Του Γιώργου Αθανασίου

Από τον Εκδοτικό Οίκο Κ & Μ Σταμούλη κυκλοφορεί και πωλείται στα βιβλιοπωλεία το 14ο οικονομικό-κοινωνικό βιβλίο του δημοσιογράφου – συγγραφέα Δημήτρη Στεργίου με τίτλο «Δημογραφικό, 2081: Ελλάς χωρίς Έλληνες».

Στο βιβλίο αυτό ο παλαίμαχος δημοσιογράφος παρουσιάζει, με τη μορφή μυθιστορίας, την προϊούσα αποσύνθεση της Ελλάδος και, με παραθέματα από την αρχαία ελληνική γραμματεία, το τέλος της, καθώς, όπως επισημαίνει, εγκαταλείφθηκε από τον «Φύλακα Άγγελό» της, δεν έχει πια πίστη σε θεσμούς και αξίες, που κράτησαν όρθιο επί αιώνες το έθνος και συνέβαλαν στο μεγαλείο της φυλής.

Τα εθνικά θέματα συνεχώς επιδεινώνονται και η χώρα μοιάζει με δρυν πεσούσαν την οποία όλοι σχεδόν οι εχθροί και φίλοι ξυλεύονται. Η χώρα είναι υπερχρεωμένη από τις σπατάλες, τις εγκληματικές πράξεις και παραλείψεις όλων των κυβερνήσεων για κομματικές σκοπιμότητες, ιδεοληψίες και βιώματα, το δημογραφικό πρόβλημα εξελίσσεται σε εφιάλτη, βασικοί θεσμοί καταπατούνται καθημερινά, ενώ αξίες και ιδανικά θεωρούνται πατριδοκαπηλικές εμμονές ή «χιλιομασημένες τσίχλες», σημαντικά γεγονότα – σταθμοί της ιστορίας χαρακτηρίζονται ως «μύθοι», η υπερφορολόγηση πηγαίνει σύννεφο επί χρόνια, η λεηλασία των οικογενειακών εισοδημάτων γίνεται ολοένα και πιο εφιαλτική, ο πληθυσμός της χώρας παρουσιάζει συνεχώς μείωση (παρά την προσθήκη εκατοντάδων χιλιάδων οικονομικών μεταναστών), το δημόσιο χρέος καλπάζει, η ανεργία είναι πανευρωπαϊκώς η υψηλότερη, η φτώχεια το ίδιο και συνεχώς απειλεί ολοένα και μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων, οι επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών, με τις γνωστές «εκπεδεφτικές» μεταρρυθμίσεις και τη θεοποίηση της ήσσονος προσπάθειας με την εισαγωγή του «σοσιαλιστικού ιδεώδους» στα σχολεία, σε διεθνείς διαγωνισμούς είναι απογοητευτικές και πάνε χαράμι και οι ετήσιες δημόσιες δαπάνες άνω των 6.000 ευρώ ετησίως ανά μαθητή για τη λειτουργία των σχολείων της χώρας που βγάζουν «κουμπούρες, όπως και οι ιδιωτικές δαπάνες άνω των 3.000 ευρώ για κάθε μαθητή ως χλεύη της «δωρεάν παιδείας»!

Όλα αυτά κορυφώθηκαν το 2018 και όλα δείχνουν ότι το 2081 (αναστροφή των δύο τελευταίων ψηφίων του κρίσιμου 2018) θα υπάρχει Ελλάς, αλλά χωρίς Έλληνες, καθώς συνεχίσθηκαν και συνεχίζονται τα «οικήια κακά», όπως ένας άφρων που κόβει το κλαρί όπου κάθεται, έως σήμερα με επιταχυνόμενο ρυθμό προς το τελευταίο του κακού της σκάλας το σκαλί!

Όλα αυτά, που τεκμηριώνονται με την παράθεση αντίστοιχων αποκαλυπτικών στοιχείων από την πλούσια αρχαία ελληνική γραμματεία, θυμίζουν τα οικονομικά, κοινωνικά, πνευματικά, εθνικά, ηθικά αίτια, που οδήγησαν στην κατάρρευση αρχικά της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, άλλων μεγάλων αρχαίων πόλεων – κρατών και, τελικά στην υποταγή της Ελλάδος στους Ρωμαίους το 146 π.Χ., την άλωση της Πόλης το 1453, προοιωνίζονται ότι το 2081 θα υπάρχει Ελλάς «ου οικουμένη» πληθυσμιακά και ποιοτικά από τους κατοίκους της, όπως θα έλεγε ο Στράβων. Διότι, επί δεκαετίες έχουν συγκεντρωθεί όλα τα συμπτώματα που απετέλεσαν τα αίτια κατάρρευσης μεγάλων αρχαίων πόλεων, αυτοκρατοριών, εθνών και κρατών, που εκδηλώθηκαν με τη μορφή διάφορων κρίσεων, όπως οικονομικές, μεταναστευτικές ή προσφυγικές, πολιτικές, πνευματικές, επισιτιστικές. Σ΄ αυτές ας προσθέσουμε και την ηθική κρίση, την κρίση δομών και θεσμών, την κρίση παιδείας, τη μόνιμη οικονομική ανισότητα, την εύκολη λύση της αύξησης των παλαιών και της επιβολής νέων φόρων και μάλιστα με την κυριαρχία και σήμερα στη χώρα μας του ολέθριου “Πολιτειακού Σοσιαλισμού” του Περικλέους (έκανε όλους τους Αθηναίους πολίτες δημόσιους υπαλλήλους και άεργους) που μοιράζει αφειδώς επιδόματα και σε μη δικαιούχους (6,5 στους 10 Έλληνες κάααθονται!) , που επιβραβεύει χρεοφειλέτες με … μπόνους, με διαγραφές προσαυξήσεων και με μείωση του χρόνου παραγραφής των οφειλών, που αφήνει την παραοικονομία και τη φοροδιαφυγή στο απυρόβλητο, για κομματικούς και πολιτικούς λόγους κι έχει κάνει το κράτος δικαίου «ρόμπα» πανευρωπαϊκώς.

Όλα αυτά παρουσιάζονται με τη μορφή χρονογραφίας σε 18 κεφάλαια, με το τελευταίο να συμπίπτει και με το «τετέλεσται» της Ελλάδος, ύστερα από ανάγνωση όλων των προηγούμενων, όπως προκύπτει από τους αντίστοιχους τίτλους. Παρατίθενται μερικοί από τους τίτλους των κεφαλαίων:

-Δημογραφικό: Επισπεύδεται το τέλος της Ελλάδος!

-Τα ίδια αίτια, όπως και τα σημερινά, που οδήγησαν στην κατάρρευση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας με τον ολέθριο «Πολιτειακό Σοσιαλισμό» του Περικλέους.

-Τα ίδια αίτια, όπως τα σημερινά, που οδήγησαν στην κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την άλωση της Πόλης.

-Ο ολέθριος λαϊκισμός ως συνέχεια του δικομματισμού Τρικούπη – Δηλιγιάννη.

-Καταπάτηση όλων των θεσμών, παρά τη γνωστή προειδοποίηση του Σωκράτη ότι έτσι δεν μπορεί να σταθεί όρθια μια Πολιτεία!

-Κατεδάφιση της μακραίωνης ελληνικής ιστορίας.

-Κακοποίηση του συνδικαλιστικού θεσμού, που έχει ως στόχο την .. ανατροπή νόμιμης κυβέρνησης ενός … μηνός!!.

-Πώς κατάντησε η Ελλάς ένα απέραντο εκτροφείο κομματικών φίλων!

-Πώς έφτασε σήμερα η χώρα να δοκιμάζεται από την τρίτη (και μοιραία!) «ερημία» μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση.

Το βιβλίο συμπληρώνεται με Παραρτήματα που περιλαμβάνουν πίνακες με διαχρονικά στατιστικά οικονομικά στοιχεία (χρέος, πώς «φαγώθηκαν» πάνω από 2,3 τρισ. ευρώ μετά το 1981 κλπ), βασικές διατάξεις του Συντάγματος που ποδοπατούνται κλπ.

Ο Δημήτρης Λ. Στεργίου είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας πολλών, κυρίως οικονομικών, λαογραφικών και γλωσσολογικών, βιβλίων. Σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε συντάκτης, αρχισυντάκτης και διευθυντής Σύνταξης του Οικονομικού Ταχυδρόμου» και αρθρογράφος – αναλυτής στις εφημερίδες «Το Βήμα» και «Τα Νέα» επί 32 χρόνια και στη συνέχεια διευθυντής του «Ελεύθερου Τύπου της Κυριακής» και διευθυντής Σύνταξης της «Απογευματινής».

Είναι μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και έχει βραβευθεί από πολλούς φορείς και οργανώσεις.

Το άρθρο «Δημογραφικό, 2081: Ελλάς χωρίς Έλληνες»! εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Αρχηγοί κομμάτων, υπουργοί κυβερνήσεων, δεκάδες βουλευτές που αντιδρούσαν και αντιδρούν με πύρινους λόγους στη Βουλή στη λειτουργία ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων και πανεπιστημίων στην Ελλάδα έχουν σπουδάσει εκείνοι και τα παιδιά τους σε ξένα μη … κρατικά πανεπιστήμια!!!

Του Δημήτρη Στεργίου

Ανάμικτα αισθήματα προκάλεσαν οι τηλεοπτικές εικόνες από τα εντός και εκτός του Κοινοβουλίου συμβαίνοντα κατά την αυλαία της τριήμερης συζήτησης την περασμένη Πέμπτη στη Βουλή του νομοσχεδίου για λειτουργία και ιδιωτικών πανεπιστημίων και στη χώρα μας. Όσα συνέβαιναν εκτός του Κοινοβουλίου, στο Σύνταγμα και μπροστά στη Βουλή με τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας των φοιτητών κατά της λειτουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα μού θύμιζαν δικές μου εποχές και φοιτητικές πορείες στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, με αυτόπτη μάρτυρα για θύματα και αιματηρά επεισόδια από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, αλλά με άλλα αιτήματα, όπως «15% για την Παιδεία», «114» κλπ!

Ύστερα, μού θύμιζαν ότι η ταπεινότητά μου από το Δημοτικό Σχολείο έως και τα δύο πανεπιστήμια, όπου σπούδασα στην Αθήνα ήταν δημόσια, όπως σε δημόσια σχολεία φοίτησαν κι όλα τα παιδιά μου και το ίδιο συνεχίζουν και τα εγγόνια μου. Προσθέτω όμως ότι, μολονότι τότε δεν ήταν «δωρεάν παιδεία», ούτε υπήρχαν γυμνάσια σε κάθε χωριό, ούτε λεφτά για τέτοια πολυτέλεια, σε κάθε τάξη αντιστοιχούσαν μέχρι … 150 μαθητές ανά διδάσκοντα, όλοι μαθητές της εποχής μου μάθαιναν γράμματα και μάλιστα με τη απογοητευτική διαπίστωση διαπρεπών εκπαιδευτικών ότι οι γνώσεις των σημερινών αποφοίτων του Λυκείου αντιστοιχούν σε εκείνες των τότε αποφοίτων του Δημοτικού Σχολείου, από τους οποίους, δυστυχώς, μόνο 5% πήγαιναν στο Γυμνάσιο. Θυμάμαι ότι από τους 50 συμμαθητές μου που αποφοιτήσαμε από το Δημοτικό Σχολείο της Παλαιομάνινας το 1955 μόνο πέντε πήγαμε στο Γυμνάσιο, δηλαδή 10%, που αποτελεί ρεκόρ, καθώς τις προηγούμενες χρονιές πήγαινε ένας ή κανένας!!!

Οι εικόνες που παρουσίαζαν στιγμιότυπα αρχηγών κομμάτων ή βουλευτών που από βήμα της Βουλής εξέφραζαν με πύρινους λόγους την αντίθεσή στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων από την πρώτη στιγμή αισθάνθηκα να εκπέμπουν μια προκλητική υποκρισία ή να υποτιμούν τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού. Αυτή η διαπίστωση επιβεβαιώθηκε όταν έσπευσα να αναζητήσω στο αρχείο μου τον σχετικό φάκελο, όπου, όταν τον άνοιξα, διαπίστωσα ότι αρχηγοί κομμάτων, υπουργοί και βουλευτές αντιδρούσαν στο νομοσχέδιο είχαν επιλέξει γι΄ αυτούς και τα παιδιά τους ιδιωτικά σχολεία για φοίτηση, που δεν είναι για «παιδιά του λαού», όπως υποκριτικά τόνιζαν.

Το περιέχει ο φάκελος; Μπόλικη υποκρισία: Δεκάδες βουλευτές των αντιδρώντων μαρξιστικών, σοσιαλιστικών, «προοδευτικών», «δημοκρατικών» και «λαϊκών» κομμάτων έχουν σπουδάσει σε πανεπιστήμια του εξωτερικού ή (και υπουργοί μάλιστα!) που έχουν κάνει σπουδές σε χώρες που δεν επιτρέπουν … κρατικά πανεπιστήμια, , ενώ αρχηγοί κομμάτων στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία ή κολέγια!!!

Κλείνω το σημείωμα αυτό με την επισήμανση ότι θα παρουσιάζω τον πίνακα με αρχηγούς κομμάτων, υπουργούς, βουλευτές που αντιδρούν και ξορκίζουν την ιδιωτική παιδεία , αλλά οι ίδιοι έχουν φοιτήσει σε ιδιωτικά σχολεία και πανεπιστήμια, αν προκληθώ από φίλες και φίλους αναγνώστες μου.

Το άρθρο Η ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΚΑΙ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ… Του Δημήτρη Στεργίου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Για την αντιμετώπιση επισιτιστικών κρίσεων και μάλιστα  χωρίς … «κλιματική αλλαγή» πριν από μερικές χιλιετίες πρότειναν συνετή διαχείριση της παραγωγής κι όχι «χρυσοφόρα» προγράμματα εκατοντάδων δισ. ευρώ για … «πανηγύρια».

Διάβασα ότι το νέο διεθνές (με ένταση και στη χώρα μας) μορμολύκειο της «κλιματικής κρίσης»  ή της «κλιματικής αλλαγής», δηλαδή το νέο διεθνές φόβητρο, σκιάχτρο διεθνών οργανισμών και κυβερνήσεων για να εξασφαλίσουν πρόσθετα παχυλά  χρηματοδοτικά  πακέτα, πέρα από την «ελαιοδεία» (έλαιον+ δέομαι, δεία) , δηλαδή έλλειψη ελαιαλοάδου, θα προκαλέσει και σιτοδεία (σίτος+δέομαι, δεία), δηλαδή έλλειψη σιτηρών που παρατηρείται ύστερα από καταστροφή της σοδειάς.

Αλλά, τόσο «αι ελαιοδείαι»  όσο και «αι σιτοδείαι» ήταν συνήθεις από τα βάθη της αρχαιότητας έως σήμερα, όπως προκύπτει από κλασική και θρησκευτική γραμματεία. Αναφέρω, για παράδειγμα, τη σιτοδεία που έπληξε την Αττική  μεταξύ 330 π.Χ. και 320 π.Χ, η οποία οφειλόταν σε έντονες και διαρκείς ξηρασίες που έπληξαν τη Θεσσαλία και γενικότερα την ελληνική χερσόνησο με αποτέλεσμα τη φτωχή και περιορισμένη αγροτική παραγωγή. Αυτή η σιτοδεία αντιμετωπίστηκε από τις πόλεις της Θεσσαλίας, αλλά και από τις άλλες ελληνικές πόλεις με εισαγωγή σιτηρών από την Κυρηναϊκή χερσόνησο, μια εξίσου σημαντική σιτοπαραγωγική περιοχή της Μεσογείου. Τώρα, όπως διάβασα, οι  επιπτώσεις της» κλιματικής αλλαγής» είναι ιδιαίτερα έντονες και στην παραγωγή ελαιολάδου  στην ίδια περιοχή Μεσογείου, καθώς, όπως επισημαίνεται,  ο άνευ προηγουμένου ζεστός και ξηρός καιρός καταστρέφει τους ελαιώνες  στη Νότια Ευρώπη και τη Βόρεια Αφρική. Σημειώνεται ότι η περιοχή αυτή  συγκεντρώνει το 95% της παγκόσμιας παραγωγής ελαιολάδου.

Αυτή η επισήμανση για τις επιπτώσεις της «κλιματικής κρίσης» ή της «κλιματικής αλλαγής» και στην παραγωγή ελαιολάδου, δηλαδή στην πρόκληση «ελαιοδείας», την οποία βιώνουν και τα σημερινά ελληνικά νοικοκυριά, μού θύμισε την αναφορά του Αριστοτέλη («Πολιτικά» (1259a 6-23=11A10) στον αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο και τον αρχαιότερο των προσωκρατικών, τον πρώτο των επτά σοφών της αρχαιότητας, τον Θαλή τον Μηλίσιο (640 ή 624 π.Χ. – 546 π.Χ.), ο οποίος, πέρα από  μαθηματικός, φυσικός, αστρονόμος, μηχανικός, μετεωρολόγος και ιδρυτής της Ιωνικής Σχολής της φυσικής φιλοσοφίας στη Μίλητο, παρουσιάζεται και ως … δεινός οικονομολόγος, αλλά και ο πρώτος παγκοσμίως που εισήγαγε τη χρήση των σημερινών Παραγώγων Χρηματοοικονομικών Προϊόντων. Δηλαδή, η σημερινή χρηματοοικονομική επιστήμη  με τις γνωστές χρηματοοικονομικές μεθόδους και, συγκεκριμένα, το «δικαίωμα προαίρεσης» (ο κάτοχός του έχει δικαίωμα να δράσει μόνο όταν το θέλει!). αποτελούν απλώς … C(l)opyright  της … χρηματοοοικονομικής του Θαλή του Μιλήσιου!!!

Ο Θαλής ο Μιλήσιος: ο πλούσιος… ελαιοτρίβης

Ο Αριστοτέλης, στο παραπάνω απόσπασμα  παρουσιάζει τον Θαλή τον Μιλήσιο να αναπτύσσει και οικονομικές δραστηριότητες. Σύμφωνα, λοιπόν, με τον Αριστοτέλη, οι συμπολίτες του Θαλή αμφισβητούσαν τη χρησιμότητα της φιλοσοφίας του, αφού, όπως τού έλεγαν, αυτή δεν βοηθάει κανένα για να πλουτίσει και, φυσικά, και τον ίδιο. Τότε ο Θαλής, κάποιο χειμώνα, παρατήρησε τις θέσεις και κινήσεις των άστρων, οι οποίες τον  βοήθησαν να προβλέψει ότι η συγκομιδή ελιάς το επόμενο φθινόπωρο θα ήταν ιδιαίτερα μεγάλη. Μάζεψε κάποιες οικονομίες νοίκιασε όλα τα ελαιοτριβεία της περιοχής σε πολύ χαμηλές τιμές, λόγω της προηγούμενης μικρής παραγωγής. Πράγματι, την επόμενη χρονιά, η συγκομιδή ήταν πολύ μεγάλη και η κίνηση στα ελαιοτριβεία αυξημένη. Έτσι, έγινε πλούσιος και απέδειξε στους συμπολίτες του ότι με τη σοφία του μπορεί κανείς να γίνει πλούσιος, αλλά όμως δεν είναι αυτοσκοπός της.

Η σιτοδεία στην Αίγυπτο επί Φαραώ

Επίσης, στη Βίβλο (Γένεσις, 41) αναφέρεται ότι στην αρχαία Αίγυπτο (όταν δεν μιλούσαν, έγραφαν και προειδοποιούσαν για «κλιματική κρίση»!) ο Φαραώ είδε ένα όνειρο με επτά παχιές αγελάδες που τις κατάπιαν επτά ισχνές. Την ερμηνεία σ’ αυτό το όνειρο έδωσε ο Ιωσήφ, ότι δηλαδή οι παχιές αγελάδες συμβόλιζαν επτά χρόνια πλούτου και αφθονίας παραγωγής σίτου και ότι θα ακολουθούσαν επτά χρόνια μεγάλης πείνας και φτώχειας. Για τον λόγο αυτό συμβούλευσε τον Φαραώ να αποθηκεύσει στάρι, όσο υπήρχε ακόμα σε αφθονία, ώστε να έχουν να φάνε, όταν η παραγωγή θα είναι ελάχιστη. Πράγματι, όπως αναφέρεται στη συνέχεια στη Βίβλο, επί επτά χρόνια υπήρξε μεγάλη παραγωγή σίτου και αφθονία αγαθών, τα οποία συνοδεύτηκαν από επτά χρόνια πρωτοφανούς ξηρασίας, φτώχειας και επισιτιστικής κρίσης.

Παραθέτω το σχετικό σημείο (41) της Βίβλου σε μετάφραση:

«… Μετά από δύο χρόνια, ο Φαραώ είδε ένα όνειρο: Στεκόταν, λέει, κοντά στον ποταμό Νείλο, και είδε ν’ ανεβαίνουν από το ποτάμι εφτά αγελάδες εύρωστες και παχιές, κι έβοσκαν στο χορτάρι. Ύστερα απ’ αυτές, ανέβηκαν από τον Νείλο άλλες εφτά αγελάδες άσχημες και καχεκτικές και στάθηκαν κοντά στις πρώτες, πλάι στις όχθες του ποταμού. Οι εφτά άσχημες και καχεκτικές αγελάδες έφαγαν τις άλλες εφτά, τις ομορφόκορμες και παχιές. Τότε ο Φαραώ ξύπνησε.  Ξανακοιμήθηκε και είδε δεύτερο όνειρο: Εφτά στάχυα βλάστησαν πάνω στο ίδιο στέλεχος, μεστωμένα και ωραία. Και μετά από κείνα, βλάστησαν άλλα εφτά στάχυα, λεπτά και καμένα από το λίβα· και τα λεπτά στάχυα κατάπιαν τα εφτά στάχυα τα μεστωμένα και παχιά. Ο Φαραώ ξύπνησε και κατάλαβε πως ήταν όνειρο.

Το πρωί ο Φαραώ ήταν ανήσυχος. Έστειλε λοιπόν και κάλεσε όλους τους μάγους και τους σοφούς της Αιγύπτου και τους διηγήθηκε τα όνειρά του. Κανείς όμως δεν μπόρεσε να του τα εξηγήσει. Τότε ο οινοχόος είπε: «Κύριέ μου, Φαραώ, τώρα θυμάμαι ένα λάθος που ’χω κάνει!  Όταν είχες οργιστεί εναντίον των δούλων σου και με είχες φυλακίσει εμένα και τον αρχιαρτοποιό στο σπίτι του αρχηγού των σωματοφυλάκων,  είδαμε ένα όνειρο την ίδια νύχτα, εγώ κι εκείνος, διαφορετικό όνειρο καθένας, με τη δική τους ιδιαίτερη σημασία. Εκεί μαζί μας ήταν κι ένας νεαρός Εβραίος, δούλος του αρχηγού των σωματοφυλάκων. Τού διηγηθήκαμε, λοιπόν, τα όνειρά μας, κι εκείνος μάς εξήγησε τη σημασία τους. Και όπως μάς τα εξήγησε έτσι κι έγινε: Εμένα με αποκατέστησαν στη θέση μου και τον αρχιαρτοποιό τον κρέμασαν».

Ο Ιωσήφ εξηγεί τα όνειρα του Φαραώ

Τότε ο Φαραώ έστειλε και κάλεσε τον Ιωσήφ. Τον έβγαλαν γρήγορα από τη φυλακή, έκοψε τα μαλλιά του, άλλαξε ρούχα και παρουσιάστηκε στο Φαραώ. Ο Φαραώ τού είπε: «Είδα ένα όνειρο, αλλά κανείς δεν μπόρεσε να μου το εξηγήσει. Άκουσα να λένε για σένα ότι εξηγείς ένα όνειρο όταν το ακούσεις». Ο Ιωσήφ τού απάντησε: «Όχι εγώ· ο Θεός μπορεί να απαντήσει ευνοϊκά στο Φαραώ». (Τότε ο Φαραώ του είπε το όνειρο όπως παραπάνω και τόνισε:):  Τα διηγήθηκα αυτά στους μάγους, αλλά κανείς δεν μπόρεσε να μου τα εξηγήσει».

Ο Ιωσήφ τότε είπε στο Φαραώ: «Το όνειρο του Φαραώ είναι ένα. Ο Θεός φανέρωσε στο Φαραώ εκείνο που πρόκειται να κάνει. Οι εφτά ωραίες αγελάδες σημαίνουν εφτά χρόνια, και τα εφτά ωραία στάχυα σημαίνουν εφτά χρόνια. Πρόκειται για ένα και το αυτό όνειρο. Οι εφτά αγελάδες, οι αδύνατες και άσχημες, που ανέβηκαν κατόπιν, σημαίνουν εφτά χρόνια, όπως και τα εφτά στάχυα τα λεπτά και καμένα από το λίβα, σημαίνουν εφτά χρόνια πείνας. Αυτό είναι που είπα στο Φαραώ, ότι ο Θεός τού φανέρωσε εκείνο που πρόκειται να κάνει: Θα έρθουν εφτά χρόνια μεγάλης αφθονίας σ’ ολόκληρη τη Αίγυπτο. Ύστερα όμως απ’ αυτά θα έρθουν εφτά χρόνια πείνας, η οποία θα ερημώσει τη χώρα. Τόσο βαριά θα είναι εκείνη η πείνα, που κανένας στην Αίγυπτο δε θα θυμάται πια την προηγούμενη αφθονία στη χώρα. Το γεγονός ότι ο Φαραώ είδε το όνειρο να επαναλαμβάνεται και δεύτερη φορά, σημαίνει ότι το πράγμα είναι αποφασισμένο απ’ το Θεό, και ότι θα το πραγματοποιήσει γρήγορα. Και τώρα, ας φροντίσει ο Φαραώ να βρει έναν άνθρωπο μυαλωμένο και σοφό, και να τον διορίσει άρχοντα σ’ όλη την Αίγυπτο. Επίσης, ας φροντίσει ώστε να διοριστούν επόπτες στη χώρα, για να κρατούν απ’ αυτήν το ένα πέμπτο κατά τα εφτά χρόνια της αφθονίας. Θα συγκεντρώσουν όλα τα τρόφιμα των καλών χρόνων που έρχονται, και θα αποθηκεύσουν τα σιτηρά με εξουσιοδότηση του Φαραώ για τη διατροφή των πόλεων, και θα τα φυλάξουν.  Αυτές οι προμήθειες θα φυλαχτούν για τα εφτά χρόνια της πείνας που θα έρθουν στην Αίγυπτο, κι έτσι η χώρα δε θα αφανιστεί από την πείνα».

Αυτή η πρόταση φάνηκε καλή στο Φαραώ και σ’ όλους τους αξιωματούχους του, και τους είπε: «Υπάρχει άλλος άνθρωπος σαν αυτόν εδώ, που να έχει μέσα του το Πνεύμα του Θεού» Και στον Ιωσήφ είπε: «Αφού ο Θεός σε έκανε να τα ξέρεις όλα αυτά, δεν υπάρχει κανένας άλλος τόσο συνετός και σοφός, όπως εσύ. Εσύ θα προΐστασαι στο ανάκτορό μου και όλος ο λαός μου θα υπακούει στις διαταγές σου. Μόνον ως προς τον θρόνο θα είμαι ανώτερός σου. Σ’ εσένα», του είπε, «παραδίδω την εξουσία πάνω σε όλη την Αίγυπτο».

Μ’ αυτά τα λόγια ο Φαραώ έβγαλε από το χέρι του το δαχτυλίδι με το σφραγιδόλιθό του και το πέρασε στο χέρι του Ιωσήφ, τον έντυσε με λινή φορεσιά, και του έβαλε τη χρυσή αλυσίδα στο λαιμό του. Τον ανέβασε στο δεύτερο μετά το δικό του άρμα, και οι προπορευόμενοι αξιωματούχοι φώναζαν: «Γονατίστε!».

Διδάγματα

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά από το Βιβλίο της «Γενέσεως». Αυτό που θα ήθελα να επισημάνω είναι μόνο δύο: Πρώτον, ότι και τότε σημειώθηκε λίβας μέγας που κατέκαυσε τα σπαρτά και το, δεύτερον, ότι ο Ιωσήφ  συμβούλευσε τον Φαραώ να διοριστούν συνετοί  και σοφοί  επόπτες στη χώρα, για να κρατούν απ’ αυτήν το ένα πέμπτο κατά τα εφτά χρόνια της αφθονίας. Δηλαδή συμβούλευσε αυτό που θα συμβούλευε ένας σοφός οικονομολόγος, δηλαδή σχηματισμό αποθεμάτων και όχι όργιο σπατάλης! Δηλαδή, αυτό που πρέπει να κάνει κάθε εύφρων  διαχειριστής: να συγκεντρώσει όλα τα τρόφιμα των καλών χρόνων που έρχονται, και θα αποθηκεύσουν τα σιτηρά με εξουσιοδότηση του Φαραώ για τη διατροφή των πόλεων, και θα τα φυλάξουν.  Αυτές οι προμήθειες θα φυλαχτούν για τα εφτά χρόνια της πείνας που θα έρθουν στην Αίγυπτο, κι έτσι η χώρα δε θα αφανιστεί από την πείνα.

Με λίγα λόγια, δεν συμβούλευσε να  καταρτιστεί ένα πρόγραμμα εκατοντάδων δις. ευρώ για την αντιμετώπιση της επισιτιστικής κρίσης λόγω … «κλιματικής κρίσης»  και να διοριστεί ένας κομματικός διαχειριστής  για να τα κάνει …λίμπα, όπως συμβαίνει σε κάθε κρίση στη χώρα μας τα τελευταία 50 χρόνια, είτε αυτή είναι ενεργειακή, είτε χρηματοπιστωτική, είτε δημοσιονομική, είτε χρέους, είτε υγειονομική, με αποτέλεσμα οι άλλες χώρες να την ξεπερνούν σε δύο ή τρία ή τέσσερα χρόνια και στη χώρα μας … ποτέ!!!

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Απλά μαθήματα οικονομίας από τον… Θαλή τον Μιλήσιο και τον… Ιωσήφ!… Του Δημήτρη Στεργίου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Η (άγνωστη) αγωνία και η απογοήτευση Ντελόρ για την ελληνική οικονομία!… Του Δημήτρη Στεργίου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το προηγούμενο σημείωμα για εκατομμύρια «ευάλωτους» συνοδεύθηκε από επιστολή αναγνώστη της εφημερίδας και της στήλης με χείρονες διαπιστώσεις για κράτος δικαίου, κράτη εν κράτει, ευνομούμενη πολιτεία, ανεξάρτητες Aρχές, θεσμούς, δεσμούς και… ταλαίπωρους δεσμώτες τους.

Στην επιστολή του αυτή, η οποία αρχίζει όπως και ο «Υπέρ αδυνάτου λόγος» του Λυσία παραλλαγμένος ελαφρώς, «Οὐ πολλοῦ δέω χάριν ἔχειν, ὦ βουλή, τῷ δηµοσιογράφω, ὅτι µοι υπέµνησε τὸν ἀγῶνα τουτονί», ο αναγνώστης παρουσιάζει τον δικό του πενταετή σχεδόν αγώνα και ταλαιπωρία που του έχει προκαλέσει η ίδια η τράπεζα, την οποία, όπως επισημαίνει, «υπηρέτησα επί 32 χρόνια με αφοσίωση και αποδοτικότητα κι εκείνη για να με «τιμήσει» με εξωθεί στην οικονομική, κοινωνική και βιολογική καταστροφή μου με αντιδεοντολογικές και παράνομες ενέργειες». Το σημείο αυτό της επιστολής αφορά και την πάντα ευαίσθητη για τα συμφέροντα των μελών της Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων Ελλάδος (ΟΤΟΕ).

Χωρίς πολλά λόγια, παραθέτω μερικά μελανά σημεία της επιστολής του αναγνώστη, με την ελπίδα ότι θα προκαλέσει την ευαισθησία κάποιου ευαίσθητου, καθώς όλοι οι άλλοι θεσμοί στους οποίους αποτάθηκε έπαιζαν τον ρόλο του Πιλάτου και του Καϊάφα ή σιγούσαν μεγαλοπρεπώς:

Στο πλαίσιο της εξωδικαστικής διαδικασίας πληρωμής στεγαστικού δανείου συνυπογράφηκε πριν από πέντε περίπου χρόνια (στις 20 Μαρτίου του 2019) από εκείνον και άλλα δύο μέλη της οικογένειάς του ως δανειολήπτες, τη δανείστρια τράπεζα και τον Συνήγορο του Καταναλωτή, Πρακτικό Συμβιβαστικής Επίλυσης της Διαφοράς, ύστερα από μεσολάβηση του τελευταίου.

Η τράπεζα όμως, μετά παρέλευση διημέρου από τη συνυπογραφή του Πρακτικού, υπαναχώρησε και αυθαιρέτως τροποποίησε τα συμφωνημένα σταθερά επιτόκια σε κυμαινόμενα.

Αυτή η τακτική συνεχιζόταν και συνεχίζεται παρά τις πολλές αιτήσεις – διαμαρτυρίες, οι οποίες δεν ήταν ικανές να αντιμετωπίσουν την άκαμπτη και σκληρή στάση της τράπεζας.

Ακολούθησε, για τον λόγο αυτόν, προσφυγή στον Συνήγορο του Καταναλωτή, ο οποίος είχε εκδώσει το παραπάνω Πρακτικό, αλλά για δεύτερη φορά (με έγγραφο) αρνήθηκε τη μεσολάβηση και να υποχρεώσει την τράπεζα να σεβαστεί την υπογραφή της.

Στη συνέχεια ζητήθηκε η βοήθεια από τον Ελληνικό Χρηματοοικονομικό Μεσολαβητή, ο οποίος αρνήθηκε τη μεσολάβηση με το επιχείρημα ότι είχε προηγουμένως μεσολαβήσει ο Συνήγορος του Καταναλωτή!!!

Στην απελπισία ζητήθηκε στη συνέχεια (τον Ιανουάριο και τον Απρίλιο του 2023, όταν τότε ο Χρήστος Σταϊκούρας έλεγε τα «μπινελίκια» στους τραπεζίτες για τους «ευάλωτους»!!!) η βοήθεια από το υπουργείο Οικονομικών, «ν’ απασχοληθεί με την υπόθεση κάποιο θεσμικό όργανο ή κάποιος κατάλληλος κρατικός φορέας για να πείσει την τράπεζα να σεβαστεί την υπογραφή της».

Αμ δε! Ετσι, πριν από μερικές ημέρες, στις 10 Νοεμβρίου 2023, εστάλη από τον ταλαίπωρο ευάλωτο επιστολή προς τον νέο υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κωστή Χατζηδάκη, ο οποίος συνεχώς, καθημερινώς και σε κάθε ευκαιρία εκδηλώνει την ευαισθησία του για τους «ευάλωτους». Με την επιστολή αυτή, η οποία συνοδευόταν από όλα τα Πρακτικά και τις εξώδικες προσκλήσεις και καταγγελίες από ανεξάρτητες Αρχές, υπενθυμίζονταν όλα τα προηγούμενα αιτήματα χωρίς καμιά συνέχεια. Η επιστολή κατέληγε με την επισήμανση ότι «δεν ζητάμε χαριστική παρέμβαση του υπουργείου, αλλά την αυτονόητη προάσπιση του νόμιμου δικαιώματός μας για την πιστή εφαρμογή από την τράπεζα του Πρακτικού Συμβιβαστικής Επίλυσης του Συνηγόρου του Καταναλωτή ως προς τα συμπεφωνημένα σταθερά επιτόκια που είναι για εμάς θέμα ζωής…».

Μήπως, λοιπόν, πρέπει το μείζον αυτό τραπεζικό, οικονομικό, κοινωνικό, θεσμικό θέμα και θέμα ζωής να πάει και στη Βουλή, την οποία αναφέρει, προφανώς για τον λόγο αυτό, στην επιστολή του ο αναγνώστης μας χρησιμοποιώντας την αρχή του «Υπέρ αδυνάτου λόγου» του Λυσία;

Premium έκδοση «ΤΑ ΝΕΑ»

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Υπέρ αδυνάτου λόγος… Του Δημήτρη Στεργίου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Η κυβέρνηση θα παραμείνει προσηλωμένη στις μεταρρυθμίσεις και στη συστηματική δουλειά ώστε να γίνουμε Ευρώπη», δήλωσε ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

Κι αμέσως την επομένη «αμ’ έπος, αμ’… έργον».

Την επομένη διάβασα για μια μεγάλη «μεταρρύθμιση» και για μια μεγάλη «επένδυση», δηλαδή εκείνη της ένταξης του έργου «κοινωνική στέγαση για τις πλέον ευάλωτες ομάδες – Δήμος Αθήνας», συνολικού προϋπολογισμού 1.032.114 ευρώ, στο (διά πάσαν νόσον πια) Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.

Την ίδια ημέρα διάβασα και για μιαν άλλη μεγάλη «μεταρρύθμιση» και μεγάλη «επένδυση», δηλαδή εκείνη της Βουλής για την απόκτηση του Μεγάρου Μποδοσάκη, με σκοπό την εγκατάσταση γραφείων, διότι δεν χωράνε πια στο απέραντο κτίριο του Κοινοβουλίου.

Την ίδια ημέρα διάβασα ότι πολύ πριν είχε πραγματοποιηθεί και μια άλλη μεγάλη «μεταρρύθμιση» και μεγάλη «επένδυση», δηλαδή εκείνη της επανεξαγοράς του κτιρίου «Κεράνης», για την εγκατάσταση πάλι κρατικών γραφείων (είχε πουληθεί από το κράτος αντί 5 εκατ. ευρώ και εξαγοράστηκε τώρα από το κράτος αντί 80 εκατ. ευρώ).

Την ίδια ημέρα διάβασα και για μιαν ακόμα μεγάλη «μεταρρύθμιση» και μεγάλη «επένδυση», δηλαδή εκείνη της ολοκλήρωσης της εξαγοράς από τη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ) της ιδιωτικής εταιρείας «Κωτσόβολος» (έτσι «πήγαν περίπατο» σοβαροί ιδιώτες επενδυτές που είχαν σπεύσει καταθέτοντας προσφορές!, με το αιτιολογικό «την παροχή και υιοθέτηση από τη ΔΕΗ νέων οικιακών υπηρεσιών και λύσεων για το σπίτι».

Οπότε; Οπότε (σκέφτηκα), ύστερα από αυτά υπάρχει νέον πεδίον δόξης λαμπρόν και για την ΕΥΔΑΠ, για παράδειγμα, να εξαγοράσει μιαν ιδιωτική εταιρεία ειδών υγιεινής και να πουλάει πλακάκια μπάνιου, νιπτήρες και… μπιντέδες.

Ολα αυτά γίνονταν τάχα για το «καλό μας», βεβαίως βεβαίως, όπως σατιρίζει ο Κώστας Μητρόπουλος με το σκίτσο του, το οποίο δημοσιεύθηκε στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» στις 4 Δεκεμβρίου 1986, όταν ο «ιδιοκτήτης» ελληνικός λαός βίωνε το πιο σκληρό πρόγραμμα λιτότητας κι έβλεπε τότε το χρέος να καλπάζει

Ετσι, με τέτοια «σοσιαλμανιακά» γιγαντώθηκε, όπως προαναφέρθηκε, ένας απέραντος επιχειρηματικός κρατισμός, τον οποίο κατήγγειλε τον Ιούνιο του 1998 ο (τιμηθείς σήμερα σε ειδική εκδήλωση) τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης με τη δήλωση ότι «δεν μπορεί το κράτος να πουλάει αρώματα και τσιγάρα», υπεραμυνόμενος έτσι της πολιτικής για τις αποκρατικοποιήσεις, από τις οποίες εξασφάλισε 15,4 δισ. ευρώ ή 66% (ρεκόρ όλων εποχών!) επί συνόλου 23,3 δισ. ευρώ κατά την περίοδο 1998-2008.

Ομως, το κράτος δεν «πουλούσε μόνο αρώματα και τσιγάρα», αλλά ακόμα και κόκκινο πιπέρι και ρητίνη κι όλα τα αγροκτηνοτροφικά κι άλλα προϊόντα.

Με την ίδρυση κρατικών επιχειρήσεων με αντίστοιχες απίστευτες ευρηματικές ονομασίες, όπως τις γνώρισε ο Κώστας Σημίτης ως υπουργός Γεωργίας την περίοδο 1981-1985, όταν 37 από τις 120 δημόσιες εταιρείες που παρέλαβε το ΠΑΣΟΚ από τη Νέα Δημοκρατία ανήκαν στο «θερμοκήπιο» της Αγροτικής Τράπεζας που επόπτευε!

Θυμάμαι ότι, πέρα απ’ αυτά τα προϊόντα, 14 πουλούσαν γάλα, 4 κρέας, 4 φρούτα, 3 κονσέρβες, 2 κρασιά, 2 αμίαντο, 2 καταψύκτες και οι άλλες ζωοτροφές, σταφίδα, ψάρια, ζάχαρη, μάρμαρα, κλωστές, παπούτσια κι άλλα νόστιμα (αλλά «τοξικά») εδώδιμα.

Στη συνέχεια, ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας την «πέτρινη» περίοδο 1985-1987 (εφαρμογή του πιο σκληρού προγράμματος λιτότητας) γνώριζε ότι το 1983 ιδρύθηκε, υπό την πίεση (κάθε μέρα πορείες και απεργίες) των συνδικαλιστών Αθηνών και συμπάσης της Ελλάδος, ο περιβόητος Οργανισμός «Ανασυγκρότησης» Επιχειρήσεων (ΟΑΕ), στον οποίο εντάχθηκαν (κρατικοποιήθηκαν) 43 ιδιωτικές προβληματικές επιχειρήσεις, έγιναν δημόσιοι υπάλληλοι πάνω από 30.000 εργαζόμενοι (ο καθένας στοίχιζε 6.000.000 δραχμές τον χρόνο, έναντι 2.000.000 των άλλων στις ιδιωτικές επιχειρήσεις!!!) και τον οποίο πλήρωσαν οι φορολογούμενοι με πάνω από 4 δισ. ευρώ!

Είχε προηγηθεί το 1975 η γνωστή «σοσιαλμανία» με την κρατικοποίηση του ομίλου Ανδρεάδη (τράπεζες, ασφαλιστικές επιχειρήσεις, ναυπηγεία, βιομηχανίες, ξενοδοχεία κ.λπ.).

Ακόμα, γνώριζε ότι στις 3 Σεπτεμβρίου (σημαδιακή ιστορική ημέρα!) του 1985 το κράτος εξαγόρασε, υπό την ίδια πίεση (συνδικαλιστές, Θόδωρος Πάγκαλος του «μαζί τα φάγαμε» κ.λπ.), να εξαγοράσει τα ζημιογόνα Ελληνικά Ναυπηγεία (Σκαραμαγκά) καταβάλλοντας στον ιδιοκτήτη τους εφοπλιστή Σταύρο Νιάρχο 14 εκατ. «ζεστά» δολάρια από άδεια δημόσια ταμεία.

Υπενθυμίζω όλα αυτά τα «οικεία κακά» καθώς, όπως έχει καταδείξει η τελευταία μελανή πεντηκονταετής οικονομική και πολιτική ιστορία, και με τέτοιες «σοσιαλμανιακές» μεγάλες «μεταρρυθμίσεις» και μεγάλες «επενδύσεις», όχι μόνο δεν γίναμε Ευρώπη, αλλά γίναμε χλεύη της Ευρώπης.

Premium έκδοση «ΤΑ ΝΕΑ»

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Μεγάλες «μεταρρυθμίσεις» και μεγάλες «επενδύσεις»… Του Δημήτρη Στεργίου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Μολονότι οι οικονομικές και οι κοινωνικές συνθήκες στην Ελλάδα λίγο πριν από τον πόλεμο του 1940 ήταν τραγικές, το βιοτικό επίπεδο απελπιστικά χαμηλό και ανεπαρκές, η εξάρτηση από το εξωτερικό ήταν πιεστική και η αδυναμία αξιοποίησης των πλούσιων παραγωγικών πηγών απογοητευτική, χάρις στην πίστη στην πατρίδα, τα ιδανικά, τις αξίες και τους θεσμούς είχε «τον φύλακα άγγελο» η χώρα…

Του Δημήτρη Στεργίου

Φωτογραφία πρώτη: Το εξώφυλλο της επετειακής ειδικής έκδοσης του «Ελεύθερου Τύπου της Κυριακής» στις 27 Οκτωβρίου 2002

Φωτογραφία δεύτερη: Κατοχικά χαρτονομίσματα … εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων δραχμών!

Ακριβώς πριν από 21 χρόνια, στις 27 Οκτωβρίου 2002, ο «Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής» (ήμουν τότε διευθυντής της εφημερίδας) κυκλοφόρησε με το ειδικό ένθετο Τα οικονομικά της Κατοχής, με δική μου συγγραφή και επιμέλεια και με βάση το βιβλίο «Οικονομικά» του Άγγελου Αγγελόπουλου (Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 1974), και την ογκώδη έκδοση «Τα πρώτα πενήντα χρόνια της Τράπεζας της Ελλάδος 1928-1978»( έκδοση της Τράπεζας της Ελλάδος, Αθήνα 1978). Επρόκειτο για να ένα ειδικό ένθετο που είχα εντάξει στη σειρά «Επετειακά Κείμενα», που είχα εγκαινιάσει και δημοσιεύονταν επί χρόνια στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» με τη συνεργασία του πολύτιμου συνεργάτη μου μου ιστορικού, φιλόλογου και συγγραφέα αείμνηστου Σαράντου Καργάκου με τεράστια αναγνωστική επιτυχία.

Από τα κείμενα και στοιχεία του ειδικού αυτού ενθέτου (βλέπε φωτογραφία εξωφύλλου) προέκυπτε ότι, ενώ οι οικονομικές και οι κοινωνικές συνθήκες στην Ελλάδα λίγο πριν από τον πόλεμο του 1940 ήταν τραγικές, το βιοτικό επίπεδο απελπιστικά χαμηλό και ανεπαρκές, η εξάρτηση από το εξωτερικό ήταν πιεστική και η αδυναμία αξιοποίησης των πλούσιων παραγωγικών πηγών απογοητευτική, ο ελληνικός λαός δημιούργησε ένα ακόμα μεγάλο ηρωικό έπος, το οποίο, όπως και η Επανάσταση του 1821, χαρακτηρίστηκε από ντόπιους «φωστήρες» ως … «μύθος».

Θα αναδημοσιεύσω μερικά στοιχεία από την ειδική αυτή επετειακή έκδοση του «Ελεύθερου Τύπου της Κυριακής» με το απελπιστικό ερώτημα αν θα μπορεί πιά και σήμερα αυτός ο ελληνικό λαός να συνεχίσει να θυσιάζεται από αγάπη και πίστη στην πατρίδα όχι μόνο από οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση, αλλά από πνευματική και ηθική στην οποία έχει οδηγηθεί σαν «εθνική κατάρα» τα τελευταία 45 χρόνια. Κι αυτό απελπιστικό ερώτημα κορυφώνεται όταν φτάσαμε στο σημείο μία μεγάλη Επιτροπή για την Επέτειο των ετών από την Επανάσταση του 1821, η Επιτροπή της Γιάννας Αγγελοπούλου, είχε ως … «εμβατήριο» τους στίχους και τη μουσική του τραγουδοποιού Διονύση Σαββόπουλου με την προτροπή «ας κρατήσουν οι χοροί» για … « να φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα, ανεμομαζώματα, κι είτε με τις αρχαιότητες είτε με ορθοδοξία των Eλλήνων οι κοινότητες φτιάχνουν άλλο γαλαξία» κλπ.

Θα αναδημοσιεύσω μερικά στοιχεία, με την απογοητευτική διαπίστωση ότι ο Έλληνας, η ελληνική οικογένεια, η ελληνική κοινωνία, η χώρα μας έχασε πια τον «φύλακα άγγελό της». Σημειώνω ότι ο Μέγας Βασίλειος υποστήριζε ότι “φύλακα άγγελο” δεν έχουν μόνο οι άνθρωποι, οι ιδιώτες, αλλά και τα έθνη, υπό την προϋπόθεση όμως ότι θα υπάρχει πίστη σ΄ αυτόν, θα επιζητείς αυτόν, θα επικαλεσθείς αυτόν. Δυστυχώς, μετά τη μεταπολίτευση εγκαταλείφθηκε η Ελλάς από τον “Φύλακα Άγγελό” της, όπως καταδεικνύω στο βιβλίο μου «2081, Ελλάς χωρίς Έλληνες» που θα κυκλοφορήσει προσεχώς από τις Εκδόσεις Σταμούλη. Στο βιβλίο αυτό, παρουσιάζω, με τη μορφή μυθιστορηματικής χρονογραφία, την προϊούσα αποσύνθεση της Ελλάδος, διότι εξέλιπε πια η πίστη σε θεσμούς και αξίες που κράτησαν όρθιο επί αιώνες το έθνος και συνέβαλαν στο μεγαλείο της φυλής. Η Ελλάς δεν έχει πια “Φύλακα Άγγελο. Τα εθνικά θέματα συνεχώς επιδεινώνονται και η χώρα μοιάζει με δρυν πεσούσαν την οποία όλοι σχεδόν οι εχθροί και φίλοι ξυλεύονται. Η χώρα είναι υπερχρεωμένη από τις σπατάλες, τις εγκληματικές πράξεις και παραλείψεις όλων των κυβερνήσεων για κομματικές σκοπιμότητες, το δημογραφικό πρόβλημα εξελίσσεται σε εφιάλτη, βασικοί θεσμοί καταπατούνται καθημερινά, ενώ αξίες και ιδανικά που κράτησαν όρθιο το έθνος θεωρούνται σήμερα πατριδοκαπηλικές εμμονές από βιωματικούς εθνομηδενιστές. Όλα είναι «μύθοι», και η μόνη πραγματικότητα είναι η … «αρπακτή», η παραοικονομία, η φοροδιαφυγή, η φοροπαποφυγή και εισφοροαποφυγή με το χάϊδεμα των κυβερνήσεων και των κομμάτων και με συνεχείς παραβιάσεις του Συντάγματος από εκείνους που υποκριτικώς το επικαλούνται!!!

Και για να μην παρεξηγηθώ με τον χαρακτηρισμό της αναφοράς μου στον «φύλακα άγγελο» ως χριστιανοθεοκρατικής και κατηχητικής σπεύδω να υπενθυμίσω ότι ο άγιος Βασίλειος ο Μέγας ήταν ένας από τους σημαντικότερους μελετητές της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Στην περίφημη πραγματεία του «Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων» χαρακτηρίζει συνολικά την ποίηση του Ομήρου «αρετής έπαινον», ότι η ομηρική «Οδύσσεια» μοιάζει γεμάτη «μυστικούς συμβολισμούς», ότι ο ίδιος ο Οδυσσέας συνιστά αλληγορία ή μάλλον «τύπο» (προτύπωση), του αγωνιζόμενου χριστιανού, που αποζητά την επιστροφή του στην Ιθάκη (τον απολεσθέντα παράδεισο), ότι από πλευράς εκείνων που έχουν παραμείνει στην Ιθάκη (Πηνελόπη, Τηλέμαχος και πιστοί δούλοι του Οδυσσέα), ο Οδυσσέας συνιστά τύπο του Χριστού, τον οποίο αναμένουν με αγωνία, διότι μόνο ο ερχομός Του θα τους λυτρώσει από την επιβουλή των δαιμονικών εχθρών (μνηστήρων). Κι όλα αυτά, υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει «Πίστις» στους θεσμούς, στις αξίες, τα ιδανικά, την πατρίδα…

Οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες στην Ελλάδα λίγο πριν από τον πόλεμο του 1940

Ως φόρο τιμής και ευγνωμοσύνης απλώς παραθέτω ένα απόσπασμα από το παραπάνω ένθετο που αφορά τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες στην Ελλάδα λίγο πριν από τον πόλεμο του 1940:

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Οκτωβρίου του 1940 ο τότε δικτάτωρ πρωθυπουργός της Ελλάδος Ιωάννης Μεταξάς απέρριψε αδίστακτα το τελεσίγραφο της ιταλικής κυβέρνησης με το οποίο ζητούσε να επιτραπεί στον ιταλικό στρατό να καταλάβει διάφορες στρατηγικές θέσεις, χωρίς να κατονομάζονται οι θέσεις αυτές. Οι ιταλικές αξιώσεις είχαν διατυπωθεί έτσι ώστε να είναι βέβαιη η απόρριψή τους από την Ελλάδα. Τις προθέσεις της ιταλικής κυβέρνησης πρόδωσε και η σπουδή του ιταλικού στρατού να επιτεθεί πριν ακόμα λήξει η τρίωρη προθεσμία που όριζε το τελεσίγραφο για την ελληνική απάντηση. Το ηρωικό «ΟΧΙ» διερμήνευσε τη θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Η απόρριψη του τελεσιγράφου αυτού έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τον ελληνικό λαό και προκάλεσε εκδηλώσεις θαυμασμού σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στην Αγγλία. Το ίδιο «ΟΧΙ» πρέπει να φωνάξουμε και σήμερα εκκωφαντικά σε όλους εκείνους που χαρακτηρίζουν ως … «μύθο» και την εκπληκτική αυτή νέα εποποιία του ελληνικού λαού.

Οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες στην Ελλάδα λίγο πριν από τον πόλεμο του 1940 ήταν τραγικές. Ειδικότερα:

-Εθνικό εισόδημα: Κατά τον αείμνηστο καθηγητή και ακαδημαϊκό Άγγελο Αγγελόπουλο, το εθνικό εισόδημα εκτιμάται ότι στις παραμονές του πολέμου ανερχόταν σε 60 δις. προπολεμικές δραχμές, από το οποίο το μισό σχεδόν προερχόταν από τη γεωργία. Ο καθηγητής Χρυσός Ευελπίδης εκτιμούσε ότι το εθνικό εισόδημα ανερχόταν τότε σε 67 δις. προπολεμικές δραχμές.

-Κατά κεφαλήν εισόδημα: Το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων την περίοδο αυτών ήταν ανεπαρκές και σημαντικά χαμηλό. Η διαφορά μάλιστα από το αντίστοιχο των αγγλοσαξονικών χωρών ήταν τεράστια. Το κατά κεφαλήν εθνικό εισόδημα εκτιμάται ότι ανερχόταν στα 61 δολάρια, έναντι 369 δολαρίων του Βελγίου, 398 δολαρίων της Γαλλίας, 560 δολαρίων της Αγγλίας και 690 δολαρίων των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

-Διατροφή: Στις παραμονές του πολέμου, στην Ελλάδα η μέση διατροφή του λαού αντιστοιχούσε σε 2.300 θερμίδες την ημέρα, ενώ στην Αγγλία μόνο στην πολεμική διατροφή αντιστοιχούσε σε 2.827 θερμίδες. Ο ελληνικός λαός μάλιστα και ιδίως οι λαϊκές τάξεις τρέφονταν κυρίως με ψωμί. Το 60% των θερμίδων που έπαιρνε κατά μέσο όρο μια ελληνική οικογένεια προερχόταν από τα σιτηρά. Η αντίστοιχη αναλογία στις ΗΠΑ ήταν 24%, στην Αγγλία 35%, στη Γερμανία 39% και στη Γαλλία 55%.

-Κατανάλωση τροφίμων: Η προπολεμική κατανάλωση κρέατος στην Ελλάδα ανερχόταν σε 16 κιλά, έναντι 63 στην Αγγλία, γάλατος 40 κιλά, έναντι 94 κιλών στην Αγγλία, ζάχαρης 10 κιλών, έναντι 43 στην Αγγλία, ψαριών 5 κιλών, έναντι 21 στην Αγγλία Αυτά τα στοιχεία σημαίνουν ότι στη χώρα μας είχε αναχθεί σε «δόγμα» το «λιτοδίαιτο» του Έλληνα!

-Αγροτικό εισόδημα: Το μέσο εισόδημα μιας αγροτικής οικογένειας πριν από τον πόλεμο ανερχόταν σε 21.000 δραχμές, ενώ τα έξοδα για τη στοιχειώδη διατροφή της σε 28.000 δραχμές.

-Το μέσο ημερομίσθιο: Το μέσο ημερομίσθιο στην Ελλάδα για τον εργάτη την περίοδο έως τον πόλεμο δεν ξεπερνούσε τις 50 – 70 δραχμές.

-Αγοραστική δύναμη: Για να καταδειχθεί η χαμηλή αγοραστική δύναμη των Ελλήνων κατά την περίοδο αυτή αναφέρεται ότι για ένα κιλό γάλα ένας εργάτης διέθετε το ένα πέμπτο του εισοδήματός του, ενώ ο Άγγλος εργάτης μόνο το ένα εικοστό του εισοδήματός του. Επίσης, για να αγοράσει ο Έλληνας εργάτης μισό κιλό κρέας έπρεπε να διαθέσει το ένα τέταρτο του ημερομισθίου, ενώ ο Άγγλος μόνο το ένα δέκατο!

-Γεωργική παραγωγή: Η καλλιέργεια σιτηρών κάλυπτε την περίοδο αυτή το 37% της συνολικής έκτασης. Το 1939 παραγωγή σιτηρών ανερχόταν σε 920.000 τόνους.

-Βιομηχανική παραγωγή: Η βιομηχανική παραγωγή είχε παρουσιάσει τον προηγούμενο χρόνο, δηλαδή το 1939, μικρή αύξηση.

-Εισαγωγή πρώτων υλών για τη βιομηχανία: Η εισαγωγή πρώτων υλών για τη βιομηχανία ανέρχονταν το 1939 σε 170.000 τόνους.

-Εμπορικό ισοζύγιο: Το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου είχε μειωθεί σημαντικά το 1939 (4,2 εκατ. λίρες.

-Σχέση εξαγωγών προς εισαγωγές: Η σχέση εξαγωγών προς εισαγωγές ανερχόταν το 1939 στο 74,95%.

-Τιμάριθμος κόστους ζωής: Ο τιμάριθμος κόστους ζωής τον Οκτώβριο του 1940 βρισκόταν στο 114,2 (1938=100).

-Τακτικός προϋπολογισμός: Ο τακτικός προϋπολογισμός του οικονομικού έτους 1938 – 1939 είχε προβλεφθεί ότι θα άφηνε έλλειμμα. Τελικά έκλεισε ισοζυγισμένος, χάρη στην καλύτερη απόδοση των τακτικών εσόδων.

-Καταθέσεις: Οι καταθέσεις τον Οκτώβριο του 1940 ανέρχονταν σε 13 δις. δραχμές. Φαινόμενα μαζικής ανάληψης καταθέσεων εκδηλώθηκαν τον Αύγουστο του 1939 εξαιτίας της κήρυξης του πολέμου στην Ευρώπη και το Μάϊο και τον Ιούνιο του 1940, εξαιτίας του κλίματος αβεβαιότητας που είχαν προκαλέσει οι έντονες πολεμικές προετοιμασίες για τον επικείμενο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι συνέπειες του πολέμου

Με αυτήν την οικονομία και με αυτό το βιοτικό επίπεδο μπήκε η Ελλάδα στον πόλεμο του 1940. Οι συνέπειες ήταν εφιαλτικές:

-Κρατικός προϋπολογισμός: Στον κρατικό προϋπολογισμού του 1939 – 1940 έγιναν πιο αισθητές οι δυσμενείς επιπτώσεις από τη διεθνή πολεμική σύρραξη. Παρά τις νέες φορολογίες (φόρος στα κέρδη των φορτηγών πλοίων και στα έκτακτα κέρδη των εμπορικών επιχειρήσεων) δεν μπόρεσε να αποφευχθεί η μείωση των συνολικών εσόδων από την κάμψη της απόδοσης πολλών φορολογιών. Από την άλλη μεριά, οι δαπάνες διογκώθηκαν απότομα για να καλυφθούν οι έκτακτες ανάγκες που δημιουργούσε ο πόλεμος. Μόνο από τα τρία πολεμικά υπουργεία αντιμετωπίσθηκαν έκτακτες δαπάνες 2,5 δις. δραχμών, έναντι πρόβλεψης για 1,4 δις. δραχμές. Ο προϋπολογισμός του οικονομικού έτους 1940 – 1941 είχε καταρτισθεί με την πρόβλεψη ελλείμματος 662 εκατ. δραχμών. Η εκτέλεσή του εξελισσόταν κανονικά έως την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, με κάποια πτώση μόνο στα έσοδα που επηρεάσθηκαν από τον Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ομαλή όμως εξέλιξη δεν ήταν δυνατόν να συνεχισθεί αφότου η χώρα μπήκε στον πόλεμο. Στην τελευταία κατοχική δημοσιονομική χρήση (1943 – 1944) το δημοσιονομικό έλλειμμα έφθασε στα 10 τρις. δραχμές!

-Τιμάριθμος κόστους ζωής: Το 1940 σημειώθηκαν στις διεθνείς αγορές ανατιμήσεις μεταξύ 70% και 130% σε βασικά τρόφιμα, όπως το στάρι, η ζάχαρη και τα καύσιμα. Ο τιμάριθμος κόστους ζωής έως το Νοέμβριο του 1939 κυμαινόταν σε επίπεδα κατώτερα από τα αντίστοιχα του 1938. Από το Δεκέμβριο όμως του 1939, υπό την επίδραση των διεθνών υψωτικών τάσεων, άρχισε η κίνησή του προς τα πάνω, βραδύτερη έως το Μάϊο του 1940, επιταχυνόμενη στη συνέχεια, ιδίως από τον Οκτώβριο του 1940 μετά την εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο. Το Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου ο τιμάριθμος (με 1938 =100) ανέβηκε από το 100,7 του Δεκεμβρίου του 1939 στο 118,5. Η άνοδός του συνεχίσθηκε ταχύτερα τους πρώτους μήνες του 1941 για να φθάσει τον Απρίλιο, μετά την κατάληψη της χώρας από τους Γερμανούς, στο 129,9. Στο τέλος της Κατοχής (Οκτώβριος 1944) έφθασε σε ιλιγγιώδη επίπεδα (2.305.984.911 με δείκτη το 1 που ήταν τον Απρίλιο του 1941!)

Από έγγραφο του αρχείου μου με ημερομηνία 3 Φεβρουαρίου 1944 προκύπτουν συγκεκριμένα τα ακόλουθα: Η τιμή του λαδιού από 45 δραχμές η οκά που ήταν το 1940 εκτοξεύθηκε στις … 500.000 δραχμές. Το ψωμί από 8 δραχμές πήγε στις … 100.000 δραχμές. Το κρέας από 40 δραχμές η οκά πήγε στις 400.000 δραχμές! Ένα ζεύγος παπουτσιών από 400 δραχμές πήγε στα 6.000.000 δραχμές!!! Επίσης, από το ίδιο έγγραφο εκτιμάται ότι ένα ποσό 100.000 δραχμών δεν είχε καμία αξόα μετά από δύο –τρεις μέρες!

-Εθνικό εισόδημα: Το εθνικό εισόδημα το 1941 έφθασε μόλις το ένα τρίτο του 1939 (23 δις. δραχμές από 63 δις. δραχμές το 1939) και κατέρρευσε σχεδόν τα επόμενα κατοχικά χρόνια.

-Αγροτική παραγωγή: Η γεωργία, ο κυριότερος παραγωγικός κλάδος που απασχολούσε πριν από τον πόλεμο το 60% του πληθυσμού και παρήγε γύρω στο 35% του εθνικού προϊόντος, δοκίμασε αμέσως τις συνέπειες από την έλλειψη εργατικών χεριών, τις απώλειες μηχανικού εξοπλισμού και τις άλλες δυσμενείς κατοχικές συνθήκες. Η καλλιεργούμενη έκταση περιορίσθηκε στο 70% της προπολεμικής και η στρεμματική απόδοση μειώθηκε κάτω από το μισό. Αποτέλεσμα ήταν να σημειωθεί κατακόρυφη πτώση της παραγωγής. Εκδηλώθηκε σε όλες τις καλλιέργειες και σε όλα τα βασικά είδη της γεωργικής παραγωγής. Αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι η παραγωγή του σταριού, που ήταν βάση της διατροφής του πληθυσμού κυμαινόταν στους 390.000 τόνους το χρόνο, έναντι 840.000 τόνων κατά την προπολεμική περίοδο. Παρόμοια ήταν η εξέλιξη και στους κλάδους της κτηνοτροφίας και της αλιείας (γύρω στο 60 – 60% και 25% της προπολεμικής παραγωγής αντίστοιχα)

-Βιομηχανική παραγωγή: Η βιομηχανική παραγωγή εκμηδενίσθηκε σχεδόν τελείως μετά την εμπλοκή στον πόλεμο και στη διάρκεια της Κατοχής. Δύο μόλις χρόνια μετά την απελευθέρωση, το 1946, η βιομηχανική παραγωγή μόλις είχε φθάσει στο 60% της προπολεμικής.

-Νομισματικό χάος:Τα στοιχεία για τη νομισματική κατάσταση δίνουν εικόνα χάους. Η νομισματική κυκλοφορία, η τιμή του χρυσού ανέβαιναν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς έως το τέλος της Κατοχής και έφθασαν σε απίστευτα επίπεδα. Σημειώθηκαν μαζικές αναλήψεις καταθέσεων, ενώ η δραχμή δεν είχε σχεδόν κανένα αντίκρισμα. Για παράδειγμα αναφέρεται ότι η μέση τιμή της χρυσής λίρας βρισκόταν στον Οκτώβριο του 1940 στις 1.169 δραχμές και το 1944 έφθασε στις 2.661 δραχμές. Υπενθυμίζεται ότι με το νόμο 18 του Νοεμβρίου 1944 (11 Νοεμβρίου 1944) εισήχθη στη χώρα μας η νέα δραχμή. Η σχέση της με την παλιά ήταν 1 νέα δραχμή = 50 δισεκατομμύρια παλιές δραχμές!

-Σημαντικές απώλειες σε ζωές: Περισσότερο από μισό εκατομμύριο έλληνες χάθηκαν στην τετραετία 1940 -1944 από τις πολεμικές επιχειρήσεις, τις εκτελέσεις, τους φόνους, την πείνα, τις αρρώστιες. Οι απώλειες και η κάμψη των γεννήσεων είχαν ως αποτέλεσμα τη μείωση του πληθυσμού της χώρας σε 7.150.000 άτομα το 1946 από 6.300.000 άτομα το 1940. Επίσης, 880.000 έλληνες ήταν θύματα πολέμου από τους οποίους 760.000 άμαχοι.

-Καταστροφή υποδομών: Πολλά χωριά και κωμοπόλεις είχαν καεί και περισσότεροι από 1.000.000 Έλληνες έμειναν άστεγοι. Το ένα τρίτο από το σύνολο των 9.000 χωριών που υπήρχαν στη χώρα και σχεδόν το 23% των κτιρίων κάθε είδους καταστράφηκαν τελείως ή έπαθαν σοβαρές ζημιές. Η ελληνική ναυτιλία που κατείχε προπολεμικά τη δεύτερη θέση στην κατηγορία των tramps και την ένατη στη διεθνή χωρητικότητα έπαθε συντριπτικές καταστροφές. Υπολογίζεται ότι χάθηκε το 72% της χωρητικότητας. Στην αρχή του πολέμου αριθμούσε 577 πλοία χωρητικότητας 1,8 εκατ. τόνων και στο τέλος του πολέμου εκτιμάται ότι περισώθηκαν μόνο 130 πλοία, συνολικής χωρητικότητας 0,5 εκατ. τόνων. Στις απώλειες πρέπει να πρ0στεθεί και το κλείσιμο του Ισθμού της Κορίνθου και οι σοβαρές ζημιές στο σύνολο των λιμενικών εγκαταστάσεων. Τεράστιες ήταν οι ζημιές και στο μεταφορικό δίκτυο της ξηράς. Στην κύρια σιδηροδρομική γραμμή Αθήνας – Θεσσαλονίκης είχε καταστραφεί περισσότερο από το 80% του συνολικού μήκους των σιδηροτροχιών, ενώ στο δίκτυο Πελοποννήσου (ΣΠΑΠ) οι απώλειες ήταν ακόμη μεγαλύτερες. Περίπου ολοκληρωτική ήταν και η καταστροφή του συστήματος οδικών μεταφορών. Πριν αρχίσει ο πόλεμος κυκλοφορούσαν στην Ελλάδα 1.030 αστικά λεωφορεία, 1.800 υπεραστικά, 6.167 φορτηγά και 8.700 επιβατηγά οχήματα, δηλαδή σύνολο 17.697 οχήματα. Στο τέλος του πολέμου είχαν απομείνει ελάχιστα κι αυτά ακατάλληλα για τις συγκοινωνιακές ανάγκες.

Αξία υλικών ζημιών: Η Διάσκεψη για τις επανορθώσεις που έγινε μεταπολεμικά στο Παρίσι δέχθηκε ότι η αξία των υλικών ζημιών της Ελλάδος από τον πόλεμο έφθασε στα 3.813.407.000 δολάρια. Υπολόγισε επίσης το συνολικό ύψος των ζημιών, των εξόδων Κατοχής και των κυβερνητικών δαπανών κατά το διάστημα του πολέμου και της Κατοχής στο ποσό των 8.451.833.000 δολαρίων.

Πηγή: Facebook

Το άρθρο «ΜΥΘΟΣ» ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΄40, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΟΝΟ ΤΑ … «ΚΥΚΛΩΜΑΤΑ»!!!… Του Δημήτρη Στεργίου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Διάκριση εξουσιών στην Ελλάδα του 2023 : L’État, c’est moi!

Πού να φανταζόταν ο μακαρίτης απόλυτος μονάρχης «Βασιλεύς Ήλιος» της Γαλλίας Λουδοβίκος 14ος ότι ύστερα από 370 χρόνια θα ακουγόταν στην Ελλάδα, η οποία πρώτη εισήγαγε και δίδαξε τη διάκριση των εξουσιών (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική), η παραπάνω (στον τίτλο) απολυταρχική εξαγγελία του από τους «φιλελεύθερους» υπουργούς της Ελληνικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας Άδωνη Γεωργιάδη
και Κωστή Χατζηδάκη!!!

Του Δημήτρη Στεργίου

(Μία εισαγωγική ενημέρωση ως σημεία των καιρών: Το αναρτώμενο άρθρο μου, το οποίο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Τα Νέα» στις 13 Οκτωβρίου 2023 στην καθιερωμένη κάθε Παρασκευή στήλη “News analysis” (σελίδα 2), δεν αναδημοσιεύθηκε, ως συνήθως σε κανένα άλλο μέσο («δημοκρατικό», «σοσιαλιστικό», «προοδευτικό», «αριστερό») έντυπης ή ηλεκτρονικής μαζικής επικοινωνίας, προφανώς ως ενοχλητικώς … ασήμαντο !!!)

Λέγεται ότι στις 13 Απριλίου 1655 ο τότε βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναβάρρας Λουδοβίκος ΙΔ΄, γνωστός και ως «Βασιλεύς Ήλιος», είπε ενώπιον των βουλευτών του Παρισιού «L’État, c’est moi, δηλαδή “εγώ είμαι το κράτος», όταν διαπίστωσε ότι το Κοινοβούλιο αμφισβητούσε τα βασιλικά διατάγματα, τα οποία εκδόθηκαν στο φως της δικαιοσύνης στις 20 Μαρτίου 1655. Η φράση αυτή έκτοτε συμβολίζει την απόλυτη μοναρχία και τον απολυταρχισμό .

Σήμερα, ύστερα από περίπου 370 χρόνια, στην Ελλάδα της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας δεν «λέγεται» ότι είπαν, αλλά είπαν το ίδιο περίπου δύο «φιλελεύθεροι» μάλιστα υπουργοί, μολονότι όλοι οι Έλληνες φοιτητές διδάσκονται στα ελληνικά πανεπιστήμια ότι η διάκριση των εξουσιών, την οποία αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου και την οποία εισήγαγαν κυρίως ο Αριστοτέλης και στη ο Πλάτων, ο Δημοσθένης κι άλλοι, είναι θεμελιώδης αρχή της Δημοκρατίας και του Κράτους Δικαίου. Αυτή την αρχή, την οποία «κατέκλεψε» από τον Αριστοτέλη, συστηματοποίησε το 1748 ο φιλόσοφος του Διαφωτισμού Μοντεσκιέ.

Ο ένας, λοιπόν, ο υπουργός Εργασίας Άδωνις Γεωργιάδης «εξήγγειλε» ότι «εγώ αναδρομικά δεν δίνω σε κανέναν». Ο έτερος, ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κωστής Χατζηδάκης, ζηλώσας την παραπάνω «εξαγγελία» του συναδέλφου του, έσπευσε να πει περίπου τα ίδια!

Οι υπουργικές αυτές εξαγγελίες κορυφώθηκαν με άλλα τάχα «φιλολαϊκά» και πολλά αντιφατικά. Ο πρώτος είπε τη γνωστή απάντηση του Μένιππου στον Χάροντα (Λουκιανού, «Νεκρικοί Διάλογοι», 2.1), αλλά λανθασμένα, δηλαδή «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος», (αντί του ορθού «Οὐκ ἂν λάβοις παρὰ τοῦ μὴ ἔχοντος»!), ενώ «απείλησε» ότι «θα προτείνει στην αναθεώρηση του Συντάγματος να συμπεριληφθεί διάταξη που θα προβλέπει όταν υπάρχει δικαστική απόφαση με δημοσιονομικό κόστος να επιβάλλεται στους πολίτες… έκτακτος φόρος…»!!! Και το κερασάκι: «Εμένα μου αρέσει το κράτος να είναι σοβαρό» και ότι «ένα σοβαρό κράτος τις δικαστικές αποφάσεις τις σέβεται και τις εφαρμόζει», κάνοντας σκόνη την κατά Καντ Λογική του Καθαρού Λόγου που έχει ως εξής: «Ένα κράτος είναι σοβαρό όταν σέβεται και εφαρμόζει δικαστικές αποφάσεις. Το ελληνικό κράτος δεν τις σέβεται και δεν τις εφαρμόζει. Άρα δεν είναι σοβαρό, θα έλεγε ο Καντ»!!!

Ο δεύτερος είπε, παρόλα αυτά, ότι «η κυβέρνηση σέβεται τη Δικαιοσύνη, σέβεται όμως και τις θυσίες των Ελλήνων πολιτών την περασμένη δεκαετία…», τονίζοντας μάλιστα ότι « η κυβέρνηση θα αναλάβει χωρίς καθυστέρηση σχετική νομοθετική πρωτοβουλία, που όμως ως βασικό της άξονα θα έχει την προστασία του ασφαλιστικού συστήματος από νέα ελλείμματα, των οποίων θύματα θα ήταν τελικά οι φορολογούμενοι και οι υπόλοιποι συνταξιούχοι». Δηλαδή, με νομοθετική ρύθμιση, που θα κατισχύσει του … Συντάγματος και θα επιβάλει … χαράτσι, θα προστατευθούν τάχα η δημοσιονομική σταθερότητα, το ασφαλιστικό σύστημα, οι φορολογούμενοι και οι υπόλοιποι συνταξιούχοι, όταν κάνουν συνεχώς τα αντίθετα! Αναφέρω μόνο δύο «φρέσκα» παραδείγματα της ντροπής:

Πρώτον, ασμένως ψήφισαν νόμο με τον οποίο μειώθηκε ο χρόνος παραγραφής οφειλών στον ΕΦΚΑ από 20 σε 10 χρόνια, με αποτέλεσμα να διευρύνονται τα ελλείμματα από δύο μεριές: και από την απώλεια εσόδων από εισφορές και από τη δαπάνη για τη χορήγηση συντάξεων σε 350.000 μη δικαιούχους.

Δεύτερον, ασμένως ψήφισαν νόμο με τον οποίο αίρεται το αξιόποινο των αιρετών της τοπικής αυτοδιοίκησης, φορτώνοντας στις πλάτες των συνεπών φορολογουμένων πρόσθετα ποσά εκατοντάδων εκατ. ευρώ.
Ύστερα, οι δύο υπουργοί αναφέρθηκαν στις θυσίες των Ελλήνων κατά την περασμένη δεκαετία, κάνοντας πως ξεχνούν ότι τα αναδρομικά δεν είναι παροχές ή επιχορηγήσεις ή επιδοτήσεις ή «κοινωνικά επιδόματα». Είναι επιστροφή «προϊόντων ληστείας, υπεξαίρεσης και λεηλασίας» των συντάξεων από το κράτος, τις οποίες η Δικαστική Εξουσία, στην οποία ανήκει και το Ελεγκτικό Συνέδριο και ο Άρειος Πάγος και το Συμβούλιο της Επικρατείας, έκρινε ως αντισυνταγματικές!

Ομολογώ ότι δεν με ανησύχησαν τόσο οι «απολυταρχικές» εξαγγελίες των δύο υπουργών, όσο η σιωπή των υπόλοιπων «προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων», οι οποίες επικαλούνται τη δημοκρατία και το σύνταγμα όταν τους αρέσει και όχι την προειδοποίηση του Σωκράτη πριν από 2.500 χρόνια στον Κρίτωνα, δίνοντας το παράδειγμα με τον θάνατό του: «φαντάζεσθε πως είναι δυνατόν να στέκεται όρθια και να μην έχει αναποδογυριστεί εκείνη η Πολιτεία, όπου οι αποφάσεις των δικαστηρίων δεν ισχύουν καθόλου, αλλά ακυρώνονται και καταργούνται από οποιονδήποτε;»

Πηγή: Facebook

Το άρθρο Διάκριση εξουσιών στην Ελλάδα του 2023 : L’État, c’est moi!… Του Δημήτρη Στεργίου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Απίστευτη «δημοσιογραφική» επιτυχία η παρουσίαση αναρτήσεων για προσωπικά θέματα και προτιμήσεις τη στιγμή που η υπογεννητικότητα στη χώρα θερίζει ψυχές και ερημώνει τη χώρα

Θα διαβάσατε προφανώς οι περισσότερο το τελευταίο «Βήμα της Κυριακής» (φωτογραφία) με τον υπότιτλο ότι «σε λιγότερο από 260 χρόνια θα εξαφανιστούμε ως έθνος», σύμφωνα με απόψεις ειδικών που λαμβάνουν μέρος στη δημοσιογραφική έρευνα. Ομολογώ ότι οι επιστήμονες που συμμετέχουν στην έρευνα φαντάζουν υπεραισιόδοξοι, καθώς, σύμφωνα με το δικό μου (ανέκδοτο ακόμα!!!) βιβλίο με τίτλο «2081-Ελλάς τετέλεσται», το εθνικό μοιραίο θα συμβεί … αύριο!

Καθώς τελείωνα τη μελέτη της έρευνας του «Βήματος της Κυριακής» για την υπογεννητικότητα στην Ελλάδα και τις ερημικές συνέπειές της, είδα (λόγω επαγγελματικής «διαστροφής» διαβάζω όλα τα μέσα μαζικής επικοινωνίας!), με το άνοιγμα, σε «σοβαρό» και μεγάλης επισκεψιμότητας αθηναϊκό ιστότοπο τη φωτογραφία και το κείμενο που ανέβασε Instagram ο συγγραφέας Αύγουστος Κορτώ με τίτλο: «Η ζωή μου λέγεται Τάσος κι αναπνέω ακόμα χάρη στην αγάπη της- Μια δημόσια εξομολόγηση αγάπης και εκτίμησης”

Αυτό άρεσε κι αυτό έκανε ο συγγραφέας για τον … σύντροφό του. Και διερωτήθηκα: είναι τόσο ενδιαφέρον ώστε να αναρτάται και να προβάλλεται σχεδόν παντού με τον τρόπο που το παρουσιάζει ο ιστότοπος, όπως: «Λίγους μήνες πριν γίνει 45 ετών, ο Αύγουστος Κορτώ προχώρησε σε μια δημόσια εξομολόγηση στα social media. Με την ανάρτηση που έκανε στο Instagram, ο συγγραφέας έκανε μια μικρή ανασκόπηση στο παρελθόν, ενώ εξύμνησε και τον σύζυγό του, Τάσο, για την αγάπη που του προσφέρει όλα αυτά τα χρόνια. Ο Αύγουστος Κορτώ και ο Τάσος Σαμουηλίδης είναι μαζί 19 χρόνια. Το ζευγάρι παντρεύτηκε το 2014 στη Νέα Υόρκη. Δυο χρόνια μετά, στην Ελλάδα, ήταν οι πρώτοι που υπέγραψαν σύμφωνο συμβίωσης. Το ζευγάρι είναι 19 χρόνια μαζί και το 2014 επισημοποίησαν τη σχέση τους»

Το ερώτημά μου, λοιπόν, είναι ρητορικό και θα άξιζε να άρχιζε μία κοινωνική έρευνα με το ερώτημα αυτό καθώς και με απάντηση αν μπορεί έτσι να αναστραφεί η εξαφανιση του έθνους σε 260 (κατά το «Βήμα της Κυριακής») ή 60 χρόνια (κατά το βιβλίο μου που στηρίζεται σε ίδια αίτια που οδήγησαν στο παρελθόν σε κατάρρευση ολόκληρες αυτοκρατορίες (Αθηναϊκή Δημοκρατία, Ρωμαική Αυτοκρατορία, Βυζαντινή Αυτοκρατορία κλπ) και έθνη.

Παραθέτω το κείμενο που ανάρτησε ο ίδιος ο συγγραφέας με φωτογραφία με τον σύντροφό του και το σκυλί τους, με την ελπίδα ότι δεν θα χαρακτηριστώ «ομοφοβικός», «ρατσιστής», «εθνικιστής» «φασίστας», «εθνοκεντρικός» κλπ.

Το κείμενο του συγγραφέα με τίτλο «Λόγια Αγάπης» έχει ως εξής:

«Τον Γενάρη που μας έρχεται θα κλείσω τα σαράντα πέντε. Καμιά φορά κολακεύομαι πως δεν μου φαίνεται, κι άλλοτε λέω, σοβαρέψου: ο χρόνος είναι ταπεινό και πολύτιμο παράσημο: σημαίνει πως έζησες. Στα είκοσι, δεν πίστευα πως θα έφτανα στη μέση ηλικία: καταχρήσεις, κληρονομικότητα, η σκληράδα της ζωής. Στα τριάντα, προσπάθησα να το σκάσω – και πάλι στα τριάντα εννιά. Το όνομά μου είναι λειψό: δεν είμαι ο Πέτρος μόνος του. Η ζωή μου λέγεται αλλιώς, κι αναπνέω ακόμα χάρη στην αγάπη της. Τάσος, Τάσος, Τάσος.

Δυο συλλαβές, η καρδιά μου που συστέλλεται και διαστέλλεται. Πάντα και για πάντα».

Πηγή: Facebook

Το άρθρο Πότε θα γεννηθεί ο τελευταίος Έλληνας έτσι όπως πάμε;… Του Δημήτρη Στεργίου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Με την άρνησή τους να εφαρμόσουν δικαστική απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, επικαλούμενοι δημοσιονομικό εκτροχιασμό και ελλειμματικό ασφαλιστικό σύστημα συντρίβουν, δυστυχώς, σήμερα οι δύο «φιλελεύθεροι» Έλληνες υπουργοί, τη διάκριση των εξουσιών, που είναι θεμελιώδης αρχή της Δημοκρατίας και, φυσικά, του κράτους δικαίου, την οποία έχουν διακηρύξει ο Όμηρος στην Ιλιάδα, ο Αριστοτέλης (από τον οποίο «έκλεψε» ο Μοντεσκιέ»!!!) και ο Πλάτων, με ένα ακατανόητο παραλήρημα, για το οποίο τρίζουν τα κόκαλα του Κάντ…

Πίνακας του Ζαν – Φρανσουά Πεϊρόν με τίτλο «ο Θάνατος του Σωκράτη» με το κώνειο, το οποίο δίνουν σήμερα ξανά οι Άδωνις Γεωργιάδης και Κωστής Χατζηδάκης ως υπουργοί της Ελληνικής Δημοκρατίας

Του Δημήτρη Στεργίου

Αναδρομικά εγώ δεν δίνω σε κανέναν», βροντοφώναξε ως απόλυτος μονάρχης ο «φιλελεύθερος» υπουργός Εργασίας Άδωνις Γεωργιάδης, τον οποίο, ζηλώσας, ακολούθησε αμέσως και ο «φιλελεύθερος» υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κωστής Χατζηδάκης εμπλουτίζοντας το ακατανόητο παραλήρημα κάνοντας να τρίζουν τα κόκαλα του Κάντ.

Διαβάστε, λοιπόν, τι είπε ο πρώτος «φύλακας άγγελος» της δημοσιονομικής σταθερότητας Άδωνις Γεωργιάδης: «Τα δικαστήρια δεν μπορούν να ασκούν δημοσιονομική πολιτική… Η απόφαση αφορά αυτούς που έχουν προσφύγει, μελετάμε τις συνέπειές της σημείωσε. Υπάρχει θέμα κοινωνικής δικαιοσύνης και δημοσιονομικής εκτροπής… Στο τέλος το κράτος πληρώνει αυτά που έχει, ουκ αν λάβεις (sic, αντί του ορθού «λάβοις»!!!) παρά του μη έχοντος». Αναδρομικά εγώ δεν δίνω σε κανένα, δεν υπάρχει περίπτωση να κόβεται η σύνταξη στον φτωχό άνθρωπο και να δίνω αναδρομικά εκατομμύρια…Υπάρχει ένα στοιχείο κοινωνικής δικαιοσύνης… Χαράτσι όταν οι δικαστικές αποφάσεις έχουν δημοσιονομικό κόστος… Θα προτείνω στην αναθεώρηση του Συντάγματος να συμπεριληφθεί διάταξη που θα προβλέπει όταν υπάρχει δικαστική απόφαση με δημοσιονομικό κόστος να επιβάλλεται στους πολίτες… έκτακτος φόρος… Εμένα μου αρέσει το κράτος να είναι σοβαρό. Ένα σοβαρό κράτος τις δικαστικές αποφάσεις τις σέβεται και τις εφαρμόζει».

Και ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι υπουργός «φιλελεύθερης» κυβέρνησης της Ελληνικής Δημοκρατίας!!! Αν άκουγε όλα αυτά ο Κάντ θα τού θύμισε την Κριτική του Καθαρού Λόγου με την ελάσσονα και τη μείζονα πρόταση και το λογικό συμπέρασμα: Ένα κράτος είναι σοβαρό όταν σέβεται και εφαρμόζει τις δικαστικές αποφάσεις. Το ελληνικό κράτος, δια των κκ.κ. Γεωργιάδη και Χατζηδάκη δεν τις εφαρμόζει. Άρα, δεν είναι σοβαρό και δεν τις σέβεται!!!

Τα ίδια θα απαντούσε ο Καντρ και στον κ. Χατζηδάκη, ο οποίος ανταγωνίστηκε σε ακατανόητο παραλήρημα τον κ. Γεωργιάδη, λέγων μεταξύ άλλων τα εξής: «Η κυβέρνηση επαναλαμβάνει ότι σέβεται την Δικαιοσύνη. Σέβεται όμως και τις θυσίες των Ελλήνων πολιτών την περασμένη δεκαετία, αλλά και την ανάγκη η χώρα να προχωρήσει με σταθερότητα μπροστά, μακριά από νέες οικονομικές περιπέτειες» αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών κ. Κωστής Χατζηδάκης, σχολιάζοντας την απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ως προς τις πρόσφατες αποφάσεις 1030, 1031 και 1032/2023. Ο υπουργός Οικονομικών στη δήλωσή του αναφέρει ότι «μετά τις αποφάσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου, η κυβέρνηση θα αναλάβει χωρίς καθυστέρηση σχετική νομοθετική πρωτοβουλία, που όμως ως βασικό της άξονα θα έχει την προστασία του ασφαλιστικού συστήματος από νέα ελλείμματα, των οποίων θύματα θα ήταν τελικά οι φορολογούμενοι και οι υπόλοιποι συνταξιούχοι».

Δηλαδή, δηλαδή, δηλαδή! Δεν χρειάζεται η Δικαιοσύνη. Χρειάζεται μόνο η Ελληνική Δικαιοσύνη, στην οποία ανήκει, μαζί με το Συμβούλιο της Επικρατείας και τον Άρειο Πάγο, και το Ελεγκτικό Συνέδριο, των οποίων οι πρόεδροι και επιλέγονται από το Υπουργικό Συμβούλιο μεταξύ των εν ενεργεία μελών του κάθε ανώτατου δικαστηρίου.

Χρειάζεται όμως η Δικαιοσύνη ότι κρίνει ότι πρέπει να μειωθεί ο χρόνος παραγραφής των ασφαλιστικών εισφορών στο ΕΦΚΑ από 20 σε 10 χρόνια και σπεύδει αυθωρεί και παραχρήμα ή «φιλελεύθερη» κυβέρνηση να καταρτίσει και να ψηφίσει τον σχετικό νόμο και την επομένη πάνω από 350.000 μπαταξήδες σπεύδουν να πάρουν σύνταξη που δικαιούνταν εις βάρος των εκατομμυρίων συνεπών!!! Η Δικαιοσύνη χρειάζε;ται μόνο όταν η «φιλελεύθερη» κυβέρνηση σπεύδει να καταρτίσει και να ψηφίσει νόμο με τον οποίο αίρεται το αξιόποινων των αιρετών της τοπικής αυτοδιοίκησης, φορτώνοντας στις πλάτες των συνεπών φορολογουμένων εκατοντάδες εκατ. ευρώ με τα οποία πληρώνονται στα σπασμένα της κακοδιοίκησης και κακοδιαχείρισης πάνω από 3 δις. ευρώ που κατευθύνονται στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης μέσω του λογαριασμού «Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι»!!!

Τα ίδια θα έλεγε και ο Σωκράτης: «ὦ, Άδωνις και … Κωστή, φαντάζεσσθε πως είναι δυνατόν να στέκεται όρθια και να μην έχει αναποδογυριστεί εκείνη η Πολιτεία, όπου οι αποφάσεις των δικαστηρίων δεν ισχύουν καθόλου, αλλά ακυρώνονται και καταργούνται από οποιονδήποτε πολίτη;»

Τα ίδια θα έλεγε και ο Αριστοτέλης, ο οποίος κάνει αναφορά σε τρία στοιχεία κάθε πολιτεύματος, τα οποία αν λειτουργούν σωστά, τότε και το πολίτευμα λειτουργεί σωστά, επισημαίνοντας, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: “Κάθε πολίτευμα διαθέτει τρία στοιχεία των οποίων τη σκοπιμότητα για τα καθένα οφείλει να εξετάζει ο σπουδαίος νομοθέτης. Αν αυτά λειτουργούν σωστά, και το πολίτευμα οπωσδήποτε λειτουργεί σωστά. Στο βαθμό, πάλι, που παρατηρούνται διαφορές στο καθένα από αυτά, διαφέρουν και τα πολιτεύματα μεταξύ τους. Από τα τρία αυτά στοιχεία το πρώτο διαβουλεύεται για τα κοινά, το δεύτερο αφορά τις αρχές (ποιες πρέπει να είναι, ποιες αρμοδιότητες να έχουν και με ποιον τρόπο να γίνεται η εκλογή τους), και το τρίτο να απονέμει δικαιοσύνη”.

Ειλικρινά, στην υπερπεντηκονταετή και συγγραφική πορεία μου δεν θυμάμαι πολιτικό να έχει εκδηλώσει τέτοια καθεστωτική νοοτροπία και να επιδιώκει ως εν δημοκρατία του ενός ανδρός αρχή, δηλαδή, εν τυραννίδι, όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης και Πλάτων, να καταργήσει τον βασικό πυλώνα της Δημοκρατίας, τον βασικό θεσμό της, τη Δικαιοσύνη.

Και, ειλικρινά, απορώ, εξίσταμαι και ανησυχώ σφόδρα που το πολιτικό σύστημα των «σοσιαλιστικών» , «προοδευτικών» και λοιπών «δημοκρατικών» δυνάμεων, το οποίο ομνύει στο όνομα της Δημοκρατίας, δεν ζήτησε την αποπομπή και των δύο υπουργών από τη Βουλή και τα υπουργεία…

Διώξτε τους, βροντοφωνάζει ο Σωκράτης!

Από το έργο «Κρίτων» (50 α-c) παραθέτω τα ακόλουθο απόσπασμα: «Νά πώς πρέπει να σκεφτείς για να καταλάβεις: Την ώρα που εμείς ετοιμαζόμαστε να δραπετεύσουμε από δω, ή πες την όπως θέλεις μια τέτοια πράξη, αν έρθουν οι Νόμοι και η Πολιτεία, σταθούν ξαφνικά μπροστά μας και μας ρωτήσουν: «Για πες μας, Σωκράτη, τί έχεις στον νου σου να κάνεις; Άλλο τίποτα ή σκέπτεσαι μ᾽ αυτό [50b] το έργο που αποτολμάς να αφανίσεις και μας τους Νόμους κι ολόκληρη την Πολιτεία, όσο σου περνάει από το χέρι; Ή φαντάζεσαι πως είναι δυνατόν να στέκεται όρθια και να μην έχει αναποδογυριστεί εκείνη η Πολιτεία, όπου οι αποφάσεις των δικαστηρίων δεν ισχύουν καθόλου, αλλά ακυρώνονται και καταργούνται από οποιονδήποτε πολίτη;» Τί θα απαντήσουμε, Κρίτων, σ᾽ αυτά και σ᾽ άλλα παρόμοια ερωτήματα; Γιατί πολλά θα μπορούσε να ειπεί κανείς, και μάλιστα ένας ρήτορας, για να υπερασπιστεί τούτο τον νόμο που πάμε μεις να καταλύσουμε και που ορίζει να έχουν κύρος οι αποφάσεις των δικαστηρίων. [50c] Ή μήπως θ᾽ αποκριθούμε σ᾽ αυτούς: «Μάλιστα, θέλουμε να καταλύσουμε αυτό τον νόμο, γιατί η Πολιτεία δεν έκρινε δίκαια την υπόθεση στο δικαστήριο, όταν μας καταδίκαζε, και μας αδίκησε». Αυτά θα πούμε ή τίποτ᾽ άλλο;

ΚΡ. Αυτά, μά τον Δία, Σωκράτη»

Αυτά, μα τον θεό, ως Άδωνις και Κωστή!

Είναι, ειλικρινά, απογοητευτικό ότι, ενώ ο σεβασμός των νόμων υπήρξε το πιο σπουδαίο καθήκον και γνώρισμα των αρχαίων Ελλήνων πολιτών, ένα καθήκον που στήριξε τη δημοκρατία κατά τον 5ο αι. π.Χ., κατά την πιο γνήσια έκφρασή της, σήμερα εμπαίζονται από υπουργούς! Ο Περικλής τονίζει στον Επιτάφιό του: «Από σεβασμό πειθαρχούμε σ’ αυτούς που κάθε φορά βρίσκονται στην εξουσία και στους νόμους, και μάλιστα σ’ αυτούς που έχουν θεσπιστεί για την προστασία αυτών που αδικούνται, και σ’ εκείνους που, ενώ είναι άγραφοι, προκαλούν αναμφισβήτητο αίσθημα ντροπής (στους παραβάτες)» (Θουκ., 37. 3: δια δέος μάλιστα ου παρανομούμεν, των τε αιεί εν αρχή όντων ακροάσει και των νόμων, και μάλιστα αυτών όσοι τε επ’ ωφελία των αδικουμένων κείνται και όσοι άγραφοι όντες αισχύνην ομολογουμένην φέρουσιν).

Τι λέει ο Πλάτων

Ο Πλάτων τόνιζε τη μεγάλη σημασία των νόμων και έλεγε πως είναι ανάγκη οι άνθρωποι να θεσπίζουν νόμους και να ζουν σύμφωνα με αυτούς, γιατί αλλιώς δεν θα διαφέρουν από τα πιο άγρια θηρία (Νόμοι Θ 874 a: νόμους ανθρώποις αναγκαίον τίθεσθαι και ζην κατά νόμους ή μηδέν διαφέρειν των πάντα αγριωτάτων θηρίων). Ο ίδιος υποστήριζε πως «η πόλη στην οποία ο νόμος βρίσκεται κάτω από την εξουσία των πολιτών και (με τη βία) ακυρώνεται, είναι έτοιμη να οδηγηθεί στη φθορά και την καταστροφή» (Νόμοι Δ 715 d: εν η πόλει αρχόμενος η και άκυρος νόμος, φθοράν ορώ τη τοιαύτη ετοίμην ούσαν). Αλλά και πριν από τον Πλάτωνα ο Ηράκλειτος προβάλλοντας την αξία των νόμων προέτρεπε τους πολίτες «να μάχονται για τον νόμο, όπως για τα τείχη της πόλης» (Διογ. Λαέρτ. ΙΧ 2: μάχεσθαι… υπέρ του νόμου, όκως υπέρ τείχεος).

Τι λέει ο Δημοσθένης

Ο Δημοσθένης εξαίροντας τη μεγάλη σημασία των νόμων για την εύρυθμη λειτουργία μιας Πολιτείας έλεγε πως: «κάθε νόμος είναι εύρημα και δώρο θεών, δόγμα συνετών ανθρώπων, μέσο αποκατάστασης των ακούσιων και των εκούσιων σφαλμάτων, κοινή συμφωνία της πόλης με βάση την οποία όλοι οι πολίτες οφείλουν να ζουν» (Κατά Αριστογ. Α΄ 16: πας εστί νόμος εύρημα μεν και δώρον θεών, δόγμα δ’ ανθρώπων φρονίμων, επανόρθωμα δε των εκουσίων και ακουσίων αμαρτημάτων, πόλεως συνθήκη κοινή, καθ’ ην πάσι προσήκει ζην τοις εν τη πόλει) και προσέθετε πως «αν καταλυθούν οι νόμοι και δοθεί το δικαίωμα στον καθένα να κάνει ό τι θέλει όχι μόνο η Πολιτεία δεν είναι δυνατό να σταθεί, αλλά και η ζωή των ανθρώπων δεν θα διέφερε καθόλου από τη ζωή των θηρίων» (&22: επεί λυθέντων γε τούτων, και εκάστω δοθείσης εξουσίας ό τι βούλεται ποιείν, ου μόνον η πολιτεία οίχεται, αλλ’ ουδ’ ο βίος ημών του των θηρίων ουδέν αν διενέγκαι). Και ο Αριστοτέλης παρομοίαζε τους νόμους με ψυχή της πόλης και έλεγε πως «όπως το σώμα, αν στερηθεί την ψυχή, διαλύεται, έτσι και η πόλη, αν δεν υπάρχουν νόμοι, χάνεται» (Στοβ. Ανθολ. ΜΓ΄: ώσπερ γαρ το σώμα στερηθέν ψυχής πίπτει, ούτω και η πόλις μη όντων νόμων καταλύεται).

ΣΣ(Στον ιστότοπο μας,όλες οι απόψεις εκφράζονται ελεύθερα,

Το άρθρο ΑΣΤΟΧΕΣ ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΔΩΝΙΔΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ΚΑΙ ΚΩΣΤΗ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ… Του Δημήτρη Στεργίου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.