Τα αποτελέσματα των προχθεσινών εκλογών στο Ισραήλ επιτρέπουν την εξαγωγή ορισμένων συμπερασμάτων, μακριά από τα «κοάσματα» της Αριστεράς, που περίπου έχει εξομοιώσει το Ισραήλ με την ναζιστική Γερμανία…

Η προσεκτική ανάγνωση των αποτελεσμάτων αυτών απλώς επιβεβαιώνει την πραγματικότητα, η οποία, όσο και αν εθελοτυφλούν, οι free Palestine, οι διάφορες «φλοτίλες» και οι λοιποί θαυμαστές «ευγενών» αγωνιστών, όπως η Χαμάς, η Χεζμπολάχ και οι Χούθι, κάθε άλλο παρά δικαιολογεί εκείνους που υιοθετούν άκριτα εξωφρενικές απόψεις, που μόνον την διαιώνιση του φυλετικού μίσους, του ισλαμικού φανατισμού και της διαρκούς σύγκρουσης εξυπηρετούν…

Πρώτο συμπέρασμα: Το Ισραήλ είναι μια δημοκρατική χώρα, που σέβεται την λαϊκή κυριαρχία, διενεργεί ελεύθερες εκλογές και επιτρέπει σε κόμματα, που ταυτίζουν τις ακραίες απόψεις τους με τρομοκρατικές ισλαμικές οργανώσεις, να συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία, να εκλέγουν αντιπροσώπους τους στην Κνέσετ (το ισραηλινό κοινοβούλιο) και να λογίζονται ως πιθανοί συμμέτοχοι ενδεχομένου κυβερνητικού συνασπισμού. Δυο αραβικά κόμματα εξέλεξαν 19 βουλευτές στην Βουλή των 120 μελών! Έχει κανείς φαντασθεί την ύπαρξη Ισραηλινών υποψηφίων στην «δημοκρατική» Γάζα; Όλοι αυτοί που, είτε από άγνοια, είτε διότι είναι κατευθυνόμενοι, κραυγάζουν εναντίον του Ισραήλ, εξομοιώνοντας την χώρα με τους χιτλερικούς θύτες των Εβραίων, απλώς αποδεικνύουν ότι διαθέτουν περισσεύματα ρατσιστικού μίσους, που μόνον ολοκληρωτικά καθεστώτα διαθέτουν. Μπορεί να έχουν ηττηθεί ο ναζισμός, ο φασισμός και ο κομμουνισμός, αλλά οι αμετανόητοι νοσταλγοί του τελευταίου, πέρα από την προσήλωσή τους στις αραχνιασμένες ιδεοληψίες του Λένιν και του Στάλιν, φαίνεται ότι διαθέτουν και στοιχεία που είχαμε πιστέψει ότι εξαφανίστηκαν το βράδυ που ο Χίτλερ αυτοκτόνησε στα υπόγεια της Καγκελαρίας…

Δεύτερο συμπέρασμα: Παρά τα όσα διαδίδονταν για την επικείμενη συντριβή του Νετανιάχου, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ (έστω και με μειωμένη την εκλογική του δύναμη) μετά από δυο σχεδόν δεκαετίες στην εξουσία, διαθέτει το ισχυρότερο κόμμα στην Βουλή  και είναι εκείνος που θα επιχειρήσει πρώτος τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης.

Τρίτο συμπέρασμα: Ο αντίπαλος συνασπισμός, του οποίου ηγείται ο πρώην αρχηγός του στρατού Άϊζενκοτ δεν διαθέτει ομοφωνία των κομμάτων, που τον απαρτίζουν, ως προς την στάση τους έναντι των δύο αραβικών κομμάτων («Κοινή Λίστα»: 12 έδρες), «Ράαμ»: 7 έδρες). Το «Μαζί» του Ναφταλί Μπένετ (12 έδρες) και το «Ισραήλ το Σπίτι μας» του Άβιγκντορ Λίμπερμαν (7 έδρες) έχουν απορρίψει οποιαδήποτε εξάρτηση από τα δύο αραβικά κόμματα. Δηλαδή από τις 48 έδρες του συνασπισμού Άϊζενκοτ, οι 19 αρνούνται την συνεργασία μαζί τους, γεγονός που υποδηλώνει ότι, στο κυρίαρχο ζήτημα που απασχολεί το Ισραήλ, δηλαδή στις σχέσεις του με τους Άραβες, δύο βασικοί συνεργάτες του Άϊζενκτοτ συμφωνούν περισσότερο με τον Νετανιάχου, παρά μαζί του! Επί πλέον και ο ίδιος ο Άϊζενκοτ, που δεν έχει αποκλείσει τον σχηματισμό κυβέρνησης με την στήριξη των αραβικών κομμάτων, θέτει όρους, μεταξύ των οποίων την αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ και τον στιγματισμό της Χαμάς ως τρομοκρατικής οργάνωσης, που  είναι αδύνατον να δεχθεί ο αριστερός αραβικός  συνδυασμός της «Κοινής Λίστας» με τις 12 έδρες, χωρίς τις οποίες δεν είναι δυνατόν να σχηματίσει κυβέρνηση ο αντίπαλος του Νετανιάχου.

Τέταρτο συμπέρασμα: Τα όσα εξακοντίζουν σήμερα εναντίον του Ισραήλ, ως κρατικής οντότητας και των Εβραίων, ως έθνους, οι διάφοροι εγχώριοι «προοδευτικοί», δείχνουν την τεράστια απόσταση που χωρίζει τις φαντασιώσεις τους και τα συμπλέγματά τους από την πραγματικότητα. Είναι άλλο πράγμα να συμμετέχεις στις διάφορες καλοπληρωμένες «φλοτίλες», ανά την Μεσόγειο και να βγάζεις selfies με την Γκρέτα Τούμπεργκ, πίνοντας ποτάκια και χασκογελώντας ή να υβρίζεις τον «ναζιστή» Νετανιάχου «χυμένος» αναπαυτικά σε κάποια πολυθρόνα της γνωστής πλατείας, από το να βρίσκεσαι στο στόχαστρο των σαδιστών δολοφόνων της Χαμάς, που αδιαφορούν ακόμη και για την ζωή των παιδιών τους ή να νοιώθεις ότι, όλοι γύρω σου θέλουν να σβήσουν την χώρα σου από τον χάρτη…

Πέμπτο συμπέρασμα: Όσο και αν θορυβούν, κραδαίνοντας το μίσος τους μαζί με την παλαιστινιακή σημαία, κάποιοι φανατισμένοι αργόσχολοι, που ουδέποτε σκέφθηκαν να τιμήσουν την ελληνική σημαία, η πραγματικότητα δεν μπορεί να αλλάξει: Το Ισραήλ, ως δημοκρατική χώρα που σέβεται τον λαό της και η κυβέρνησή του, όποια και αν προκύψει από οποιεσδήποτε εκλογές,  δεν πρόκειται να επιτρέψουν στον ισλαμικό φονταμενταλισμό να κυριαρχήσει «από το ποτάμι μέχρι την θάλασσα». Οι δημοκρατικές εκλογές, που επιβεβαίωσαν πανηγυρικά ότι το Ισραήλ ανήκει στην Δύση  και, παρ’ ότι ζει μονίμως «εν κινδύνω», κυβερνάται δημοκρατικά, προσφέρει στην παγκόσμια κοινή γνώμη την βεβαιότητα ότι θα παραμείνει προπύργιο ελευθερίας και δημοκρατίας, έστω και αν αυτή ακριβώς η οντότητά του εγείρει τον φθόνο, το μίσος και τις τρομοκρατικές εκρήξεις των διακατεχομένων από ολοκληρωτικές αντιλήψεις αντιπάλων του.-

Το άρθρο Η δημοκρατία στο Ισραήλ… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ευρύτατα κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο το βίντεο με την απελπισμένη ιδιοκτήτρια καταστήματος, το οποίο είχε μόλις λεηλατηθεί από τους διαδηλωτές στο Παρίσι  και αυτή να κραυγάζει: «είμαι με το μέρος σας», επιχειρώντας να πείσει τους εξαγριωμένους πλιατσικολόγους ότι δεν θα έπρεπε να επιτεθούν στην περιουσία της, επειδή ήταν αλληλέγγυα στον «αγώνα» τους!

Τα σχόλια που ακολούθησαν το βίντεο φανερώνουν ότι η συγκεκριμένη κυρία είναι γνωστή «δικαιωματίστρια», που ανήκει κάπου ανάμεσα στην «Ανυπότακτη Γαλλία» του Μελανσόν και τα  ακροαριστερά γκρουπούσκουλα! Ανήκει δηλαδή στον χώρο που, αυτές τις ημέρες, προωθεί την «επαναστατική διαδικασία» στις γαλλικές πόλεις και σαρώνει όλα τα «in»  καταστήματα, διότι, ως γνωστόν, οι «λαϊκοί αγωνιστές» κάθε άλλο παρά αδιαφορούν για τα προϊόντα της Hermes, της Louis Vuitton, της Chanel και των λοιπών διασήμων και ακριβών οίκων, που τα προϊόντα τους φαίνεται ότι εμψυχώνουν και ενδυναμώνουν τους πλιατσικολόγους της Αριστεράς στον αέναο «αγώνα» τους «ενάντια στο σύστημα» και στην «κοινωνική αδικία»!…

Σε ένα άλλο βίντεο, εμφανίζονται «λαϊκοί» αγωνιστές να εμποδίζουν μαινόμενους «συντρόφους» τους να εισβάλουν και να λεηλατήσουν κατάστημα, το οποίο προστατεύει μια μουσουλμάνα, φωνάζοντας οι μεν στους δε: «Είναι αδελφή μας, μην την πειράζετε, πηγαίνετε αλλού»!…  

Τα δύο βίντεο αποτυπώνουν την ωμή πραγματικότητα, όπως την ζουν σήμερα πολλές ευρωπαϊκές πόλεις και η οποία απειλεί τις δυτικές κοινωνίες, αν δεν συνέλθουν γρήγορα από τον «λήθαργο» που τους έχουν προκαλέσει, αφ’ ενός μεν η εσφαλμένη, όπως φαίνεται,  πεποίθηση ότι η δημοκρατία είναι άτρωτη και, αφ’ ετέρου, η «εγκληματική» ανοχή έναντι συμπεριφορών, που συνειδητά και σκόπιμα την υπονομεύουν και την απορρυθμίζουν…

Η κυρία που προσπαθούσε να πείσει τους ομοϊδεάτες της, ότι είναι μαζί τους, είναι η τυπική περίπτωση ενός αριστερού: «Εμείς» και οι «άλλοι», που λέει και ο Τσίπρας! «Δεν είμαστε ίδιοι», διαλαλεί ο Κουτσούμπας και έχει δίκιο: Μόνον οι αριστεροί θα σκέπτονταν ότι όλα πρέπει να γίνουν «στάχτη και μπούρμπερη», εκτός από εκείνα που η Αριστερά θεωρεί δικά της! Και πάλι ο Τσίπρας έχει αποφανθεί: «Σημασία έχει από που προέρχεται η μολότοφ και προς τα που απευθύνεται»!…

Δίπλα στο συμπλεγματικό και μόνιμο μίσος της Αριστεράς για τις δυτικές κοινωνίες, που ασφαλώς έχει ενισχυθεί από την οδυνηρή συνειδητοποίηση της αποτυχίας των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού», που αποτελούσαν το πρότυπό της και το «αποκούμπι» της, βρίσκεται πλέον ο ισλαμικός φονταμενταλισμός, που εξ ίσου μισεί την Δύση και τα επιτεύγματά της και επιδιώκει την εφαρμογή όλων όσα το Κοράνι προτρέπει τους πιστούς του για την εξόντωση των «απίστων» και τον θρίαμβο του Αλλάχ επί της γης!…   

Η Αριστερά έχει βρει στο ριζοσπαστικό Ισλάμ, όπως εκφράζεται από την Χαμάς, την Χεζμπολάχ, τους Χούθι και τους Ιρανούς Αγιατολάδες, το ιδεολογικό υποκατάστατο, που στερήθηκε μετά την παταγώδη κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και των δορυφόρων της.  Εξ ου και το αυξανόμενο μίσος της Αριστεράς εναντίον του Ισραήλ, που αρνείται να αποδεχθεί μια πραγματικότητα, την οποία, δυστυχώς, παρατηρεί με εξαιρετική επιπολαιότητα και αδικαιολόγητη αδράνεια, ο δυτικός κόσμος… Ο οποίος εξακολουθεί, εν πολλοίς, να γοητεύεται από τα κηρύγματα περί «ισότητας», «δικαιοσύνης» και «αλληλεγγύης», τα οποία «πιπιλίζουν» εκείνοι που ουδέποτε συγκινήθηκαν από την εφιαλτική επίθεση εναντίον των διδύμων πύργων της Νέας Υόρκης (11.09.2001), τις φρικιαστικές σφαγές ανύποπτων ευρωπαίων πολιτών από τους δολοφόνους του ISIS και τα αποτρόπαια εγκλήματα των σαδιστών κακούργων, που αιματοκύλισαν ένα μουσικό φεστιβάλ στο Ισραήλ, την 7^η Οκτωβρίου 2023…

Οι «εξεγέρσεις», που στην λογική της Αριστεράς, κρύβουν την αδικία των καταπιεσμένων, αλλά και την σταθερή επιδίωξή της να ανατρέψει  το κοινωνικό καθεστώς, μέσα στο οποίο ανεμπόδιστη ασκεί τα «δικαιώματά» της , ακόμη και με την χρήση της βίας, είναι η μόνη πρακτική, με την οποία φαίνεται ότι μπορεί να αισθάνεται πρωτοπόρα, κυρίαρχη και «νικήτρια»: Η κάθε μορφής αναστάτωση, η διατάραξη της κοινωνικής γαλήνης, η καταστροφή υποδομών και περιουσιών, προκαλούν τόση επαναστατική «ηδονή» στην Αριστερά, ώστε να έχει υποκαταστήσει με ευκολία την εργατική τάξη, που άλλοτε συνιστούσε την εγερτήρια δύναμή της, με τους εξαθλιωμένους μετανάστες, τους οποίους πλέον θεωρεί ως μοχλό ανατροπής του κόσμου, που δεν μπόρεσε να νικήσει με τις θεωρίες του Λένιν και τον «σοσιαλισμό» του Στάλιν…

Με αυτό πνεύμα, η αριστερή καταστηματάρχης δικαιούται να παραπονείται και η μουσουλμάνα μαγαζάτορας να επικαλείται την αλληλεγγύη των συντρόφων, ώστε αμφότεροι, να γλυτώσουν από την «τύχη» που οι ομοϊδεάτες τους έχουν ετοιμάσει για τον «εχθρό»…

Και ποιος τελικά, είναι ο εχθρός;

Είναι η δυτική κοινωνία, που, παρά τα όσα τής καταλογίζουν, τούς έχει αγκαλιάσει, τούς ανέχεται και τούς «προστατεύει»  με τους νόμους της, τα «δικαιώματα», που τούς παρέχει και την τόση μισητή ευμάρεια, την οποία, ενώ, υποτίθεται, μισούν, την αναζητούν με το πλιάτσικο και τις «απαλλοτριώσεις» αγαθών, για τα οποία άλλοι κουράστηκαν για να δημιουργήσουν…Και την οποία ευμάρεια, οι μεν μουσουλμάνοι είναι αδύνατον να βρουν στις ομόδοξες χώρες, εκεί, δηλαδή, όπου χαρακτηρίζονται ως ανεπιθύμητοι και όπου δεν τολμούν να πλησιάσουν, οι δε αριστεροί  γνωρίζουν άριστα ότι, «καλομαθημένοι» όπως είναι, δεν μπορούν να ζήσουν, χωρίς αυτήν…

Το άρθρο «Παιδιά, είμαι μαζί σας»!… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Το ερώτημα απασχολεί πλατείες και καφετέριες: Τελικά ο Ανδρουλάκης είναι βλάκας; Πιστεύει, δηλαδή, ότι θα κερδίσει τη Ν.Δ., έστω και με μία ψήφο; Πιστεύει επίσης ότι ο αρχηγός της ΕΛΑΣ έχει στόχο να διαιρέσει τον δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο για να κρατήσει το σύστημα Μητσοτάκη και τη Ν.Δ. στην εξουσία;»

Τάδε έφη το κόσμημα της αριστερόστροφης δημοσιογραφίας, που ονομάζεται Θανάσης Καρτερός, άλλοτε αστέρας της Αυγής και νυν  εκλεκτός της Εφημερίδας των Συντακτών, ο οποίος αποτελεί μόνιμο θαυμαστή του Τσίπρα εδώ και χρόνια, γεγονός που τον είχε οδηγήσει και στην θέση του λογογράφου του άλλοτε πρωθυπουργού του ΣΥΡΙΖΑ και νυν ελπιδοφόρου ηγέτη της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.)…

Η χυδαία επίθεση Καρτερού, με μια έκφραση, κυριολεκτικά, «καφενείου»,  προκάλεσε αναταραχή στο ΠΑΣΟΚ. Και με την έννοια ότι πρόκειται για ανεπίτρεπτη χυδαιότητα, η αναταραχή θα μπορούσε να δικαιολογηθεί, έστω και αν δεν έπρεπε να προκαλεί έκπληξη ο κατήφορος στον οποίο μπορούν να φθάσουν οι γραφίδες αυτού του επιπέδου…

Βεβαίως, ο Τσίπρας ουδόλως ενοχλήθηκε από την όχι ασυνήθιστη έξαρση της πένας του ένθερμου υποστηρικτή του. Ο άνθρωπος που σκαρφίστηκε τη «NOVARTIS», δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να προβληματιστεί, επειδή ένας καλός του φίλος  χυδαιολογεί ασύστολα έναντι εκείνου, που θεωρεί τον κυριότερο ανταγωνιστή του για την δεύτερη θέση στην προσεχή εκλογική αναμέτρηση…

Όμως, στην πραγματικότητα, το πρόβλημα ανήκει στο ΠΑΣΟΚ. Όχι διότι ο Καρτερός απεκάλεσε «βλάκα» τον Ανδρουλάκη.  Στο κάτω- κάτω, από αυτού του είδους την «πολιτική» αντιπαράθεση είναι βέβαιον ότι κερδίζει πόντους ο υβριζόμενος και όχι ο υβριστής…

Το πρόβλημα ανήκει στο ΠΑΣΟΚ, επειδή δεν μπορεί να αντιληφθεί, με κυρίαρχη την υπαιτιότητα της ηγεσίας του, ότι στην προσπάθειά του, να επιδείξει και να αποδείξει ότι δεν υπάρχει περίπτωση συνεργασίας του με τη Νέα Δημοκρατία, ανέχεται και προσπερνά χωρίς ουσιαστική αντίδραση, όλα όσα του καταμαρτυρεί ο Τσίπρας και οι περί τον Τσίπρα!…

Έχοντας αυτή την αμυντική στάση, το ΠΑΣΟΚ και, εννοείται,  και ο ίδιος ο Ανδρουλάκης, προσπαθούν να αποκηρύξουν, ως στίγμα, την κυβέρνηση των «Σαμαροβενιζέλων», ενώ, την ίδια στιγμή, ο Τσίπρας, που συνεργάστηκε με τον Καμμένο, υπερηφανεύεται, από την Κρήτη, ότι «δεν συνεργάστηκε ποτέ με τη Δεξιά»!…

Επομένως, έστω και αν η απρέπεια του Καρτερού προκάλεσε αντιδράσεις, η ουσία του προβλήματος είναι ότι το ΠΑΣΟΚ, μόνιμα αγωνιζόμενο να αποδείξει τα αντιδεξιά του σύνδρομα, επιτρέπει στον Τσίπρα να προβάλλεται ως γνήσιος εκφραστής αυτών των αντιδεξιών συνδρόμων, την ίδια στιγμή που, με το περιλάλητο rebranding, επιχειρεί να αποτινάξει τις μνήμες της «ανεπανάληπτης» διακυβέρνησής του και να πείσει την κοινή γνώμη ότι είναι ένας άλλος Τσίπρας, εντελώς διαφορετικός από αυτόν που γνωρίσαμε και μας έχει μείνει αξέχαστος!

Ο Ανδρουλάκης δεν έχει αντιληφθεί ότι η διαρκής αγωνία του να πείσει για την αποστροφή του προς την «δεξιά» και για την ροπή του προς την «προοδευτική» διακυβέρνηση, όχι μόνον δεν τον εξυπηρετεί, αλλά προσθέτει πόντους στον Τσίπρα!…  

Καλώς ή κακώς η «προοδευτικότητα», έτσι όπως την εννοούν όσοι την επικαλούνται ως επιβεβαίωση της γνήσιας αριστεροσύνης τους, ταιριάζει πολύ περισσότερο στις καταβολές του Τσίπρα και των ομοίων του, παρά στο νέο-ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη, καθώς έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί η εποχή που ο «αείμνηστος» Ανδρέας εμφανιζόταν  ως υπέρμαχος του τριτοκοσμικού σοσιαλισμού, ως ανένδοτος αντιευρωπαίος και ως αδιάλλακτος διώκτης των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα…     

Για τον Ανδρουλάκη και το ΠΑΣΟΚ η ανοίκεια επίθεση του Καρτερού δεν θα έπρεπε να έχει αξία μεγαλύτερη από την απρέπεια που αναμένει κανείς από έναν εθισμένο σε εκδηλώσεις που αποπνέουν τοξικότητα, εμπάθεια και μίσος. Το γεγονός ότι εκλαμβάνεται ως ζήτημα άξιο ιδιαίτερης και επίμονης αντιπαράθεσης, υποδηλώνει τον περιορισμένο πολιτικό ορίζοντα με τον οποίο αντιλαμβάνονται  την σημερινή πολιτική πραγματικότητα αλλά και τις πιθανότητες να διαδραματίσουν κάποιο ουσιαστικό ρόλο μετά την προσεχή εκλογική αναμέτρηση…

Το άρθρο Είναι ο Καρτερός το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ;… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Αφ’ ότου ο άλλοτε ηγέτης και πρωθυπουργός του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να απασχολήσει εκ νέου την ελληνική κοινωνία, με τις «επιτυχίες» του και με τα «προοδευτικά» οράματά του, έχει γίνει κοινός τόπος, στην καθημερινότητα της πολιτικής μας πραγματικότητας,  η αναφορά στο περιλάλητο rebranding του Τσίπρα!…

Όπου, ως rebranding εννοείται η επιστροφή του Τσίπρα στην ενεργό πολιτική ζωή, με έντονη την προσπάθεια αποσύνδεσής του από τις δυσάρεστες εντυπώσεις της προηγούμενης και κυρίως της πρωθυπουργικής του θητείας και την αναζήτηση μιας νέας πολιτικής ταυτότητας, με στόχο την προσέγγισή του στο μετριοπαθές κέντρο και την προβολή εναλλακτικών πολιτικών προτάσεων, ικανών να προσελκύσουν έναν κόσμο, που υπερβαίνει τα στενά περιθώρια της «ριζοσπαστικής», «ανανεωτικής» ή άλλης Αριστεράς, η οποία αποτελούσε στο παρελθόν το προνομιακό ακροατήριό του…

Αλλά ο Τσίπρας παραμένει πάντα Τσίπρας!

Ο άνθρωπος, ο οποίος προσέδωσε στον όρο “Kolotumba” παγκόσμια διάσταση, που υποδηλώνει την πλήρη ανατροπή ή την στροφή 180 μοιρών, σε σχέση με προηγούμενη θέση του, εξακολουθεί να παραμένει ίδιος και απαράλλακτος, παρά την αγωνιώδη προσπάθειά του να πείσει ότι δεν είναι ο Τσίπρας, που όλοι γνωρίσαμε, αλλά ένας άλλος Τσίπρας, που ταιριάζει με τις νέες φαντασιώσεις ,που ο ίδιος καλλιεργεί!…

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αναλλοίωτης συμπεριφοράς, είναι η πρόσφατη συνέντευξή του «εφ’ όλης της ύλης», στα «Παραπολιτικά 90,1» (08.10.2026), όπου, με αφορμή την επίσκεψη, στην Αθήνα, του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, μεταξύ άλλων είπε και τα εξής:

««Να θυμίσω ότι το 2016 είχα συναντηθεί με τον Μπάιντεν και μου είχε ζητήσει πενταετία για την Βάση της Σούδας, είχα αρνηθεί γιατί ζήτησα περισσότερα ανταλλάγματα και δεν μου τα έδωσε. Ο κ. Μητσοτάκης ήρθε κι όχι μόνο έδωσε πενταετία τη Σούδα αλλά έδωσε επ’ αόριστον τη Σούδα, άλλες τέσσερις εγκαταστάσεις και την Αλεξανδρούπολη και τι κέρδισε; Το East Med πήγε στις καλένδες, F35 και F16 στην Τουρκία. Θέλω να πω ότι εμείς τότε που είχαμε μια στάση προώθησης του στρατηγικού διαλόγου αλλά διεκδίκησης κερδίζαμε πράγματα ενώ η σημερινή κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη που έχει μια στρατηγική «πρόθυμου συμμάχου» να δώσει τα πάντα χωρίς απ’ ότι φαίνεται ανταλλάγματα έχει αυτά τα αποτελέσματα και κυρίως τη στάση Πόντιου Πιλάτου του υπουργού εξωτερικών που έρχεται εδώ και δεν λέει κουβέντα για το κρίσιμο θέμα της πόντισης καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης».

Βέβαια, ο ανυπόμονος Τσίπρας δεν είχε διαβάσει (άλλωστε μάλλον, γενικώς, δεν συνηθίζει να «διαβάζει»…) την συνέντευξη Ρούμπιο στον Αλέξη Παπαχελά («Καθημερινή», 08.10.2026), ώστε να δει τις απαντήσεις και για τα F35 και το καλώδιο, αλλά είναι βέβαιο ότι και να την είχε διαβάσει, πάλι τα ίδια θα έλεγε!…

Όμως, μια αναδρομή στο παρελθόν, από αυτές που ο Τσίπρας θέλει να λησμονεί, αποδεικνύει ότι παραμένει ένας ασύδοτος ψευδολόγος, χωρίς ίχνος ντροπής και υποτυπώδους υπευθυνότητας!…

Το 2016 ο Τσίπρας συναντήθηκε με τον τότε αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Μπάιντεν, στις 20 Ιανουαρίου, στο περιθώριο του Παγκοσμίου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός.  Σύμφωνα με την επίσημη κυβερνητική ανακοίνωση:

«η μεταξύ τους συζήτηση επικεντρώθηκε στο ελληνικό οικονομικό πρόγραμμα, στο προσφυγικό, στην ελληνοαμερικανική συνεργασία με έμφαση στις επενδύσεις, στα ενεργειακά, στο Κυπριακό και στην επίλυση του ζητήματος της ονομασίας της ΠΓΔΜ.

Ο Αμερικάνος Αντιπρόεδρος υπογράμμισε τη σημασία της σταθερότητας στην Ελλάδα για την ευρύτερη σταθερότητα στην Ευρώπη. Στο πλαίσιο αυτό, υπογραμμίστηκε ότι η πρώτη αξιολόγηση πρέπει να ολοκληρωθεί έγκαιρα, προκειμένου να αναδειχθεί η δυναμική της ελληνικής οικονομίας. Ο Πρωθυπουργός καλωσόρισε τις πρωτοβουλίες του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ για την ενίσχυση των ελληνοαμερικανικών οικονομικών σχέσεων και την περαιτέρω προώθηση των αμερικανικών επενδύσεων στην χώρα μας.

Για το προσφυγικό: χαιρετίστηκε η σημαντική προσπάθεια της χώρας μας για την ανθρώπινη και αποτελεσματική διαχείρισή του, ενώ τονίστηκε η ανάγκη περαιτέρω δραστηριοποίησης της διεθνούς κοινότητας πάνω στο ζήτημα.

Για τα ενεργειακά: χαιρετίστηκε η ολοκλήρωση των διαδικασιών για τους αγωγούς TAP και IGB και εκτιμήθηκαν οι προοπτικές για τη μεταφορά ING μέσω της Ελλάδας. Στην κατεύθυνση αυτή σημειώθηκε η ανάδειξη της Ελλάδας σε ενεργειακό κόμβο για τις νέες διόδους μεταφοράς φυσικού αερίου στην Ευρώπη».

Τίποτε για την Σούδα και «τα περισσότερα ανταλλάγματα», που, υποτίθεται ΘΑ, ζητούσε ο ανεπανάληπτος αυτός ψεύτης!…

Στις 04.04.2016, σε ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, αναφερόμενος σε τηλεφωνική επικοινωνία του με τον αντιπρόεδρο Μπάιντεν, ο Τσίπρας τόνισε το «γενικευμένο κλίμα στήριξης της Ελλάδας». Και εδώ τίποτε για την Σούδα!…

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2016 ο Τσίπρας συναντήθηκε με τον Μπάιντεν στη Νέα Υόρκη. Οι σχετικές κυβερνητικές ανακοινώσεις αναφέρονται στα πάντα, κυρίως επισημαίνουν τα συγχαρητήρια του Μπάιντεν για τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση Τσίπρα διαχειριζόταν την προσφυγική-μεταναστευτική κρίση (ήταν τότε που τα νησιά του Αιγαίου στέναζαν από χιλιάδες παράνομους μετανάστες…), αλλά, και πάλι, τίποτε για την Σούδα!  

‘Όμως, μετά τις αμερικανικές εκλογές και την επικράτηση Τραμπ, ο Τσίπρας επισκέφθηκε τις ΗΠΑ και στην κοινή συνέντευξή του με τον Αμερικανό πρόεδρο (17.10.2017), ο Τζον Ρόμπερτς, επι κεφαλής πολιτικός συντάκτης  του Fox News στον Λευκό Οίκο, είχε θυμίσει την παλαιότερη δήλωση του Τσίπρα, που είχε πει για το ενδεχόμενο εκλογής του Τραμπ: «Να μην μας βρει αυτό το κακό και εκλεγεί πρόεδρος»!!!

Πριν προλάβει να απαντήσει ο Τσίπρας, ο Τραμπ, αστειευόμενος είπε: «μακάρι να το ήξερα αυτό πριν από την ομιλία μου»!

Ο Τσίπρας, επιβεβαιώνοντας ότι είναι ο ανεπανάληπτος “Kolotumba”, δεν δίστασε να δηλώσει αμέσως μετά:

«Διαπίστωσα από τη συνάντηση που είχα με τον Πρόεδρο ότι η προσέγγισή του στα πράγματα και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει την πολιτική ορισμένες φορές, μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά γίνεται για το καλό»!!!

Αλλά εκεί που ο Τσίπρας έδωσε τα «ρέστα» του ήταν όταν, επί τέλους, αναφέρθηκε στην Σούδα:

«Σε ό,τι αφορά την Κρήτη και τη Βάση της Σούδας, είναι σε όλους μας γνωστό ότι έχει ιδιαίτερη γεωστρατηγική σημασία, την οποία αξιολογήσαμε από κοινού. Και πιστεύω ότι ήδη γίνεται μια πολύ σημαντική δουλειά εκεί, η οποία μπορεί και πρέπει να αναβαθμιστεί»!…

Την εικόνα του «στιβαρού» και «αδιάλλακτου» ηγέτη συμπλήρωσε, αργότερα, σε συνέντευξή του στο «Πρώτο Θέμα» (05.11.2017) ο τότε Αμερικανός πρέσβης Τζέφρι Πάιατ δηλώνοντας για τον Τσίπρα:

«ο Έλληνας πρωθυπουργός ήταν πρόθυμος για την επέκταση της συνεργασίας μας στη Σούδα, η οποία εξυπηρετεί τα συμφέροντα και των δύο χωρών» και: «η ελληνοαμερικανική συνεργασία στον κόλπο της Σούδας αποτελεί πρότυπο για τον τρόπο με τον οποίο τέτοιες συνεργασίες στον τομέα της ασφάλειας μπορούν να εφαρμοστούν παγκοσμίως». 

Αλλά την πραγματικότητα είχε φροντίσει να την αποκαταστήσει ο ίδιος ο Τσίπρας μερικές ημέρες νωρίτερα (27.10.,2017), στην Βουλή, όπου, απαντώντας στον Σταύρο Θεοδωράκη, δήλωσε, επί  λέξει τα εξής:

«Κύριε Θεοδωράκη, θα έπρεπε να γνωρίζετε ότι η ετήσια ανανέωση της Σούδας γίνεται εδώ και περίπου έντεκα χρόνια. Από τις κυβερνήσεις Καραμανλή ξεκίνησε και όλες οι μετέπειτα -και οι δικές μας- ανανεώνουν, επεκτείνουν, κατά έναν χρόνο τη συμφωνία διευκολύνσεων που έχει η χώρα μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, σε ό,τι αφορά τη βάση της Σούδας»!…

Αν συγκρίνετε όλα τα προαναφερόμενα, με την τελευταία δήλωση του Τσίπρα, δεν θα δυσκολευθείτε να πεισθείτε ότι, στην περίπτωση του Τσίπρα, το rebranding είναι συνώνυμο της «Kolotumba»!…

Το άρθρο Rebranding και Kolotumba!… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ποιά είναι σήμερα η Αριστερά στην Ελλάδα;

Είναι το πάντα σταλινικό και αμετανόητο ΚΚΕ, ο διαλυμένος ΣΥΡΙΖΑ, η ανύπαρκτη Νέα Αριστερά, η Κωνσταντοπούλου (χωρίς άλλα λόγια…), ο Τσίπρας, διαρκώς μεταλλασσόμενος και μένοντας πάντα ο ίδιος, ο αλήστου μνήμης Βαρουφάκης και τα εξωκοινοβουλευτικά γκρουπούσκουλα, ων ουκ έστι αριθμός… Ξεχωριστή περίπτωση, ο Δήμαρχος Αθηναίων, που όλοι αυτοί τον ψήφισαν, αλλά οι ψήφοι τους δεν θα έφταναν για να στρογγυλοκαθίσει στον δημαρχιακό θώκο, αν δεν παραφρονούσαν οι κακομαθημένοι αστοί, οι οποίοι προτίμησαν τις παραλίες, αντί για το στοιχειώδες δημοκρατικό τους καθήκον…

Όλοι αυτοί, που δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους, αλλά ζουν και αναπνέουν με το όραμα της «προοδευτικής» διακυβέρνησης, έχουν ένα κοινό παρονομαστή: αναζητούν την χαμένη τους ταυτότητα!…

Μετά την θεαματική πτώση του τείχους του αίσχους στο Βερολίνο και την παταγώδη κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ευρώπη, η Αριστερά, υπό οποιαδήποτε μορφή και με οποιεσδήποτε ιδιαιτερότητες, έχασε το σταθερό σημείο αναφοράς της, αυτό που έμοιαζε να την εμπνέει, να της προσδίδει κύρος και προοπτική, να τρέφει τους οραματισμούς της και να προσδιορίζει τις δράσεις με την (μάταιη, όπως αποδείχθηκε…) ελπίδα ότι, «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός»…

Η εξαφάνιση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» κονιορτοποίησε τις ιδεολογικές βεβαιότητες της Αριστεράς και, με την δραματική πλήρη αποκάλυψη της αποτρόπαιης πραγματικότητας, που κρυβόταν πίσω από το «σιδηρούν παραπέτασμα», ταρακούνησε και συγκλόνισε κάθε «επαναστατική» ψυχή, η οποία, συνειδητά ή από αφέλεια, πίστευε στην ανωτερότητα  των καθεστώτων, που είχε εμπνευσθεί ο Λένιν και είχε οικοδομήσει η «δημιουργική» σκέψη του Στάλιν…  

Κενή, πλέον, ιδεολογικών ερεισμάτων και στερημένη από κάθε αίσθηση μεγαλείου, ισχύος και επιβολής, που της προσέφεραν πλουσιοπάροχα η πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση και οι πειθήνιοι δορυφόροι της, η Αριστερά έπρεπε να βρει αντίδοτο για να αντιμετωπίσει τις απογοητεύσεις της, τις ανασφάλειές της και την ανία της…

Και ω! του θαύματος, ξημέρωσε η 7^η Οκτωβρίου 2023!…

’Ηταν η ημέρα που οι πωρωμένοι δολοφόνοι της Χαμάς εισέβαλαν, μεθυσμένοι από μίσος και κτηνώδη ένστικτα, στο Ισραήλ, δολοφόνησαν εν ψυχρώ 1.200 αμάχους,  κυρίως νέους,  που συμμετείχαν σ’ ένα μουσικό φεστιβάλ και απήγαγαν 260 ανθρώπους, που υπέφεραν τα πάνδεινα, από τα βασανιστήρια, τους εξευτελισμούς και την πείνα, μέσα στα λαγούμια της ανελέητης τρομοκρατικής οργάνωσης…

Η ανείπωτη σφαγή συνοδεύθηκε από ένα αποκρουστικό όργιο σαδιστικών ενεργειών, από βιασμούς μέχρι ακρωτηριασμούς, οι εικόνες των οποίων μόνον ως ανατριχιαστικός εφιάλτης μπορεί να νοηθεί από την ανθρώπινη λογική…

Το  γεγονός, αυτό καθ’ εαυτό, δεν θα μπορούσε παρά να προκαλέσει την αντίδραση ενός σοβαρού κράτους, όπως είναι το Ισραήλ: Μια χώρα που ζει περικυκλωμένη από μουσουλμανικά κράτη, που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εχθρεύονται το εβραϊκό κράτος και ακόμη και αν δεν συμμερίζονται τις ακρότητες της Χαμάς, της Χεζμπολάχ και των Χούθι, θα προτιμούσαν, στην θέση του Ισραήλ, ένα παλαιστινιακό κράτος, για το οποίο μάλιστα ουδέποτε αισθάνθηκαν την ανάγκη να κάνουν δικές τους παραχωρήσεις για να διευκολύνουν την ύπαρξή του!…

Η δική μας Αριστερά, με όλες τις πολυποίκιλες κομματικές εκφράσεις της, υπήρξε παραδοσιακά ταγμένη στον «αγώνα» των Παλαιστινίων, ήδη από την εποχή που ο Αραφάτ διέδιδε παγκοσμίως το μήνυμα της ισλαμικής αδιαλλαξίας και της επιθανάτιας «αγωνίας» του λαού του, διατηρώντας ταυτόχρονα, προφανώς για να «εξισορροπεί» τα δυσβάστακτα άγη του, βαρύτατους λογαριασμούς στις δυτικοευρωπαϊκές τράπεζες, εξασφαλίζοντας το μέλλον των πασχόντων κληρονόμων του εφ’ όρου απείρου…

Με αυτά τα δεδομένα, η 7^η Οκτωβρίου 2023 άνοιξε ένα «φωτεινό» παράθυρο ελπίδας στην αποχαυνωμένη, από τις αποτυχίες της και τα συμπλέγματά της, ελληνική Αριστερά: Όχι, βέβαια, ότι συγκινήθηκε ο επιλεκτικός ανθρωπισμός της και η « a‘ la carte» αίσθηση δικαίου, με την οποία «πιπιλίζει» τα μυαλά αφελών, αδιάβαστων και ανόητων, που «λιποθυμούν» με τις μονότονες μεγαλοστομίες της και τις κραυγαλέες προπαγανδιστικές επινοήσεις της.

Η Αριστερά ΔΕΝ συγκινήθηκε από την αποκρουστική σφαγή αθώων ανθρώπων! Ταρακουνήθηκε, ξεσηκώθηκε και κινητοποιήθηκε μόνον όταν το Ισραήλ αποφάσισε να τιμωρήσει αποφασιστικά, σκληρά και παραδειγματικά τους άνανδρους δολοφόνους!…

Η Αριστερά βγήκε στους δρόμους για να φωνάξει, μαζί με τους έξαλλους ισλαμιστές, «από το ποτάμι μέχρι την θάλασσα», έχοντας σβήσει από την σκέψη της την 7^η Οκτωβρίου 2023!…

Δεν υπάρχει δήλωση, ανακοίνωση, καταγγελία, διαμαρτυρία ή ο,τιδήποτε άλλο παράγει η πολύτροπη κινηματική λογική της Αριστεράς, που αναφέρεται στο «δράμα της Γάζας», η οποία να μνημονεύει την αναμφισβήτητη ροή των γεγονότων: Το Ισραήλ, ΔΕΝ ξύπνησε ένα πρωί, αποφασισμένο, ξαφνικά, να καταστρέψει την Γάζα! Ξύπνησε ένα πρωί, αυτό της 7^ης Οκτωβρίου 2023, συγκλονισμένο από μια στυγνή δολοφονική επίθεση εναντίον αμάχων πολιτών του στο δικό του έδαφος και από τα σαδιστικά εγκλήματα αφηνιασμένων φονιάδων, που θέλησαν να πλήξουν την καρδιά της χώρας του και του λαού του…

Φαντασθείτε μια ανάλογη επίθεση του Ερντογάν στον Έβρο ή σε κάποιο ελληνικό νησί… Ποιά θα ήταν η αντίδραση του ελληνικού λαού, πλην βεβαίως κάποιων από τους «ιδεολόγους» της πολύμορφης, πολυποίκιλης και επιλεκτικά ευσυγκίνητης Αριστεράς; Ποιός μπορεί να αμφισβητήσει την «λογική» των αισθημάτων εκδίκησης και ανταπόδοσης, που μοιραία γεννά η απρόκλητη επίθεση, η παράφορη βία, ο κτηνώδης σαδισμός και η ανατριχιαστική θηριωδία;

Το ημερολόγιο της Αριστεράς έχει διαγράψει ολοσχερώς την 7^η Οκτωβρίου 2023. Γι’ αυτό και συμμετέχει, με ασυγκράτητο ενθουσιασμό και παλλόμενο πάθος, στις γραφικές «φλοτίλες» που διαπλέουν την Μεσόγειο, θαυμάζει και ακολουθεί την πάντα αγέλαστη και θυμωμένη Γκρέτα Τούνμπεργκ στις καλοπληρωμένες διαμαρτυρίες της ανά την υφήλιο,  βάζει «τάγματα εφόδου» να παριστάνουν τους «ευαίσθητους κατοίκους» και να τρομοκρατούν Ισραηλινούς επισκέπτες της χώρας μας στους τουριστικούς προορισμούς της ελληνικής επικράτειας και ολοφύρεται για το δράμα των «παιδιών της Γάζας», τα οποία δεν λυπούνται οι μανάδες τους και οι πατεράδες τους, που τα βάζουν μπροστά, για να υπάρξουν «αθώα θύματα», την ώρα που το Ισραήλ τους έχει  προειδοποιήσει για τις στρατιωτικές του επιθέσεις…

Η Αριστερά έχει σβήσει από την σκέψη της τα δισεκατομμύρια των δολαρίων που στέλνονται στην Γάζα για την ανάπτυξή της και την ευημερία των κατοίκων της και μετατρέπονται σε λαγούμια και κρησφύγετα παρανοϊκών τρομοκρατών, κάτω από σχολεία, νοσοκομεία και τζαμιά και σε σύγχρονα όπλα για την εξακολούθηση του αγώνα «μέχρι» την πλήρη εξαφάνιση του Ισραήλ από τον χάρτη…

Η Αριστερά ξεχνά ότι στο Ισραήλ, μια δυτικού τύπου δημοκρατική χώρα, υπάρχει κυβέρνηση, αλλά και αντιπολίτευση, που κρίνει, σχολιάζει, επικρίνει την κυβέρνηση και αντιδικεί μαζί της, ενώ, την ίδια στιγμή, στην Γάζα, ουδείς Παλαιστίνιος, από αυτούς για τους οποίους μάχεται και δακρύζει η Αριστερά, τολμά ακόμη και να σκεφθεί να εκφράσει, όχι αντίθεση, αλλά έστω και προβληματισμό, για τις επιλογές και της πρακτικές των ισλαμιστών δολοφόνων…

Η Αριστερά δεν θέλει να θυμάται ότι η ισλαμική τρομοκρατία κτυπά το Ισραήλ, με την ίδια λογική που «μοναχικοί λύκοι» ή οργανωμένες τρομοκρατικές ομάδες, δρουν και αιματοκυλούν την Δυτική Ευρώπη, έχοντας ως όνειρό τους την κυριαρχία του φανατικού Ισλάμ, παντού όπου κυριαρχεί ο δυτικός πολιτισμός και ο τρόπος ζωής, τον οποίο μισούν και θα μισούν μέχρις ότου τον εξαφανίσουν…      

Η Αριστερά ουδέποτε έχει απασχοληθεί με το απλό ερώτημα: Εάν δεν είχε προηγηθεί η 7^η Οκτωβρίου 2023, θα συνέβαιναν στην Γάζα όλα όσα σήμερα καταγγέλλει με ιερή αγανάκτηση και ασυγκράτητο μίσος;…

Η Αριστερά υποκρίνεται: Δεν την κινούν τα ανθρωπιστικά ιδεώδη και οι ειρηνευτικές διεκδικήσεις,  με τις οποίες αρέσκεται να «επενδύει» κάθε κινηματική δράση της.  Την κινεί το μίσος της εναντίον του Ισραήλ, απλά και μόνον επειδή το Ισραήλ είναι μέρος της Δύσεως, έναντι της οποίας η ίδια διατηρεί διαχρονικά αγιάτρευτα συμπλέγματα, που εξουδετερώνουν την δυνατότητα ορθολογικής σκέψεως και  οδηγούν σε απερίσκεπτες επιλογές και, συχνά, σε γραφικότητες,  ανάλογες των «προσωπικοτήτων» που συνθέτουν το ηγετικό δυναμικό της…

 Η Αριστερά σήμερα αναζητεί ταυτότητα. Δεν την έχει και την ψάχνει ακολουθώντας βδελυρούς τρομοκράτες και ανθρωπόμορφους κακούργους, που επιχειρούν να αποδείξουν ότι το Ισλάμ είναι το μέλλον και η ελπίδα της ανθρωπότητας…

Και σ’ αυτή την αναζήτηση, η Αριστερά θυμίζει όλο και περισσότερο τα συμπλέγματα και τις διαστροφές του Χίτλερ, τον οποίο, ενώ, υποτίθεται, μισεί, δεν διστάζει να τον μιμείται σε επιλογές και σε πρακτικές, που μοιάζουν ανησυχητικά με περασμένους εφιάλτες…

Το άρθρο Η Αριστερά αναζητεί ταυτότητα… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Δεν γνωρίζω πόσοι και ποιοι, εντός της ελληνικής επικράτειας, είχαν την ελπίδα ότι, ο μουσουλμάνος δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζοχράν Μαμντάνι θα πραγματοποιούσε την απειλή του να συλλάβει τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπένζαμιν Νετανιάχου κατά την άφιξή του στην έδρα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, όπως είχε αφήσει να εννοηθεί στο παρελθόν…

Η αλήθεια είναι ότι περιορίσθηκε να σχολιάσει την ομιλία του Ισραηλινού πρωθυπουργού, με την συνήθη φρασεολογία, την οποία χρησιμοποιούν όλοι οι μουσουλμάνοι, που σέβονται τον εαυτό τους και επιθυμούν την εξαφάνιση του Ισραήλ από τον χάρτη, χωρίς, όμως, περαιτέρω ενέργειες, τις οποίες πολλοί φαντασιώνονται όταν ακούν αυτού τους είδους τις γραφικότητες…

Εκείνο όμως που γνωρίζω είναι η αμηχανία που κατέλαβε την ποικιλώνυμη φιλοπαλαιστινιακή Αριστερά στην χώρα μας, καθώς άκουγε τον Νετανιάχου να εγκαλεί τον Ερντογάν για την επιθετική στάση του έναντι της Ελλάδας και για την κατοχή του βορείου τμήματος της Κύπρου!

Η χώρα μας είναι ως γνωστόν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Οι σύμμαχοί μας, στους δύο αυτούς διακρατικούς συνασπισμούς, γνωρίζουν άριστα την διαχρονική στάση της Τουρκίας, την απειλή του casus belli, την συχνή παραβίαση του ελληνικού εναερίου χώρου, την αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και της εθνικής μας κυριαρχίας, τους συνεχείς παλικαρισμούς του Ερντογάν για το Αιγαίο, την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα… Γνωρίζουν επίσης, ότι η Τουρκία, κατέχει, εδώ και πάνω από μισόν αιώνα, κυπριακό έδαφος, δηλαδή έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ασκεί, μέσω της ελεγχόμενης τουρκοκυπριακής ηγεσίας, εξουσία στην Κύπρο, αρνούμενη να αποσύρει τα στρατεύματά της και να προχωρήσει στην αναγνώριση της κρατικής της υπόστασης και στην επανένωση της Μεγαλονήσου…

Παρ’ όλα αυτά, ουδείς από τους παραδοσιακούς εταίρους μας έχει ποτέ καταγγείλει την Τουρκία και τον Ερντογάν, για την στάση τους έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου, με τον ξεκάθαρο και σαφή τρόπο, με τον οποίο το έπραξε ο ισραηλινός πρωθυπουργός από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ!

Πρόκειται ασφαλώς για «γροθιά στο στομάχι» όλων των φιλότιμων αριστερόστροφων ιδεολόγων, που μαζί με την Χαμάς, την Χεζμπολάχ, τους Χούθι και το Ιράν, επιθυμούν διακαώς να απλωθεί η Παλαιστίνη «από το ποτάμι μέχρι την θάλασσα» (από τον Ιορδάνη μέχρι την Μεσόγειο) και να πανηγυρίσουν την εξαφάνιση του Ισραήλ από τον τόπο του!…

Δεν είναι και μικρό πράγμα, να αγωνίζεσαι με τόση ένταση και φανατισμό εναντίον των Ισραηλινών τουριστών στα ελληνικά λιμάνια, να στελεχώνεις τις «φλοτίλες» που οργώνουν την Μεσόγειο, να θαλασσοδέρνεσαι μαζί με την μόνιμη «αγωνίστρια» Γκρέτα Τούνμπεργκ  και να σε υποδέχονται βλοσυροί Ισραηλινοί, αντί να σε ραίνουν με λουλούδια, ή αγνώμονες Αιγύπτιοι, με ντομάτες και λοιπά λαχανικά, να ξεροσταλιάζεις στις διαμαρτυρίες έξω από τη πρεσβεία του Ισραήλ και να μην μπορεί να συνδράμει την αγωνιστικότητά σου και το μαχητικό σου φρόνημα ούτε ο Μαμντάνι από τη Νέα Υόρκη, που, στο κάτω- κάτω, έχει κάθε λόγο να ξεχνά την 7^η Οκτωβρίου 2023…

Αυτές οι «ευαίσθητες» ψυχές της Αριστεράς δεν θέλουν να παραδεχθούν ότι, η Ελλάδα και η Κύπρος άκουσαν, ίσως για πρώτη φορά, ξένο ηγέτη να καταγγέλλει, με τόση σαφήνεια και χωρίς υποσημειώσεις ή αστερίσκους, την γειτονική χώρα και την ηγεσία της, για όλα όσα λέγουν και πράττουν, δυναμιτίζοντας το Αιγαίο και την ευρύτερη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου.

Η στάση του Νετανιάχου προφανώς είναι αποτέλεσμα της συμμαχίας της Ελλάδας και της Κύπρου με το Ισραήλ. Η πρόοδος που έχουν επιτελέσει η ελληνική και κυπριακή διπλωματία, σ’ αυτόν τον τομέα, αποδίδει καρπούς, η σημασία και η αξία των οποίων θα γίνεται όλο και περισσότερο εμφανής στο μέλλον.

Αυτή ακριβώς η πραγματικότητα και η προοπτική που διαφαίνεται ακόμη πιο ελπιδοφόρα, είναι που ενοχλούν την ποικιλώνυμη Αριστερά, η οποία, μη έχοντας πλέον το ιδεολογικό υπόβαθρο, που της προσέφερε άλλοτε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός», έχει αναγάγει την υπόθεση της Παλαιστίνης σε κυρίαρχο στοιχείο της κινηματικής δράσης της. Και καταλήγει να γελοιοποιείται, αλλά και να γελοιοποιεί την χώρα μας, με ανούσιες δράσεις, που «διασκεδάζουν» μεν την ανία της και την αμηχανία της, αλλά, κάθε άλλο παρά «ταρακουνούν» το Ισραήλ από την θέση του!…

Το άρθρο Η «γροθιά» του Νετανιάχου… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Οι πρόσφατες προκλητικές δηλώσεις (15.09.2026, πηγή ΣΚΑΙ) του εκπροσώπου του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) της Τουρκίας, Ομέρ Τσελίκ, επιβεβαίωσαν την πεισματική άρνηση της γειτονικής χώρας να υπαναχωρήσει στην αναθεωρητική και επιθετική, κατά της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας, εξωτερική πολιτική, που έχει χαράξει ο Ερντογάν.

«Η έμφαση που δίνουμε στη διπλωματία και την επίλυση ζητημάτων στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως ένδειξη αδυναμίας. Αντιθέτως, έχοντας πλήρη επίγνωση της ισχύος μας τόσο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όσο και στο πεδίο, υπογραμμίζουμε αυτή τη στάση προκειμένου να διασφαλίσουμε ότι -κατά τη διάρκεια αυτής της ταραγμένης περιόδου που διανύει ο κόσμος- δεν θα προκύψουν νέες επιπλοκές στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και για να αποτρέψουμε περιττό κόστος για οποιαδήποτε πλευρά» τόνισε ο τούρκος αξιωματούχος.

Συνεχίζοντας, προειδοποίησε ότι «δεν υπάρχει μήνυμα που να μπορεί να μεταδοθεί στην Τουρκία μέσω επιδείξεων ισχύος ή προκλητικών ενεργειών. Δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι δεν θα αναγνωρίσουμε ούτε θα αποδεχτούμε κανένα μήνυμα που επιχειρείται να μας μεταδοθεί με τέτοιο τρόπο».

Και συμπλήρωσε: «Η διπλωματική δυνατότητα επίλυσης όλων αυτών των ζητημάτων υφίσταται για όλους. Η προσήλωση της Τουρκίας στη διπλωματία και τη διαπραγμάτευση, καθώς και η έμφαση που δίνει σε μια διεθνή τάξη και ένα σύστημα που βασίζονται σε κανόνες, αποτελούν ευκαιρία για όλους. Αυτό δεν συνιστά αδυναμία. Αντιθέτως, αναγνωρίζοντας την ισχύ μας τόσο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όσο και στο πεδίο, υποστηρίζουμε ότι όλα τα ζητήματα πρέπει να αντιμετωπίζονται χωρίς προκλήσεις και χωρίς τη δημιουργία νέων εντάσεων στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο. Κανείς δεν πρέπει να υιοθετεί στάση που μετατρέπει το Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο ή τις συγκρούσεις σε διάφορες άλλες περιοχές σε ζήτημα εσωτερικής πολιτικής. Μια τέτοια πρακτική οδηγεί μόνο σε έναν φαύλο κύκλο. Δυστυχώς, αυτός ο φαύλος κύκλος εκθέτει τη διεθνή τάξη -αυτό που αποκαλούμε τάξη βασισμένη σε κανόνες- σε ολοένα και πιο τοξικές δομές».

Τέλος, αναφερόμενος στο Κυπριακό πρόβλημα, ο Τσελίκ ήταν εξ ίσου σαφής: «η ακλόνητη στάση μας όσον αφορά την κυριαρχία της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου και τις αρχές του τουρκοκυπριακού αγώνα θα συνεχίσει να ενισχύεται περαιτέρω στο μέλλον. Ως μητέρα-πατρίδα και εγγυήτρια δύναμη, η Τουρκία θα αγωνίζεται πάντα για την προάσπιση των νόμιμων δικαιωμάτων και συμφερόντων του τουρκοκυπριακού λαού, της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου και του τουρκοκυπριακού αγώνα. Φυσικά, σε αυτά περιλαμβάνεται και η διασφάλιση της ασφάλειας της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου».

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, σε συνέντευξή του στο NTV (19.09.2026), αναφερόμενος στις ελληνικές ερευνητικές δραστηριότητες στο Αιγαίο, τόνισε τα εξής:

«Εμείς εξετάζουμε ό,τι είναι επίσημο. Σε αυτό το πλαίσιο, οι Ένοπλες Δυνάμεις μας και η Ακτοφυλακή μας βρίσκονται σε ιδιαίτερα αυξημένη ετοιμότητα. Ελπίζουμε κανείς να μην προχωρήσει σε παράτολμες ενέργειες». Πρόσθεσε επίσης ότι «εάν επιχειρήσουν να προχωρήσουν αυτές τις προκλήσεις ακόμη περισσότερο και να κάνουν τυχοδιωκτικά βήματα, η ισχύς του τουρκικού κράτους είναι γνωστή σε όλους». Και συμπλήρωσε: «Δεν αποδεχόμαστε τον εξοπλισμό νησιών που έχουν αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς. Συνεχίζουμε τις πολύ προσεκτικές και επίμονες προσπάθειές μας σε αυτό το ζήτημα».  

Είναι προφανές ότι ο επεκτατικός αναθεωρητισμός της Τουρκίας εντείνεται στο τουρκικό επικοινωνιακό πεδίο, επιχειρώντας να αποτρέψει κινήσεις της Ελλάδας, για τις οποίες γνωρίζει μεν άριστα ότι βρίσκονται στο πλαίσιο της διεθνούς νομιμότητας, αλλά τις αρνείται διότι προσκρούουν στις τουρκικές επιδιώξεις.

Δυστυχώς, η εγκληματική δέσμευση του Σημίτη (που για πολλούς υπήρξε ο «καλύτερος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης»!…), με την Συμφωνία της Μαδρίτης (1997), για την «αποφυγή μονομερών ενεργειών» και η αναγνώριση «νομίμων και ζωτικών συμφερόντων» της Τουρκίας στο Αιγαίο, απετέλεσε την βάση πάνω στην οποία θεμελιώθηκαν οι εις βάρος μας, εκτός διεθνούς δικαίου, επεκτατικές διεκδικήσεις της γειτονικής χώρας.

Όμως, το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων της χώρας μας έως τα 12 ν.μ., που προσφέρει το Δίκαιο της Θάλασσας, το οποίο συμφωνήθηκε στο Μοντέγκο Μπέι της Τζαμάικα (1982), χωρίς την υπογραφή της Τουρκίας, αποτελεί την πιο ισχυρή απάντηση στις τουρκικές μεγαλοϊδεατικές βλέψεις, αρκεί βέβαια η χώρα μας να αποφασίσει να κινηθεί προς την κατεύθυνση της πλήρους εφαρμογής του.

Είναι αλήθεια ότι η «σημιτική» αντίληψη για την εξάντληση του διαλόγου με την Τουρκία, με στόχο την διατήρηση  της ειρήνης, μέσω των σχέσεων καλής γειτονίας, έχει επηρεάσει την εξωτερική μας πολιτική, η οποία, παρά το ψήφισμα της τουρκικής εθνοσυνέλευσης του 1995 για το casus belli, επιμένει στην «συγκαταβατική» άποψη ότι  εναπόκειται στην απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης το πότε και πώς θα ασκήσει το νόμιμο δικαίωμα επέκτασης των χωρικών μας υδάτων.

Η επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. στο Ιόνιο ήταν ένα σημαντικό βήμα, άλλα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι σταμάτησε στο ακρωτήριο Ταίναρο, ώστε να μην καλύψει το στενό των Αντικυθήρων και, κατ’ επέκταση, το Αιγαίο.

Το υπουργείο Εξωτερικών έχει προετοιμάσει, εδώ και αρκετό καιρό, την πρότασή του για επέκταση των χωρικών μας υδάτων έως τα 12 ν.μ. νοτίως της Κρήτης, πιθανόν και δυτικά του νησιού και απομένει η πολιτική απόφαση για την άσκηση του δικαιώματος αυτού. Όμως, η συγκεκριμένη περιοχή, που σε κάθε περίπτωση προσφέρεται για την πλήρη εξάντληση του δικαιώματος επέκτασης στα 12 ν.μ., δεν αφορά στο Αιγαίο, για το οποίο η Τουρκία επισείει το casus belli.

Είναι βέβαιο πάντως ότι, όσο η Ελλάδα δεν προχωρεί στην άσκηση του νομίμου δικαιώματός της, αποφεύγοντας να το ασκήσει πλήρως στο Αιγαίο, έτσι ώστε να καλύπτονται πλήρως τα νησιά μας και η περιοχή βορείως της Κρήτης, το «μήνυμα» που στέλνουμε προς την Τουρκία είναι σαφώς αρνητικό και αυξάνει την τουρκική βουλιμία, η οποία ενισχύεται από την προσδοκία της μελλοντικής απώλειάς του δικαιώματός μας, με βάση την αποδυνάμωσή του λόγω της μη άσκησής του. Έστω και αν νομικά το δικαίωμα επί της υφαλοκρηπίδας δεν παραγράφεται, διότι υφίσταται εξ υπαρχής (ab initio) και αυτοδικαίως (ipso facto)…

Σε κάθε περίπτωση, η ερντογανική θρασύτητα έναντι της χώρας μας απαιτεί κάτι πολύ περισσότερο από την μόνιμη διάθεσή μας για την συντήρηση ενός ατέρμονος, ανούσιου και αναποτελεσματικού διαλόγου, που μόνον τους φανερούς μακροπρόθεσμους τουρκικούς σχεδιασμούς εξυπηρετεί.-

Το άρθρο Μόνιμη τουρκική προκλητικότητα… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Δεν έχει νόημα η οποιαδήποτε απόπειρα σύγκρισης των εξαγγελιών του Τσίπρα με αυτές του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.  Στην πρώτη περίπτωση, έχουμε έναν αποτυχημένο πρώην πρωθυπουργό, με δεδομένη την «αλησμόνητη» εμπειρία της σχεδόν 5ετούς κυβερνητικής του θητείας, κατά την διάρκεια της οποίας «κονιορτοποίησε», με τις επιλογές του και τις αποφάσεις του, όλες τις προσδοκίες τις οποίες, με απίστευτη ανευθυνότητα και άγνοια της πραγματικότητας, είχε καλλιεργήσει, καθιστώντας την πολιτική του παρουσία συνώνυμη του ψεύδους, της απάτης και της ηθικής εξαχρείωσης…

Στην περίπτωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, τα όσα εξήγγειλε προχθές στην Θεσσαλονίκη, κρίνονται και αξιολογούνται με βάση την πραγματοποίηση των προγενεστέρων εξαγγελιών του, από το ίδιο βήμα και την αναμφισβήτητη πρόοδο που έχει συντελεστεί, σε όλους τους οικονομικούς δείκτες της χώρας, από το 2019 μέχρι σήμερα.

Επομένως, δεν τίθεται θέμα σύγκρισης μεταξύ Μητσοτάκη και Τσίπρα! Η απόπειρα του τελευταίου να εμφανισθεί «ανανεωμένος», «διαφορετικός» και «απαλλαγμένος» από τον εαυτό του, που αποδοκιμάσθηκε πανηγυρικά το 2019, προσκρούει στα «παιδικά» του ελαττώματα από τα οποία προφανώς και δεν μπορεί να απαλλαγεί: την ροπή του προς την αόριστη παροχολογία, την αδυναμία του να θεωρεί εαυτόν ως «παράκλητο» και ως «σωτήρα» του λαού, την ευχέρειά του στην μονότονη καταγγελία των αντιπάλων του, την τάση του να διοχετεύει εχθροπάθεια και να προκαλεί διχασμό και την βεβαιότητά του ότι, αφού «έσωσε» την χώρα το 2015, είναι ο ιδανικότερος για να την «ξανασώσει» το 2027!…

Το γεγονός ότι ο Τσίπρας προηγείται των λοιπών εκφραστών του διαιρεμένου και αλληλοσπαραζόμενου «προοδευτικού» χώρου, δεν αποτελεί «επίτευγμα» και «επιτυχία» του Τσίπρα: Είναι το αποτέλεσμα μιας περίεργης, όσο και ακατανόητης νοοτροπίας, που θέλει τις κομματικές εκφράσεις της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς να πιστεύουν ότι, επίκειται η πτώση της Νέας Δημοκρατίας, απλά και μόνον διότι ο λαός σύσσωμος περιμένει με ανοικτές αγκάλες την δική τους άνοδο στην εξουσία, παρ’ ότι δεν διαθέτουν τις προϋποθέσεις, που θα δικαιολογούσαν αυτή την αντίληψη! Σε αυτή την «λογική», που απέχει της πραγματικότητας, πολύ περισσότερο απ’ όσο απέχουν τα ποσοστά των «προοδευτικών» κομμάτων από τη Νέα Δημοκρατία, ο Τσίπρας κυριαρχεί, απλά και μόνον διότι η εικόνα του, όσες αρνητικές σκέψεις και αν προκαλεί στην πλειοψηφία της κοινής γνώμης, υπερβαίνει, σε φαντασιώσεις και ψευδαισθήσεις, τα «μεγέθη» που ακούν στα ονόματα Ανδρουλάκης, Κωνσταντοπούλου,  Βαρουφάκης, Φάμελλος, Αχτσιόγλου, Τσακαλώτος και δεν συμμαζεύεται (του Κουτσούμπα ασφαλώς συμπεριλαμβανομένου!)…   

Με αυτά τα δεδομένα, είναι προφανές ότι η πολιτική ηγεμονία της Νέας Δημοκρατίας δεν κινδυνεύει από τα αριστερά της, όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν περί του αντιθέτου οι χυδαίες κραυγές και οι γραφικές μπουρδολογίες του διαδικτύου. Αντιθέτως, μοιάζει να αμφισβητείται η δυνατότητά της, να φτάσει στην  επιθυμητή αυτοδυναμία, από τις δυνάμεις που βρίσκονται στα δεξιά της, όχι τόσο διότι οι υπάρχουσες εκεί κομματικές εκφράσεις αποπνέουν την δυναμική που διαλαλούν για λογαριασμό τους, όσο διότι υπάρχει ένας κόσμος που, για διαφόρους λόγους, αισθάνεται δυσαρέσκεια και απογοήτευση από κάποιες πτυχές της κυβερνητικής πολιτικής…

Το γεγονός ότι αυτή την στιγμή, τόσο οι φανατικά υπεραμυνόμενοι των κυβερνητικών επιλογών σε όλα τα επίπεδα, όσο και οι αρνητικοί επικριτές της, οι αυτοτοποθετούμενοι στον δεξιό χώρο, συναγωνίζονται, κυρίως, αλλά όχι μόνον στο διαδίκτυο, την καταγγελτική μονομανία, την αναισχυντία και την χυδαιότητα της Αριστεράς  (έστω και αν το διαδίκτυο κρύβει, στην «προστατευτική» ανωνυμία του, τις πραγματικές διαθέσεις του συνόλου της κοινωνίας,) είναι ο κύριος παράγων που υπονομεύει την προοπτική της διατήρησης των κεκτημένων, που, με κόπο, αποκτήθηκαν την τελευταία επταετία…  

Δεν με εκφράζει ιδεολογικά, συναισθηματικά και πολιτικά η αναζήτηση ευθυνών για την κατάσταση αυτή, πολλώ μάλλον διότι μια τέτοια προσπάθεια μοιραία καταλήγει σε επιπόλαιες βεβαιότητες και παραδοχές, που κάθε άλλο παρά διευκολύνουν την ορθή αντιμετώπιση της ουσίας του προβλήματος. Και η ουσία του προβλήματος, κατά την ταπεινή άποψή μου, είναι ότι,  η διάσπαση του χώρου, που, υποτιμητικά αποκαλείται από την Αριστερά, «Δεξιά», «συντήρηση», «αντίδραση» (μέχρι και για κυβέρνηση «δολοφόνων» και «παιδεραστών» έχουν μιλήσει οι ξεχαρβαλωμένες ντουντούκες της αριστερόστροφης προπαγάνδας!…), αλλά στην οποία οφείλεται κάθε αναπτυξιακή και προοδευτική μεταπολεμική εξέλιξη της χώρας, μόνον την προοπτική της οπισθοδρόμησης, της αστάθειας, της αβεβαιότητας και της απώλειας κεκτημένων μπορεί να υπηρετήσει…

Δεν γνωρίζω πόσο εύκολη είναι, σήμερα, η ανακοπή αυτής της πραγματικότητας, που κρύβει ανυπολόγιστους κινδύνους και δυσθεώρητες εξελίξεις, που μάλλον δεν έχουν αξιολογηθεί στον επιβαλλόμενο βαθμό από όλους όσοι, συνειδητά ή ασυναίσθητα, συμμετέχουν σ’ αυτή την αντιπαλότητα…

Και, πάντως κατά την ταπεινή μου γνώμη, η ευθύνη, γι’ αυτήν την εξέλιξη των πραγμάτων, δεν μπορεί να αποδίδεται, με την ευκολία και την ανευθυνότητα που αποδίδεται και με βάση προσωπικά αποθέματα εμπάθειας και μνησικακίας, τα οποία, από μόνα τους, αδικούν ΚΑΙ τα πρόσωπα ΚΑΙ τα επιτεύγματα εκείνων που σήμερα πλήττονται, χωρίς αίσθηση και μέτρο…

Το άρθρο Η ουσία του προβλήματος… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Καίρια υπήρξε, με αφορμή την συμπλήρωση 77 ετών από την λήξη της κομμουνιστικής ανταρσίας,  η υπενθύμιση, από τον υπουργό Υγείας Αδ. Γεωργιάδη, της ομιλίας του Γεωργίου Παπανδρέου στην Πάτρα, στις 14 Αυγούστου 1949, δηλαδή λίγες μόνον ημέρες πριν από την λήξη των νικηφόρων μαχών του Εθνικού μας Στρατού στο Γράμμο και στο Βίτσι.

Το πνεύμα της Μεταπολίτευσης, με την ανοχή των απογόνων των νικητών της εποχής εκείνης, επέτρεψε στην Αριστερά να «ξαναγράψει» την ιστορία και να εμφανίζει  τους ηττημένους ως «δικαιωμένους» για τον αγώνα τους και την χώρα περίπου ως άτυχη (!) που δεν γνώρισε την λαϊκή δημοκρατία, την οποία θέλησαν να επιβάλλουν με την βία ο Ζαχαριάδης, ο Βαφειάδης και τα «παλικάρια» τους!…

Ο «συμμοριτοπόλεμος», όπως τον αποκαλούσε ακόμη και το 1962 ο Ανδρέας Παπανδρέου (βλ. το βιβλίο του, Στρατηγική οικονομικής αναπτύξεως της Ελλάδος, έκδοση του Κέντρο Οικονομικών Ερευνών, Αθήνα 1962), ήταν, σύμφωνα με την προαναφερόμενη ομιλία του πατέρα του, Γεωργίου Παπανδρέου, «ο σκληρότατος Αγών, τον οποίον εξαπέλυσαν εναντίον μας οι κληρονομικοί εχθροί της πατρίδος χρησιμοποιούντες την προδοσίαν της Πέμπτης Φάλαγγος, του Κομμουνιστικού Κόμματος […] Ο συρφετός των προδοτών, ο οποίος είχε συγκεντρωθεί εις τον Γράμμον και το Βίτσι, αριθμείται πλέον εις νεκρούς, εις αιχμαλώτους και εις φυγάδας. Δόξα και τιμή εις τας ενόπλους δυνάμεις της χώρας. Ζήτω ο εθνικός μας Στρατός. Από τα βάθη της ψυχής του το έθνος απευθύνει υπερήφανον και ευγνώμονα χαιρετισμόν προς τας Ενόπλους Δυνάμεις, αι οποίαι με τον ηρωισμόν και την αυτοθυσίαν των, ακόμη μίαν φοράν εξασφαλίζουν την ανεξαρτησίαν και την αιωνιότητα τής Ελλάδος. Και το Έθνος ολόκληρον υποκλίνεται ευλαβώς ενώπιον της Ιεράς Μνήμης των αθανάτων Νεκρών μας. Εις την συνείδησιν των επερχομένων ελληνικών γενεών αιωνία θα είναι η μνήμη των»…

Όμως, χάρη στην αδικαιολόγητη ανοχή και απάθεια του αστικού χώρου, το ΚΚΕ, με την δύναμη της προπαγάνδας, που απλώθηκε, μεθοδικά, επίμονα και με «ιεραποστολική» αφοσίωση, στην διανόηση, στην τέχνη, στα πανεπιστήμια και στον τύπο, πέτυχε να ενσταλάξει στους απογόνους των νικητών του ένα ακατανόητο, όσο και δυσβάστακτο πλέγμα ενοχής για την νίκη των εθνικών δυνάμεων, σε βαθμό που πολλοί εξ αυτών να ντρέπονται για τον αγώνα και την θυσία των προγόνων τους… Και, παράλληλα, πέτυχε, να αναπτύξει στην συνείδηση των οπαδών του, αλλά και σε σημαντική μερίδα του πληθυσμού, της οποίας εκμεταλλεύθηκε, την άγνοια, την αδιαφορία, την αφέλεια ή και την παραίτηση από τον ιδεολογικοπολιτικό διάλογο,  την αίσθηση ενός μεγαλειώδους και δίκαιου αγώνα αγνών και άδολων ιδεαλιστών, που μόχθησαν για την απελευθέρωση της Ελλάδας από την τυραννία του φασισμού, οραματιζόμενοι την «λαϊκή εξουσία» και την «πλέρια δημοκρατία», καθιστώντας, με την ψυχική τους υπεροχή και την ασύγκριτη γενναιοφροσύνη τους,  το ιερό «μαρτυρολόγιο» της Αριστεράς, τουλάχιστον ισάξιο με αυτό των ηρώων του ΄21…  

Έτσι, έχουμε καταλήξει σήμερα, με ένα τμήμα της ελληνικής κοινωνίας να αποδέχεται ή, έστω να ανέχεται, χωρίς διάθεση αντίδρασης, την λογική του «Ριζοσπάστη»: «Αν βρίσκεσαι στην πλευρά των ηττημένων, μπορείς να θυμάσαι με νοσταλγία (!) την ήττα σου, να στήνεις  σταλινικής έμπνευσης μνημεία σε όλη την Επικράτεια, να τιμάς τους νεκρούς της παράταξής σου, να περπατάς, βαθύτατα συγκινημένος, στο Γράμμο και στο Βίτσι και να ονειρεύεσαι την ημέρα που οι συνθήκες θα το επιτρέψουν, για να επαναλάβεις την βίαιη απόπειρα για την εξόντωση του «ταξικού εχθρού» και την κατάληψη της εξουσίας…   Αν όμως βρίσκεσαι στην πλευρά των νικητών, αν τολμήσεις να θυμίσεις την θυσία των παλικαριών, που κράτησαν την Ελλάδα ελεύθερη και της επέτρεψαν να γίνει δημοκρατική χώρα, αποφεύγοντας τον εφιάλτη που έζησαν οι χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού», τότε, αυτομάτως, γίνεσαι «αντιδραστικός», «διχαστικός», «εμφυλιοπολεμικός», «ακροδεξιός» και «αντικομμουνιστής», που πρέπει να ντρέπεσαι  για το «κατάντημά» σου, αλλά και για τους προγόνους σου!…

Έναν και πλέον αιώνα μετά την ίδρυση του ΚΚΕ, οκτώ, περίπου, δεκαετίες μετά την λήξη μιας ανείπωτης ελληνικής τραγωδίας, την οποία προκάλεσε η απόπειρά του να μετατρέψει την Ελλάδα σε «παράδεισο του υπαρκτού σοσιαλισμού» και υποζύγιο της Σοβιετικής Ένωσης και 35 και πλέον χρόνια μετά την παταγώδη κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων και την αμετάκλητη απομυθοποίηση της «πατρίδας των λαών» και των «δορυφόρων» της, οι Έλληνες κομμουνιστές παραμένουν αμετακίνητοι  στην ιδεολογική μέγγενη που τους έχει κληροδοτήσει ο αποθανών μαρξισμός-λενινισμός, με το ανώτερο στάδιό του, τον σταλινισμό. Η ιδεολογία που, με την εφαρμογή της στην πράξη, κατέληξε στην πλέον αδίστακτη και απάνθρωπη εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο, παραμένει, στα μάτια των Ελλήνων κομμουνιστών, η θαυματοποιός δύναμη, η οποία ΘΑ καταργήσει την ωμή πραγματικότητα, που, εν τούτοις, απετέλεσε το κύριο χαρακτηριστικό στις κοινωνίες όπου κυριάρχησε: την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο! Και, ταυτόχρονα, προβάλλεται το τρίπτυχο, ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας – σοσιαλιστική επανάσταση – οικοδόμηση και  εδραίωση της σοσιαλιστικής εξουσίας, ως αμετακίνητος στόχος και οραματική επιδίωξη του κόμματος, που, ενώ αιματοκύλησε την (βασανισμένη ήδη από την τριπλή ξενική κατοχή) χώρα και  έθεσε σε κίνδυνο ακόμη και την εδαφική της ακεραιότητα (με την προσπάθεια απόσπασης της Μακεδονίας και της Θράκης από τον εθνικό κορμό), εξακολουθεί να διαλαλεί τις ολοκληρωτικές του καταβολές και την πρόθεσή του να καταργήσει την κοινοβουλευτική δημοκρατία…

Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι, αυτή η ιδεολογική παράλυση, που εμποδίζει το ΚΚΕ να δει την πραγματικότητα και το κρατά δέσμιο ψευδαισθήσεων, φαντασιώσεων και συμπλεγμάτων, συνιστά μια γραφικότητα ανάξια ενδιαφέροντος μεγαλύτερου από αυτό που προκαλεί μια χονδροκομμένη ανορθογραφία, κυριολεκτική ή μεταφορική.

Όμως, είναι γεγονός ότι, στην ελληνική κοινωνία, ο πυρήνας της μαρξιστικής – λενινιστικής ιδεολογίας, τα «επιτεύγματα» των σοσιαλιστικών «παραδείσων» και το όραμα της «λαϊκής εξουσίας», διατηρούν μια γοητεία αντιστρόφως ανάλογη προς την περιφρόνηση και την χλεύη με την οποία αντιμετωπίζονται πλέον στον υπόλοιπο κόσμο (πλην Κίνας, Βόρειας Κορέας, Κούβας και κάποιων αφρικανικών δικτατοριών), με αποτέλεσμα να επηρεάζουν συμπεριφορές και νοοτροπίες ακόμη και ανθρώπων που δεν διανοούνται να καταχωρηθούν στον χώρο της Αριστεράς. Αυτή η πραγματικότητα, η οποία ενισχύεται από τον κινηματικό χαρακτήρα, την ακτιβιστική διάθεση και τον «αγωνιστικό» ενθουσιασμό, που χαρακτηρίζουν τις ποικιλώνυμες συσσωματώσεις και τα «γκρουπούσκουλα» της Αριστεράς,  σε συνδυασμό με  την αμείωτη προπαγανδιστική λειτουργία τους, διαμορφώνει κοινωνικές αντιστάσεις και αναστολές σε κάθε μεταρρυθμιστική, αναπτυξιακή και, εν τέλει, πράγματι προοδευτική προσπάθεια, με αποτέλεσμα μια κοινωνία, υποτίθεται δημοκρατική και φιλελεύθερη, να υποτάσσεται συχνά στις αξιώσεις και τις δεσμεύσεις, που επιβάλλουν η δράση και οι πρακτικές μειοψηφιών, ιδεολογικά αγκυλωμένων στο παρελθόν.  

Υπό την έννοια αυτή, η υπενθύμιση της ιστορικής αλήθειας είναι κάτι περισσότερο από υποχρέωση μνήμης, τιμής και σεβασμού για Εκείνους που νίκησαν τότε και μας κράτησαν ελεύθερους. Είναι ανάγκη για την υπέρβαση αναχρονιστικών ψευδαισθήσεων και ιδεοληπτικών εμμονών, που υπονομεύουν και δυναμιτίζουν το μέλλον της χώρας.-

Το άρθρο Προπαγάνδα, Αλήθεια και Μνήμη… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Προφανώς εκστασιασμένος από την συμμετοχή του στην παρουσίαση του «rebranding» του Τσίπρα, ο Αιμίλιος Χειλάκης εκστόμισε, μερικές ημέρες αργότερα (15.06.2026), τον εξής βαρύγδουπο πομφόλυγα:

«Ο Τσίπρας είναι σαν τον πίνακα της Τζοκόντα. Απ’ όποια πλευρά και να τον κοιτάξεις, νομίζεις ότι σε κοιτάει. Είναι έτσι ζωγραφισμένος. Ο Τσίπρας νομίζεις ότι σου μιλάει, σαν να απευθύνεται σε σένα. Είναι μια προσπάθεια ενός ανθρώπου που πραγματικά τον νοιάζει κάτι. Νιώθεις ότι κάτι δικό σου τον αφορά»!…

Δεν μπορούσε να υστερήσει η συν-παρουσιάστρια του Χειλάκη, Μαριάννα Τουμασάτου και, ευγενώς αμιλλώμενη τον συνάδελφό της, έσπευσε (08.07.2026) να μας προσφέρει την δική της ενθουσιαστική συνεισφορά:

«Είναι ένα ιστορικό πρόσωπο που εμπιστεύομαι και πιστεύω. Θεωρώ ότι είναι πολύ έντιμος και στον τρόπο που συζητάει και σε κοιτάει στα μάτια. Ό,τι και αν τον ρωτήσεις θα σου δώσει την άποψή του χωρίς τσαχπινιές. Είναι ένας άνθρωπος που απέδειξε ότι ενώ είχε το μέλι δεν έβαλε το χέρι μέσα στο βάζο, ίσα ίσα έφτιαξε καινούργια βαζάκια για να τα αφήσει να έχουν…» Σχολιάζοντας δε την παρατήρηση ότι, ο Αλέξης Τσίπρας ξεχωρίζει στην ΕΛ.Α.Σ., η πολυτάλαντη ηθοποιός συγκλόνισε το πανελλήνιο με το συναρπαστικό εύρημά της: «Όσο καλούς ηθοποιούς και αν είχε η Βουγιουκλάκη, η Βουγιουκλάκη θα ξεχώριζε»!…  

Ασφαλώς εμείς οι κοινοί θνητοί, που δεν διαθέτουμε το απύθμενο πνευματικό υπόβαθρο, την αστείρευτη καλλιτεχνική ευαισθησία και την καλπάζουσα δημιουργική φαντασία  ενός Χειλάκη και μιας Τουμασάτου, είναι δύσκολο έως ακατόρθωτο να «ζυγίσουμε» τα δύο μεγέθη  και να διαλέξουμε ποιος από του δύο λαμπρούς ηθο-ποιούς μας πλησιάζει περισσότερο την ακαταμάχητη γοητεία της προσωπικότητας του «ηγέτη», χωρίς να αδικήσουμε το ταλέντο τους και  την πνευματική τους διαύγεια…

Όμως, σε κάθε περίπτωση, μη έχοντας την δυνατότητα έστω και να αγγίξουμε την «σοφία» των λόγων τους, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι  είναι εξαιρετικά δύσκολο να φανταστούμε τον παγκοσμίως γνωστό ως «Kolotumba», είτε ως Βουγιουκλάκη, είτε ως Τζοκόντα!

Για κάποιους βέβαια «προοδευτικούς» καλλιτέχνες δεν είναι δύσκολο να οραματίζονται την δροσιά, την χάρη και την τσαχπινιά της αλησμόνητης Αλίκης στο πρόσωπο του άλλοτε καταληψία του σχολείου του, που λατρεύει τις Μολότοφ, «τρομοκρατεί» την Ευρώπη με τις απειλές του και γοητεύει την «madame Μέρκελ» με την εύκαμπτη κορμοστασιά του και κυρίως με την ευλύγιστη μέση του…

Αλλά και ως αυστηρή «Τζοκόντα», ο Τσίπρας, δίνει, πράγματι, μια άλλη διάσταση στην προοπτική του αριστερού κινήματος στην χώρα μας! Πολλώ μάλλον, καθ’ όσον  η εμβριθής διαπίστωση του Χειλάκη, ατόφιο δείγμα «προοδευτικής» παρατηρητικότητας (πώς, άραγε, το πέτυχε ο αθεόφοβος;…) ότι ο Τσίπρας έχει  την δυνατότητα να σε κάνει «να νομίζεις ότι σε κοιτάει και ότι σου μιλάει, σαν να απευθύνεται σε σένα, απ’ όποια πλευρά και να τον κοιτάξεις», ξεμπροστιάζει κάθε προηγούμενη μαρξιστική ανάλυση και αποτυπώνει, δίχως άλλο, το ψυχοπνευματικό παραλήρημα που προκαλεί ο «αήττητος» πρώην ΣΥΡΙΖΑίος και νυν «rebranding» στους θαυμαστές των «αλησμόνητων» επιτυχιών του !…

Είναι σφόδρα πιθανόν να εκτιμήσουν κάποιοι αναγνώστες ότι, τα λόγια των δύο επιφανών ηθοποιών μας, δεν είναι τίποτε περισσότερο από γλυκανάλατες ανοησίες, χονδροειδείς μπαρούφες, ή και γλοιώδη σαλιαρίσματα ασήμαντων πολιτικολογούντων, που εκδηλώθηκαν, με τόση  ένταση και τέτοιο πάθος, απλά και μόνον για να κερδίσουν κάτι περισσότερο απ’ όσα η καλλιτεχνική προσφορά τους επιτρέπει και επιβάλλει…    

Όμως, για σκεφθείτε: Αν κάποιος «αντιδραστικός» η «οπισθοδρομικός» δεξιός η κεντροδεξιός, τολμούσε να χαρακτηρίσει τον Μητσοτάκη ως «Βουγιουκλάκη» ή τον Σαμαρά ως «Τζοκόντα», ποιά θα ήταν η αντίδραση όλων εκείνων που «αγανακτούν» για κάθε «ολίσθημα» ή «ατόπημα», το οποίο, δίκην ιεροεξεταστών, αποδίδουν σε όσους στερούνται «προοδευτικής» σκέψεως ή, πολύ περισσότερο, δεν διαθέτουν το  αποκλειστικά και μόνον δικό τους «ηθικό πλεονέκτημα»;

Πέραν του ότι κάτι τέτοιες γελοίες και ξεδιάντροπες προσομοιώσεις δεν συνηθίζονται από εκείνους, που στοιχειωδώς σέβονται τον εαυτό τους, είναι απολύτως βέβαιον ότι μόνον στον χώρο της Αριστεράς η οποιαδήποτε ακυρολεξία, η οποιαδήποτε λεκτική υπερβολή, ο οποισδήποτε πομπώδης χαρακτηρισμός ή ακόμη και η οποιαδήποτε κοινότοπη «σαχλαμάρα»,  προσλαμβάνει χαρακτηριστικά οιονεί θεόπνευστης επινόησης και καθίσταται άξια θαυμασμού και καθιέρωσης, απλά και μόνον επειδή προήλθε από την Αριστερά και τους υπερηφάνως ανήκοντες στον δικό της ξεχωριστό και υψηλόφρονα κόσμο…

Όσο για τον Τσίπρα, δεν θα μπορούσε να περιμένει τίποτε «καλύτερο»: Η εκτρωματική έλλειψη παιδείας, οι τρικυμισμένες κοινωνικές του παραστάσεις, η παροιμιώδης άγνοια της σύγχρονης πολιτικής πραγματικότητας, οι αδιόρθωτες παλαιοκομμουνιστικές εμμονές του, κακότεχνα προσαρμοσμένες στην άκρατη μεγαλομανία του και στον ακατάσχετο τυχοδιωκτισμό του και τα τόσο συνηθισμένα στους κομμουνιστικούς κύκλους (είτε αθεράπευτα σταλινικούς, είτε ψευδεπίγραφα  ριζοσπαστικούς – ανανεωτικούς), «συντροφικά μαχαιρώματα», μέσα σε αφόρητο κλίμα καχυποψίας και αλληλοϋπονόμευσης, συνθέτουν το «κατάλληλο κλίμα», μέσα στο οποίο ο άλλοτε «οδοστρωτήρας» της φιλελεύθερης και δημοκρατικής Ευρώπης, μπορεί να αισθάνεται και πάλι «Μεγάλος» και ο,τιδήποτε άλλο μεγαλόσχημο και διεγερτικό, χάρη στα γελοία ευφυολογήματα ενός Χειλάκη και μιας Τουμασάτου!…

Το άρθρο «Βουγιουκλάκη» ή «Τζοκόντα»;… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.