις για τις διμερείς σχέσεις, τη συνεργασία σε διάφορους τομείς και διεθνή και περιφερειακά ζητήματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος, σύμφωνα με το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών. Η Κίνα αποτελεί βασικό εμπορικό εταίρο της Ρωσίας, ειδικά μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία το 2022. Το Πεκίνο έχει δηλώσει ότι κρατά ουδέτερη στάση στη σύγκρουση, ενώ παράλληλα διατηρεί εμπορικούς δεσμούς με το Κρεμλίνο παρά τις οικονομικές και χρηματοοικονομικές κυρώσεις από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

Το μεγάλο ενεργειακό «κόλπο» του Πούτιν

Όπως αποκαλύπτει το Bloomberg, η Μόσχα επιχειρεί να αξιοποιήσει την αβεβαιότητα που προκαλεί η σύγκρουση με το Ιράν και ο κίνδυνος για τα Στενά του Ορμούζ ώστε να ξεμπλοκάρει το γιγαντιαίο project του αγωγού φυσικού αερίου «Power of Siberia 2», που θα συνδέει τη Σιβηρία με την Κίνα μέσω Μογγολίας.

Ο Πούτιν στην πρώτη του επίσκεψη στο εξωτερικό φέτος, βλέπει τον πόλεμο στο Ιράν να του προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία να εμβαθύνει τους ενεργειακούς δεσμούς με την Κίνα.

Η Ρωσία ελπίζει ότι η αναταραχή στις αγορές ενέργειας από τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή θα καταστήσει την Κίνα πιο ανοιχτή στις διαπραγματεύσεις για μια σύμβαση για τις τιμές φυσικού αερίου μέσω του αγωγού «Power of Siberia 2», σύμφωνα με άτομα κοντά στην κυβέρνηση. Κινέζοι αξιωματούχοι εξέφρασαν ενδιαφέρον για την επιτάχυνση των συνομιλιών, αν και μέχρι στιγμής δεν έχει σημειωθεί σαφής πρόοδος, δήλωσε Ρώσος αξιωματούχος.

Το έργο του αγωγού φυσικού αερίου «είναι στην ημερήσια διάταξη και έχουμε δεσμευτεί να το συζητήσουμε σοβαρά», δήλωσε στους δημοσιογράφους τη Δευτέρα ο βοηθός εξωτερικής πολιτικής του Κρεμλίνου, Γιούρι Ουσακόφ: «Πιστεύω ότι αυτό το θέμα θα συζητηθεί λεπτομερώς μεταξύ των ηγετών». Ωστόσο, η πρόοδος σε οποιαδήποτε συμφωνία εξαρτάται από τον Σι και μέχρι στιγμής υπάρχουν ελάχιστα σημάδια ότι η Ρωσία μπορεί εύκολα να καταλήξει σε συμφωνία από τις συνομιλίες που θα έχουν την Τετάρτη Πούτιν και Σι.

Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή «ενισχύει τις σχέσεις Ρωσίας-Κίνας ενισχύοντας τον ρόλο της Ρωσίας ως βασικού προμηθευτή πρώτων υλών για την Κίνα», δήλωσε ο Βασίλι Κασίν, ειδικός σε θέματα Κίνας στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών στη Μόσχα. «Η επερχόμενη επίσκεψη του Πούτιν αναμένεται να αντικατοπτρίσει αυτή τη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα, με το αυξημένο κινεζικό ενδιαφέρον για τη ρωσική συνεργασία στον τομέα της εφοδιαστικής και της ενέργειας».

Η Gazprom υπέβαλε μια πολύ ανταγωνιστική προσφορά για την τιμολόγηση του φυσικού αερίου για τον αγωγό «Power of Siberia 2», ο οποίος θα εκτείνεται στην Κίνα από τη Σιβηρία μέσω Μογγολίας, αν και οι Κινέζοι ομόλογοι δεν έδειξαν προθυμία να προχωρήσουν το έργο, σύμφωνα με άτομο κοντά στον ρωσικό κρατικό ενεργειακό γίγαντα. Στόχος εξακολουθεί να είναι η συμφωνία για την τιμή του φυσικού αερίου έως τον Σεπτέμβριο, δήλωσε το άτομο, ζητώντας να μην κατονομαστεί επειδή το θέμα είναι ιδιωτικό. Το γραφείο Τύπου της Gazprom δεν απάντησε σε αίτημα για σχολιασμό.

Ενώ το Πεκίνο βλέπει τη Μόσχα ως έναν χρήσιμο εταίρο στην αποδυνάμωση της κυριαρχίας των ΗΠΑ και στην προώθηση της λεγόμενης πολυπολικής παγκόσμιας τάξης, η Κίνα φαίνεται αποφασισμένη να μην ταυτιστεί πολύ στενά με τους κινδύνους του πολέμου του Πούτιν στην Ουκρανία – ειδικά καθώς προσπαθεί να παρουσιαστεί παγκοσμίως ως δύναμη σταθερότητας.

Ο «Power of Siberia 2» είναι το 12% κατανάλωσης φυσικού αερίου στην Κίνα

Η Ρωσία πιέζει εδώ και χρόνια για την κατασκευή του νέου αγωγού προς την Κίνα, με σκοπό την παράδοση φυσικού αερίου αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων στον στενό σύμμαχό της. Ωστόσο, η πρόοδος ήταν αργή εν μέσω δισταγμού στο Πεκίνο.

Καθώς η πολυαναμενόμενη συνάντηση ανάμεσα σε Πούτιν και Σι πλησιάζει, το AFP καταγράφει όσα γνωρίζει για τον γιγαντιαίο αυτό αγωγό:

Η διαδρομή μήκους 2.600 χιλιομέτρων (1.600 μιλίων) θα εκτείνεται από τη χερσόνησο Γιαμάλ στη βόρεια Σιβηρία μέσω της Μογγολίας και θα καταλήγει στην Κίνα. Θα μεταφέρει περίπου 50 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως, που ισοδυναμεί με περίπου το 12% της εκτιμώμενης συνολικής κατανάλωσης φυσικού αερίου της Κίνας το 2025.

Κρίσιμο για τη Ρωσία είναι ότι το φυσικό αέριο θα προμηθεύεται από κοιτάσματα που προηγουμένως εξυπηρετούσαν την Ευρώπη, όπου οι εξαγωγές φυσικού αερίου μέσω αγωγών έχουν καταρρεύσει από τότε που η Μόσχα ξεκίνησε την εισβολή της στην Ουκρανία το 2022.

Αυτό διαφέρει από τον υπάρχοντα αγωγό «Power of Siberia», που ξεκίνησε το 2019, ο οποίος έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει περίπου 38 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως από την ανατολική Σιβηρία στη βορειοανατολική Κίνα.

«Για τη Ρωσία, αποτελεί στρατηγική σανίδα σωτηρίας μετά την απώλεια του μεγαλύτερου μέρους της ευρωπαϊκής αγοράς φυσικού αερίου», δήλωσε ο Αλεξάντερ Κορόλεφ, πολιτικός επιστήμονας στο UNSW του Σίδνεϋ στην Αυστραλία.

«Για την Κίνα, ο αγωγός αφορά την ενεργειακή ασφάλεια και μόχλευση, και λιγότερο την εξάρτηση. Διαφοροποιεί την προσφορά μακριά από τα θαλάσσια σημεία συμφόρησης», είπε.

Το «δεν θα πεθάνουμε κιόλας αν δεν γίνει»

Ο «Power of Siberia 2» ακούστηκε για πρώτη φορά από τον Πούτιν το 2006, όταν βρισκόταν ακόμη σε ισχύ ο πρώτος αγωγός. Το Πεκίνο έχει πει ελάχιστα για το δεύτερο αγωγό και η κατασκευή του δεν έχει ξεκινήσει. Η ρωσική κρατική εταιρεία Gazprom ανακοίνωσε πέρυσι ότι υπέγραψε μια νομικά δεσμευτική 30ετή συμφωνία προμήθειας με την Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου της Κίνας (CNPC) η οποία θα υποστηρίξει τον αγωγό. Αλλά οι λεπτομέρειες ήταν ελάχιστες, συμπεριλαμβανομένου του κρίσιμου ζητήματος της τιμής.

Σε ανακοίνωσή του εκείνη την εποχή, το υπουργείο Εξωτερικών της Κίνας ανέφερε μόνο ότι ο Σι και ο Πούτιν είχαν υπογράψει «πάνω από 20 διμερή έγγραφα συνεργασίας» σε τομείς όπως η ενέργεια, η αεροδιαστημική, η τεχνητή νοημοσύνη και η γεωργία, χωρίς να αναφέρει την «Power of Siberia 2».

Η στάση της Κίνας απέναντι στο έργο επί χρόνια ήταν «θα είμαστε ευχαριστημένοι αν συμβεί, αν όχι… δεν θα πεθάνουμε κιόλας», δήλωσε ο Αλεξέι Γκρόμοφ, επικεφαλής του Ινστιτούτου Ενέργειας και Χρηματοοικονομικών με έδρα τη Ρωσία.

Η αλλαγή δεδομένων μέσω Ορμούζ

Η Ρωσία ελπίζει να εκμεταλλευτεί την ενεργειακή αστάθεια που προκλήθηκε από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή και το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ για να δώσει ώθηση στο έργο. «Η τρέχουσα κρίση θα μπορούσε να αυξήσει τις πιθανότητες κατασκευής του αγωγού «Power of Siberia 2», δήλωσε η Νατάσα Κουρτ, λέκτορας διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας στο King’s College London.

«Ο πρώτος αγωγός Power of Siberia χρειάστηκε περίπου 20 χρόνια ή και περισσότερο για να υλοποιηθεί και οι Κινέζοι κάνουν σκληρές συμφωνίες στην τιμή. Σε αυτόν τον δεύτερο αγωγό η ιστορία δεν θα είναι διαφορετική, όλα τα χαρτιά θα είναι στα χέρια της Κίνας», είπε.

Η θετική… ενέργεια στις σχέσεις Κίνας – Ρωσίας

Εν τω μεταξύ, οι αναλυτές αποδίδουν μέρος της διστακτικότητας της Κίνας στην επιθυμία του Πεκίνου να εξισορροπήσει τις εισαγωγές ενέργειας από διαφορετικούς προμηθευτές και να μην εξαρτάται υπερβολικά από μία μόνο πηγή. Ωστόσο, από τότε που η Δύση επέβαλε κυρώσεις στη Ρωσία για την εισβολή της στην Ουκρανία και μείωσε τις εισαγωγές ρωσικής ενέργειας, η Κίνα αγόρασε πετρέλαιο σε μειωμένες τιμές από τον βασικό της σύμμαχο.

Όσον αφορά το φυσικό αέριο, η Κίνα εισήγαγε 2,3 δισεκατομμύρια δολάρια από τη Ρωσία κατά τους πρώτους τρεις μήνες του τρέχοντος έτους, τριπλάσια αύξηση σε σχέση με την ίδια περίοδο το 2022, σύμφωνα με στοιχεία των κινεζικών τελωνείων.

Οι πωλήσεις ρωσικής ενέργειας είναι το «πιο σταθερό» μέρος μιας πολιτικής, στρατιωτικής και οικονομικής σχέσης που έχει ανθίσει μεταξύ των δύο χωρών τα τελευταία χρόνια, δήλωσε ο Κορόλεφ.

Εάν ολοκληρωθεί, ο «Power of Siberia 2» θα εμβαθύνει αυτή την αλληλεξάρτηση, ενώ παράλληλα θα σηματοδοτεί ότι η Ρωσία «…δεν είναι απομονωμένη και μπορεί ακόμα να εκτελέσει μεγάλα έργα υποδομής», πρόσθεσε.

Πηγή: cnn.gr

Ο Τραμπ αναχώρησε από το Πεκίνο, έχοντας «εξασφαλίσει» – σύμφωνα με τον ίδιο – τη διαβεβαίωση του Κινέζου ομολόγου του Σι Τζινπίνγκ ότι η Κίνα δεν θα προμηθεύσει με όπλα το Ιράν και την έκκληση του για άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ.

Μάλιστα, το ΥΠΕΞ της Κίνας εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία καλεί σε άνοιγμα του Ορμούζ και σε παύση των εχθροπραξιών στη Μέση Ανατολή, τονίζοντας μεταξύ άλλων, ότι «ο πόλεμος στο Ιράν δεν έπρεπε να είχε γίνει ποτέ και δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνεχιστεί».

Τσάι στο Ζονγκνανχάιν, στο συγκρότημα – φρούριο της κινεζικής ηγεσίας

Οι δύο ηγέτες συναντήθηκαν ξανά την Παρασκευή για τσάι στο Ζονγκνανχάι, το συγκρότημα – φρούριο της ηγεσίας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, όπου έχουν επισκεφθεί μόνο λίγοι Αμερικανοί ηγέτες.

Το σημερινό τετ-α-τετ έγινε σε πιο κλειστό κύκλο σε σχέση με το χθεσινό.

Είναι γνωστή η αγάπη του Σι για το τσάι. Ο ίδιος έχει διοργανώσει πολλές τελετές τσαγιού για ξένους ηγέτες κατά τη διάρκεια των επισκέψεών τους στην Κίνα.

Όπως αναφέρει το CNNi, η Κίνα είναι περήφανη για τα χιλιάδες χρόνια καλλιέργειας τσαγιού και τις εκατοντάδες ποικιλίες της. Για τους Κινέζους διπλωμάτες, μάλιστα, το τσάι ενσαρκώνει την παραδοσιακή κινεζική κουλτούρα και το σερβίρισμα του σε έναν ξένο ηγέτη αποτελεί ένδειξη σεβασμού, ειλικρίνειας και ευγένειας.

Ο Σι υποδέχθηκε με μία ακόμη θερμή χειραψία τον Τραμπ στους κήπους του Τζόνγκνανχαϊ, το οποίο όπως αναφέρει το CNNi χαρακτηρίζεται η «κινεζική εκδοχή» του Λευκού Οίκου.

Το συγκρότημα εκτείνεται σε χιλιάδες στρέμματα και περιλαμβάνει λίμνες, περίπτερα, κήπους και διοικητικά κτήρια. Περίπου τα μισά από αυτά καλύπτονται από υδάτινες εκτάσεις, ενώ ο χώρος περιβάλλεται από ιστορικά κόκκινα τείχη.

Σύμφωνα με το CNN, κατά την άφιξή του το πρωί της Παρασκευής, ο Τραμπ εθεάθη να συνομιλεί με τον Σι, καθώς περιηγούνταν στους κήπους του συγκροτήματος.

«Λύσαμε προβλήματα που άλλοι δεν θα μπορούσαν»

Κατά τη διάρκεια της περιήγησής του στους κήπους του συγκροτήματος ο Τραμπ χαρακτήρισε την επίσκεψή του στην Κίνα «απίστευτη», λέγοντας πως «προέκυψαν πολλά καλά από αυτήν».

Σύμφωνα με τον ίδιο, ΗΠΑ και Κίνα, πέτυχαν «φανταστικές εμπορικές συμφωνίες και για τις δύο χώρες».

Όπως είπε, «επιλύθηκαν προβλήματα που άλλοι δεν θα μπορούσαν να λύσουν», ενώ τόνισε ότι η σχέση του με τον Σι είναι έως «πολύ ισχυρή».

Υπενθυμίζεται πως κατά το χθεσινό του ραντεβού Σι και Τραμπ εξέπεμψαν μηνύματα συνεργασίας και αμοιβαίου σεβασμού, με τον Αμερικανό πρόεδρο μάλιστα να προσκαλεί τον Κινέζο ομόλογό του στην Ουάσινγτον στις 24 Σεπτεμβρίου.

«Τον περιμένουμε με ανυπομονησία», είπε χαρακτηριστικά.

«Αμοιβαίος σεβασμός»

Ο αμοιβαίος σεβασμός μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ είναι «κλειδί για το αν η σχέση μπορεί να προχωρήσει σταθερά», δήλωσε ο Σι κατά τη διάρκεια της επίσημης δεξίωσης.

«Ο κόσμος αλλάζει και είναι ταραγμένος», είπε ο ίδιος, επισημαίνοντας ότι η σχέση ΗΠΑ-Κίνας επηρεάζει όχι μόνο τα 1,7 δισεκατομμύρια άτομα που ζουν στις δύο χώρες, αλλά και τα περισσότερα από 8 δισεκατομμύρια άτομα που ζουν στον κόσμο.

Και οι δύο πλευρές πρέπει να «ανταποκριθούν» σε αυτή την ευθύνη, σημείωσε.

«Να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ» το μήνυμα Τραμπ και Σι: Η Ταϊβάν…εκτός σύνοψης του Λευκού Οίκου

Σημειώνεται πως στη σύνοψη του Λευκού Οίκου για το χθεσινό τετ-α-τετ των δύο ηγετών αναφερόταν πως Τραμπ και Σι συμφώνησαν στο άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ.

Γινόταν λόγος για μία «καλή συνάντηση», ενώ δεν υπάρχει καμία αναφορά στο ζήτημα της Ταϊβάν, παρά την προειδοποίηση του Σι Τζινπίνγκ.

Όπως σημειωνόταν, οι δύο πλευρές συζήτησαν τρόπους ενίσχυσης της οικονομικής συνεργασίας, επέκτασης των αμερικανικών επιχειρήσεων στην κινεζική αγορά και αύξησης των κινεζικών επενδύσεων.

«Όχι» σε στρατιωτικοποίηση και τέλη στο Ορμούζ

Μάλιστα, όπως δήλωσε Αμερικανός αξιωματούχος, ο Σι «κατέστησε επίσης σαφή την αντίθεση της Κίνας στην στρατιωτικοποίηση του Στενού και σε οποιαδήποτε προσπάθεια χρέωσης διοδίων για τη χρήση του, και εξέφρασε ενδιαφέρον για την αγορά περισσότερου αμερικανικού πετρελαίου για να μειώσει την εξάρτηση της Κίνας από το Στενό στο μέλλον».

Οι ηγέτες συζήτησαν επίσης την οικονομική συνεργασία, ενώ λεπτομέρειες σχετικά με τις αναμενόμενες εμπορικές συμφωνίες δεν έχουν ακόμη αποκαλυφθεί.

Η πομπώδης υποδοχής, το «υπέροχο μέλλον» και η Ταϊβάν

Για μια «νέα εποχή» στις σχέσεις ΗΠΑ – Κίνας έκανε λόγο ο Κινέζος πρόεδρος κατά τη συνάντησή του με τον Αμερικανό πρόεδρο στο Πεκίνο, με τις δύο πλευρές να επιδιώκουν σταθερές σχέσεις και «διαχειρίσιμο ανταγωνισμό», παρά τις πολλαπλές εντάσεις μεταξύ τους.

Από την πλευρά του ο Ντόναλντ Τραμπ υποσχέθηκε στον ομόλογό του ένα ένα «υπέροχο μέλλον» ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα, ενώ την ίδια ώρα η Ταϊβάν και οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή βρέθηκαν στο επίκεντρο των συνομιλιών.

Παρά την πομπώδη υποδοχή που επιφύλαξε στον Τραμπ γι’ αυτή την επίσημη επίσκεψη, ο οικοδεσπότης του παρέμεινε ωστόσο από την πλευρά του σ’ ένα πιο συνηθισμένο και αυστηρό ύφος, επικαλούμενος τον Θουκυδίδη για να επαναλάβει πως η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε να είναι «εταίροι, όχι αντίπαλοι».

Τα θέματα που προκαλούν εντάσεις μεταξύ των δύο πλευρών αφθονούν: εμπορικές σχέσεις, πόλεμος με το Ιράν, Ταϊβάν, πρόσβαση στις σπάνιες γαίες και τους ημιαγωγούς, τεχνητή νοημοσύνη, όλα ζητήματα τα οποία προκαλούν διενέξεις με διεθνείς προεκτάσεις.

Ο πρόεδρος Σι προειδοποίησε τον Αμερικανό ομόλογό του ότι η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να έρθουν σε «σύγκρουση», αν η Ουάσινγκτον διαχειριστεί με κακό τρόπο το ζήτημα της Ταϊβάν.

«Το ζήτημα της Ταϊβάν είναι το πιο σημαντικό στις σινοαμερικανικές σχέσεις. Αν αντιμετωπισθεί σωστά, οι σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες (Κίνα και ΗΠΑ) θα μπορέσουν να παραμείνουν συνολικά σταθερές. Αν αντιμετωπισθεί κακά, οι δύο χώρες θα έρθουν αντιμέτωπες, ακόμα και θα συγκρουσθούν», δήλωσε ο Σι, χρησιμοποιώντας μια λέξη στη μανδαρινική που δεν σημαίνει απαραιτήτως στρατιωτική σύγκρουση.

Xi Jinping warned Trump that the US and China could “come into conflict” if the Taiwan issue is mishandled, according to Chinese state media.

Xi described Taiwan as the most important issue in US-China relations and said poor handling could push ties between the two countries… pic.twitter.com/rn4rYpRYd7

— Clash Report (@clashreport) May 14, 2026

Σημειώνεται πως η Κίνα θεωρεί την Ταϊβάν μία από τις επαρχίες της, την οποία δεν κατάφερε να ενοποιήσει με το υπόλοιπο έδαφός της μετά το τέλος του κινεζικού εμφυλίου πολέμου το 1949.

Ζητεί μια ειρηνική λύση, ωστόσο επιφυλάσσεται αυτού που θεωρεί δικαίωμά της να προσφύγει στη στρατιωτική ισχύ.

Οξεία αντίδραση από την Ταϊβάν

Η Ταϊβάν αντέδρασε άμεσα στις δηλώσεις του Σι, κατηγορώντας την Κίνα ότι αποτελεί «τη μοναδική πηγή ανασφάλειας» στην περιοχή.

Η εκπρόσωπος του υπουργικού συμβουλίου της Ταϊβάν, Μισέλ Λι, δήλωσε ότι «η στρατιωτική απειλή της Κίνας είναι η μοναδική πηγή ανασφάλειας στα Στενά της Ταϊβάν και στην ευρύτερη περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού».

Πρόσθεσε ακόμη ότι «η συνεχής ενίσχυση της άμυνας και η αποτελεσματική κοινή αποτροπή αποτελούν τους πιο κρίσιμους παράγοντες για τη διασφάλιση της περιφερειακής ασφάλειας».

Η αντίδραση της Ταϊπέι ήρθε μετά τη δήλωση του Σι προς τον Τραμπ ότι η ανεξαρτησία της Ταϊβάν είναι «ασυμβίβαστη» με την ειρήνη.

«Η ανεξαρτησία της Ταϊβάν και η ειρήνη στα Στενά είναι τόσο ασυμβίβαστες όσο η φωτιά με το νερό», φέρεται να είπε ο Κινέζος πρόεδρος, προσθέτοντας ότι «η διασφάλιση της ειρήνης και της σταθερότητας στα Στενά της Ταϊβάν αποτελεί τον μεγαλύτερο κοινό παρονομαστή μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ».

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας θεωρεί την αυτοδιοικούμενη Ταϊβάν τμήμα της κινεζικής επικράτειας και έχει δηλώσει ότι σκοπεύει να την επανενώσει με την Κίνα ακόμη και διά της βίας, αν χρειαστεί.

Η «εποικοδομητική στρατηγική σταθερή σχέση» και το μπαράζ συναντήσεων

Σύμφωνα με το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών, ο Σι και ο Τραμπ συμφώνησαν σε μια «εποικοδομητική στρατηγική σταθερή σχέση» ως νέο προσανατολισμό για τις διμερείς σχέσεις τα επόμενα τρία χρόνια και μετά.

Xi to Trump:

I always believed that our two countries have more common interests than differences.

Success in one is an opportunity for the other, and a stable bilateral relationship is good for the world.

China and the United States both stand to gain from cooperation and… pic.twitter.com/cQAxLusCZc

— Clash Report (@clashreport) May 14, 2026

Ο Σι υποστήριξε ότι η σχέση των δύο χωρών θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από συνεργασία, «καλά ρυθμισμένο ανταγωνισμό» και διαρκή σταθερότητα, ακόμη και αν υπάρχουν «διαχειρίσιμες διαφορές». Μέχρι στιγμής, οι ΗΠΑ δεν έχουν δημοσιοποιήσει τη δική τους αποτίμηση της συνάντησης.

Παράλληλα, σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, οι αμερικανικές και κινεζικές οικονομικές και εμπορικές ομάδες κατέληξαν την Τετάρτη σε ένα «συνολικά ισορροπημένο και θετικό αποτέλεσμα» στις διαβουλεύσεις που προηγήθηκαν της συνάντησης Τραμπ – Σι.

Ο Κινέζος πρόεδρος ανέφερε επίσης ότι ΗΠΑ και Κίνα πρέπει να συνεργαστούν σε τομείς όπως το εμπόριο, η υγεία, η γεωργία, ο τουρισμός, οι ανταλλαγές μεταξύ των λαών και η επιβολή του νόμου. Όπως σημείωσε, οι δύο πλευρές οφείλουν να αξιοποιήσουν «πολιτικά και διπλωματικά κανάλια, καθώς και μηχανισμούς στρατιωτικής επικοινωνίας».

Η πόρτα της Κίνας «θα συνεχίσει να ανοίγει όλο και περισσότερο»

Ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ πραγματοποίησε επίσης συνάντηση με ομάδα CEO αμερικανικών επιχειρήσεων που συνοδεύουν τον Ντόναλντ Τραμπ, στο πλαίσιο της οποίας τους υποσχέθηκε ότι η πόρτα της χώρας του προς τον κόσμο «θα συνεχίσει να ανοίγει όλο και περισσότερο», σύμφωνα με όσα μετέδωσε το κρατικό κινεζικό πρακτορείο ειδήσεων Νέα Κίνα (Xinhua).

«Οι αμερικανικές επιχειρήσεις είναι βαθιά αναμιγμένες στη μεταρρύθμιση και το άνοιγμα της Κίνας και τα δύο μέρη έχουν οφέλη απ’ αυτό. Η πόρτα της Κίνας θα συνεχίσει να ανοίγει όλο και περισσότερο. Η Κίνα χαίρεται που οι Ηνωμένες Πολιτείες ενισχύουν την αμοιβαία επωφελή συνεργασία τους μαζί της και είναι πεπεισμένη ότι οι αμερικανικές επιχειρήσεις θα έχουν ακόμα καλύτερες προοπτικές στην Κίνα», δήλωσε ο Σι, σύμφωνα με το Νέα Κίνα.

Ο πρόεδρος Σι χαιρέτισε επίσης μια «νέα τοποθέτηση» των διμερών σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τη σύνοδο κορυφής με τον Τραμπ, μετέδωσε το κινεζικό κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο CCTV.

Στην ατζέντα οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή

Ο πόλεμος και η παγκόσμια ενεργειακή κρίση βρέθηκαν επίσης στο επίκεντρο της επίσκεψης.

Όπως μεταδίδουν κινεζικά κρατικά μέσα ενημέρωσης, ο Τραμπ αναμενόταν να ζητήσει από τον Σι να ασκήσει πίεση στο Ιράν, στενό σύμμαχο του Πεκίνου, ώστε να ανοίξει ξανά τα Στενά του Ορμούζ, κομβικό πέρασμα για το παγκόσμιο εμπόριο πετρελαίου.

Κατά την επίσκεψή του στην Κίνα, ο Τραμπ συναντήθηκε μαζί με τον Σι και με επικεφαλής αμερικανικών επιχειρήσεων που ταξίδεψαν στο Πεκίνο.

Ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε ότι οι επικεφαλής των εταιρειών ήρθαν στην Κίνα για να «αποτίσουν σεβασμό» και να ενισχύσουν τις επιχειρηματικές σχέσεις.

Οι προσδοκίες από την πλευρά των ΗΠΑ

Πριν κλείσουν οι πόρτες για τους δημοσιογράφους, ο Τραμπ, ο οποίος πιστεύει πως τα καταφέρνει καλά στις προσωπικές σχέσεις μεταξύ ισχυρών και υπογραμμίζει την εγγύτητά του με τον Σι, δήλωσε πως είναι «τιμή (του) που βρίσκεται δίπλα» στο κινέζο ηγέτη και «τιμή (του) να είναι φίλος» του.

«Οι σχέσεις ανάμεσα στην Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες θα είναι καλύτερες παρά ποτέ», δήλωσε. «Θα έχουμε μαζί ένα υπέροχο μέλλον», πρόσθεσε.

«Έχω τόσο σεβασμό για την Κίνα, για τη δουλειά που έχετε κάνει. Είστε ένας μεγάλος ηγέτης, το λέω σε όλους», είπε ακόμα.

Trump to Xi:

You are a great leader. I say it to everybody, that you are a great leader. Sometimes people don’t like me saying it, but I say it anyway because it’s true.

I only say the truth. pic.twitter.com/hmAWFbFqNQ

— Clash Report (@clashreport) May 14, 2026

Ο Τραμπ δεν αναφέρθηκε ειδικά σε κανέναν από τους καβγάδες της στιγμής, επικεντρώνοντας στις δουλειές που ελπίζει να κάνουν οι πολλοί επικεφαλής επιχειρήσεων που τον συνοδεύουν.

Ο Τραμπ ελπίζει επίσης σε μια υπόσχεση για κινεζικές επενδύσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το Πεκίνο επέμενε, ενόψει της συνόδου κορυφής, στην αναζήτηση «σταθερότητας».

Οι δύο υπερδυνάμεις επιδόθηκαν το 2025 σε έναν άγριο εμπορικό πόλεμο με πλανητικό αντίκτυπο, επιβάλλοντας εξωφρενικούς τελωνειακούς δασμούς και πολλαπλούς περιορισμούς, αμέσως μετά την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο.

«Όχι αντίπαλοι»

Οι Σι και Τραμπ συνήψαν τον Οκτώβριο μια εκεχειρία, η συνέχεια της οποίας αναμένεται ότι θα είναι μεταξύ των θεμάτων που θα συζητηθούν στη διάσκεψη κορυφής.

Από τον Οκτώβριο, η Κίνα αισθάνεται άμεσα τον αντίκτυπο από άλλες πολιτικές του Τραμπ, στη Βενεζουέλα και ακόμα περισσότερο στο Ιράν.

«Οφείλουμε να είμαστε εταίροι, όχι αντίπαλοι», είπε ο Σι στον Τραμπ.

«Μπορούμε άραγε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να αντιμετωπίσουμε τις παγκόσμιες προκλήσεις και να φέρουμε μια μεγαλύτερη σταθερότητα στον κόσμο;», ρώτησε επικαλούμενος τα διδάγματα του Θουκυδίδη, ο οποίος έγραψε για τον κίνδυνο πολέμου όταν μια αναδυόμενη δύναμη έρχεται σε αντιπαλότητα με μια κυρίαρχη δύναμη.

Ο Σι Τζινπίνγκ δεν προχώρησε σε διαχύσεις, στις οποίες δεν είναι συνηθισμένος δημόσια, αν και ο Ντόναλντ Τραμπ είχε πει στα μέσα Απριλίου πως ο κινέζος πρόεδρος θα του έκανε μια «μεγάλη αγκαλιά» στο Πεκίνο.

Ο Σι παρέθεσε χθες, Πέμπτη, το βράδυ δείπνο προς τιμήν του Τραμπ. Σήμερα θα πάρουν μαζί το τσάι τους και στη συνέχεια θα γευματίσουν μαζί.

Σύμφωνα με την αμερικανική κυβέρνηση, ο Τραμπ θέλει να ασκήσει πίεση ώστε η Κίνα, πρωταρχικός στρατηγικός και οικονομικός εταίρος του Ιράν -είναι η κύρια χώρα που εισάγει το πετρέλαιό του- να χρησιμοποιήσει την επιρροή της για να υπάρξει μια διέξοδος στην κρίση στον Κόλπο.

Πηγή: cnn.gr

Εκεί, σε ψηλά ράφια βρίσκονται εκατοντάδες χιλιάδες κεφάλια Parmigiano Reggiano που ωριμάζουν αργά και αποκτούν διαρκώς μεγαλύτερη αξία κάθε μήνα που περνά. Σύμφωνα με το CNNi, για τους επισκέπτες, μοιάζει με «καθεδρικό ναό» του τυριού. Για τους παραγωγούς γάλακτος της Ιταλίας, αποτελεί σωτηρία. Γιατί;

Η παρμεζάνα είναι ένα από τα πιο αυστηρά ρυθμιζόμενα τρόφιμα στον κόσμο. Μπορεί να παραχθεί μόνο σε μια μικρή, καθορισμένη περιοχή χρησιμοποιώντας τρία συστατικά – γάλα, αλάτι και πυτιά (το συστατικό εκείνο που βοηθά στην πήξη του γάλακτος κατά τη διαδικασία τυροκόμησης) – και πρέπει να ωριμάσει για τουλάχιστον 12 μήνες προτού μπορέσει να πωληθεί. Πολλά τυριά ωριμάζουν για 24, 36 ή ακόμα και 40 μήνες.

Το οικονομικό αδιέξοδο και η… τράπεζα τυριών

Αυτή η μακρά αναμονή, ωστόσο, δημιουργεί οικονομικό αδιέξοδο. Οι αγρότες πρέπει να πληρώνονται κάθε 30 ημέρες. Τα έξοδα για το προσωπικό, τις ζωοτροφές και την ενέργεια συσσωρεύονται καθημερινά. Ωστόσο, τα έσοδα δεν εισρέουν για ένα χρόνο ή και περισσότερο. Για περισσότερο από έναν αιώνα, η Credem Bank αναλαμβάνει να γεφυρώσει αυτό το κενό, δέχοντας ως εγγύηση το ίδιο το τυρί.

Ο υπεύθυνος του τμήματος αποθήκευσης τυριών της τράπεζας, Τζανκάρλο Ραβανέτι, εξηγεί στο CNNi:

«Στην Ιταλία παράγονται περίπου τέσσερα εκατομμύρια κεφάλια παρμεζάνας και εμείς αποθηκεύουμε 500.000… επιτρέποντας στους πελάτες να χρησιμοποιούν τα κεφάλια ως εγγύηση για τη λήψη χρηματοδότησης». Η αποθήκη διαχειρίζεται «περίπου 2.300.000 κεφάλια ετησίως» προσθέτει. Μέσα σε αυτά τα θησαυροφυλάκια, η αξία είναι συγκλονιστική: «Παρμεζάνα αξίας περίπου 325 εκατομμυρίων ευρώ».

Όταν ένα κεφάλι παρμεζάνας φτάνει στην αποθήκη, εισέρχεται σε ένα αυστηρά ελεγχόμενο σύστημα που έχει τελειοποιηθεί με το πέρασμα των χρόνων. Κάθε κεφάλι σαρώνεται και καταχωρείται σε ένα ψηφιακό σύστημα, κάτι το οποίο αποτελεί ένα είδος «διαβατηρίου» που καταγράφει την ημερομηνία παραγωγής, το γαλακτοκομείο προέλευσης και την τρέχουσα κατάστασή του. Μόνο τότε μπορεί να εισέλθει επίσημα στο θησαυροφυλάκιο.

Τα τυριά τοποθετούνται σε μακριά ξύλινα ράφια. Η θερμοκρασία, η υγρασία και η ροή του αέρα ελέγχονται προσεκτικά. Το προσωπικό της αποθήκης εποπτεύει καθημερινά τους διαδρόμους, ελέγχοντας τα τυριά για ρωγμές, διόγκωση ή προβλήματα υγρασίας. Οποιαδήποτε αλλαγή μεταφέρεται στους αρμόδιους.

Σφραγίδα ποιότητας

Στον 12ο μήνα, το Συνεταιριστικό Ίδρυμα «Parmigiano Reggiano» πραγματοποιεί την παραδοσιακή δοκιμή, χτυπώντας κάθε κεφάλι τυρί με ένα σφυρί, ώστε ακούγοντας τον ήχο που παράγεται εσωτερικά στο τυρί να ανιχνεύσει τυχόν ελαττώματα που δεν είναι εμφανή. Μόνο τα κεφάλια τυριού που παράγουν έναν καθαρό, ομοιόμορφο ήχο κερδίζουν τη σφραγίδα που αποτυπώνεται με καυτό σίδερο. Η αποθήκη διαχειρίζεται εκατομμύρια κεφάλια ετησίως, μεταφέροντάς τους προς και από γαλακτοκομεία, μεταποιητές, εξαγωγείς και εταιρείες που αγοράζουν κεφάλια για τρίψιμο ή μακροχρόνια ωρίμανση.

Μόλις καταχωριστούν και παλαιωθούν, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως εγγύηση. Η αποθήκη λειτουργεί ως ασφαλές θησαυροφυλάκιο που εγγυάται στην τράπεζα ότι τα κεφάλια τυριού υπάρχουν, βρίσκονται σε καλή κατάσταση και αντιστοιχούν στο μητρώο ενεχύρων. Ο Ραβανέτι επισημαίνει ότι το σύστημα αυτό βρίσκεται σε ισχύ εδώ και πάνω από έναν αιώνα και ότι η τράπεζα δεν έχει χάσει ούτε ένα ευρώ από αυτά τα δάνεια.

Η κοινοπραξία, το λεγόμενο «Consortium» επιβλέπει τη διαδικασία, που ενώνει περίπου 300 παραγωγούς και περισσότερους από 2.000 γαλακτοπαραγωγούς. Ο εκπρόσωπός της Φαμπρίτσιο Ραϊμόντι περιγράφει την κοινοπραξία ως έναν οργανισμό που εκπροσωπεί «περίπου 50.000 άτομα» και έναν κλάδο με «κύκλο εργασιών άνω των 4 δισεκατομμυρίων». Η ομάδα εμπειρογνωμόνων του επιβάλλει αυστηρούς κανόνες παραγωγής, προωθεί το εμπορικό σήμα σε παγκόσμιο επίπεδο, δίνει «μάχη» με τις απομιμήσεις και πιστοποιεί κάθε τυρί. «Αυτές οι σφραγίδες μπορούν να διαβεβαιώσουν τον καταναλωτή ότι αυτό είναι το γνήσιο προϊόν και ότι η ποιότητά του είναι καλή», τονίζει ο Ραϊμόντι.

Η αλυσίδα εφοδιασμού της παρμεζάνας βασίζεται σε συνεταιρισμούς, μια δομή που, σύμφωνα με τον Πάολο Γκαντσέρλι της Granterre, αποτελεί πλεονέκτημα και αδυναμία συνάμα.

Η Granterre, ένας από τους μεγαλύτερους γαλακτοκομικούς ομίλους της Ιταλίας, είναι τεχνικά μια ανώνυμη εταιρεία, αλλά ανήκει σε συνεταιρισμούς παραγωγών γάλακτος και τυριού. Αυτό σημαίνει ότι η εταιρεία πρέπει να στηρίζει εκατοντάδες μικρούς αγρότες που βασίζονται σε σταθερές πληρωμές για το γάλα για να επιβιώσουν.

Ο Γκάνζερλι εξηγεί ότι τα γαλακτοκομεία πρέπει να πληρώνουν αμέσως τους αγρότες, παρόλο που το τυρί που παράγουν δεν θα αποφέρει έσοδα για τουλάχιστον ένα χρόνο. «Χωρίς αυτό το σύστημα μόχλευσης, ο κόσμος του Parmigiano Reggiano δεν μπορεί να υπάρξει», λέει.

Πιέσεις στο κόστος

Ο Γκαντσέρλι περιγράφει ένα σύστημα παραγωγής που είναι παραδοσιακό και εξαιρετικά ακριβό. Η παρμεζάνα μπορεί να παραχθεί μόνο σε μια μικρή γεωγραφική περιοχή, και οι αγελάδες πρέπει να τρέφονται με τοπικά προϊόντα. Διαφορετικά μικροκλίματα, από ορεινά λιβάδια έως αγροκτήματα σε κοιλάδες, επηρεάζουν τα χαρακτηριστικά του γάλακτος. Ωστόσο, το κόστος παραγωγής αυτού του γάλακτος έχει εκτοξευθεί τα τελευταία χρόνια, λόγω του πληθωρισμού και της παγκόσμιας αστάθειας.

Όπως υπογραμμίζει ο Γκαντσέρλι, «το κόστος παραγωγής της τροφής για τις αγελάδες (…) αυξήθηκε πολύ. Ενέργεια, μεταφορές, logistics, όλα είναι πιο ακριβά». Ακόμη και μεγάλες εταιρείες όπως η Granterre νιώθουν την πίεση επειδή κάθε αύξηση στις τιμές της ενέργειας ή των ζωοτροφών έχει αντίκτυπο σε ολόκληρη την αλυσίδα εφοδιασμού.

Το 2025, η Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης ξεπέρασε ένα ιστορικό όριο: Οι εξαγωγές ξεπέρασαν για πρώτη φορά το ήμισυ των συνολικών πωλήσεων, φτάνοντας το 50,5% της παρμεζάνας που πωλήθηκε παγκοσμίως.

Η διεθνής ζήτηση αυξήθηκε κατά +2,7%, ακόμη και όταν η εγχώρια ιταλική αγορά συρρικνώθηκε. Η Γαλλία σημείωσε ελαφρά πτώση (–0,3%, 14.800 τ.), η Γερμανία παρέμεινε σταθερή (+0,1%, 10.400 τ.), η Ισπανία σημείωσε αύξηση (+2,5%, 1.850 τ.), η Σουηδία σημείωσε άνοδο (+8,8%, 2.500 τ.), και το Ηνωμένο Βασίλειο παρουσίασε μεγάλη αύξηση (+7,8%, 8.400 τ.). Οι ΗΠΑ σημείωσαν αύξηση +2,3% (16.800 τ.), ο Καναδάς +8,3% (3.900 τ.), ενώ η Ιαπωνία και η Μέση Ανατολή παρουσίασαν μικρότερη αλλά αυξανόμενη ζήτηση.

Οι ΗΠΑ η μεγαλύτερη αγορά – Η πληγή των δασμών

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν τη μεγαλύτερη ξένη αγορά για την παρμεζάνα, αλλά και την πιο ασταθή. Στα τέλη του 2025, οι νέοι δασμοί αύξησαν το συνολικό δασμολογικό βάρος στο 25%, με πιθανότητα περαιτέρω αυξήσεων. Σε συνδυασμό με τα αυξανόμενα έξοδα μεταφοράς, τον πληθωρισμό και τις γεωπολιτικές εντάσεις, η αγορά των ΗΠΑ έχει καταστεί όλο και πιο απρόβλεπτη.

Σύμφωνα με τον Ραϊμόντι «υπάρχει αβεβαιότητα και πολλοί επιχειρηματίες περιμένουν πριν προχωρήσουν σε νέες παραγγελίες». Οι αρχές του 2026 επιβεβαίωσαν αυτή την τάση, καθώς οι Αμερικανοί εισαγωγείς ανέστειλαν τις αγορές τους για να εκτιμήσουν τον αντίκτυπο των δασμών και των οικονομικών πιέσεων.

Στην Ιταλία, εν τω μεταξύ, παρατηρήθηκε πτώση 10% στον όγκο των πωλήσεων το 2025. Οι υψηλότερες τιμές λιανικής οδήγησαν τους Ιταλούς να αγοράζουν λιγότερο συχνά και σε μικρότερες ποσότητες παρμεζάνα, αν και ο αριθμός των νοικοκυριών που το αγόραζαν παρέμεινε σταθερός. Οι τιμές αυξήθηκαν απότομα: τα κεφάλια 12μηνης ωρίμανσης έφτασαν τα 13,22 €/kg (+20,6%), 24μηνης ωρίμανσης τα 15,59 €/kg (+24,8%). Η παραγωγή ανέβηκε στα 4,19 εκατομμύρια κεφάλια (+2,7%).

Ο Γκαντσέρνι σημειώνει ότι «το Parmigiano Reggiano είναι φυσικά χωρίς λακτόζη, πλούσιο σε πρωτεΐνες και χωρίς πρόσθετα, ιδιότητες που το έχουν βοηθήσει να κερδίσει έδαφος ως «σούπερ τροφή». Προειδοποιεί όμως επίσης ότι αν οι τιμές ανέβουν υπερβολικά, οι καταναλωτές ενδέχεται να στραφούν σε φθηνότερα τυριά όπως το Grana Padano.

Οι παραγωγοί λαμβάνουν συνήθως το 60–80% της αξίας ενός κεφαλιού τυριού εκ των προτέρων, όταν χρησιμοποιούν το τυρί ως εγγύηση. Η τεχνολογία blockchain επιτρέπει πλέον τα τυριά να μπουν ενέχυρο ακόμη και όταν τα κεφάλια αποθηκεύονται στις εγκαταστάσεις των ίδιων των παραγωγών, διπλασιάζοντας τη δανειοδοτική ικανότητα της Credem. Η Κοινοπραξία επενδύει επίσης στον τουρισμό, με στόχο την αύξηση των επισκέψεων που αφορούν αποκλειστικά την παρμεζάνα από 85.000 σε 300.000 έως το 2029.

Η παρμεζάνα όμως είναι μια βιομηχανία αξίας 4 δισεκατομμυρίων ευρώ που υποστηρίζεται από περίπου 300 πιστοποιημένα τυροκομεία. Η επιβίωσή της εξαρτάται από μια λεπτή ισορροπία μεταξύ παράδοσης, κανονισμών και χρηματοοικονομικής καινοτομίας.

Μέσα στους τεράστιους διαδρόμους της τράπεζας τυριών, το τυρί «ξεκουράζεται» και μεταμορφώνεται σταδιακά σε ένα από τα πιο πολύτιμα εξαγωγικά προϊόντα της Ιταλίας. Κάθε κεφάλι τυριού αντιπροσωπεύει μήνες εργασίας, ολόκληρες γενιές γνώσης και επιδεξιότητας και ένα χρηματοοικονομικό σύστημα χτισμένο πάνω στην υπομονή.

Πηγή: cnn.gr

Η δικηγόρος και διεθνολόγος, Δρ. Ασπασία Αλιγιζάκη εξηγεί στο CNN Greece πώς η συγκεκριμένη διαδικασία επηρεάζεται από ένα σύνολο σύνθετων παραγόντων, που καθιστούν την επίτευξη συμφωνίας δύσκολη, αλλά όχι ανέφικτη.

Κεντρικό εμπόδιο παραμένει το λεγόμενο τουρκολιβυκό μνημόνιο, το οποίο, είναι νομικά άκυρο εξ αρχής (ab initio), καθώς όπως εξηγεί αγνοεί πλήρως την επήρεια ελληνικών νησιών όπως η Κρήτη και δεν οδηγεί σε δίκαιη οριοθέτηση. Η Κρήτη και τα ελληνικά νησιά έχουν πλήρη επήρεια στην οριοθέτηση και αυτό είναι βασική αρχή του Δικαίου της Θάλασσας.

«Και εδώ είναι κρίσιμο να αποσαφηνίσουμε το ζήτημα με ενάργεια. Το τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν παράγει αποτελέσματα έναντι της Ελλάδας, δεν δεσμεύει τρίτα κράτη και δεν έχει καθολική ισχύ διεθνούς δικαίου, δηλαδή δεν ισχύει erga omnes, (δεν ισχύει απέναντι σε όλους, και συνιστά res inter alios acta (δηλαδή μια συμφωνία μεταξύ άλλων που δεν αφορά και δεν δεσμεύει τρίτους)» υπογραμμίζει. Συνεπώς, αυτό δεν είναι πολιτική θέση, είναι κανόνας διεθνούς δικαίου όπως τονίζει .

Η εσωτερική διάσπαση της Λιβύης

Ένα δεύτερο κρίσιμο εμπόδιο είναι ότι η Λιβύη παραμένει διαιρεμένη. Και εδώ κατά την ίδια υπάρχει ένα σημείο που συχνά υποτιμάται. Η Βουλή της Ανατολικής Λιβύης δεν έχει κυρώσει ποτέ το μνημόνιο διευκρινίζοντας ότι αυτό σημαίνει ότι υπάρχει εσωτερική νομική διχογνωμία στη λιβυκή έννομη τάξη και οποιαδήποτε συμφωνία σήμερα ενέχει τον κίνδυνο μελλοντικής αμφισβήτησης. Από την άλλη , υπάρχει η εξωτερική επιρροή.

Σε αυτό το πλαίσιο διευκρινίζει πώς όταν σε μια διαπραγμάτευση υπάρχει ισχυρός τρίτος παράγοντας, τα περιθώρια δεν είναι πλήρως ελεύθερα.

« Συνολικά, οι συνομιλίες έχουν αξία, αλλά δεν μπορούμε και να παραβλέψουμε ότι διεξάγονται σε ένα περιβάλλον που θυμίζει περισσότερο κινούμενη άμμο παρά σταθερό έδαφος. Πρέπει να είμαστε σε συνεχή εγρήγορση καθώς δεν μπορούμε να μιλάμε για οριοθέτηση με δύο διαφορετικούς χάρτες στο ίδιο τραπέζι» καταλήγει.

Ο ρόλος τρίτων δυνάμεων

Η παρουσία εξωτερικών παραγόντων, με κυριότερη την Τουρκία, επηρεάζει σημαντικά τις ισορροπίες.

Η Δρ. Ασπασία Αλιγιζάκη διασαφηνίζει πώς βραχυπρόθεσμα μια πλήρης συμφωνία είναι δύσκολη. «Δεν μπορεί να συνυπάρξει χωρίς αντίφαση μια συμφωνία που βασίζεται στο διεθνές δίκαιο με ένα μνημόνιο που το παραβιάζει. Η κυβέρνηση του Abdul Hamid Dbeibeh βρίσκεται σε αυτή ακριβώς τη θέση», προσθέτει. Ωστόσο , εκτιμά πώς υπάρχει μια σημαντική παράμετρος που συχνά υποτιμάται.

«Στο διεθνές δίκαιο μια νέα συμφωνία μπορεί στην πράξη να καταστήσει ανενεργές προηγούμενες ρυθμίσεις, χωρίς να απαιτείται τυπική ακύρωση, στη βάση της αρχής lex posterior derogat legi priori και της πρακτικής προσαρμογής των διμερών σχέσεων. Δηλαδή υπάρχει περιθώριο ρεαλιστικής εξέλιξης χωρίς θεαματικές ρήξεις» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Παράλληλα,τονίζει πώς το το κρίσιμο είναι ότι το μνημόνιο δεν δεσμεύει την Ελλάδα. « Καμία συμφωνία τρίτων δεν μπορεί να παράγει έννομα αποτελέσματα εις βάρος της χώρας μας.Άρα η διαδικασία δεν είναι άσκοπη. Είναι μια επένδυση στη νομική και διπλωματική παρουσία της Ελλάδας. Η Ελλάδα δεν κυνηγά τετελεσμένα, επενδύει σε λύσεις που αντέχουν στον χρόνο», συμπληρώνει.

«Η Τουρκία χάνει την αποκλειστικότητα στη Λιβύη»

Η Δρ. Ασπασία Αλιγιζάκη, επισημαίνει ότι οι εξελίξεις στη Λιβύη σηματοδοτούν μια σταδιακή απώλεια της αποκλειστικότητας επιρροής που ασκούνταν μέχρι σήμερα.« Η Τουρκία σταδιακά χάνει την αποκλειστικότητα επιρροής στη Λιβύη και αυτό είναι στρατηγικά καθοριστικό», υπογραμμίζει.

Όπως τονίζει, υπάρχει μια παράμετρος που συχνά δεν αναδεικνύεται επαρκώς. Διευκρινίζει πώς η Ανατολική Λιβύη έχει ισχυρά κίνητρα να επιδιώξει συνεργασία με την Ελλάδα, όχι μόνο σε πολιτικό επίπεδο αλλά και σε οικονομικό και ενεργειακό πεδίο. «Διαθέτει σημαντικούς πόρους και χρειάζεται αξιόπιστες διεξόδους προς την ευρωπαϊκή αγορά» αναφέρει. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα μπορεί να λειτουργήσει ως σταθερή πύλη και εταίρος σε αυτή τη διαδικασία.

Παράλληλα, η διαφοροποίηση της Ανατολικής Λιβύης σε σχέση με το μνημόνιο δημιουργεί, σύμφωνα με την ίδια, αντικειμενικά μεγαλύτερο περιθώριο σύγκλισης με τις ελληνικές θέσεις. Η εξέλιξη αυτή ενισχύει την εκτίμηση ότι η ελληνική προσέγγιση δεν είναι απλώς ισορροπημένη, αλλά και στρατηγικά έξυπνη, καθώς μετατρέπει τη Λιβύη από από μονοπώλιο επιρροής σε πεδίο ανταγωνισμού.

Καταλήγοντας, η Δρ. Αλιγιζάκη αναφέρει ότι όσο η Λιβύη παύει να λειτουργεί ως «μονοπώλιο» επιρροής, τόσο ενισχύεται ο ρόλος του διεθνούς δικαίου δηλαδή ενός συστήματος κανόνων που ισχύει για όλους. « Με απλά λόγια όσο ανοίγει το παιχνίδι τόσο ενισχύεται η θέση της Ελλάδας. Η Ελλάδα δεν είναι παρατηρητής των εξελίξεων, είναι παρούσα και διαμορφώνει όρους», προσθέτει.

Η ανασύσταση μικτής επιτροπής Ελλάδας–Λιβύης

Αθήνα και Τρίπολη συμφώνησαν στην ανασύσταση μικτής επιτροπής για την επικαιροποίηση των υφιστάμενων διμερών συμφωνιών και τη διαμόρφωση νέων σε θέματα κοινού ενδιαφέροντος.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη, όπως υποστηρίζει, συνιστά ένα βήμα με ουσία και στρατηγικό βάθος καθώς οι δύο χώρες επαναφέρουν έναν θεσμικό μηχανισμό συνεργασίας που μπορεί να παράγει συγκεκριμένα αποτελέσματα.

Όπως υπογραμμίζει, τέτοιου είδους επιτροπές δεν έχουν μόνο συμβολικό χαρακτήρα, αλλά συχνά λειτουργούν ως προθάλαμος για μεγαλύτερες συμφωνίες.

Σύμφωνα με την ίδια «πρώτα χτίζεις συνεργασία σε τομείς όπως η οικονομία, η ενέργεια και οι μεταφορές και στη συνέχεια αυτά λειτουργούν ως σταθεροποιητικός παράγοντας όταν έρθει η ώρα των δύσκολων αποφάσεων. Πρώτα χτίζονται τα θεμέλια της συνεργασίας και μετά χαράσσονται οι γραμμές στον χάρτη».

Σε ένα περιβάλλον αστάθειας, όπως αυτό της Λιβύης, η δημιουργία σταθερών δομών συνεργασίας αποτελεί σημαντικό στρατηγικό πλεονέκτημα.Η Δρ. Αλιγιζάκη τονίζει ότι στη διεθνή σκηνή «όποιος μένει εκτός διαλόγου, μένει και εκτός λύσης».

Πηγή: cnn.gr

Οι πέντε «γαλάζιοι» βουλευτές ζητούν ενίσχυση του κοινοβουλευτικού ρόλου και επαναπροσδιορισμό της σχέσης κυβέρνησης και βουλευτών, υπογραμμίζοντας ότι η λειτουργία της εξουσίας πρέπει να φέρνει τα κέντρα λήψης αποφάσεων πιο κοντά στην κοινωνία.

«Η λύση δεν είναι ο περισσότερος συγκεντρωτισμός» γράφουν μεταξύ άλλων στην επιστολή της στα «Νέα».

«Σήμερα, σε μια περίοδο όπου η ίδια η Κυβέρνηση προχωρά σε διορθωτικές κινήσεις, υπό την πίεση δικαστικών εξελίξεων, χρειάζεται να συζητήσουμε για το επιτελικό κράτος. Μια συζήτηση που προέχει του διαλόγου για τη συνταγματική αναθεώρηση», τονίζουν.

«Οι βουλευτές δεν υπάρχουν για να υπηρετούν το όποιο επιτελείο. Υπάρχουν για να υπερασπίζονται το εθνικό και λαϊκό συμφέρον, νομοθετώντας και ελέγχοντας την εκτελεστική εξουσία», επισημαίνουν.

Η επιστολή

Πιο αναλυτικά, η επιστολή έχει ως εξής:

«Για ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης, που θα φέρει τα κέντρα λήψης αποφάσεων πιο κοντά στη κοινωνία των πολιτών! Η αναζωπύρωση της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι παραιτήσεις υπουργών καιυφυπουργών και τα αλλεπάλληλα αιτήματα άρσης ασυλίας βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας είναι, μεταξύ άλλων, μία υπενθύμιση.

Υπενθύμιση αναδρομής στο πρώτο νομοθέτημα της αυτοδύναμης κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, που καθιέρωσε ένα συγκεκριμένο μοντέλο διακυβέρνησης. Το Επιτελικό Κράτος, το οποίο λοιδορήθηκε, αποτέλεσε πολιτικό επιχείρημα άσκησης κριτικής, αλλά λειτούργησε και συνεχίζει να λειτουργεί. Εκείνο που καλούμαστε να αναλογιστούμε είναι αν μπορούμε να βελτιώσουμε το Επιτελικό Κράτος και να ενισχύσουμε την αρχιτεκτονική ενός μοντέρνου και λειτουργικού κράτους, που να ανταποκρίνεται αποτελεσματικά στις ανάγκες του σήμερα. Να αναστοχαστούμε το επιτελικό κράτος και τον τρόπο λειτουργίας του, ιδίως με την πάροδο των περίπου επτά ετών, ως πρότυπου διαχείρισης της εξουσίας στη χώρα.

Ένα βασικό συμπέρασμα είναι ότι ενώ το επιτελικό κράτος είναι αποτελεσματικό σε συνθήκες μεγάλων κρίσεων, δεν αποδεικνύεται το ίδιο αποτελεσματικό σε περιόδους ομαλότητας. Επίσης, γεννά ενίοτε ζητήματα θεσμικής ανισορροπίας, που δεν συνάδουν με μια ώριμη κοινοβουλευτική δημοκρατία, όπως διαμορφώθηκε μεταπολιτευτικά, με βάση κυρίως τις αρχές και τις αξίες της παράταξής μας.

Ο νόμος 4622/2019 για το «Επιτελικό Κράτος» αποτέλεσε μια μεγάλη διοικητική μεταρρύθμιση συντονισμού, ταχύτητας και λογοδοσίας. Είναι όμως αδιαμφισβήτητο ότι στην πορεία προκάλεσε υπερσυγκέντρωση εξουσιών σε μικρούς πυρήνες. Μετέφερε όλο και περισσότερη βαρύτητα στο κέντρο, ενίσχυσε τον στενό πυρήνα γύρω από την κορυφή της Κυβέρνησης και περιόρισε την αυτοτέλεια των υπουργείων και ιδιαίτερα της κοινοβουλευτικής ομάδας, σε σύγκριση με το μέτρο των θεσμικών τους καθηκόντων. Η συγκέντρωση της εξουσίας έγινε στο όνομα της αποτελεσματικότητας. Αλλά, σήμερα μπορούμε να πούμε ότι δεν έχει σημασία μόνο το τι κάνεις, αλλά και ο τρόπος που το κάνεις. Και στη δημοκρατία το δεύτερο είναι ίσως σημαντικότερο από το πρώτο. Οι θεσμοί πρέπει να είναι αποτελεσματικοί, αλλά με τρόπο που δεν αφήνουν χώρο για δυσλειτουργίες και παραφωνίες. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι, στη μεγάλη εικόνα, το επιτελικό κράτος δεν κατάφερε να ελέγξει πλήρως τα φαινόμενα διαφθοράς εντός του κράτους και της κοινωνίας.

Στο σημείο αυτό υπάρχει μια αντίφαση. Το επιτελικό κράτος διεκδικεί τον απόλυτο έλεγχο, πιστώνεται τις επιτυχίες, αλλά, όταν εμφανίζονται σοβαρές παθογένειες, η ευθύνη διαχέεται προς τα κάτω και ιδιαίτερα προς τους βουλευτές.

Αυτή η πρακτική δεν υπάρχει σε εγχειρίδια ηγεσίας. Σήμερα, σε μια περίοδο όπου η ίδια η Κυβέρνηση προχωρά σε διορθωτικές κινήσεις, υπό την πίεση δικαστικών εξελίξεων, χρειάζεται να συζητήσουμε για το επιτελικό κράτος. Μια συζήτηση που προέχει του διαλόγου για τη συνταγματική αναθεώρηση.

Σκοπός είναι να αποκτήσουμε μια νέα δυναμική, να πάμε ακόμα πιο μπροστά, καθώς η κοινωνία παραμένει πεπεισμένη ότι μόνο η ΝΔ και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μπορούν να εξασφαλίσουν σταθερότητα και ευημερία.

Δεν πρέπει να αφήσουμε τις αρρυθμίες στο πρότυπο διοίκησης να επηρεάσουν την κοινοβουλευτική λειτουργία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας. Στην φιλελεύθερη κοινοβουλευτική δημοκρατία, μια κυβέρνηση υπάρχει όσο απολαμβάνει της εμπιστοσύνη της Βουλής. Τα προνόμια του Πρωθυπουργού και τα καθήκοντα των βουλευτών περιγράφονται θεσμικά και είναι σε διαλεκτική σχέση. Οι βουλευτές συγκροτούν την πλειοψηφία που δίνει δύναμη στον πρωθυπουργό και τον κρατά ισχυρό.

Η λύση σε φαινόμενα κακοδιοίκησης και διαφθοράς δεν είναι περισσότερος συγκεντρωτισμός και υποβάθμιση των βουλευτών. Ο βουλευτής -που είναι φορέας λαϊκής εντολής, ελεγκτής της εκτελεστικής εξουσίας και αυθεντικός εκφραστής της περιφέρειας- φορτώνεται αδίκως το στίγμα του φαυλοκράτη και κινδυνεύει να υποβιβαστεί σε μεταφορέα ήδη ειλημμένων αποφάσεων. Να ενημερώνεται εκ των υστέρων, να πειθαρχεί εκ των προτέρων και να περιορίζεται σε μια ολοένα μικρότερη πολιτική περίμετρο. Μια τέτοια εξέλιξη θα επιτείνει τα προβλήματα και δεν θα τα επιλύσει.

Συχνά ακούγεται το ένα αντεπιχείρημα: ότι οι εξωκοινοβουλευτικοί τεχνοκράτες υπουργοί δεν βαρύνονται από τη φθορά του παραδοσιακού βουλευτικού γραφείου, δεν έχουν περάσει από τη λογική της πελατειακής πίεσης και δεν έχουν οικοδομήσει την καριέρα τους πάνω σε μικροεξυπηρετήσεις. Ωστόσο, είναι τουλάχιστον άδικο να μετακυλίεται το ανάθεμα σε εκείνους που επιλέγουν οι πολίτες να τους εκπροσωπούν με τη ψήφο τους, εντός ενός συστήματος που όλοι αποδοκιμάζουν, για να ασκούν μετά υπέρμετρη εξουσία οι μη εκλεγμένοι. Κανείς βουλευτής δεν επιθυμεί να μετατρέπεται, από εθνικός νομοθέτης και ελεγκτής, σε διαχειριστή αιτημάτων και εξυπηρετήσεων. Η λύση δεν είναι η παράκαμψη της κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης από κλειστό κέντρο τεχνοκρατικής διαχείρισης, γιατί ούτε τόσο αποτελεσματική είναι σε περιόδους ομαλότητας, ούτε θεσμικά υπεύθυνη, ούτε βρίσκεται σε καθημερινή επαφή με τους πολίτες.

Αυτό που χρειάζεται είναι νέος ρόλος για τον βουλευτή. Να μην εκλαμβάνεται σαν (ρουσφετάκιας) γραφείο εξυπηρέτησης και μεσάζοντας. Να είναι ο βουλευτής ο φορέας της θεσμικής πίεσης, του κοινοβουλευτικού ελέγχου, της πολιτικής συνδιαμόρφωσης και της ουσιαστικής εκπροσώπησης της κοινωνίας, ιδίως της περιφέρειας. Ένας βουλευτής που δεν θα μετρά την επιρροή του από το πόσες υποθέσεις “διευκόλυνε”, αλλά από το αν μπόρεσε να αλλάξει πολιτικές, να επιβάλει λογοδοσία και να φέρει τη φωνή της πραγματικής χώρας στο κέντρο λήψης των αποφάσεων.

Γιατί η ελληνική περιφέρεια δεν αποδυναμώνεται μόνο όταν χάνει υπουργικά χαρτοφυλάκια, προς όφελος του αθηνοκεντρικού κράτους. Αποδυναμώνεται, κυρίως, όταν χάνει τη θεσμική της δυνατότητα να επηρεάζει στην χάραξη πολιτικής, όταν δεν συμμετέχει ισότιμα στη διανομή του πλούτου, όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται όλο και πιο μακριά από τους ανθρώπους που γνωρίζουν το πεδίο, όταν η εμπειρία της πραγματικής παραγωγής, της τοπικής οικονομίας της Περιφέρειας και της ζώσας κοινωνίας μετατρέπεται σε “δεδομένο” για επεξεργασία και όχι σε ζωντανό παράγοντα διαμόρφωσης της πολιτικής.

Η χώρα δεν χρειάζεται απλώς αλλαγές προσώπων. Ο Πρωθυπουργός μας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από το 2016 επιμένει στους θεσμούς. Σήμερα μπορούμε να επαναξιολογήσουμε από κοινού το επιτελικό κράτος, το οποίο μέχρι σήμερα αξιολογείται από τον εαυτό του, στη βάση ποσοτικών και όχι ποιοτικών δεικτών.

Χρειαζόμαστε, ως κόμμα και Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας μια πιο αποκεντρωμένη και θεσμικά ισορροπημένη αρχιτεκτονική, με αυξημένη λογοδοσία. Με ισχυρά υπουργεία, με ενισχυμένο κοινοβουλευτικό έλεγχο, με πραγματική συμμετοχή της περιφέρειας, με σαφείς αρμοδιότητες και πραγματική πολιτική ευθύνη. Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από ένα κράτος που λίγοι αποφασίζουν για όλους, χωρίς να δίνουν άμεσα λόγο στο λαό. Έχει ανάγκη από ένα κράτος που συντονίζεται χωρίς να ασφυκτιά και κυβερνά χωρίς να αποκόπτεται από τη κοινωνία των πολιτών.

Οι βουλευτές δεν υπάρχουν για να υπηρετούν το όποιο επιτελείο. Υπάρχουν για να υπερασπίζονται το εθνικό και λαϊκό συμφέρον, νομοθετώντας και ελέγχοντας την εκτελεστική εξουσία.

Οι βουλευτές

ΖΕΜΠΙΛΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ Π.Ε. ΕΥΒΟΙΑΣ

ΚΑΤΣΑΝΙΩΤΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ, ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ Π.Ε. ΑΧΑΪΑΣ

ΜΠΑΡΑΛΙΑΚΟΣ ΞΕΝΟΦΩΝ, ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ Π.Ε. ΠΙΕΡΙΑΣ,

ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ Π.Ε. ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ,

ΠΑΠΠΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ Π.Ε. ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ»

Πηγή: cnn.gr

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως δήλωσε ο κ. Σχοινάς «δεν περιποιεί τιμής για το υπουργείο. Απόδειξη είναι ότι αλλάζουμε τα βασικά, έτσι ώστε να διορθώσουμε αυτές τις παθογένειες».

Χρησιμοποιώντας τη φράση του Κωνσταντίνου Καραμανλή από την τελετή του Ζαππείου «Η Ελλάδα από σήμερα αποδέχεται την ευρωπαϊκή της μοίρα», ο υπουργός δήλωσε πως «η ευρωπαϊκή Ελλάδα κάποιες πλευρές της κυριαρχίας μας να τις καταθέσουμε μαζί με άλλες χώρες στην Ευρώπη. Και κερδίσαμε από αυτό».

«Εμένα δεν με εκφράζει αυτό. Πιστεύω ότι στον ψυχισμό του Μέσου Έλληνα αυτή η σύμφυση που έχουμε με την Ευρώπη είναι κάτι θετικό» υποστηρίζει.

«Αν η Ελλάδα κερδίσει την αξιοπιστία μέσω της αναδιοργάνωσης του συστήματος πληρωμών, η φωνή μας θα ακουστεί με ευκρίνεια και αποτελεσματικότητα» σημείωσε μεταξύ άλλων ο κ. Σχοινάς, ενώ ανέφερε πως η διαδικασία αλλαγής του μοντέλου πληρωμών είναι ιδιαίτερα απαιτητική, καθώς «πληρώνουμε ενώ αλλάζουμε», χαρακτηρίζοντάς την «εξαιρετικά δύσκολη» άσκηση.

Μάλιστα, ανέφερε ότι μόνο τη Μεγάλη Εβδομάδα καταβλήθηκαν περίπου 250 εκατ. ευρώ, ενώ μέχρι το τέλος του έτους οι πληρωμές εκτιμάται ότι θα προσεγγίσουν το 1 δισ. ευρώ.

Στο πλαίσιο αυτό, έκανε λόγο για τρία «εργοτάξια» της πολιτικής στον πρωτογενή τομέα. Την «πλήρη, ριζική, αποτελεσματική αναδιοργάνωση του συστήματος πληρωμών», με στόχο τη μετάβαση σε ένα νέο μοντέλο μέσω της ΑΑΔΕ. Το «εργοτάξιο του μέλλοντος», τη διαμόρφωση της νέας Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, όπου –όπως σημείωσε– «η Ελλάδα πρέπει να έχει λόγο». Και τέλος η διαχείριση των ζωονόσων, με αιχμή την κρίση του αφθώδους πυρετού στη Μυτιλήνη.

Ειδικά για το ζήτημα των επιδοτήσεων, σημείωσε ότι «αν η Ελλάδα κερδίσει την αξιοπιστία μέσω της αναδιοργάνωσης του συστήματος πληρωμών, η φωνή μας θα ακουστεί με ευκρίνεια και αποτελεσματικότητα».

Πηγή: cnn.gr

Γράφουν οι, Χρυσάνθη Στέτου και Νατάσα Βορύλλα

Τα θέματα που συνδέονται με το στεγαστικό επηρεάζουν όλες τις πτυχές της ζωής των πολιτών, από την κίνηση στους δρόμους της Αττικής, έως το καταναλωτικό συναίσθημα.

Ενώ, παράλληλα, καθιστά δυσχερέστερη την αγορά κατοικίας και τελικά εντείνει τις κοινωνικές και διαγενεακές ανισότητες.

Η δυσκολία πρόσβασης σε προσιτή κατοικία επηρεάζει ακόμα και την κινητικότητα των εργαζομένων, οι οποίοι αναγκάζονται να διανύουν καθημερινά μεγάλες αποστάσεις, χάνοντας πάρα πολλές ώρες από τη ζωή τους, αλλά και επιβαρύνοντας το κυκλοφοριακό.

Η επιβάρυνση των νοικοκυριών στην Αθήνα είναι πλέον δυσανάλογα υψηλή σε σχέση με τον μέσο όρο της ΕΕ, καθώς τα ενοίκια βρίσκονται σε ευρωπαϊκά επίπεδα, ενώ οι μισθοί παραμένουν αισθητά χαμηλότεροι, σύμφωνα με την πρόσφατη μελέτη του ΚΕΦΙΜ.

«Έχουμε αναγκαστεί να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας»

«Μένουμε στο ίδιο σπίτι εδώ και 10 χρόνια. Ξεκινήσαμε με ενοίκιο 300 ευρώ και σήμερα έχει φτάσει στα 500 ευρώ. Η αύξηση που μας έχει γίνει αγγίζει το 66,7%».

«Είναι μεγάλο ποσοστό, ειδικά αν σκεφτεί κανείς τον πληθωρισμό, αν και σε σχέση με την αγορά της περιοχής θεωρείται σχετικά “λογικό”, έστω και αν για το ίδιο το σπίτι μοιάζει υπερεκτιμημένο», δηλώνουν στο CNN Greece, o Κωνσταντίνος Κοίλιας και η Δέσποινα Θεοδώρου σχετικά με το διαμέρισμα που μένουν στην Πετρούπολη.

«Έχουμε αναγκαστεί να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας και να κάνουμε αρκετούς συμβιβασμούς. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουμε αποκτήσει και δύο παιδιά, οπότε τα έξοδα έχουν αυξηθεί σημαντικά».

«Οι προτεραιότητές μας έχουν αλλάξει. Έχουμε περιορίσει πολύ τη διασκέδαση και τα προσωπικά έξοδα, όπως ρούχα και ταξίδια. Ακόμα και το γυμναστήριο το έχουμε κόψει και το αντικαταστήσαμε με ελεύθερη άσκηση».

«Έχω αναγκαστεί να κάνω συμβιβασμούς»

«Το υψηλό κόστος ενοικίου είναι βασικός λόγος που δεν μένω μόνος. Όπως συμβαίνει με πολλούς σήμερα, το να μοιράζεσαι τα έξοδα είναι σχεδόν μονόδρομος».

«Έχω αναγκαστεί να κάνω συμβιβασμούς. Όταν για ένα μέσο ενοίκιο χρειάζεται σχεδόν ένας ολόκληρος μισθός, περιορίζεις αναγκαστικά πολλές ανάγκες σου και δεν μιλάω για πολυτέλειες, αλλά για βασικά πράγματα», σημειώνει ο Λάμπρος Δασκαλόπουλος Μαθηματικός 25 ετών που μένει στην Μαγούλα.

«Για να ανταπεξέλθουμε στην κάλυψη του ενοικίου έχουμε μειώσει αισθητά τις εξόδους για ποτό, καφέ και φαγητό. Ακόμα και στις μετακινήσεις με το αυτοκίνητο, προσέχω περισσότερο λόγω του κόστους της βενζίνης» δηλώνει.

Αύξηση 10% μέσα σε ένα χρόνο

Το 2025, η Ελλάδα κατέγραψε τη δεύτερη μεγαλύτερη ετήσια αύξηση ενοικίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με ρυθμό +10,1%, πίσω μόνο από την Κροατία.

Το μέσο ενοίκιο για διαμέρισμα με δύο υπνοδωμάτια στην Αθήνα αντιστοιχεί στο 93,6% του μέσου μηνιαίου μισθού – υπερδιπλάσιο ποσοστό του αντίστοιχου (45.6%) στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ενώ, το μέσο ενοίκιο για διαμέρισμα με ένα υπνοδωμάτιο αντιστοιχεί πλέον στο 70,2% του μέσου μηνιαίου μισθού

Όπως αναφέρει η ανάλυση του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ), που βασίζεται στα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία της Eurostat και της Τράπεζας της Ελλάδος, τα τελευταία χρόνια καταγράφεται μια συνεχιζόμενη επιδείνωση της οικονομικής προσβασιμότητας της στέγης στην Ελλάδα, σε μια περίοδο κατά την οποία οι τιμές κατοικιών και τα ενοίκια αυξάνονται ταχύτερα από τα εισοδήματα.

Αξίζει να σημειωθεί πως στην ΕΕ-27, το 2025 οι τιμές κατοικιών αυξήθηκαν κατά 5,5% και τα ενοίκια κατά 3,2%.

Πώς φτάσαμε έως εδώ

Από το 2000 έως το 2025, τα ενοίκια στην Ελλάδα ακολούθησαν έντονη διακύμανση: ισχυρή άνοδο πριν από την κρίση, βαθιά πτώση την περίοδο 2011–2018, στασιμότητα έως το 2021 και νέα έντονη άνοδο από το 2022.

Οι τιμές αγοράς κατοικιών στην Ελλάδα, και ιδιαίτερα στην Αθήνα, έχουν πλέον ξεπεράσει τα προ κρίσης επίπεδα, μετά από πολύ ταχεία ανάκαμψη από το 2017 και μετά.

«Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στη μητροπολιτική περιοχή της Αθήνας ζει περίπου ο μισός πληθυσμός. Ζουν κοντά στα 4 εκατομμύρια από τα 10, οπότε συγκεντρωνόμαστε πάρα πολλοί άνθρωποι, πολύ μεγάλη ζήτηση σε έναν πολύ περιορισμένο αυτή τη στιγμή χώρο, ο οποίος μας δίνει πολύ μικρότερη προσφορά» σύμφωνα με τον επικεφαλής Ερευνών κ. Κωνσταντίνο Σαραβάκο.

Αναζητώντας τις αιτίες για τις πολύ υψηλές τιμές, θα πρέπει να εξετάσει κανείς δύο παράγοντες.

«Ο πρώτος είναι ότι σταμάτησε η οικοδομή για πολλά χρόνια στην Ελλάδα, δηλαδή η οικοδομή ήταν από τους πρώτους κλάδους που έπληξε η κρίση το 2010» σημείωσε ο επικεφαλής του ΚΕΦΙΜ και τόνισε πως πλέον χτίζονται περισσότερα ακίνητα, όμως δεν έχουν μπει ακόμα στην προσφορά κατοικίας.

Παράλληλα, εξήγησε πως πρέπει να προσμετρήσουμε ότι πολλοί άνθρωποι βρήκαν σπίτι με το πρόγραμμα Σπίτι μου 1 και το Σπίτι μου 2 μέσω του ταμείου ανάκαμψης, το οποίο παρότι θετικό, περιόρισε τη διαθεσιμότητα στον κλάδο των ακινήτων.

«Για παράδειγμα, έβλεπα τα στοιχεία του προγράμματος Σπίτι μου. 2, όπου έχουν εγκριθεί 7.500 δάνεια. Ε, αυτές οι κατοικίες βγήκαν από την αγορά και μάλιστα βγήκαν ας πούμε οι καλές κατοικίες. Γιατί όσο προχωράνε τα προγράμματα είναι οι κατοικίες οι οποίες είναι πιο ανακαινισμένες, πιο προσβάσιμες, καλύτερες ενεργειακά. Οπότε από τη μία πλευρά βλέπουμε αυτή την εκτόξευση, αλλά από την άλλη υπάρχουν και τα θετικά, πολλοί συμπολίτες μας βρήκαν σπίτι μέσα από αυτά τα προγράμματα» είπε χαρακτηριστικά ο κ. Σαραβάκος.

Πηγή: cnn.gr

Ο Τούρκος πρόεδρος προχώρησε στη νέα αυτή πρόκληση κατά τη διάρκεια ομιλίας του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του AKP.

«Δεν είχαμε εμείς πύραυλο και τώρα που φτιάξαμε το δικό μας, οι Έλληνες πανικοβλήθηκαν» είπε ο Τούρκος πρόεδρος, και συνέχισε:

«Οι εφημερίδες γράφουν πρωτοσέλιδα: “Κοιμάστε και ο Τούρκος από εκεί στέλνει Tayfun από τη Σμύρνη».

 

«Οι εφημερίδες γράφουν πρωτοσέλιδα: “Κοιμάστε και ο Τούρκος από εκεί στέλνει Tayfun από τη Σμύρνη».

Ο Τούρκος πρόεδρος έσπευσε να τονίζει ότι ο πύραυλος έχει εμβέλεια 510χλμ, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι αυτό δεν είναι αρκετό.

«Πρέπει να την αυξήσουμε στα 1.000 χιλιόμετρα» δήλωσε ο ίδιος, και συμπλήρωσε:

«Ηρεμήστε, συμπεριφερθείτε καλά. Δεν έχουμε καμία σχέση εμείς με την Αθήνα. Δεν αγγίζουμε αυτούς που δεν μας αγγίζουν».

Πηγή: cnn.gr