Νέο μνημόνιο συνεργασίας για το 2026 φέρνει εκπαίδευση σε cloud, κυβερνοασφάλεια και ΑΙ για χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους

Η πρωτοβουλία εντάσσεται στη συνολική στρατηγική των δύο Υπουργείων για την επιτάχυνση του ψηφιακού μετασχηματισμού της Δημόσιας Διοίκησης. Το Υπουργείο Εσωτερικών σχεδιάζει και υλοποιεί πολιτικές για το ανθρώπινο δυναμικό του δημόσιου τομέα, ενώ το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Τεχνητής Νοημοσύνης έχει τον κεντρικό ρόλο στον σχεδιασμό και τον συντονισμό των ψηφιακών υποδομών, υπηρεσιών και τεχνολογιών του Δημοσίου.

Η συνεργασία με τη Microsoft εξελίσσει μια, ήδη, υφιστάμενη συνεργασία, που αναπτύχθηκε μέσω της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων και Ψηφιακής Διακυβέρνησης στο πλαίσιο του προγράμματος GR for Growth, το οποίο στοχεύει στην ανάπτυξη ψηφιακών δεξιοτήτων στον δημόσιο τομέα και ευθυγραμμίζεται με τους εθνικούς στόχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Ψηφιακή Δεκαετία 2030.

Στο πλαίσιο της συνεργασίας αυτής, η Γενική Γραμματεία Δημόσιας Διοίκησης του Υπουργείου Εσωτερικών και το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης υλοποίησαν μέχρι σήμερα ένα ευρύ πρόγραμμα εκπαιδευτικών δράσεων. Οι δράσεις αυτές καλύπτουν τόσο βασικές, όσο και προχωρημένες ψηφιακές δεξιότητες και εστιάζουν σε κρίσιμους τομείς τεχνολογίας, που επηρεάζουν τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών.

Πρακτική εξοικείωση με εργαλεία ΑΙ

Οι εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες περιλαμβάνουν προγράμματα αυτοαξιολόγησης ψηφιακών δεξιοτήτων στη χρήση λογισμικών γραφείου, εξειδικευμένη εκπαίδευση σε τεχνολογίες υπολογιστικού νέφους, προγράμματα κατάρτισης στην τεχνητή νοημοσύνη και την κυβερνοασφάλεια, καθώς και δράσεις ενίσχυσης της ψηφιακής ετοιμότητας στελεχών της Δημόσιας Διοίκησης.

Παράλληλα, οι εκπαιδεύσεις περιλαμβάνουν πρακτική εξοικείωση με εργαλεία παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης, τα οποία μπορούν να αξιοποιηθούν στην καθημερινή διοικητική εργασία.

Τι έχει γίνει μέχρι σήμερα

Τα στοιχεία των μέχρι σήμερα δράσεων δείχνουν την απήχηση της πρωτοβουλίας στο ανθρώπινο δυναμικό του Δημοσίου. Οι επιμέρους εκπαιδευτικές δράσεις έχουν συγκεντρώσει περισσότερες από 9.400 συμμετοχές δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι συμμετείχαν σε προγράμματα ανάπτυξης βασικών και εξειδικευμένων ψηφιακών δεξιοτήτων.

Παράλληλα, σημαντικός αριθμός συμμετεχόντων προχώρησε σε πιστοποίηση των γνώσεων του, λαμβάνοντας πιστοποιήσεις Microsoft ύστερα από επιτυχή συμμετοχή σε απαιτητικές εξετάσεις.

Τα προγράμματα αυτά καλύπτουν ουσιαστικές ανάγκες των δημόσιων φορέων και ενισχύουν τη βέλτιστη αξιοποίηση των ψηφιακών υποδομών, που ήδη διαθέτει το Δημόσιο. Η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων και Ψηφιακής Διακυβέρνησης συμμετείχε ενεργά στον σχεδιασμό των προγραμμάτων, ώστε οι εκπαιδεύσεις να αξιοποιούν αποτελεσματικά τις συνδρομητικές άδειες λογισμικού και τις υποδομές φιλοξενίας συστημάτων, που έχουν ήδη διατεθεί στις δημόσιες υπηρεσίες.

Το νέο Μνημόνιο Συνεργασίας για το 2026 ενισχύει και επεκτείνει τις δράσεις αυτές. Το Υπουργείο Εσωτερικών ενσωματώνει θεσμικά τα εκπαιδευτικά προγράμματα στο πλαίσιο ανάπτυξης του ανθρώπινου δυναμικού της Δημόσιας Διοίκησης, δίνοντας έμφαση τόσο στις ψηφιακές δεξιότητες, όσο και στις δεξιότητες τεχνητής νοημοσύνης, σύμφωνα με το Εθνικό Πλαίσιο Ψηφιακών Ικανοτήτων.

Την ίδια στιγμή, το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Τεχνητής Νοημοσύνης στηρίζει ενεργά την υιοθέτηση σύγχρονων ψηφιακών εργαλείων και τεχνολογιών στις δημόσιες υπηρεσίες, ενισχύοντας την καθημερινή λειτουργία της διοίκησης. Το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης αναλαμβάνει την οργάνωση, την υλοποίηση και την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, στο πλαίσιο των στόχων της Βίβλου Ψηφιακού Μετασχηματισμού.

Πηγή: sepe.gr

Το άρθρο Περισσότερη τεχνητή νοημοσύνη στο ελληνικό Δημόσιο εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Αγχος στον ΟΔΔΗΧ

Η συζήτηση αυτή έχει δημιουργήσει άγχος στους έλληνες διαπραγματευτές από την πλευρά της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) αλλά κυρίως στον Οργανισμό Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), τα στελέχη του οποίου αντιλαμβάνονται ότι μια τέτοια εξέλιξη μπορεί να οδηγήσει στην απόφαση όλες οι εγγυήσεις για τις τιτλοποιήσεις των κόκκινων δανείων να θεωρηθούν ως πηγές «επισφάλειας» του δημοσίου χρέους.

Κάτι τέτοιο και δεδομένου του ύψους της επιβάρυνσης του χρέους (πάνω από 14% του ΑΕΠ!) μπορεί να αποτελέσει «κακό σήμα» στις αγορές μπροστά σε μια δύσκολη χρονιά που έρχεται.

Κι αυτό γιατί, όπως είναι γνωστό, το 2022 λήγει το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων από την ΕΚΤ (το περίφημο PEP), η Ελλάδα έχει ένα σοβαρό δανειακό πρόγραμμα της τάξεως των 15 δισ. ευρώ και, το κυριότερο, μια στρατηγική να εξοφλήσει πριν από τη λήξη τους ομόλογα του GLF (του μηχανισμού βοήθειας από το πρώτο μνημόνιο) για να στείλει το δικό της πολιτικό σήμα ότι σέβεται τους φορολογουμένους των ευρωπαϊκών χωρών που μας στήριξαν και ότι έχει επανέλθει στην κανονικότητα.

Ταυτόχρονα όμως θέλει να στείλει μήνυμα στους «καχύποπτους» Βορειοευρωπαίους ότι «η Ελλάδα άλλαξε» και βρίσκεται στον «ορθό δρόμο», καθώς το 2022 κεντρική κυβερνητική επιδίωξη είναι να βγει η χώρα από το καθεστώς ενισχυμένης εποπτείας και ταυτόχρονα να ενταχθούν τα ελληνικά ομόλογα σε επενδυτική βαθμίδα για να είναι επιλέξιμα από την ΕΚΤ.

Τα επιχειρήματα

Το βασικό επιχείρημα της ελληνικής πλευράς είναι ότι τα σχέδια «ΗΡΑΚΛΗΣ 1 & 2» αποτελούν «κλώνους» αντίστοιχων σχεδίων που εφάρμοσε η Ιταλία παρέχοντας την εγγύηση του Δημοσίου, προκειμένου να απαλλαγεί το ιταλικό τραπεζικό σύστημα από το «άγος» των κόκκινων δανείων και να εξυγιανθούν οι ισολογισμοί των ιταλικών τραπεζών, χωρίς η Εurostat να απαιτεί την εμφάνιση του ύψους των εγγυήσεων στο δημόσιο χρέος της γείτονος.

Ομως οι απεσταλμένοι της Εurostat εμφανίζονται «καχύποπτοι» απέναντι στην Ελλάδα καθώς το παρελθόν μας κυνηγάει από την εποχή των «Greek Statistics» που μας οδήγησαν στην «κρεμάλα των μνημονίων».

Ισως για αυτόν τον λόγο στην υπόθεση που βρίσκεται σε εξέλιξη στο παρασκήνιο δεν τοποθετούνται ανοιχτά – όπως έκαναν στο παρελθόν – ο νυν υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας και ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας, ο οποίος προτιμά τη σιωπή.

Ο δεύτερος έχει έναν ακόμη λόγο – αισθάνεται δικαιωμένος καθώς ο ίδιος είχε προτείνει για την απαλλαγή των τραπεζών από τα κόκκινα δάνεια τη λύση της δημιουργίας «bad bank», η οποία απορρίφθηκε από την κυβέρνηση με το επιχείρημα ότι θα δημιουργούσε «δημοσιονομικό κόστος».

Ισως αυτή η διελκυστίνδα και η δυσμενής έκβαση, όπως κάποιοι προδικάζουν, αποτέλεσε και την αιτία απομάκρυνσης του τέως υφυπουργού Οικονομικών Γιώργου Ζαββού, υπεύθυνου για τον χρηματοπιστωτικό τομέα, από την κυβέρνηση κατά τον πρόσφατο ανασχηματισμό.

Τις αρμοδιότητές του, μαζί και την «καυτή πατάτα», πήρε ο κ. Σταϊκούρας σε μια στιγμή δύσκολη.

Το δυσμενές σενάριο

Αυτό που φοβούνται όσοι γνωρίζουν πόσο δύσκολες είναι οι διαπραγματεύσεις με τη Εurostat είναι το ενδεχόμενο να υπάρχουν πολιτικά κίνητρα και τακτικισμοί απέναντι στην Ελλάδα από το κλαμπ των Βορειοευρωπαίων που πιέζουν για «επιστροφή στη σταθερότητα», θεωρώντας ότι η χώρα μας παραμένει ακόμη ο «αδύναμος κρίκος» της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Αυτό διαφάνηκε και από την τεχνική διαπραγμάτευση για το πώς εμφανίζονται στον προϋπολογισμό και πώς επηρεάζουν το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος τα χρήματα που δόθηκαν στους ελεύθερους επαγγελματίες και στις επιχειρήσεις (περί τα 7 δισ. ευρώ) ως επιστρεπτέα προκαταβολή, που με την πάροδο του χρόνου και τις πολιτικές ανάγκες που δημιουργήθηκαν η κυβέρνηση αποφάσισε να τα χαρίσει κατά το μεγαλύτερο μέρος τους.  Παρά ταύτα, η ΕΚΤ έχει αντίθετη άποψη και θεωρεί το ελληνικό χρέος απόλυτα διαχειρίσιμο μέχρι το 2030 καθώς το μεγαλύτερο μέρος είναι δάνεια του ESM με επιτόκια «κλειδωμένα» κάτω από 1%. Ωστόσο δεν παίρνει θέση για το ζήτημα των εγγυήσεων που δόθηκαν με τα σχέδια «ΗΡΑΚΛΗΣ 1 & 2» και κατά πόσο αυτά πρέπει να συνυπολογιστούν στους μελλοντικούς κινδύνους διαχείρισης του ελληνικού δημοσίου χρέους.

Πηγή: tovima.gr

Το άρθρο «Νάρκη» Eurostat στο ελληνικό δημόσιο χρέος για εγγυήσεις 23 δισ. – Το παρασκήνιο και τα πολιτικά παιχνίδια εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η οικονομική πολιτική που επαγγέλλεται η κυβέρνηση και επαγγέλλεται και η αντιπολίτευση εκδηλώνεται κυρίως με παροχές, φορολογικές μειώσεις, αναστολή και χρονική άνεση στις υποχρεώσεις προς τις τράπεζες.

Ολα αυτά συνεπάγονται αύξηση του δανεισμού από το κράτος και συνεπώς διόγκωση του δημοσίου χρέους, το οποίο ήδη καλπάζει σε επίπεδα εφιαλτικά.

Ηδη η Ελλάδα έχει το παγκόσμιο ρεκόρ δημοσίου χρέους καθώς το 2020 έφθασε τα 392 δισεκατομμύρια ευρώ, που αντιστοιχούν στο 205% του ΑΕΠ, με διατηρούμενη και το 2021 την αυξητική τά- ση, που αν συνεχισθεί με τους σημερινούς ρυθμούς σύντομα θα φθάσει το δυσθεώρητο ύψος των 400 δισεκατομμυρίων. Μια τέτοια πορεία του δημοσίου χρέους, για την οποία δεν γίνεται καμία συζήτηση, θα το καταστήσει, αν δεν είναι ήδη, μη βιώσιμο. Και είναι καθαρή απρονοησία να αντιμετωπίζεται το γεγονός με το επιχείρημα ότι μεγάλο μέρος του χρέους έχει προς το παρόν ρυθμιστεί και δεν πρέπει να ανησυχούμε. Αλλά έτσι πολύ βολικά και με ασύγγνωστη ανευθυνότητα επιφυλάσσουμε την αντιμετώπιση ενός εφιάλτη στα παιδιά και στα εγγόνια μας.

Το γεγονός αυτό είναι ίσως ο μόνος που με σαφήνεια και χωρίς ωραιοποιήσεις επικρίνει ο τ. υπουργός Αλέκος Παπαδόπουλος σε άρθρο του στα «Νέα» (18/9) χαρακτηρίζοντας ως παραλογισμό τις αλόγιστες παροχές με δανεικά. Αναπόφευκτα μάλιστα το δημόσιο χρέος θα επιβαρυνθεί ακόμα περισσότερο μετά την αναγκαία μεν αλλά δαπανηρότατη αμυντική συμμαχία με τη Γαλλία, στην προσπάθεια να αναβαθμισθεί – πολύ καθυστερημένα μάλιστα – η άμυνά μας απέναντι στον επίβουλο εξ Ανατολών γείτονά μας.

Οπως μάλιστα επισημαίνει ο κ. Παπαδόπουλος, αλλά και οι περισσότεροι οικονομικοί αναλυτές, ήδη ο πληθωρισμός εξελίσσεται ως μία παγκόσμια άμεση απειλή, που θα αναγκάσει τις κεντρικές τράπεζες να ασκήσουν αντιπληθωριστική πολιτική αυξάνοντας αναπόφευκτα τα επιτόκια. Αυτό θα επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τα τοκοχρεολύσια και συνεπώς θα κα- ταστήσει ακόμα λιγότερο βιώσιμο το δημόσιο χρέος.

Είναι ευτυχώς γεγονός ότι η πορεία της οικονομίας μας, παρά την πανδημία, είναι περισσότερο από ικανοποιητική, καθώς οι βελτιωμένες προβλέψεις κυβέρνησης και Τράπεζας της Ελλάδος και των διεθνών οίκων αξιολόγησης βεβαιώνουν για ρυθμό ανάπτυξης 6-8% για εφέτος και του χρόνου και αρκετά υψηλό και τα επόμενα χρόνια. Ετσι θα αυξηθεί ουσιωδώς το εθνικό εισόδημα και θα μειώνεται αντίστοιχα η αναλογία δημοσίου χρέους προς το ΑΕΠ, αν φυσικά δεν διογκωθεί ακόμα περισσότερο ο δημόσιος δανεισμός. Η κυβέρνηση ελπίζει ότι οι ρυθμοί αυτοί ανάπτυξης θα αποδώσουν υψηλή αύξηση εθνικού εισοδήματος και συνεπώς υψηλότερα έσοδα για το Δημόσιο, παρά τις μειώσεις φόρων και τελών που αποφάσισε.

Μια καλή εξισορρόπηση της κατάστασης των δημοσίων οικονομικών θα εξασφάλιζε η αποτελεσματικότερη δίωξη της φοροδιαφυγής. Δυστυχώς όμως, πάγια πο- λιτική όλων των κυβερνήσεων από τη μεταπολίτευση και μετά είναι να αφήνει ανενόχλητη τη φοροδιαφυγή, ιδιαίτερα στον ΦΠΑ από τους μικρομεσαίους και τους ελεύθερους επαγγελματίες. Προκλητικά ανενό- χλητο παραμένει επίσης το όργιο φοροδιαφυγής στη διακίνηση των υγρών καυσίμων. Αφήνουμε λάσκα για να μην κλείσουν οι μικρομεσαίοι είναι η δικαιολογία όλων των κυβερνήσεων, όπως υπογράμμισε ο Ζώης Τσώλης στο «Βήμα» της 19/9. Και δυστυχώς κανένα από τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν πιέζει για ριζική αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Ετσι δεν την τολμά και η κυβέρνηση.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Εθελοτυφλία για το δημόσιο χρέος… Του Γιάννη Μαρίνου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το οικονομικό πακέτο, που παρουσίασε ο Κ. Μητσοτάκης στη ΔΕΘ ήταν τόσο πλούσιο, που γεννά εύλογες απορίες, που αφορούν το έλλειμμα και το που θα εκτιναχθεί, καθώς και το τι θα γίνει, αν υιοθετηθεί η πρόταση των οκτώ της ευρωζώνης, για ταχεία επάνοδο στη σφιχτή δημοσιονομική πολιτική, που περιλαμβάνει δύο αριθμούς.

Αυτό του ελλείμματος που δεν πρέπει να ξεπερνά το 3% και της σχέσης χρέους προς το ΑΕΠ, που δεν πρέπει να υπερβαίνει το 60%. Με δεδομένο τον υπερδανεισμό για την κάλυψη των σαράντα και πλέον δις, που δόθηκαν σε επιδοτήσεις την διετία της πανδημίας, γεννάται το εύλογο ερώτημα πως θα τιθασευτεί το χρέος που ξεπερνά ήδη τα 200 δις.

Βεβαίως, όπως επισημάνθηκε από τον Κ. Μητσοτάκη οι τράπεζες έχουν πια στα θησαυροφυλάκια τους επιπλέον 34 δις. Όμως αυτά τα χρήματα δεν αφορούν τα δημόσια οικονομικά. Η πρόβλεψη για ανάπτυξη 5,9% αντί του προβλεπόμενου 3,9%, είναι ένα πρώτο καλό σημάδι, που αντικατοπτρίζει κυρίως την πέραν κάθε προσδοκίας εκτίναξη του τουριστικού ρεύματος.

Ο αρμόδιος όμως υπουργός επί του Τουρισμού Χ. Θεοχάρης, αντί επαίνων αποπέμφθηκε από την κυβέρνηση και για να του χρυσώσουν το χάπι του έδωσαν τον ρόλο του Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου της ΝΔ.

Στην καλοστημένη ομιλία Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, με φόντο γιγαντοοθόνη με νέους και έργα, προστέθηκε και η ζωντανή παρουσία νέων στις δύο πρώτες σειρές του Βελλίδειου, με το κυβερνητικό επιτελείο και τους λοιπούς αξιωματούχους να βρεθούν για πρώτη φορά από την τρίτη θέση και πίσω.

Στην ωριαία ομιλία του ο Κ. Μητσοτάκης χρησιμοποίησε πολλές φορές πρώτο πρόσωπο αφήνοντας έτσι έξω την κυβέρνηση και τους υπουργούς, με εξαίρεση τις ονομαστικές αναφορές τόσο στον Σ. Μπένο όσο στα νέα πρόσωπα του αναβαθμισμένου υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας.

Σε αυτή τη χώρα έχουμε μια μανία να φορτώνουμε τα υπουργεία με πολλούς τίτλους, αντί μιας απλής μονολεκτικής ονομασίας.

Όμως το λεγόμενο επιτελικό κράτος, στην πραγματικότητα είναι ένας μικρός Λευκός Οίκος ,που όλα εκπορεύονται από το Μέγαρο Μαξίμου με τους υπουργούς να περιορίζονται σε απλό διεκπεραιωτικό ρόλο.

Η συγκεντρωτική εξουσία που ασκεί ο Κ. Μητσοτάκης, συνεπικουρούμενος από τους πολλούς υπουργούς παρά τω πρωθυπουργώ, που επεξεργάζονται αλλότρια ν/σ, στην ουσία συνιστούν ένα άτυπο Προεδρικού τύπου σύστημα, που δεν έχει καμία σχέση με Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Το γεγονός ότι σε κάθε πρόταση τους οι υπουργοί αναφέρονται στον Κ. Μητσοτάκη φοβούμενοι ότι αν δεν το πράξουν θα ροκανίσουν την καρέκλα τους, δείχνει ένα σημαντικό έλλειμμα στην διαχείριση της εκτελεστικής εξουσίας.

Αν κάποιος υπουργός δεν υλοποιεί το πρόγραμμα, ολιγωρεί ή κάνει του κεφαλιού του, δουλειά του Πρωθυπουργού είναι να τον αντικαταστήσει. Όχι όμως να τον παρακάμπτει με πρόσωπα από το επιτελείο του.

Όμως το πρόβλημα σε πολιτικό επίπεδο δεν βρίσκεται μόνο στις περιορισμένες δυνατότητες άσκησης εξουσίας από την πλευρά των υπουργών.

Επεκτείνεται συνολικά και στο χώρο της αντιπολίτευσης, που περί άλλα τυρβάζει. Ασχολείται με το εμβόλιο του Πολάκη και με τις σπουδές της κόρης του Μητσοτάκη. Με στόμφο λέει ανακρίβειες, όπως αυτή των εισακτέων που δεν έπιασαν τη βάση. Τους ανεβάζει στις 40.000 όταν έδωσαν 86.000 και μπήκαν 69.000.

Και να ήταν μόνο αυτό. Η πώληση του μειοψηφικού πακέτου του 49% του ΔΕΔΔΗΕ με αντίτιμο 2,1 δις, που ήταν πολύ πάνω από τις εκτιμήσεις της ΔΕΗ, επικρίθηκε ποικιλοτρόπως με ανακρίβειες, όταν ανακοινώθηκε ήδη, που θα κατευθυνθεί αυτό το ποσό.

Αν ανατρέξει κανείς στο πρόσφατο παρελθόν, θα διαπιστώσει ότι στην περίπτωση της ΤΡΕΝΟΣΕ, η Κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου δέχθηκε τα πυρά του Σύριζα με βαρύγδουπες ανακοινώσεις ότι ξεπουλάει τα ασημικά, όταν επρόκειτο να μεταβιβασθεί σε ιδιώτη με αντίτιμο 300 εκατ.

Λίγο αργότερα το δίδυμο Τσίπρα – Καμμένου πέρασε την εκμετάλλευση των τρένων στους Ιταλούς με μόλις 50 εκατ. Και το κυριότερο, μέχρι σήμερα τέσσερα και πλέον χρόνια μετά, τα νέα τρένα που θα μας πηγαίνουν στη Θεσσαλονίκη σε τρεις ώρες, δεν έχουν κάνει την εμφάνισή τους.

Παλαιότερα όταν περιήλθαν στο δημόσιο μετά την αποκρατικοποίηση της Ολυμπιακής, τα Airbus 330, μπορούσαν κάλλιστα να πουληθούν, μια και ήταν από τα νεώτερα αεροπλάνα της εταιρείας. Όμως κάποιοι φοβισμένοι δημόσιοι λειτουργοί τα κράτησαν στο έδαφος, με αποτέλεσμα να τα πάρουν στο τέλος οι παλιατζήδες για παλιοσίδερα, προκειμένου να αδειάσουν την γωνιά της πίστας του αεροδρομίου.

Συμπέρασμα. Άλλο κυβερνητικό πρόγραμμα, που χρειάζεται να υλοποιηθεί και άλλο υπουργοί με τίτλους χωρίς περιεχόμενο. Από την άλλη πλευρά της όχθης το να βγάζουν ανακοινώσεις για ψύλλου πήδημα με περισσή επιπολαιότητα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, διαστρεβλώνοντας συχνά πυκνά την αλήθεια, για λόγους εντυπωσιασμού, δεν προσφέρουν στην κοινωνία και δεν υπηρετούν τον θεσμικό τους ρόλο.

Το όχι σε όλα, είναι βαθιά συντηρητική πολιτική κι ας χρησιμοποιούν βαρύγδουπους τίτλους ως προκάλυμμα ταυτίζοντας το αριστερό με το προοδευτικό.

Η χώρα δεν μπορεί να ακολουθεί εσαεί τους ψεκασμένους τους μικροκομπιναδόρους και όσους επιμένουν να ζουν στον κόσμο της υπανάπτυξης, που μεταφράζεται σε μια αέναη ακινησία…

Το άρθρο Οι χαμένοι ρόλοι στο δημόσιο βίο… Του Τάσου Παπαδόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Δείτε τη μπαγαποντιά σε όλο της το μεγαλείο όπως την περιγράφει ο George Billinis>

Διαβάζω ότι ο εφοπλιστής Προκοπίου προσέφερε 62.000.000 ευρώ και για τους δύο διαγωνισμούς πώλησης των ναυπηγείων Σκαραμαγκά (ΕΝΑΕ και ΕΤΑΔ).
Ακούω όμως τον ΥΠΟΙΚ Σταϊκούρα να αναφέρεται σε συνολικό εισπρακτέο τίμημα 77.000.000.
Κάποιος δεν τα πάει καλά με τους αριθμούς σκέπτομαι.
Και αρχίζω να ψάχνω.
Τι “ανακάλυψα”;
Ότι το τίμημα ανέρχεται πράγματι σε 62 εκ. Ο υπουργός όμως προσμετρά άλλα 6 εκ που έχουν ήδη εισπραχτεί από τμηματικές πωλήσεις ενεργητικού και επιπλέον 9.000.000 ΠΟΥ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Ο ΠΛΕΙΟΔΟΤΗΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΑΥΘΑΙΡΕΤΩΝ ΚΤΙΣΜΑΤΩΝ.
Το ποσό αυτό έχει καταλογιστεί όταν έγινε η νομιμοποίηση των αυθαιρεσιών. Αλλά ΔΕΝ πληρώθηκε από τον ιδιοκτήτη των ΕΝΑΕ που λέγεται ελληνικό κράτος. Η κυβέρνηση στέλνει το λογαριασμό στον επίδοξο αγοραστή.
Αυτές οι αντιθεσμικές, ανήθικες, κουτοπόνηρες και “μάγκικες” συμπεριφορές είναι που κάνουν μοναδικό παγκοσμίως το ελληνικό κράτος. “Εγώ νομιμοποίησα τις αυθαιρεσίες, αλλά δεν πληρώνω το κόστος (από ένα βραχίονα μου -ΥΠΕΘΑ σε άλλο-ΥΠΟΙΚ). Αν εσύ αγοραστή θελήσεις να λειτουργήσεις τα ναυπηγεία χωρίς να πληρώσεις το πρόστιμο, δεν θα σου χορηγήσω άδεια λειτουργίας, επειδή παρανομείς”.
Κι αναρωτιέσαι για να μην αποτρελαθείς: βρε θεομπαίχτες το δημόσιο πληρώνει από το 2012 ετήσιο πρόστιμο 14.400.000 στην ΕΕ το οποίο καταλογίστηκε για κρατική ενίσχυση που νοθεύει τον ανταγωνισμό. Δηλαδή μέχρι σήμερα έχει καταβάλει κερατιάτικα 9*14,4=129.600.000. Το πρόστιμο νομιμοποίησης αυθαιρεσιών, που ήταν μόλις 9.000.000 δεν μπορούσε να το τακτοποιήσει, ώστε να πωληθούν τα ΕΝΑΕ καθαρά;
Και καλά, απο τους ζαίους δεν περιμένεις καλλιγραφίες, αλλά η κυβέρνηση της λογικής που προκήρυξε και τους διαγωνισμούς δεν μπορούσε να “καθαρίσει” το θέμα επί δύο ολόκληρα χρόνια;

Πηγή: kourdistoportocali.com

Το άρθρο H μπαμπεσιά του ελληνικού Δημοσίου απέναντι στον εφοπλιστή Προκοπίου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Την περασμένη Τετάρτη, μιλώντας σε ένα συνέδριο για το σύστημα υγείας, ο πρωθυπουργός δήλωσε: «Το Εθνικό Σύστημα Υγείας δεν είναι υποχρεωτικά Κρατικό Σύστημα Υγείας». Ηταν αυτή η αποστροφή που εξαγρίωσε τη συριζαϊκή «Εφημερίδα των Συντακτών». Με τον πένθιμο τίτλο «Το τέλος του ΕΣΥ» μας θύμισε ότι γι’ αυτήν ένα μη πλήρως κρατικό σύστημα υγείας είναι διαβολικό. Μας εξοντώνει όπως ο καπιταλισμός. Φρόντισε να μας το θυμίσει νωρίτερα και ο Π. Σκουρλέτης στα «ΝΕΑ», όταν κατήγγειλε τον «ψηφιακό καπιταλισμό» (sic) του Κ. Πιερρακάκη που διευκόλυνε σημαντικά τον εμβολιασμό μας.

Προφανώς, είναι προτιμότερο ένα σοβιετικό σύστημα με αμιγώς δημόσια νοσοκομεία σπαρμένα σε κάθε ραχούλα (όπως και τα ΑΕΙ), όπου εκ των πραγμάτων όλα είναι ανεπαρκή και έτσι ο ασθενής μοιραία καταφεύγει στα… ιδιωτικά. Είναι ακόμη προτιμότερες οι ασύδοτες απεργίες, τα φακελάκια, η ομηρία στους συνδικαλιστές. Ήδη οι τελευταίοι ζητούν να μονιμοποιηθούν μετά το πέρας της πανδημίας όσοι υγειονομικοί προσλήφθηκαν εκτάκτως για την αντιμετώπισή της. Το ότι προφανώς θα περισσεύουν δεν τους αφορά. Τα κορόιδα πληρώνουν. Τις προθέσεις τους τις έδειξαν κιόλας τον περασμένο Νοέμβριο, με προληπτικές απεργίες εναντίον της «εμπορευματοποίησης της υγείας».

Οι βδέλλες του δημόσιου ΟΤΕ, της ΔΕΗ, της Ολυμπιακής, του ΟΛΠ κ.λπ. βρήκαν όλες φωλιά στον ΣΥΡΙΖΑ και η παράδοση συνεχίζεται. Η ιδεοληψία του αποβαίνει εις βάρος της κοινωνίας, αλλά και αυτού του ίδιου και της απήχησής του. Δεν πήρε το μάθημα ούτε από την πρόσφατη (3/6) πρωτοφανή κινητοποίηση των επιβατών στο λιμάνι που ακύρωσε την απεργία του ΚΚΕ. Τώρα, πριν ακόμα η κυβέρνηση κάνει συγκεκριμένη πρόταση για το σύστημα υγείας, σπεύδει ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει επίδειξη της αριστεροσύνης του.

Μιας αριστεροσύνης παρωχημένης και αποτυχημένης. Τα σοβιετικού τύπου καθεστώτα κατέρρευσαν επειδή απαγόρευσαν την ιδιωτική πρωτοβουλία ως κίνητρο για την παραγωγή. Η κομμουνιστική Κίνα αντελήφθη τον κίνδυνο, επέτρεψε την ιδιωτική πρωτοβουλία και σήμερα διεκδικεί από τις ΗΠΑ τον τίτλο του πλανητάρχη. Τα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα αποκήρυξαν τη Σοβιετία και τον κρατισμό, αλλά δεν κατάφεραν να διασωθούν. Έτσι, το μεγαλύτερο κόμμα της ευρωπαϊκής Αριστεράς αναλογικά είναι… ο ΣΥΡΙΖΑ. Που σημαίνει ότι η Ελλάδα είναι η πιο αριστερή χώρα της Ευρώπης. Συγχρόνως, η πιο καθυστερημένη. Όχι τυχαία.

Το άρθρο Δημόσιο ή ιδιωτικό σύστημα υγείας?… Του Διονύση Γουσέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η καθυστέρηση αναγνώρισης της εντεινόμενης διεύρυνσης των ανισοτήτων στην παιδεία λόγω πανδημίας, αναμένεται στο άμεσο μέλλον να οδηγήσει στην διάρρηξη του ήδη αδύναμου κρίκου της λειτουργίας της παιδείας σε μία ισότιμη και κοινωνικά αποδεκτή βάση.

Δυστυχώς, η αδυναμία αυτή αναμένεται να έχει σημαντικές επιπτώσεις στην οικονομία και την ανάπτυξη στο μέλλον. Μπορεί η προετοιμαζόμενη συμφωνία του κυρίου Πιερακάκη με την εταιρία “Starlink” του Elon Musk για την ανάπτυξη στην χώρα μας, σούπερ γρήγορου δορυφορικού internet να είναι προς την σωστή κατεύθυνση, η αδύναμη διαδικασία της σχολικής εκπαίδευσης κατά την περίοδο της πανδημίας όμως, ανέδειξε μία πικρή πραγματικότητα. Αν οι «ταχύτητες» – ξεκινώντας από τις ινετερνετικές- δεν είναι ίδιες για όλους, τότε η διεύρυνση των ανισοτήτων στην παιδεία θα έχει μελλοντικά σημαντικές αρνητικές προεκτάσεις για μία διαρκή και ισορροπημένη κοινωνικοοικονομική πορεία.

Το γρήγορο internet,  σε πρώτη φάση, θα βοηθήσει σημαντικά τους νέους, παρέχοντας τους  εργαλεία να ανταγωνιστούν τους συνομήλικούς τους άλλων προηγμένων χωρών. Επιπρόσθετα, η τεχνολογία θα μπορέσει να δημιουργήσει εξειδικευμένες πλατφόρμες ειδικής στήριξης σε κατηγορίες μαθητών ανάλογα με τις ανάγκες τους. Όμως, οι υφιστάμενες διαφορές και η έλλειψη διαχρονικού προγραμματισμού ισότιμου επιπέδου παιδείας, θα αναδείξει ακόμα εντονότερα πώς οι νέες «ταχύτητες» δεν θα αφορούν όλους τους μαθητές και όλους τους νέους.

Υποχρέωση του Υπουργείου Παιδείας είναι να διασφαλίζει το επίπεδο της παρεχόμενης παιδείας ισότιμα σε όλες τις βαθμίδες. Χρόνια τώρα οι περισσότεροι πολιτικοί επαναπαυόντουσαν στην Συνταγματικά κατοχυρωμένη υποχρέωση παροχής της δωρεάν παιδείας, παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι το μέρος αυτής της υποχρέωσης αφορά και την ισοτιμία ως προς το επίπεδο παροχής της. Μπορεί η τηλεκπαίδευση να μπήκε στα σπίτια.  Όμως, επί ένα χρόνο αυτό που παρουσιάσθηκε ως επιτυχία – μπορεί σε κάποιο βαθμό να ήταν – ανέδειξε περισσότερες παθογένειες της πρωτοβάθμιας παιδείας στο επίπεδο των ανισοτήτων, παρά συνέβαλλε στην απρόσκοπτη συνέχιση του εκπαιδευτικού έργου στα σχολεία.

Ας μην πέσουμε λοιπόν στην παγίδα να πιστεύουμε πως τα «κλειστά» σχολεία λειτούργησαν επειδή εφαρμόσθηκε η τηλεκπαίδευση. Προβλήματα υπήρξαν. Δεν αναφέρομαι σε τεχνικής φύσεως θέματα. Αναδείχθηκαν ακριβώς επειδή βασίσθηκε σε ένα σύστημα που εκτός της εκπαιδευτικής διαδικασίας δεν λειτουργούσε το ίδιο για όλους. Άρα με ενδογενείς ανισότητες στην γέννησή του.

Ανισότητες που εντάθηκαν εξαιτίας του γεγονότος ότι τα ιδιωτικά σχολεία εκ των πραγμάτων προσαρμόσθηκαν ταχύτατα. Χωρίς βέβαια να μειώνουν τα δίδακτρα παρά το γεγονός ότι το συνολικό κόστος λειτουργίας τους ήταν εμφανώς μειωμένο σε σύγκριση με όταν λειτουργούσαν κανονικά. Υποχρέωση του Υπουργείου Παιδείας όμως είναι να διασφαλίζει κατά πρώτον το επίπεδο της παρεχόμενης παιδείας ακόμα και όταν αυτή «τιμολογείται». Η τηλεκπαίδευση – κατά δήλωση της ίδιας της Υπουργού – δεν παρέχει το ίδιο επίπεδο με αυτό της δια ζώσης. Κατά δεύτερον, οφείλει να διασφαλίζει το ίδιο επίπεδο για όλους. Όταν αυτό δεν γίνεται οφείλει να παρεμβαίνει με κάθε τρόπο. Έστω και λεκτικά.

Μία πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση της κυρίας Κεραμέως, σχετικά με την μείωση των διδάκτρων των ιδιωτικών σχολείων, εστίασε στην τυπικότητα ότι στα ιδιωτικά σχολεία η σχέση είναι «σχέση» βασιζόμενη σε ιδιωτική συμφωνία μεταξύ δύο μερών.  Κατά συνέπεια δεν έχει λόγο ούτε αρμοδιότητα παρέμβασης. Μία τοποθέτηση που είναι εκτός του πνεύματος που θα επιθυμούσα να κινείται μία Υπουργός παιδείας.

Αν θεωρεί πως στα ιδιωτικά σχολεία η τελεκπαίδευση εξομοιώθηκε επιτυχώς με την δια ζώσης, τότε έμμεσα παραδέχεται την αδυναμία εξορθολογισμού της ανισότητας στην παιδεία, καθώς παραδέχθηκε πως το εγχείρημα στα δημόσια σχολεία αντιμετώπισε προβλήματα. Εφόσον όμως δεν έχει την δυνατότητα να πιέσει προς την κατεύθυνση μείωσης των διδάκτρων, τότε οφείλει να προσφέρει έργο προτρέποντας τα ιδιωτικά σχολεία με το ταμειακό πλεόνασμα που διαμόρφωσαν το τελευταίο έτος, να ενισχύσουν για τα επόμενα δύο έτη τουλάχιστον, δημόσια σχολεία απομακρυσμένων περιοχών.

Είναι απορίας άξιο το γεγονός πως κανείς πολιτικός από όλο το πολιτικό φάσμα δεν συζητάει την περίπτωση να πρέπει από ηθικής πλευράς τα ιδιωτικά σχολεία να μειώσουν – έστω και ελάχιστα – τα δίδακτρα. Με αφορμή την παραπάνω διαπίστωση όμως έχει έλθει ο καιρός να μιλήσουμε για μία νέα αντίληψη – συναντίληψη – όλων ως προς το γεγονός ότι η διεύρυνση των ανισοτήτων στην παιδεία δεν προάγει συνολικά την νεολαία στα επόμενα βήματά της στην κοινωνία. Η διαχρονική αδυναμία της πολιτείας  και των πολιτικών πρέπει να καλυφθεί – έστω και με μικρά παραδείγματα – από το κεφάλαιο της ιδιωτικής εκπαίδευσης.

Να «υιοθετήσει» η ιδιωτική εκπαίδευση δημόσια σχολεία στα οποία θα παρέχει στήριξη κάθε μορφής προκειμένου τουλάχιστον αυτά να φθάσουν στο επίπεδο των άλλων δημοσίων των πόλεων και των μεγάλων αστικών περιοχών. Η αναζήτηση λύσεων περνάει μέσα από την στενωπό της ανάδειξης συνεργασιών υποστήριξης της δημόσιας παιδείας από την ιδιωτική. Με κλιμακούμενη ένταση και εύρος επιλογών στήριξης. Η μείωση των διδάκτρων την περίοδο της πανδημίας, αναδεικνύει την δυνατότητα το έκτακτο «αποθεματικό» των ιδιωτικών σχολείων να εισφερθεί για την ενίσχυση δημοσίων σχολείων σε παραμεθόριες ή υποβαθμισμένες περιοχές

Ας δημιουργήσουν οι ιδιοκτήτες των ιδιωτικών σχολείων με στελέχη του Υπουργείου Παιδείας ένα «task force» με στόχο να επεξεργασθούν ιδέες για τον τρόπο συμβολής τους στην πραγματική ανάταξη της «παιδείας των 100mbps». Η πανδημία ανέδειξε την αναγκαία και διαχρονική συμβολή της δημόσιας πρωτοβάθμιας υγείας στην στήριξη του πληθυσμού. Τα ιδιωτικά νοσοκομεία συνέδραμαν και το σύστημα ισορρόπησε. Τώρα είναι η σειρά των ιδιωτικών σχολείων να συνδράμουν την δημόσια εκπαίδευση σε περιοχές δύσκολες, όπου η κάθε μορφής στήριξη θα προσφέρει σημαντικά εφόδια.

Η νέα αναπτυξιακή φάσης της χώρας πού όλοι προσδοκούμε – αν ο σχεδιασμός προβλέπει μακροπρόθεσμα αποτελέσματα – προϋποθέτει ισότιμη για όλους και αναβαθμισμένη δημόσια παιδεία. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με νέα δεδομένα για την λειτουργία της κοινωνίας, τον τρόπο ανάπτυξής της αλλά και της ανάγκης άμβλυνσης των ανισοτήτων.  Κατά συνέπεια απαιτούνται πράξεις για μία «πατριωτική» παιδεία.

Η αναγνώριση της εκκολαπτόμενης νέας πραγματικότητας απαιτεί νέες καινοτόμες πολιτικές παιδείας. Πολιτικές που να αναδύονται μέσα από την παραδοχή πως μετά από μία δεκαετή κρίση χρέους και μνημονίων και ενός έτους κρίσης πανδημίας, τυχόν αδράνεια προς την κατεύθυνση αυτή θα έχει σοβαρές κοινωνικές, οικονομικές επιπτώσεις από τις οποίες η λειτουργία της δημοκρατίας δεν θα μείνει ανέγγιχτη.

https://www.protothema.gr/

*Οικονομολόγος

Πηγή: tempo24.news

Το άρθρο Στήριξη του Δημόσιου από το Ιδιωτικό σχολείο ως τρόπου ανάδειξης μίας νέας μορφής παιδείας… Του Ηρακλή Ρούπα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Οι τρύπες που δημιουργούν τα συστήματα κάθε λογής παροχών του δημοσίου, αξιοποιούνται από τους αετονύχηδες, με αποτέλεσμα να πίνουν και να γλεντούν εις υγείαν των κορόιδων. Με αυτή την έννοια χρειάζεται οι ασκούντες την εκτελεστική εξουσία να μην αφήνουν ανοιχτές αυτές τις διόδους και παράλληλα να αναλαμβάνουν οι υπεύθυνοι τις ευθύνες που τους αναλογούν.

Το άρθρο Τα τρωκτικά του δημοσίου… Του Τάσου Παπαδόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Με αφορμή την πρόσφατη εξαγγελλία αύξησης κεφαλαίου της Τράπεζας Πειραιώς, ΠΕΙΡ-1,51% είναι η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι οι ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών έχουν γίνει μόνιμο μέσο αφαίμαξης του δημόσιου ταμείου από ιδιώτες μετόχους. Αυτοί οι μέτοχοι βέβαια, που στην συνέχεια φτάνουν πάντα σε αδιέξοδο και προσφεύγουν στο δημόσιο για να τους «σώσει».

Ξανά και ξανά. Το 2013 η πρώτη τέτοια αύξηση κεφαλαίου των τραπεζών έγινε με το δημόσιο να συμμετέχει, αλλά με προνομιούχες (και όχι κοινές) μετοχές ώστε να βάζει τα λεφτά, αλλά να μην ασκεί την διοίκηση των πιστωτικών ιδρυμάτων. Με σκεπτικό να διενεργείται η τραπεζική διοίκηση με τα, πάντα σωστά (sic), ιδωτικοοικονομικά κριτήρια και όχι άλλα που(υποτίθεται ότι) οδήγησαν τις τράπεζες στην χρεοκοπία. Πρόσχημα κραυγαλέα αβάσιμο, δεδομένου ότι, με εξαίρεση την Εθνική Τράπεζα, ΕΤΕ+0,40% όλες οι άλλες τράπεζες, συστημικές και μη, είχαν και μετόχους και διοικήσεις από ιδιώτες. Και με αυτό το καθεστώς είχαν οδηγηθεί στην χρεοκοπία!

Για να γίνει εφικτή αυτή η μεθόδευση (ίσως και ακριβώς για αυτό τον λόγο, μεταξύ άλλων), είχε προηγηθεί η ανατροπή της κυβέρνησης Παπανδρέου που αρνήθηκε να την υιοθετήσει. «Η εγχείρηση επέτυχε, αλλά ο ασθενής απεβίωσε»: οι τράπεζες χρεωκόπησαν ξανά!  Έτσι, το 2014 οι μέτοχοι κλήθηκαν ξανά να βάλουν χρήματα, με το δημόσιο να μην στηρίζει την μετοχική του θέση και αποτέλεσμα να εξαϋλώνονται και τα λεφτά που είχε ήδη βάλει, αλλά και το ποσοστό συμμετοχής του.

Ούτε αυτή η αύξηση όμως έφτασε: μετά το καταστροφικό πρώτο εξάμηνο του 2015, οι τράπεζες χρεοκόπησαν ξανά και χρειάστηκαν, για μια ακόμα, φορά κεφάλαια με το δημόσιο να βάζει τα χρήματα και τους ιδιώτες να διατηρούν τον έλεγχο και την διοίκηση. Και παρ’ όλα αυτά, η Τράπεζα Πειραιώς δεν κατάφερε να πληρώσει τους οφειλόμενους τόκους στο δημόσιο, το οποίο κατέληξε έτσι να κατέχει το 61% των μετοχών της τράπεζας. Κάπως έτσι φτάσαμε σήμερα στην πρόταση της διοίκησης αυτής της τράπεζας για νέα ανακεφαλαιοποίηση: με το δημόσιο να βάζει ξανά λεφτά, αλλά να αποκλείεται ακόμα και από την καταστατική μειοψηφία (<33%).  Αυτή τη φορά, και με τους εργαζόμενους στην τράπεζα στον βωμό ακόμα ενός «σχεδίου εξυγίανσης».

Το τραγικό είναι ότι όλες οι τράπεζες σήμερα, δυστυχώς, έχουν, σχεδόν μόνιμα, αρνητική πιστωτική επέκταση, αφαιρούν δηλαδή ρευστότητα από την αγορά αντί να προσθέτουν. Και όσα δάνεια δίνονται αφορούν σε πολύ λίγες μεγάλες επιχειρήσεις ή σε εταιρίες που χρωστάνε ήδη τεράστια ποσά και οι διοικήσεις των τραπεζών, κόντρα σε κάθε «ιδιωτικοοικονομικό κριτήριο», δεν θέλουν να τις αφήσουν να πτωχεύσουν. Έχει εκλείψει συνεπώς και η, πιο ακραία προσχηματική, επίκληση, της, λόγω δημοσίου συμφέροντος, ανάγκης χρέωσης μας υπέρ της χρηματοδότησης της οικονομικής δραστηριότητας!

Όλες αυτές οι μεθοδεύσεις, εκτός από «οικονομικά παράλογες» (διάβαζε επωφελείς για λίγους επιτήδειους), είναι και παράνομες, με αποτέλεσμα να ενεργοποιείται η εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία στην Βουλή να νομοθετεί ως πλυντήριο προαναγγελθέντων ανομημάτων. Είναι η ώρα να μπει τέλος σ’ αυτή την εξαχρείωση. Και να ανοίξει, επί τέλους, μια σοβαρή δημόσια συζήτηση για το πιστωτικό σύστημα, την αναγκαιότητα ισχυρού δημόσιου τομέα, τους κανόνες ανταγωνισμού και διαφάνειας που πρέπει να διέπουν την λειτουργία του ώστε να χρηματοδοτεί, πράγματι, την οικονομική μας ανάπτυξη.

Σε κάθε περίπτωση πάντως και σε ότι αφορά την αύξηση κεφαλαίου της Τράπεζας Πειραιώς όπως προτείνεται από τη διοίκησή της, είναι αρμοδιότητα και ευθύνη της κυβέρνησης να την απορρίψει για λόγους δημοσίου συμφέροντος. Και φυσικά είναι ευθύνη όλων μας να εμποδίσουμε ένα ακόμα πλιάτσικο δημόσιου χρήματος.

* Ο Δημήτρης Οικονόμου είναι Οικονομολόγος και αναπληρωτής γραμματέας επικοινωνίας του Κινήματος Αλλαγής

Πηγή: naftemporiki.gr

Το άρθρο Aνακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών: Tο δημόσιο πάλι σε ρόλο θύματος εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Εκεί που τρίβαμε τα μάτια μας από θαυμασμό για την απλοποίηση των συναλλαγών με το δημόσιο και μάλιστα σε θέματα πρωτόγνωρα, όπως οι περιορισμοί για την αντιμετώπιση της πανδημίας, με ένα απείθαρχο και εν πολλοίς  ανεξοικείωτο κοινό, ξαναχτύπησε η «σιδηρά χειρ», της παλιάς γνωστής γραφειοκρατίας.

Δεν ξέρω ποια και πόσο σοβαρή ήταν η αφορμή, αλλά η λύση να επιδεικνύονται μαζί με τη βεβαίωση του Εργάνη και τα λοιπά προσωπικά στοιχεία από το TAXIS, είναι  η κλασσική περίπτωση του «ταλαιπωρώ τους νομιμοταγείς πολίτες, για να πιάσω τους λίγους πονηρούς, που νομίζουν ότι θα με πιάσουν Κώτσο».

Διερωτώμαι:

Αφού η βεβαίωση του Εργάνη  δίνεται μόνο σε πραγματικά εργαζόμενους, η ανησυχία είναι μήπως κινούνται χωροταξικά πέρα από τις ανάγκες της δουλειάς τους ;

Μα πόσοι εργαζόμενοι θα την «κοπανήσουν» και θα σουλατσάρουν ασκόπως, εν ώρα εργασίας και σε άσχετες περιοχές;΄

Και ποιες είναι αυτές οι περιοχές;

Εργολάβοι, μηχανικοί, εργοδηγοί που δουλεύουν σε δύο και τρεις οικοδομές κι έχουν αλλού τα σπίτια τους και τα γραφεία, που εντάσσονται;

Επιχειρηματίες που είναι αλλού το σπίτι, αλλού τα γραφεία κι αλλού τα εργοστάσια, τι χαρτιά θα χρειαστούν;

Το καημένο το όργανο, που μέχρι τώρα έκανε έναν έλεγχο απλό και εύκολο, θα πρέπει να ψάχνει σε τρία έντυπα, να κάνει τις διασταυρώσεις του και να κρίνει, πριν αποφασίσει.

Δηλαδή ολόκληρη διαδικασία, που χρειάζεται χρόνο και νομική…επεξεργασία.

Θα μου πείτε, ότι μέσα στην αγωνία να συγκρατηθεί η μετάδοση του ιού, δικαιολογούνται και αστοχίες.

Το δικό μου πρόβλημα δεν είναι το αν είναι σωστή ή λάθος απόφαση.

Η ανησυχία μου είναι η φύση της απόφασης.

Αυτή που θυμίζει άλλες εποχές.

Με ανησυχεί η πιθανότητα της επέλασης τω παλιών μανδαρίνων.

Το άρθρο Η επέλαση των παλαιών Μανδαρίνων… Του Πέτρου Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.