Δεν θα μπορούσε η οικονομία της Ρωσίας να πηγαίνει τόσο καλά 10 μήνες μετά την έναρξη του πολέμου – ενώ οι προσδοκίες από όλες τις πλευρές ήταν εντελώς διαφορετικές – αν δεν συνέβαινε ένα φαινόμενο που ούτε οι ίδιοι οι Ρώσοι, πόσο μάλλον η Δύση, δεν γνωρίζουν, γράφει ο σχολιαστής Έντουαρντ Στάινερ στη στήλη του.

Οι κοινωνικές αυτές ομάδες είναι η νέα γενιά επαγγελματιών της εξουσίας στη Ρωσία, αφενός, και μια μεγάλη ομάδα μικρομεσαίων επιχειρήσεων στη χώρα αφετέρου, που καθεμιά με τον τρόπο της κατάφερε να στηρίξει την εγχώρια οικονομία εν μέσω σκληρών μέτρων της Δύσης.

Όπως εξηγεί ο Γερμανός αρθρογράφος, «απροσδόκητα για όλους» ένα στρώμα μικρομεσαίων επιχειρήσεων που «είναι πιο συνηθισμένες να ελίσσονται και να αναζητούν λύσεις και εναλλακτικές κατά της κρίσης» αντέδρασε πιο αποτελεσματικά από ό,τι το ίδιο το ρωσικό κράτος στην πίεση των κυρώσεων. Κατόρθωσε έτσι να βρει εναλλακτικά κανάλια προμήθειας υλικών, πρώτων υλών και μηχανημάτων, επιβιώνοντας όλο αυτό το 10μηνο από την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου.

Ο έτερος παράγοντας είναι «μια ομάδα σχετικά νέων επαγγελματιών στην εξουσία», από 30 έως 60 ετών, που «έχουν υψηλές ικανότητες στον τομέα της οικονομίας και των οικονομικών και πείρα από ιδιωτικές εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων και ξένων επιχειρήσεων», γράφει ο Έντουαρντ Στάινερ.

Οι στοχευμένες ενέργειές τους κατέστησαν δυνατή την ελαχιστοποίηση της αρνητικής επίδρασης των περιορισμών της Δύσης, θεωρεί ο αρθρογράφος, χωρίς πάντως να υπεισέρχεται σε λεπτομέρειες ως προς συγκεκριμένες αποφάσεις που διατήρησαν την εύρυθμη λειτουργία της κρατικής μηχανής παρά την αποκοπή σε μεγάλο βαθμό από το Δυτικό οικονομικό σύστημα.

Ένας τρίτος παράγοντας που κράτησε στην… επιφάνεια τη ρωσική οικονομία αφορά στη ραγδαία άνοδο των τιμών της ενέργειας το 2022, που απέφερε υπερκέρδη στους Ρώσους εξαγωγείς ενέργειας.

Συνέπεια όλων αυτών είναι, σύμφωνα με τις τελευταίες προβλέψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, η πτώση του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος της Ρωσίας φέτος να είναι «μόλις 3,4%», επισημαίνει ο δημοσιογράφος, ενώ αρχικά οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί είχαν προβλέψει συρρίκνωση του ρωσικού ΑΕΠ της Ρωσίας «ακόμη και περισσότερο από 10%»  το 2022, υπενθυμίζει στην ανάλυσή του ο Έντουαρντ Στάινερ.

Πηγή: Die Welt, kathimerini.gr

Το άρθρο Die Welt: Το απροσδόκητο φαινόμενο που απέτρεψε την κατάρρευση της ρωσικής οικονομίας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Γιατί ο Μπάιντεν θα μπορούσε να γίνει η απόλυτη καταστροφή για τον Ερντογάν», επιγράφεται εκτενής ανάλυση της εφημερίδας Die Welt.

Ο αρθρογράφος υπενθυμίζει ότι «ήδη ως υποψήφιος, ο εκλεγείς πρόεδρος είχε προχωρήσει σε ξεκάθαρες εξαγγελίες για θέματα που αφορούν την Τουρκία, για παράδειγμα στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου ο Ερντογάν στέλνει ναυτικό και αεροπορία στη διαμάχη του με την Ελλάδα και την Κύπρο για το φυσικό αέριο.

»Σε ανακοίνωση για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, που είχε εκδώσει τον Οκτώβριο η προεκλογική ομάδα του Μπάιντεν, αναφέρεται ότι ”σε αντίθεση με τον πρόεδρο Τραμπ, ο Τζο Μπάιντεν θα αντιταχθεί στη συμπεριφορά της Τουρκίας, για παράδειγμα στην παραβίαση του ελληνικού εναέριου χώρου, η οποία προσκρούει στο Διεθνές Δίκαιο και στις υποχρεώσεις της Τουρκίας ως χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ”(…) Η μακρόχρονη συμπάθεια του Μπάιντεν για την Ελλάδα, άσπονδο εχθρό της Τουρκίας, φτάνει στο σημείο, όπως λένε, να αυτοαποκαλείται παλαιότερα ”επίτιμος Έλληνας” και να συστήνει εαυτόν ως ”Τζο Μπαϊντενόπουλος” σε προεκλογική εκδήλωση ενώπιον Ελληνοαμερικανών, το 2012».

Πέρα από συμβολισμούς, η ουσία είναι, εκτιμά ο αρθρογράφος, ότι οι διμερείς σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας θα περάσουν από δύσκολες συγκυρίες την επόμενη χρονιά: «Πρώτη νευραλγική ημερομηνία είναι η 24η Απριλίου 2021. Την ημέρα αυτή οι Αρμένιοι τιμούν τη μνήμη συμπατριωτών τους που έπεσαν θύματα μαζικής δολοφονίας από τα οθωμανικά στρατεύματα το 1915. Τον Απρίλιο ο Μπάιντεν είχε υποσχεθεί ότι, αν εκλεγεί, θα αναγνωρίσει εκ μέρους των ΗΠΑ τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Η Τουρκία αγωνίζεται διεθνώς να αποτρέψει τη χρήση του όρου, ενώ η κυβέρνηση Ερντογάν διώκει και στο εσωτερικό της χώρας όποιον τον χρησιμοποιεί δημοσίως. Αν ο Μπάιντεν υλοποιήσει την εξαγγελία του, για παράδειγμα στην επόμενη επέτειο, θεωρείται βέβαιη μία οξεία αντίδραση της Άγκυρας. Η άλλη αναμενόμενη δοκιμασία για τις διμερείς σχέσεις είναι η 1η Μαρτίου 2021. Τότε συνεχίζεται στη Νέα Υόρκη η δίκη της τουρκικής τράπεζας Halkbank, η οποία κατηγορείται ότι έχει παρακάμψει τις αμερικανικές κυρώσεις κατά του Ιράν. Και μάλιστα εν γνώσει του Ερντογάν και του γαμπρού του και τότε υπουργού Οικονομικών Αλμπάϊράκ -αυτό διατείνεται ο Τουρκοϊρανός τραπεζίτης Ρεζά Ζαράμπ, ο οποίος κατέθεσε στην υπόθεση αυτή. Την περασμένη εβδομάδα ο Αλμπαϊράκ παραιτήθηκε. Το ότι οι αμερικανικές οικονομικές υπηρεσίες δεν έχουν επιβάλει προ πολλού κυρώσεις στην κρατική τράπεζα της Τουρκίας οφείλεται αποκλειστικά, όπως λέγεται, στην ευμενή στάση του Τραμπ απέναντι στον Ερντογάν».

Οι προκλήσεις του Ερντογάν

Στην επίσκεψη Ερντογάν στα Βαρώσια, αλλά και στην αμήχανη αντίδραση της Ευρώπης αναφέρεται το σχόλιο της Süddeutsche Zeitung. Για τον Ερντογάν παρατηρεί: «Στοχευμένα συνεχίζει μία πολιτική προκλήσεων, που συνδέονται μεταξύ τους. Εδώ και μήνες δίνει εντολή στα ερευνητικά πλοία του να αναζητούν πετρέλαιο και φυσικό αέριο, στέλνει το πολεμικό ναυτικό εν είδει συνοδείας, αδιαφορεί επιδεικτικά για τα χωρικά ύδατα της Κύπρου και της Ελλάδας, που αναγνωρίζουν οι περισσότερες γειτονικές χώρες. Ο Ερντογάν έχει χαράξει τα δικά του σύνορα. Τώρα κάνει λόγο για λύση δύο κρατών, επιχειρηματολογώντας ότι ήδη υπάρχουν στην Κύπρο δύο κράτη και δύο λαοί και ότι έχει απαυδήσει από τις προσπάθειες διπλωματικής επίλυσης του Κυπριακού χωρίς αποτέλεσμα. Φαίνεται ότι σύντομα η Άγκυρα θα επιδιώξει τετελεσμένα. Και ποια είναι η αντίδραση της ΕΕ, της οποίας, αν μη τι άλλο, είναι μέλος η Κυπριακή Δημοκρατία; Τίποτα. Το μόνο που έχουν να πουν οι Βρυξέλλες είναι ότι η τακτική της Άγκυρας ”δεν θα απέφερε παρά μόνο μεγαλύτερη δυσπιστία και νέες εντάσεις”. Μα αυτό ακριβώς είναι που θέλει και ο Ερντογάν με την επιθετική στρατηγική που ακολουθεί».

Πηγή: Deutsche Welle

Πηγή: iefimerida.gr

Το άρθρο Die Welt: Γιατί ο Μπάιντεν θα μπορούσε να γίνει η απόλυτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του προέδρου της Λιβύης, Φαγιέζ Αλ Σαράτζ, που ελέγχει μια περιοχή γύρω από την Τρίπολη στην σπαρασσόμενη από τον εμφύλιο χώρα, θα είχε ήδη ηττηθεί το περασμένο καλοκαίρι από τις δυνάμεις του Λιβυκού Εθνικού Στρατού του στρατηγού Χαλίφα Χαφτάρ αν δεν είχε σπεύσει στο πλευρό του η Τουρκία του Ερντογάν σπάζοντας ένα διεθνές εμπάργκο όπλων στέλνοντάς της μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού και παρέχοντάς της κρίσιμες πληροφορίες για τις κινήσεις των αντιπάλων, ενώ την περασμένη εβδομάδα ο Ερντογάν διαμήνυσε την ετοιμότητα της Άγκυρας να στείλει και στρατεύματα, θυμίζει η Welt.

Το πόκερ του Ερντογάν

Kαι εξηγεί: «Ο Ερντογάν ποντάρει στην επέκταση της δικής του ζώνης επιρροής και την μετατροπή της Τουρκίας σε μια νέα μεγάλη νεο-οθωμανική αυτοκρατορία. Τουρκικά στρατεύματα βρίσκονται ήδη στο βόρειο Ιράκ και τη βόρεια Συρία και στο εμιράτο του Κατάρ. Και τώρα ίσως πάνε και στη Λιβύη. Πρόσφατα η Τουρκία και η Λιβύη προχώρησαν στη σύναψη ενός μνημονίου, μιας συμφωνίας για τον καθορισμό των θαλάσσιων συνόρων. Μάλιστα η λιβυκή πλευρά παραχώρησε στο πλαίσιο της συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας στις τουρκικές δυνάμεις το δικαίωμα παρουσίας και στο λιβυκό κομμάτι της Μεσογείου και η Τουρκία δεσμεύτηκε να στηρίξει την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Σαράτζ».

Η συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς δυνάμεων στην ανατολική Μεσόγειο υπέρ της Άγκυρας και εις βάρος της Ελλάδας, σημειώνει η Welt «υπό την προϋπόθεση ότι θα καταφέρει η Τουρκία να επιβάλει το περιεχόμενό της. Αν το δει κανείς στον χάρτη, καθίσταται σαφές πόσο εκτεταμένα προσδιορίζει η Τουρκία την ΑΟΖ της»…

Τα όνειρα του Ερντογάν για επέκταση της τουρκικής σφαίρας επιρροή

«Η τελευταία κίνηση του Ερντογάν στη σκακιέρα με τη Λιβύη είναι χαρακτηριστική της εξωτερικής του πολιτικής: ακολουθεί μακροπρόθεσμους στρατηγικούς στόχους – μια επέκταση της τουρκικής ισχύος σ’ ολόκληρη την περιοχή, όπου, όπως ο ίδιος λέει «βρίσκονταν παλαιότερα οι πρόγονοί μας », δηλαδή σε μια περιοχή της πρώην οθωμανικής αυτοκρατορίας, που περιλαμβάνει ολόκληρη την Εγγύς Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική καθώς και τα δυτικά Βαλκάνια.

Έτσι όμως, προχωρεί οπορτουνιστικά και με υψηλό ρίσκο, όπως ένας παίκτης που ποντάρει τα πάντα σ’ ένα χαρτί», λέει η γερμανική εφημερίδα, σημειώνοντας ότι η επεκτατική πολιτική του Ερντογάν έχει γνωρίσει κάποιες σημαντικές αποτυχίες, όπως όταν πόνταρε κατά την «αραβική Άνοιξη» στη Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο, που όμως έχασε την εξουσία το 2013 και έκτοτε αρνήθηκε να τα βρει με τη νέα ηγεσία της χώρας της, ή στην περίπτωση της Συρίας, που πόνταρε αρχικά στον Μπασάρ αλ Άσαντ, αλλά μετά την έναρξη των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων υποστήριξε τους αντιπάλους του, όταν θεωρείτο πιθανό να απομακρυνθεί ο Άσαντ, κάτι όμως που δεν συνέβη.

Στην Λιβύη ο Ερντογάν, θυμίζει η γερμανική εφημερίδα, είχε ποντάρει στον Μουαμάρ Καντάφι, που όμως έχασε την εξουσία και την ζωή του. «Τώρα αναλαμβάνει άλλο ένα υψηλό ρίσκο: αν καταφέρει ο Σαράτζ να επικρατήσει στη Λιβύη με τουρκική βοήθεια, τότε ο Ερντογάν θα έχει πετύχει ένα πραγματικό κατόρθωμα. Αλλά τον αντίπαλο του Σαράτζ, τον στρατηγό Χαφτάρ στηρίζουν η Ρωσία, η Γαλλία και η Αίγυπτος. Και όπως και στην περίπτωση της Συρίας ο Ερντογάν βρίσκεται απέναντι στη Ρωσία. Αν στραβώσουν τα πράγματα θα χάσει ξανά ολόκληρη τη Λιβύη. Αν νικήσει ο Σαράτζ, τότε η Λιβύη θα γίνει κράτος-βασάλος (υποτελής) της Τουρκίας.»

Που ποντάρει ο Ερντογάν

Στην ανάλυσή της η γερμανική εφημερίδα σημειώνει τις ανησυχίες που έχουν προκαλέσει οι κινήσεις του Ερντογάν στην Αθήνα, αλλά και τη στάση της ΕΕ έναντι της Τουρκίας τόσο για τη συμφωνία με τη Λιβύη όσο και για τις κινήσεις της στην ανατολική Μεσόγειο. Όπως εξηγεί, όμως, διαφορετικά τα λογαριάζει ο Ερντογάν, που υπολογίζει σε μια μακροπρόθεσμη υποβάθμιση του ρόλου της Ελλάδας στην περιοχή λόγω των «μεταβλητών της εξουσίας, δηλαδή το χρήμα, τον πληθυσμό, τις πηγές και τη στρατιωτική ισχύ». Η Ρωσία είναι μεν παγκόσμιος παίκτης υπό τον Πούτιν, αλλά τι θα γίνει μετά;

Παράλληλα ο Ερντογάν φαίνεται να ποντάρει και στον μειωμένο ρόλο των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ στην περιοχή, αλλά και στο γεγονός ότι «η ΕΕ δεν έχει δικό της στρατό, είναι μονίμως διαιρεμένη και δεν μπορεί να χάσει την Τουρκία ως εταίρο από άποψη οικονομική και πολιτικής ασφάλειας.

Το μεταναστευτικό ως μοχλός πίεσης

«Εξάλλου», συνεχίζει η Welt, «ο Ερντογάν έχει στα χέρια ένα σημαντικό μοχλό πίεσης έναντι των Ευρωπαίων, τα τριάμισι εκατ. προσφύγων από τη Συρία, που βρίσκονται στην Τουρκία. Ο Ερντογάν έχει απειλήσει πολλάκις να ανοίξει τις πύλες προς τη Δύση. Όπως ο ίδιος υπολογίζει μόνον η Τουρκία μπορεί μακροπρόθεσμα να ενισχυθεί στην περιοχή, ποντάροντας και στους ιστορικούς δεσμούς της από την εποχή της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

«Ο Ερντογάν δεν θέλει να αυξήσει την επιρροή του μόνον στην Εγγύς Ανατολή και τη βόρεια Αφρική. Στην Άγκυρα παρακολουθούν με αυξημένο ενδιαφέρον το νέο ρήγμα μεταξύ της ΕΕ, της Αλβανίας, της Βόρειας Μακεδονίας και του Κοσόβου», μετά το γαλλικό βέτο, για τη διεύρυνση της Ένωσης στα δυτικά Βαλκάνια. «Σ’ όλες αυτές τις χώρες ζουν μουσουλμάνοι Αλβανοί και η Τουρκία εμφανίζεται ως προστάτης των δικαιωμάτων τους έναντι των “αναξιόπιστων” Ευρωπαίων. Και οι λαούς της περιοχής αρχίζουν να πιστεύουν ότι οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να τους προσφέρουν μια αξιόπιστη ενταξιακή προοπτική και αρχίζουν να αναζητούν εναλλακτικές προς όφελος του Ερντογάν»…

Πηγή: iefimerida.gr

Το άρθρο Die Welt: Ο Ερντογάν τι γυρεύει στη Λιβύη, τι θέλει στη Μεσόγειο εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του προέδρου της Λιβύης, Φαγιέζ Αλ Σαράτζ, που ελέγχει μια περιοχή γύρω από την Τρίπολη στην σπαρασσόμενη από τον εμφύλιο χώρα, θα είχε ήδη ηττηθεί το περασμένο καλοκαίρι από τις δυνάμεις του Λιβυκού Εθνικού Στρατού του στρατηγού Χαλίφα Χαφτάρ αν δεν είχε σπεύσει στο πλευρό του η Τουρκία του Ερντογάν σπάζοντας ένα διεθνές εμπάργκο όπλων στέλνοντάς της μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού και παρέχοντάς της κρίσιμες πληροφορίες για τις κινήσεις των αντιπάλων, ενώ την περασμένη εβδομάδα ο Ερντογάν διαμήνυσε την ετοιμότητα της Άγκυρας να στείλει και στρατεύματα, θυμίζει η Welt.

Kαι εξηγεί: «Ο Ερντογάν ποντάρει στην επέκταση της δικής του ζώνης επιρροής και την μετατροπή της Τουρκίας σε μια νέα μεγάλη νεο-οθωμανική αυτοκρατορία. Τουρκικά στρατεύματα βρίσκονται ήδη στο βόρειο Ιράκ και τη βόρεια Συρία και στο εμιράτο του Κατάρ. Και τώρα ίσως πάνε και στη Λιβύη. Πρόσφατα η Τουρκία και η Λιβύη προχώρησαν στη σύναψη ενός μνημονίου, μιας συμφωνίας για τον καθορισμό των θαλάσσιων συνόρων. Μάλιστα η λιβυκή πλευρά παραχώρησε στο πλαίσιο της συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας στις τουρκικές δυνάμεις το δικαίωμα παρουσίας και στο λιβυκό κομμάτι της Μεσογείου και η Τουρκία δεσμεύτηκε να στηρίξει την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Σαράτζ».

Η συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς δυνάμεων στην ανατολική Μεσόγειο υπέρ της Άγκυρας και εις βάρος της Ελλάδας, σημειώνει η Welt «υπό την προϋπόθεση ότι θα καταφέρει η Τουρκία να επιβάλει το περιεχόμενό της. Αν το δει κανείς στον χάρτη, καθίσταται σαφές πόσο εκτεταμένα προσδιορίζει η Τουρκία την ΑΟΖ της»…

Τα όνειρα του Ερντογάν για επέκταση της τουρκικής σφαίρας επιρροής
«Η τελευταία κίνηση του Ερντογάν στη σκακιέρα με τη Λιβύη είναι χαρακτηριστική της εξωτερικής του πολιτικής: ακολουθεί μακροπρόθεσμους στρατηγικούς στόχους – μια επέκταση της τουρκικής ισχύος σ’ ολόκληρη την περιοχή, όπου, όπως ο ίδιος λέει «βρίσκονταν παλαιότερα οι πρόγονοί μας », δηλαδή σε μια περιοχή της πρώην οθωμανικής αυτοκρατορίας, που περιλαμβάνει ολόκληρη την Εγγύς Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική καθώς και τα δυτικά Βαλκάνια.

Έτσι όμως, προχωρεί οπορτουνιστικά και με υψηλό ρίσκο, όπως ένας παίκτης που ποντάρει τα πάντα σ’ ένα χαρτί», λέει η γερμανική εφημερίδα, σημειώνοντας ότι η επεκτατική πολιτική του Ερντογάν έχει γνωρίσει κάποιες σημαντικές αποτυχίες, όπως όταν πόνταρε κατά την «αραβική Άνοιξη» στη Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο, που όμως έχασε την εξουσία το 2013 και έκτοτε αρνήθηκε να τα βρει με τη νέα ηγεσία της χώρας της, ή στην περίπτωση της Συρίας, που πόνταρε αρχικά στον Μπασάρ αλ Άσαντ, αλλά μετά την έναρξη των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων υποστήριξε τους αντιπάλους του, όταν θεωρείτο πιθανό να απομακρυνθεί ο Άσαντ, κάτι όμως που δεν συνέβη.

Στην Λιβύη ο Ερντογάν, θυμίζει η γερμανική εφημερίδα, είχε ποντάρει στον Μουαμάρ Καντάφι, που όμως έχασε την εξουσία και την ζωή του. «Τώρα αναλαμβάνει άλλο ένα υψηλό ρίσκο: αν καταφέρει ο Σαράτζ να επικρατήσει στη Λιβύη με τουρκική βοήθεια, τότε ο Ερντογάν θα έχει πετύχει ένα πραγματικό κατόρθωμα. Αλλά τον αντίπαλο του Σαράτζ, τον στρατηγό Χαφτάρ στηρίζουν η Ρωσία, η Γαλλία και η Αίγυπτος. Και όπως και στην περίπτωση της Συρίας ο Ερντογάν βρίσκεται απέναντι στη Ρωσία. Αν στραβώσουν τα πράγματα θα χάσει ξανά ολόκληρη τη Λιβύη. Αν νικήσει ο Σαράτζ, τότε η Λιβύη θα γίνει κράτος-βασάλος (υποτελής) της Τουρκίας.»

Που ποντάρει ο Ερντογάν
Στην ανάλυσή της η γερμανική εφημερίδα σημειώνει τις ανησυχίες που έχουν προκαλέσει οι κινήσεις του Ερντογάν στην Αθήνα, αλλά και τη στάση της ΕΕ έναντι της Τουρκίας τόσο για τη συμφωνία με τη Λιβύη όσο και για τις κινήσεις της στην ανατολική Μεσόγειο. Όπως εξηγεί, όμως, διαφορετικά τα λογαριάζει ο Ερντογάν, που υπολογίζει σε μια μακροπρόθεσμη υποβάθμιση του ρόλου της Ελλάδας στην περιοχή λόγω των «μεταβλητών της εξουσίας, δηλαδή το χρήμα, τον πληθυσμό, τις πηγές και τη στρατιωτική ισχύ». Η Ρωσία είναι μεν παγκόσμιος παίκτης υπό τον Πούτιν, αλλά τι θα γίνει μετά;

Παράλληλα ο Ερντογάν φαίνεται να ποντάρει και στον μειωμένο ρόλο των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ στην περιοχή, αλλά και στο γεγονός ότι «η ΕΕ δεν έχει δικό της στρατό, είναι μονίμως διαιρεμένη και δεν μπορεί να χάσει την Τουρκία ως εταίρο από άποψη οικονομική και πολιτικής ασφάλειας.

Το μεταναστευτικό ως μοχλός πίεσης
«Εξάλλου», συνεχίζει η Welt, «ο Ερντογάν έχει στα χέρια ένα σημαντικό μοχλό πίεσης έναντι των Ευρωπαίων, τα τριάμισι εκατ. προσφύγων από τη Συρία, που βρίσκονται στην Τουρκία. Ο Ερντογάν έχει απειλήσει πολλάκις να ανοίξει τις πύλες προς τη Δύση. Όπως ο ίδιος υπολογίζει μόνον η Τουρκία μπορεί μακροπρόθεσμα να ενισχυθεί στην περιοχή, ποντάροντας και στους ιστορικούς δεσμούς της από την εποχή της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

«Ο Ερντογάν δεν θέλει να αυξήσει την επιρροή του μόνον στην Εγγύς Ανατολή και τη βόρεια Αφρική. Στην Άγκυρα παρακολουθούν με αυξημένο ενδιαφέρον το νέο ρήγμα μεταξύ της ΕΕ, της Αλβανίας, της Βόρειας Μακεδονίας και του Κοσόβου», μετά το γαλλικό βέτο, για τη διεύρυνση της Ένωσης στα δυτικά Βαλκάνια. «Σ’ όλες αυτές τις χώρες ζουν μουσουλμάνοι Αλβανοί και η Τουρκία εμφανίζεται ως προστάτης των δικαιωμάτων τους έναντι των “αναξιόπιστων” Ευρωπαίων. Και οι λαούς της περιοχής αρχίζουν να πιστεύουν ότι οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να τους προσφέρουν μια αξιόπιστη ενταξιακή προοπτική και αρχίζουν να αναζητούν εναλλακτικές προς όφελος του Ερντογάν»…

Πηγή: iefimerida.gr

Το άρθρο Die Welt: Τα νεοοθωμανικά σχέδια του Ερντογάν εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Die Welt: Η στρατηγική Μέρκελ για τα Δ. Βαλκάνια εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Μέχρι να ξαναγίνει το μπαμ» είναι ο εύγλωττος τίτλος σε εκτενές σχόλιο της εφημερίδας Die Welt του Βερολίνου. Ο αρθρογράφος υποστηρίζει τα εξής: «Μία νέα ελληνική κρίση βρίσκεται προ των πυλών. Κανονικά η χώρα θα έπρεπε να αποχωρήσει από την ευρωζώνη, αλλά αυτή η συζήτηση θα ήταν πολιτικά άκαιρη. Ωστόσο, μπορεί κανείς να ετοιμάσει από σήμερα τον σχετικό μηχανισμό». Συνεχίζοντας πάντως τον συλλογισμό του σχετικά με τον μεσοπρόθεσμο σχεδιασμό της ευρωζώνης, ο σχολιαστής της Welt τονίζει ότι η ίδια η ευρωζώνη πρέπει να διασφαλίσει τις προϋποθέσεις, ώστε να μην υλοποιηθεί το σενάριο εξόδου μίας χώρας από αυτήν. Και εξηγεί: «Απαραίτητη προϋπόθεση για κάτι τέτοιο είναι μία αυστηρή και πολιτικά ανεξάρτητη εποπτεία της δημοσιονομικής πολιτικής και του προϋπολογισμού. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι όμως επίσης να μειωθεί η οικονομική ψαλίδα στην Ευρώπη. Η ευρωζώνη θα πρέπει να κάνει περισσότερα για να πλησιάσουν οι οικονομικά αδύναμοι τους ισχυρούς. Το Βερολίνο θα πρέπει να αποτινάξει την αντανακλαστική του αντίδραση σε μία ένωση μεταφοράς πόρων (από τους πλούσιους στους φτωχούς), όταν το διακύβευμα είναι η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Αλλά και οι χώρες του Νότου θα πρέπει να αντιληφθούν από την πλευρά τους, ότι τα χρέη δεν μπορούν να λύσουν προβλήματα με δομικές αιτίες».

«Πόλεμος νεύρων σχετικά με το μέλλον της Ελλάδας» επιγράφεται το ρεπορτάζ της Frankfurter Allgemeine, η οποία εκτιμά ότι «προφανώς αποκλείεται» λύση στο σημερινό Eurogroup. Η εφημερίδα υποστηρίζει ότι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας «αρέσκεται στον ρόλο ενός υπερασπιστή των αδυνάτων, που προβάλλει αντίσταση απέναντι στους χρηματοδότες. Επιπλέον προβάλλει και το ηχηρό αίτημα για κούρεμα χρέους. Αλλά έτσι διακινδυνεύει μία μελλοντική προοπτική ανάκαμψης της οικονομίας. Γιατί μία λύση θα άνοιγε παράθυρο ευκαιρίας για την κατάργηση των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων και την ένταξη των ελληνικών κρατικών ομολόγων στο πρόγραμμα της ΕΚΤ».

Η «επόμενη πράξη» του ελληνικού δράματος

«Το μέλλον της χώρας κρίνεται στις Βρυξέλλες» αναφέρει η Berliner Zeitung. H εφημερίδα επισημαίνει ότι «από το 2009 η Αθήνα έχει μετατρέψει το έλλειμμα του 15% στον προϋπολογισμό σε πρωτογενές πλεόνασμα 2%. (…) Μόλις την περασμένη εβδομάδα το ΔΝΤ, μετά από μακροχρόνια αντιπαράθεση, εντάχθηκε στη γραμμή των Ευρωπαίων, ζητώντας από τους Έλληνες πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ από το 2018 ως αντάλλαγμα για την αποπληρωμή μίας δόσης που εκκρεμεί εδώ και πολύ καιρό. Για να εμφανίσει τόσο υψηλά πλεονάσματα η Ελλάδα θα πρέπει να κάνει επιπλέον περικοπές στο συνταξιοδοτικό σύστημα και να δεχθεί την ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις».

Η Tageszeitung του Βερολίνου, σε ανταπόκριση από τις Βρυξέλλες, κάνει λόγο για «γερμανικό μπλοκάρισμα» στην προοπτική λύσης και υποστηρίζει ότι το Βερολίνο επεξεργάζεται ένα τέχνασμα: «Για να διασκορπίσει τους ενδοιασμούς του ΔΝΤ, η Αθήνα θα πρέπει να προχωρήσει σε νέες περικοπές. Ταυτόχρονα, το ΔΝΤ θα μπορούσε να συνεισφέρει λιγότερα χρήματα στο πρόγραμμα διάσωσης. Θα ήταν μία λύση εις βάρος των Ελλήνων. Που θα προβλέπει, ότι θα μειωθούν για άλλη μία φορά οι συντάξεις (για 12η φορά από τότε που άρχισε η κρίση το 2009) και επιπλέον θα “διευρυνθεί” η φορολογική βάση με την επιβάρυνση των χαμηλότερων εισοδημάτων. Επιπλέον, η Αθήνα θα δεσμευθεί να επεκτείνει την πολιτική λιτότητας και μετά το 2018».

Αυστηρές δηλώσεις από τη Βαυαρία

Μία ακόμη σκληρή δήλωση για την Ελλάδα από τον υπουργό Οικονομικών της Βαυαρίας Μάρκους Ζέντερ: μιλώντας σήμερα στην Bild, o βαυαρός πολιτικός δηλώνει ότι ακόμα και η υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων από την Ελλάδα δεν επαρκεί και ότι η όποια νέα οικονομική βοήθεια για την κυβέρνηση στην Αθήνα θα πρέπει να δίνεται μόνο με ενέχυρο «σε μορφή μετρητών, χρυσού ή ακινήτων. Χρειαζόμαστε ένα plan B» δηλώνει χαρακτηριστικά ο Ζέντερ.

Πηγή: Deutsche Welle

Το άρθρο Γερμανικός Τύπος: Πόλεμος νεύρων για την Ελλάδα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.