Από τι ορίζεται ο «προοδευτικός» χώρος;

Ποια δηλαδή είναι τα κριτήρια βάσει των οποίων η ένταξη στον «προοδευτικό» χώρο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα;

Και ποιος είναι εκείνος που μπορεί, με αντικειμενικότητα και ορθή κρίση, να εντάξει κάποιον στον «προοδευτικό» χώρο ή, αντιθέτως, να κρίνει ότι αυτός ο κάποιος δεν μπορεί να ανήκει στον «προοδευτικό» χώρο;

Και πόση προοδευτικότητα μπορεί, πράγματι, να περιέχει η αυτο-τοποθέτηση στον «προοδευτικό» χώρο;

Τα ερωτήματα δεν είναι ρητορικά. Εκφράζουν την δικαιολογημένη απορία, την οποία προκαλεί η καθημερινή χρήση του, όρου ως στοιχείου διάκρισης μεταξύ της Αριστεράς και των αντιπάλων της…

Την διάκριση την επικαλείται η ίδια η Αριστερά. Την επικαλείται ως αναμφισβήτητο στοιχείο υπεροχής, ως ατράντακτη απόδειξη λαϊκής αποδοχής, ως ανέκκλητο πιστοποιητικό δημοκρατικής νομιμοποίησης. Η τοποθέτηση στον χώρο της Αριστεράς συνεπάγεται αυτομάτως  ένα άθροισμα θετικών χαρακτηριστικών και ιδιοτήτων, που της προσδίδουν ένα άλλο διακριτικό στοιχείο, εξ ίσου γενικόλογο και αόριστο, αλλά πάντως «αποστομωτικό»: το «ηθικό πλεονέκτημα»!

Δεν εξετάζεται η ποιότητα της προσωπικότητας, δεν αναζητούνται τα πραγματικά στοιχεία, βάσει των οποίων δικαιολογείται η αναγνώριση της κατοχής του, δεν τίθεται καν το ερώτημα αν, όντως,  ο Τάδε ή ο Δείνα αριστερός είναι πράγματι «προοδευτικός»! Αφου είναι αριστερός, είναι ΚΑΙ προοδευτικός ΚΑΙ, ταυτόχρονα, διαθέτει και ηθικό πλεονέκτημα!…  

Η ιδιότητα του αριστερού δεν χρειάζεται προσπάθεια για να αποκτηθεί. Δηλώνεις αριστερός και αυτομάτως αποκτάς οντότητα, κύρος, αξιοπρέπεια, σεβασμό και ευκολίες. Πολλές ευκολίες:

# Την άνεση να λες ό,τι θέλεις, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις την ορθότητα ή την βασιμότητα των λεγομένων σου!…

# Το δικαίωμα να προσβάλλεις, να ειρωνεύεσαι, να λοιδορείς, να υβρίζεις, όλους όσους θεωρείς ως αντιπάλους σου, χωρίς να αισθάνεσαι την ανάγκη να δικαιολογήσεις την στάση σου ή να απολογηθείς γι’ αυτήν!…

# Την  ευχέρεια να αποκτάς βήμα για να εξαπολύεις ό,τι σου «κατέβει» στο κεφάλι, χωρίς να χρειάζεται να κοπιάσεις για να φτάσεις σ’ αυτό: Ως δηλωμένος αριστερός θα υπάρξουν πολλοί που θα αναζητήσουν τα «φώτα» σου και θα προστρέξουν στην «αυθεντία» σου!…

# Την βεβαιότητα ότι πολλοί από αυτούς που σε ακούν, θα εντυπωσιαστούν από τον λόγο σου, θα θαυμάσουν την σκέψη σου και θα ζηλέψουν την θέση σου: Όχι διότι κατάλαβαν τα όσα είπες, αλλά απλά και μόνον επειδή είπες, όσα είπες, με την ιδιότητα του αριστερού!…  

# Την αίσθηση της προσωπικής επιτυχίας, της εύκολης νίκης, της κατατρόπωσης του αντιπάλου! Ακόμη και όταν λες «σαχλαμάρες», όταν είσαι αριστερός, έχεις την ακλόνητη πεποίθηση ότι είσαι ο απόλυτος θριαμβευτής σε κάθε διάλογο, σε κάθε συζήτηση, σε κάθε αντιπαράθεση, με οποιονδήποτε «άτυχο» βρέθηκε μπροστά σου και ένοιωσε την πνευματική σου ρώμη και το ασύγκριτο ταλέντο σου στον εκμηδενισμό κάθε αντίθετης άποψης!…

# Την ικανοποίηση ότι είσαι ο καλύτερος, ο ικανότερος, ο σπουδαιότερος, ο «πανταχού παρών και τα πάντα πληρών»! Κανείς δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί σου, να αντισταθεί στο μεγαλείο σου, να ανακόψει την πορεία σου προς το όνειρο: Αυτό το όνειρο, που ΕΣΥ έχεις την μοναδική γνώση, την ανεπανάληπτη ψυχική δύναμη, την «σφραγίδα δωρεάς» για να το κάνεις πράξη!

Αν δεν γίνομαι αντιληπτός θα σας μιλήσω με παραδείγματα:

Δείτε τον Ανδρουλάκη, τον Τσίπρα, τον Φάμελλο, την Κωνσταντοπούλου, τον Πολάκη, τον Δούκα! Υπάρχουν, βέβαια και αμέτρητοι άλλοι, στον ίδιο χώρο, τον «προοδευτικό», του «ηθικού πλεονεκτήματος», της Αριστεράς, που «Νά τη πετιέται αποξαρχής κι αντρειεύει και θεριεύει»! Αλλά δεν χρειάζονται περισσότεροι για να καταλάβουμε την μαγεία που κρύβουν μέσα τους, την θεϊκή πνοή που φλογίζει το είναι τους, την ψυχική αντρειοσύνη που συνοδεύει το ξεχωριστό πνεύμα τους, με μια λέξη ΑΥΤΟ που έχουν και τους  κάνει μοναδικούς και ανεπανάληπτους: την αριστεροσύνη τους!…

Ο Ανδρουλάκης, αγκομαχά να ξεπεράσει τα μονοψήφια ποσοστά, αλλά  στέκει ακλόνητος και ατρόμητος μπροστά στις προκλήσεις του κάθε αντιδραστικού δεξιού, αρνούμενος ακόμη και να τον κοιτάξει, έτσι ετοιμόρροπο, που τον βλέπει, από τον θώκο της μεγαλοσύνης του!…

Ο Τσίπρας, γεμάτος πλούσιες εμπειρίες από την αξέχαστη διακυβέρνησή του, που «ξέρανε» και «ξέκανε» την Ευρώπη, σαν έτοιμος από καιρό, «φιλοκαλεί μετ‘ ευτελείας και φιλοσοφεί άνευ μαλακίας», καθ’ ότι βέβαιος για τον «λαό» ΤΟΥ, που ξαναβλέπει την «ελπίδα που έρχεται»!…

Ο Φάμελλος, παγκόσμιος πρωτοπόρος, που διαλύει το κόμμα στο οποίο τυγχάνει αρχηγός, για να προστρέξει στην αρχηγία του άλλοτε αρχηγού του, έστω και αν στον δρόμο ξέμεινε από αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό!…

Η Κωνσταντοπούλου, ηγερία της ανατροπής, με την ζηλευτή «λεβεντιά» και το απύλωτο στόμα, αλλά και με την Καρυστιανού να της «κλέβει» όλα όσα εκείνη της προσέφερε για να ταρακουνήσει το «σύστημα», που το βλέπει τώρα να ανατρέπει τις δικές της προσδοκίες και τα δικά της όνειρα!…

Ο Πολάκης, πάντα «αψύς Κρητικός», πάντα ορμητικός, πάντα σίγουρος για τον εαυτό του και το μυαλό του και πάντα ΣΥΡΙΖΑίος, με την αρχαϊκή έννοια του όρου, έστω και αν ο ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικά έχει πάψει να υπάρχει, νοιώθει προορισμένος να κρατήσει ψηλά την χιλιοτρυπημένη από τις κακουχίες και τα συντροφικά μαχαιρώματα σημαία του κόμματος, που κάποτε θα έβαζε την δεξιά στο χρονοντούλαπο, όπου, τελικά, δεν την έβαλε ούτε ο «αλησμόνητος» Ανδρέας!…

Και ο Δούκας, βγαλμένος, χωρίς καλά-καλά να μπορεί και ο ίδιος να καταλάβει πώς,   από την αφάνεια του χώρου, που, όμως, τώρα τον θεωρεί τόσο αποκλειστικά δικό του, ώστε να χαράζει πορείες και να ονειρεύεται συνεργασίες, με πρωτομάστορα τον ίδιο και τον εαυτό του!..

Όλοι αυτοί, αλλά και οι άλλοι, που διαγκωνίζονται γύρω τους, αναζητώντας, είτε τη νίκη «με διαφορά μιας ψήφου», είτε την ανατροπή του «καθεστώτος», είτε την «συμπαράταξη» της Αριστεράς, είτε την «ανατροπή» του συστήματος, είναι όλοι τους χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι του πλέον «αμετακίνητου» συστήματος στην πολιτική ζωή της χώρας:

Του συστήματος της Αριστεράς, που περιφρονεί κάθε αντίθετη σκέψη, που αρνείται να δει την πραγματικότητα, που βλέπει πάντοτε γύρω της εχθρούς οι οποίοι την υπονομεύουν και την εμποδίζουν να φτάσει εκεί όπου της αξίζει και που διαθέτει τόση υπεροψία, ελιτισμό και αυτοθαυμασμό, ώστε να νομίζει ότι δικαιωματικά τα πάντα της ανήκουν, χωρίς να υποχρεούται να επιδείξει και να αποδείξει κάτι περισσότερο από ατελείωτες διεκδικήσεις, φλύαρα προγράμματα, ανούσιες διακηρύξεις, «προοδευτικές» καυχησιολογίες και πλεόνασμα «ηθικού πλεονεκτήματος», το οποίο συνήθως, αν όχι πάντα, αποδεικνύεται κενό ουσιαστικού περιεχομένου, αλλά υπερπλήρες από «συντροφικά μαχαιρώματα», σκουριασμένες ιδεοληψίες, αναχρονιστικούς οραματισμούς, εξουσιολαγνεία, ασυδοσία και κραυγαλέες αντιφάσεις μεταξύ λόγων και έργων…

Το άρθρο Το «σύστημα» της Αριστεράς… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Όλες οι δημοσκοπήσεις, που είδαν το φως της δημοσιότητας, μετά την εμφάνιση της νέας «ελπίδα που έρχεται», της «ΕΛΑΣ» του Τσίπρα, δείχνουν ότι, το ποσοστό του «νέου» κόμματος κυμαίνεται γύρω στο 15% και καταλαμβάνει την δεύτερη θέση, αφήνοντας καταϊδρωμένο και προβληματισμένο το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη-από την τρίτη θέση και κάτω…

Πόσο «νέο» είναι ένα κόμμα, του οποίου ο ηγέτης θεωρεί πρωτοποριακό εύρημά του ένα όνομα που μοιάζει με την θηλυκή εκδοχή του αλήστου μνήμης Ε.Λ.Α.Σ.  με τα φυσεκλίκια και τις αγριόφατσες τύπου Βελουχιώτη, είναι ένα άλλο θέμα, που μόνον η «γόνιμη» φαντασία του Τσίπρα μπορεί να εξηγήσει…

Όμως, το βέβαιον είναι ότι, οι ανακατατάξεις στον ευρύτερο χώρο, το οποίο ο Δούκας του ΠΑΣΟΚ, ονειρεύεται ενωμένον, για να εξοντώσει τον Μητσοτάκη, είναι εντυπωσιακές σε βαθμό που προκάλεσαν μια ακόμη «πρωτοποριακή» σύλληψη της αριστερόστροφης διάνοιας: Με ποσοστό 75% η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ αποδέχθηκε την πρόταση του Φάμελλου,  που έθεσε τα μέλη της μπροστά στο «υπαρξιακό» ερώτημα:  «Είμαστε δίπλα ή απέναντι στο εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα;». Την απάντηση την είχε έτοιμη ο ίδιος: «Δίπλα, όπως θέλουν οι προοδευτικοί πολίτες. Δίπλα όπως είναι ο αριστερός τρόπος σκέψης»!…

Όσο και αν θέλεις να παραμείνεις σοβαρός και να προβληματισθείς ειλικρινά, δεν είναι δυνατόν να μην «καγχάσεις» όταν σκεφτείς, ότι ο «αριστερός τρόπος σκέψης» υπονοεί την διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, υπό το αβάστακτο κράτος της αγωνίας για την πολιτική εξαφάνιση των ΣΥΡΙΖΑίων και την σωρηδόν επιστροφή τους υπό την σκέπη του Τσίπρα! Και επειδή ο «αριστερός τρόπος σκέψης» είναι απόλυτα συνδεδεμένος με την πολιτική επιβίωσή τους, ο Φάμελλος ανέκραξε σχεδόν ενθουσιασμένος, από το «προοδευτικό» εύρημά του: Την πρωτοβουλία του Τσίπρα «την στηρίζουμε, δεν τη βλέπουμε ανταγωνιστικά αλλά συντροφικά»!…

Δεν χρειάζεται να πούμε ότι ο «συντροφικός» Φάμελλος, γι’  αυτή του την πρωτοβουλία, θα μείνει στην ιστορία: Δύσκολο να ξαναβρεθεί ηγέτης κόμματος, που να αισθάνεται τόση ανασφάλεια και πανικό, ώστε να σπεύδει να διαλύσει το κόμμα του και σχεδόν να ικετεύει για την υπαγωγή του σ’ ένα άλλο κόμμα, που δημιούργησε ο πρώην αρχηγός του!…

Αλλά, ενώ η κατάσταση στα συντρίμμια που άφησε πίσω του ο Τσίπρας (ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, Κασσελάκης) για να επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο με την ΕΛΑΣ, είναι τουλάχιστον για γέλια, στο ΠΑΣΟΚ η αγωνία έχει μια άλλη μορφή: Θα μπορέσει ο Ανδρουλάκης να συγκρατήσει τον Δούκα, ο οποίος εμμονικά επιμένει στην συνεργασία με τον Τσίπρα, που όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν, έβριζε «πατόκορφα» το «κίνημα» και υπέκλεβε τα διεγερτικά συνθήματα του «αείμνηστου»;

Εδώ, το πρόβλημα, δεν είναι μόνον ο Δούκας, έστω και αν έτσι εμφανίζεται… Το πραγματικό μεγάλο πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι ο ίδιος ο Ανδρουλάκης, που, διατηρώντας, στα εσώψυχά του, την ξέφρενη αριστεροσύνη των φοιτητικών αμφιθεάτρων, δηλώνει εκ προοιμίου ότι δεν υπάρχει περίπτωση συνεργασίας με την «Δεξιά» και, παράλληλα, δεν τολμά να συνετίσει τον Δούκα, διότι κατά βάθος και ο ίδιος θα ήθελε την συνεργασία με την Αριστερά, αλλά χωρίς τον Τσίπρα, που του προκαλεί ψυχολογικά προβλήματα και υπαρξιακές ανησυχίες!…

Το γεγονός ότι «σφήνα» στις διεργασίες που προκαλεί ο «αριστερός τρόπος σκέψης» εμφανίζεται η Καρυστιανού, την οποία κάποτε  ανέβαζε στα ουράνια σύμπασα η Αριστερά, ενώ τώρα δεν θέλει να την δει στα μάτια της και αγωνιά για τον «μπελά», που έβαλε ανάμεσά της, είναι ένα επί πλέον στοιχείο που αποδεικνύει τις διανοητική ανεπάρκεια όλων αυτών οι οποίοι νομίζουν ότι, η αυτάρεσκη αυτο-τοποθέτησή τους στον «προοδευτικό» χώρο, τους προσδίδει κύρος, υπεροχή και αξιοπρέπεια!…

Όπως συμβαίνει με την Κωνσταντοπούλου, που στο πρόσφατο παρελθόν, καμάρωνε «αγκαζέ» με την Καρυστιανού και τώρα λυσσομανά εναντίον της, χωρίς να μπορεί και να εκφραστεί όπως θα ήθελε και όπως συνήθως εκφράζεται εναντίον της Νέας Δημοκρατίας, διότι, πολύ απλά, θα είναι δύσκολο, ακόμη και για την δική της «καπατσοσύνη», να εξηγήσει τα ανεξήγητα, που έχει προκαλέσει η ακατάσχετη συγκρουσιακή της διάθεση…

Σε κάθε περίπτωση, ο «αριστερός τρόπος σκέψης» του Φάμελλου μοιάζει να ταλαιπωρεί και να βασανίζει ολόκληρη την Αριστερά (εκτός βέβαια από το «απολιθωμένο» ΚΚΕ…), συμπεριλαμβανομένων και των «προοδευτικών», που δεν έχουν ακόμη καταλάβει ότι η εποχή του ΠΑΣΟΚ με τον έξαλλο Ανδρέα, τον Λαλιώτη ως «θείο βρέφος» και τον «δεν δικαιούσθε δια να ομιλείτε» Κουτσόγιωργα, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί…

Το άρθρο Ο «αριστερός τρόπος σκέψης»!… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ένα από τα πιο γνωστά λαϊκά άσματα του Στράτου Διονύσιου άγγιζε κάθε πονεμένη καρδιά, διαλαλώντας:

Με τι καρδιά ξαναγύρισες,

συγγνώμη να μου ζητήσεις,

απάνω που σε λησμόνησα,

ό,τι μού ’κανες να μου θυμίσεις!

Εν προκειμένω βέβαια δεν ετέθη ποτέ ζήτημα συγγνώμης! Γιατί, άλλωστε, να ζητήσει συγγνώμη ο Τσίπρας;

Ήρθε στην εξουσία μαζί με την ελπίδα («η ελπίδα έρχεται», ήταν το σύνθημά του στις αλησμόνητες εκλογές του Ιανουαρίου 2015…), για να προσφέρει, σε κάθε πονεμένη καρδιά της Αριστεράς, την ευτυχία των ονείρων της: κυβέρνηση για «πρώτη φορά», σκίσιμο των μνημονίων, την Ευρώπη να χορεύει με τα νταούλια του και τους ζουρνάδες του, τον Πολάκη να διδάσκει ποιότητα και ήθος,  το Μάτι  και τη Μάνδρα, όπου έφταιγαν οι νεκροί και οι ξεσπιτωμένοι, τον «εθνικό» θρίαμβο των Πρεσπών, τα γλυκοκοιτάγματα με την Μέρκελ, τον Λαφαζάνη και τις βαθιές υποκλίσεις του στον Πούτιν, την Κωνσταντοπούλου με την απαράμιλλη γλυκύτητα του βλέμματος και της γλώσσας της, τον λυγερόκορμο Βαρουφάκη με τις τσαχπινιές του, τα αβάσταχτα δάκρυα για την απώλεια του Φιντέλ, τα πετρέλαια του Μαδούρο, που θα μας γλύτωναν από τα χρέη, τον Κασσελάκη, με τον σύντροφο και την σκυλίτσα, να προσφέρουν χάρη και ανεμελιά στις δύσκολες στιγμές της «απρόσμενης» ήττας   και την Περιστέρα να θωπεύει τον (τότε) διάδοχο Κάρολο, ως ανεπανάληπτο δείγμα λαϊκομετωπικής αβρότητας προς έναν μισητό εκπρόσωπο της ιμπεριαλιστικής μεγαλοαστικής κακοδαιμονίας!…

Και δίπλα στην πάντοτε πονεμένη, αδικημένη και κυνηγημένη Αριστερά, που ένοιωσε την εκδίκηση για την ήττα να γαργαλάει τις αισθήσεις της και να γίνεται χορός και τραγούδι από τις αναμαλλιασμένες συριζαίες, την βραδιά που το ΟΧΙ συνέτριψε το ΝΑΙ, κάποιες χιλιάδες ανοήτων αστών, που αυγάτισαν τη νίκη του Τσίπρα, νομίζοντας ότι θα γονατίσει την Ευρώπη και θα τους γλυτώσει από υποχρεώσεις και ευθύνες!…

Και να που ξαναγυρίζει! Ίδιος και απαράλλακτος;

Μάλλον ναι, αν αφαιρέσεις μια δεκαετία και μερικά παραπανήσια κιλά, που όμως δεν τον εμπόδισαν να σκύψει τρυφερά και ν’ αγκαλιάσει το κοριτσάκι, όπως ο «αείμνηστος» της «αλλαγής», 45 ολόκληρα χρόνια πριν! – Πόση πρωτοτυπία και έμπνευση, μπορεί, άραγε, να αντέξει αυτός ο λαός;

Το βλέμμα ίδιο, να ατενίζει τον ορίζοντα, όπως οι μεγάλοι σοσιαλιστές οραματιστές που γράφουν ιστορία, απλά και μόνον επειδή σκέπτονται και σχεδιάζουν, με τον «λαό» πυξίδα τους και οδηγό τους, αλλά στην πράξη αποδεικνύονται ονειροπαρμένοι και αποτυχημένοι…

Το ύφος, πάντοτε «κινηματικό» και ασυγκράτητο, έτοιμο για νέους αγώνες και για νέες κατακτήσεις…

Ο λόγος, το ίδιο επιθετικός, το ίδιο καταγγελτικός, το ίδιο παραληρηματικός,  να φέρνει τον άνεμο του παρελθόντος, να θυμίζει «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» και να υπόσχεται όλα όσα υποσχέθηκε και δεν τήρησε, τηρώντας μια υπόσχεση που μάλλον έχει δώσει στον εαυτό του: Να επαναλαμβάνει φαντασιώσεις και ψευδαισθήσεις, νομίζοντας ότι θα ξαναρχίσει από εκεί που τελείωσε, όταν μας έλεγε ότι «ούτε μια στο εκατομμύριο δεν χάνει από τον Μητσοτάκη»…    

Και η ονομασία του νέου κόμματος; Εδώ η έμπνευση, το όραμα και η ελπίδα γέννησαν ό,τι πιο διεγερτικό θα μπορούσε να φανταστεί ο κάθε «ριζοσπάστης», που σέβεται το παρελθόν του, αναμετράται με το παρόν και βιάζεται να φτάσει στο μέλλον: ΕΛ.Α.Σ.!

Οι περισσότεροι σκέφθηκαν ότι συνειδητά θέλησε να μπερδευτεί με την Ελληνική Αστυνομία, αυτή που πετροβολούσε στα νιάτα του και του θυμίζει το κράτος της «καταστολής» που θέλησε, αλλά δεν τον «άφησαν» να το γκρεμίσει…

Μέγα λάθος! Ο Τσίπρας γεννήθηκε για την επανάσταση, μεγάλωσε με τη φλόγα της, απόδειξη η λατρεία του για τις μολότοφ, και από τα χρόνια του 15μελούς, ένα όραμα θέριεψε στην ψυχή του: Να ξαναγεννηθεί ο ΕΛΑΣ, έστω και στην θηλυκή εκδοχή του!

Και μόνον το ότι οι οπαδοί του θα αποκαλούνται Ελασίτες, ερεθίζει την σκέψη του και δίνει φτερά στα όνειρά του!

Τι ωραιότερο, ως προσδοκία για το αύριο ενός ολόκληρου λαού, να ξαναφέρνει στην ζωή, μετά από 85 χρόνια, τον τιμημένο όνομα που λάμπρυνε με την «λεβεντιά» του ένας Βελουχιώτης;

Και τι ηδονή μπορεί να προσφέρει στην ατίθαση σκέψη του Τσίπρα, η πιθανότητα να κερδίσει, με την ΕΛ.Α.Σ., ακόμη και κάποιους αμετανόητους νοσταλγούς του απολιθωμένου ΚΚΕ!

Ίδιος και απαράλλακτος λοιπόν, για όλους όσοι του μοιάζουν ή θέλουν να τους μοιάσει!…

Το άρθρο Ίδιος και απαράλλακτος!… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η αρχηγός κόμματος, η οποία επέβαλε στην Βουλή τον σύντροφό της και ήθελε για πρόεδρο της Δημοκρατίας τον πατέρα της, βρίσκεται στην Λάρισα, έτοιμη να μετατρέψει την δίκη για το ατύχημα των Τεμπών σε εφαλτήριο της ακόρεστης δίψας της να μετατρέψει το «σύστημα», που καταγγέλλει, σε δικό της σύστημα ξεδιάντροπης θεσμικής αποχαλίνωσης…

Δίπλα της η περιλάλητη κυρία, που, αφού την ξεφώνισαν όλοι εκείνοι, τους οποίους υποτίθεται ότι εκπροσωπούσε για την αναζήτηση της αλήθειας και της δικαιοσύνης, έχει αντιληφθεί ότι μερίδα της ελληνικής κοινωνίας γοητεύεται από τις συνωμοσιολογικές φαντασιώσεις της και την ασυναρτησία του λόγου της και επιδιώκει την είσοδό της στην Βουλή, για να εκφράσει, «θεσμικά» πλέον, την ξέφρενη ασυδοσία των υπερφίαλων προθέσεών της…

Από κοντά και η αποτυχημένη υποψήφια της δημοσκοπικά ασθμαίνουσας «Νίκης», που είδε και άρπαξε την ευκαιρία, να μετατρέψει την αποτυχία της σε πανηγύρι δημοσιότητας, με ρόλο συμβούλου και καθοδηγητή, ικανού να αναπληρώσει την ανεπάρκεια της περιλάλητης κυρίας, ώστε να βγει μαζί της από την αφάνεια και την ανωνυμία…

Και τέλος ο διάσημος μετανάστης  της απεργία πείνας, που αφού διασκέδασε παρέα με τον Νίκο Καρβέλα και την Άννα Βύση, ανέβηκε στην Λάρισα για να ενώσει την φωνή του με τις φιλοδοξίες, το θράσος και την απρέπεια των τριών κυριών, που ψάχνουν απεγνωσμένα «δικαίωση», με όπλα τους την γελοιοποίηση των θεσμών, την περιφρόνηση της δικαιοσύνης, τον εκχυδαϊσμό της δίκης και την αναμόχλευση μίσους σε μια κοινωνία, μερίδα της οποίας διαπνέεται από τα ίδια αισθήματα και τα ίδια αντικοινωνικά συμπλέγματα…

Ζωή Κωνσταντοπούλου, Μαρία Καρυστιανού, Μαρία Γρατσία, Πάνος Ρούτσι… Μια τετράδα, που έχει ενώσει η μανιακή αναζήτηση προβολής, προκειμένου, με φόντο το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών,  να εκφράσουν το «λαϊκό αίσθημα», την περί του οποίου αντίληψη θεωρούν ότι κατέχουν αυθεντικά και ολοκληρωτικά…

Ο τραγελαφικός αυτός συνδυασμός της Κωνσταντοπούλου, άλλοτε ηγερίας του αριστερόστροφου ριζοσπαστισμού του Τσίπρα, που έχει μετατρέψει την Βουλή σε θέατρο των παραληρηματικών ψυχώσεών της,  της Καρυστιανού, που συγχέει τον θρησκοληπτικό φανατισμό της με την διαρκή αμφισβήτηση και υπονόμευση της δικαιοσύνης, της Γρατσία, που «είδε φως και μπήκε» για να προσφέρει τα φώτα της σε μια πολιτικά ανερμάτιστη και του Ρούτσι, ο οποίος ηλεκτρίστηκε από την συμπαράσταση του «λαού» στον «δίκαιο αγώνα» του και ασπάστηκε με ενθουσιασμό τον ρόλο που άλλοι του ανέθεσαν,  είναι, δίχως αμφιβολία, η έκφραση ενός εκρηκτικού μίγματος, όπου κυριαρχεί η φασιστική αντίληψη για την ανατροπή των θεσμικών λειτουργιών του κράτους, την κάθαρση του δημοσίου βίου και την τιμωρία όλων όσοι η εκδικητική μανία και η ασύδοτη καταφορά έχει στοχοποιήσει ως εχθρούς και υπαίτιους του «εγκλήματος»…

Η φωτογραφία που οι ίδιοι οι «πρωταγωνιστές» κυκλοφόρησαν, εμφανιζόμενοι στο Δικαστικό Μέγαρο, ως αποφασισμένοι επίδοξοι τιμωροί «εν αναμονή», είναι ενδεικτική των προθέσεων τεσσάρων ανθρώπων, που τους ενώνει η βεβαιότητα ότι κατέχουν- αυτοί μόνοι – την αλήθεια, που όλοι οι άλλοι αποκρύπτουν και ότι έχουν την δύναμη να μετατρέψουν την δίκη σε σκηνικό της εκ μέρους τους προαποφασισμένης πορείας των γεγονότων…

Με αυτό το υπόβαθρο, είναι προφανές ότι η δίκη  για τα Τέμπη, επιδιώκεται να μεταβληθεί σε «δίκη» για την ίδια την δίκη! Στόχος τους δεν είναι η αλήθεια, για την οποία ελάχιστα έως καθόλου ενδιαφέρονται, αλλά η μετατροπή της δίκης σε πεδίο αυταρχικής επιβολής της αντισυστημικής συμπεριφοράς  αυτών των τεσσάρων υποκειμένων, με στόχο την εκτροπή της από την θεσμοθετημένη λειτουργία της και ο διασυρμός των δικαστών, ως υποχείρια της παράνοιας και της παράκρουσης, με την οποία αντιμετωπίζουν την υπόθεση των Τεμπών, όσοι εκμεταλλεύονται, στυγνά και απάνθρωπα, την τραγική απώλεια των θυμάτων του δυστυχήματος.

Το άρθρο Η «δίκη» της δίκης των Τεμπών… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Οι 200 ήταν εργάτες, υπάλληλοι, αγρότες, είχανε οικογένειες, παιδιά, φίλους. Είχαν μάθει να μάχονται κόντρα στο ρεύμα, σε όλες τις συνθήκες, ως στελέχη και μέλη του ΚΚΕ. Στην πλειοψηφία τους ήταν πρόεδροι συνδικάτων και εργατικών οργανώσεων, που πρωτοστάτησαν σε μεγάλους αγώνες τη δεκαετία του 1930. Κανόνας των κρατούμενων κομμουνιστών ήταν: “Να βγούμε από τη φυλακή πιο μορφωμένοι”. Παίρνανε δύναμη από την ιδεολογία του κομμουνισμού, από τον σκοπό της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας, υπερασπίζονταν – με κόστος διώξεις και βασανιστήρια – το ΚΚΕ, τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση (1917) και τη Σοβιετική Ένωση».

Η παραπάνω παράγραφος προέρχεται από το φυλλάδιο που κυκλοφόρησε, αυτές τις ημέρες, το ΚΚΕ, με τίτλο «Αυτά τα ντοκουμέντα ανήκουν στο λαό!» και το οποίο αναφέρεται στις περιλάλητες, πλέον, φωτογραφίες των «200 της Καισαριανής», η ύπαρξη των οποίων έγινε πρόσφατα γνωστή και έδωσε στους εν Ελλάδι νοσταλγούς του σταλινισμού την ευκαιρία να μας θυμίσουν την «μοναδικότητα» των «αγώνων» τους και την απλησίαστη «ηθική» τους «ανωτερότητα»!…

Όμως η προαναφερόμενη παράγραφος, που φέρει την επίσημη υπογραφή του ΚΚΕ, είναι εξόχως αποκαλυπτική: Διότι, χωρίς περιστροφές, με απόλυτη σαφήνεια και καθαρότητα, μας τονίζει ότι οι κρατούμενοι κομμουνιστές (που στη συνέχεια εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς στην Καισαριανή) «παίρνανε δύναμη από την ιδεολογία του κομμουνισμού, από τον σκοπό της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας, υπερασπίζονταν – με κόστος διώξεις και βασανιστήρια – το ΚΚΕ, τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση (1917) και τη Σοβιετική Ένωση»!…

Όσοι λοιπόν, παρασυρόμενοι από την εξαντλητική προπαγάνδα της Αριστεράς, που επιχειρεί να μας πείσει για την ανεκτίμητη προσφορά του ΚΚΕ κατά την διάρκεια της τριπλής ξενικής κατοχής, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, θαυμάζουν το «αγωνιστικό» μεγαλείο του «Κόμματος» (ένα είναι το «Κόμμα»…), καλό θα είναι να προσέξουν ότι, σύμφωνα με το ίδιο το ΚΚΕ, οι «ήρωές» του δεν πέθαιναν για την Ελλάδα και την ελευθερία της, αλλά για «τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση (1917) και τη Σοβιετική Ένωση»!!!…

Γράφει, μεταξύ άλλων, με αφορμή τις συγκεκριμένες φωτογραφίες, ο γνωστός υμνητής του Τσίπρα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Νίκος Μαραντζίδης (www/news247.gr, 24.02.2026):

«Η ένταξη στο Κόμμα, δεν ήταν για τους κομμουνιστές μια απλή επιλογή πολιτικής τοποθέτησης.[…] η ένταξη τους στο Κόμμα, συνιστούσε είσοδο σε ένα παγκόσμιο σύστημα αξιών, κωδίκων και συμβολισμών και η συμμετοχή σε αυτή την κοινότητα παρήγαγε νοήματα, στάσεις και συμπεριφορές που διαμόρφωναν μια ιδιαίτερη συλλογική ταυτότητα. Δεν ήταν μόνο ριζοσπαστική πολιτική κοινωνικοποίηση· ήταν υπαρξιακή δέσμευση.[…] οι 200 της Καισαριανής δεν ήταν αφηρημένα σύμβολα εθνικής ομοψυχίας. Ήταν κομμουνιστές που έδρασαν, διώχθηκαν και εκτελέστηκαν για τις ιδέες τους»!…

Με απλά λόγια: ΟΙ κομμουνιστές, καθώς είχαν το δικό τους «σύστημα αξιών, κωδίκων και συμβολισμών και η συμμετοχή σε αυτή την κοινότητα παρήγαγε νοήματα, στάσεις και συμπεριφορές που διαμόρφωναν μια ιδιαίτερη συλλογική ταυτότητα», δεν είχαν καμιά σχέση με την εθνική ομοψυχία! Ο αγώνας τους δεν ήταν αγώνας για την εθνική απελευθέρωση, αλλά για την επικράτηση αυτού του «παγκόσμιου συστήματος αξιών κλπ», που, όπου επικράτησε, με την μορφή των «λαϊκών δημοκρατιών», κατέληξε σε απάνθρωπη, βασανιστική δικτατορία και πλήρη υποταγή των λαών στην εφιαλτική κυριαρχία του ενός και μοναδικού (και φυσικά) κομμουνιστικού κόμματος…

Επομένως, πέρα από την εύλογη συγκίνηση και τον αναγκαίο σεβασμό, που απαιτεί η (κάθε) εκτέλεση από τους κατακτητές, η επιχειρούμενη αναγωγή, με αφορμή αυτή την αναφορά, των «αγώνων» των κομμουνιστών, κατά την διάρκεια της κατοχής,  σε απλησίαστη εθνική προσφορά, που, μάλιστα, υπερκαλύπτει και μηδενίζει, κάθε πραγματική αντιστασιακή πράξη, που δεν προέρχεται από το ΚΚΕ, απλώς επιβεβαιώνει την μόνιμη, ιδιοτελή πρακτική του ΚΚΕ να εμφανίζεται ως η μοναδική αντιστασιακή και απελευθερωτική δύναμη της χώρας!…

Ο Βασίλης Μπαρτζιώτας, ένας από τους πλέον δουλικούς «υποτακτικούς» του Ζαχαριάδη, έχει παραδεχθεί ότι: «Το ΚΚΕ γαλουχήθηκε από την διδασκαλία του Λένιν-Στάλιν και έμαθε από την πρώτη ημέρα της δημιουργίας του να υποτάσσει τα συμφέροντα του κινήματός μας στα συμφέροντα της προλεταριακής επανάστασης και αυτό είναι η μοναδική σωστή εθνική πολιτική, να παλαίβει για την υπεράσπιστη της Σοβιετικής Ένωσης ακόμα απ’ την πρώτη μέρα της ίδρυσής του. Στο κόμμα μας δεν έχουν θέση αντισοβιετικές εκδηλώσεις. Δεν τις σηκώνει το κλίμα της απεριόριστης αφοσίωσης στη Σοβιετική Ένωση, στο κόμμα των Μπολσεβίκων και τον μεγάλο Στάλιν» (Βασίλης Μπαρτζιώτας, Μερικά ζητήματα της Ιστορίας του Κομμουνιστικού Κόμματος, «Νέος Κόσμος» 10 (Οκτώβρης 1952), σελ. 14)!…

Όπως εύστοχα παρατηρεί ο καθηγητής Στάθης Καλύβας (ο οποίος, εξ αιτίας των απόψεών του αποτελεί μόνιμο στόχο ύβρεων από την πλευρά της Αριστεράς…), «Αφενός οι κομμουνιστές δεν έκαναν (και το λένε ανοιχτά) απλά αντίσταση, έκαναν επανάσταση και μάλιστα με διεθνιστικό πρόσημο. Σκοπός τους δεν ήταν μόνο η απελευθέρωση, αλλά και η συγκρότηση ενός σοβιετικού κράτους, δηλαδή μιας ολοκληρωτικής δικτατορίας. Αφετέρου, δεν ήταν, όλοι όσοι έκαναν αντίσταση ενάντια στους Γερμανούς ,κομμουνιστές. Οι περισσότεροι Έλληνες που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς (και από τους Ιταλούς και τους Βουλγάρους, ας μην ξεχνάμε πως η κατοχή ήταν τριπλή) ήταν απλοί πολίτες δίχως πολιτική δράση, που πιάστηκαν στην αδυσώπητη μέγγενη των αντιποίνων…» (Στάθης Καλύβας, Από την εικόνα στην ουσία, «Καθημερινή», 24.02.2026).

Περαιτέρω ο Στάθης Καλύβας,  αναφερόμενος στις  αντιστασιακές πράξεις μη κομμουνιστών επισημαίνει ότι: «Η Λέλα Καραγιάννη, για παράδειγμα, υπήρξε μία από τις πιο αποτελεσματικές και ανιδιοτελείς μορφές της αντίστασης στην Ελλάδα. Εκτελέστηκε στο Χαϊδάρι, στις 8 Σεπτεμβρίου 1944, μαζί με άλλους 59 ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες, μέλη μη κομμουνιστικών αντιστασιακών οργανώσεων στην πλειονότητά τους. Οι φωτογραφίες μετά την εκτέλεσή τους κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο, όμως για κάποιο λόγο δεν φαίνεται να συγκλονίζουν εξίσου και σίγουρα διαφημίζονται πολύ λιγότερο από τους κομμουνιστές της Καισαριανής. Δεν πολυακούγεται η Λέλα Καραγιάννη, μάλλον γιατί έκανε το «λάθος» να συνεργαστεί στενά με τους Βρετανούς: η προτομή της βανδαλίστηκε ενώ μια πρόσφατη, εξαιρετική βιογραφία της (Στέλιος Περράκης, «Η απίθανη ηρωίδα. Η Λέλα Καραγιάννη και οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες στην Ελλάδα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου», Επίκεντρο, 2022) πέρασε μάλλον απαρατήρητη»…

Και, ακριβώς για να δοθεί η πραγματική διάσταση του «αγώνα», στον οποίο επιδόθηκαν οι κομμουνιστές κατά την τριπλή ξενική κατοχή, ο καθηγητής Καλύβας θυμίζει ότι: «λίγες μόνο μέρες πριν από τις εκτελέσεις της Πρωτομαγιάς στην Καισαριανή, στις 17 Απριλίου 1944 για την ακρίβεια, εκτελείται από τον ΕΛΑΣ ο συνταγματάρχης Δημήτριος Ψαρρός μαζί με δεκάδες άνδρες του 5/42 Συντάγματος»…

Ευτυχώς, στον χώρο της Αριστεράς, υπάρχουν και φωνές που δεν στρουθοκαμηλίζουν και δεν αποδέχονται την εργώδη προσπάθεια του ΚΚΕ να στηρίξει στις φωτογραφίες των «200 της Καισαριανής» ένα νέο προπαγανδιστικό αφήγημα για την μοναδικότητα και το μεγαλείο της αντιστασιακής του προσφοράς. Γράφει λοιπόν η πανεπιστημιακός Βασιλική Λάζου, που υπήρξε υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ στην Φθιώτιδα, κατά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές (ανάρτηση στο facebook, 17.02.2026):

“Επειδή φαίνεται πως φτάσαμε στο σημείο να πρέπει να υπερασπιζόμαστε το αυτονόητο, ανεξάρτητα από συμπορεύσεις ή προσωπικές συμπάθειες, θα το κάνουμε — καθαρά και χωρίς περιστροφές. Οι κομμουνιστές κρατούμενοι στο Στρατόπεδο Χαϊδαρίου κρατούνταν από τα γερμανικά SS. Οι διοικήσεις των στρατοπέδων — στο Χαϊδάρι και στη Λάρισα — ήταν γερμανικές (και σε φάσεις ιταλικές), στο πλαίσιο της ναζιστικής κατοχής.

Δεν υπήρχε ελληνική κυβέρνηση. Η “Ελληνική Πολιτεία” ήταν όργανο της ναζιστικής Νέας Τάξης. Η χώρα ήταν υπό στρατιωτική κατάκτηση. Αυτή η συνθήκη ήταν που επέτρεψε τις εκτελέσεις ως αντίποινα για την εκτέλεση του Γερμανού στρατηγού στους Μολάους. Δεν υπήρχε «ελληνική απόφαση». Υπήρχε κατοχική ναζιστική διαταγή.

Οι 200 μεταφέρθηκαν στο Σκοπευτήριο Καισαριανής και εκτελέστηκαν με εντολή της ναζιστικής διοίκησης. Αυτή είναι η ιστορική πραγματικότητα.[…] Η ευθύνη βαρύνει πρώτιστα και αδιαμφισβήτητα τη ναζιστική κατοχική εξουσία. Χωρίς τα SS, χωρίς τη ναζιστική διοίκηση και χωρίς την Κατοχή, δεν θα υπήρχε αυτή η σφαγή. Η ιστορική μνήμη δεν είναι πεδίο συμψηφισμών. Είναι ζήτημα αλήθειας»…

Με αυτά τα δεδομένα, οι φωτογραφίες των «200 της Καισαριανής», πέρα από το ανθρώπινο στοιχείο της οδύνης για τον βίαιο θάνατό τους, δεν προσφέρουν παρά την αφορμή για την προπαγανδιστική εκμετάλλευσή τους από το ΚΚΕ, το οποίο ουδέποτε μετανόησε για τον βίαιο θάνατο χιλιάδων αθώων Ελλήνων, που το ίδιο  προκάλεσε εν μέσω τριπλής ξενικής κατοχής… Και, ίσως, γι’ αυτόν τον λόγο, δεν είναι δυνατόν να αποτελέσουν «μνημείο» προς μουσειακή αξιοποίηση, όταν κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει με χιλιάδες φωτογραφίες ηρώων που βασανίστηκαν και πέθαναν για την Ελλάδα και μόνον γι’ αυτήν, όπως π.χ. οι Κώστας Περρίκος, Ιουλία Μπίμπα, Γεώργιος Ιβάνοφ, Λέλα Καραγιάννη κλπ. κλπ., των οποίων το ΚΚΕ ξεχνά και διαγράφει την εθνική (και μόνον) προσφορά και θυσία τους …

Το άρθρο Οι 200 της Καισαριανής και το αμετανόητο ΚΚΕ… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η επίσκεψη του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη στο Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας αντιμετωπίσθηκε με οργανωμένη και συντονισμένη επίθεση βίας από σύμπασα την Αριστερά. Το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα από τις ανακοινώσεις του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, που έσπευσαν να καταγγείλουν τον υπουργό για την επίθεση που δέχθηκε από τα ενεργούμενά τους!…

Στο Νοσοκομείο Νίκαιας, το οποίο η αθλιότητα της Αριστεράς, μετέτρεψε σε πεδίο εκδήλωσης της απροκάλυπτης λατρείας της προς την βία, έχουν γίνει πρόσφατα έργα ανακαίνισής του, συνολικού ύψους 30 εκατομμυρίων ευρώ και έχουν προσληφθεί 65 γιατροί, 135 νοσηλευτές και 133 άτομα βοηθητικού προσωπικού. Αλλά το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι ικανοποιημένοι! Γιατί;

Μα διότι η βελτίωση των υποδομών, η αύξηση του ανθρώπινου δυναμικού, η πλήρωση των αναγκών και γενικά η  επιτυχής αντιμετώπιση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ένα νοσοκομείο, ΔΕΝ εξυπηρετεί την Αριστερά! Καταστρέφει το μίζερο αφήγημά της, αποδυναμώνει την ανεξάντλητη μπουρδολογία της, γελοιοποιεί τους  περιλάλητους «αγώνες» της και θέτει στο περιθώριο τα αρρωστημένα, συμπλεγματικά κομματόσκυλά της, που επιδιώκουν διαρκώς την αναταραχή, την αταξία, την αποδιοργάνωση και την αναποτελεσματική λειτουργία του δημοσίου ιδρύματος, το οποίο θεωρούν τσιφλίκι και καπετανάτο τους…

Στο επεισόδιο φέρεται να πρωτοστάτησε ένας γιατρός- συνδικαλιστής, ο οποίος προφανώς νομίζει ότι η μειοψηφία, την οποία εκπροσωπεί, του δίνει το δικαίωμα να εκδηλώνει την αλητεία και τον τραμπουκισμό, που έχει διδαχθεί στις γιάφκες της Αριστεράς, εναντίον υπουργού νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης…

Το γεγονός ότι αυτός ο «λεβεντόμαγκας» εννοεί – με το ελλειμματικό μυαλό που διαθέτει- να εξουσιάζει το νοσοκομείο του οποίου είναι υπάλληλος, σε βαθμό που να εμποδίζει ως «πορτιέρης» νυκτερινού κέντρου, την είσοδο στον προϊστάμενό του υπουργό, ανήκει στην «λογική» μιας Αριστεράς, που έχει μάθει να θεωρεί μισητό εχθρό της όποιον δεν συμφωνεί με τον έμφυτο σταλινισμό της και την φασιστική νοοτροπία της…

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτός ο ψευτοπαληκαράς, που ένοιωσε να μεγαλώνει το νανοειδές ανάστημά του, μέσα σε μια μάζα αποβρασμάτων, που εκλαμβάνουν τα ψυχοπαθολογικά τους συμπλέγματα ως συνδικαλιστικά δικαιώματα, έτυχε της πλήρους συμπαράστασης και επιδοκιμασίας της «όλης» Αριστεράς…

Διότι η Αριστερά, πλήρως αποκαμωμένη από την κατάρρευση των ιδεολογικών ψευδαισθήσεών της, παντελώς ανίκανη να αρθρώσει πειστικό πολιτικό λόγο, αποδιοργανωμένη μέσα στο πέλαγος των προσωπικών αντιπαραθέσεων των στερημένων υποτυπώδους προσωπικότητας στελεχών της, δεν έχει άλλη δυνατότητα να κάνει αισθητή την παρουσία της…

Μόνον οι τραμπουκισμοί, οι προπηλακισμοί και οι ύβρεις, δηλαδή οι κτηνώδεις εκδηλώσεις μιας τρισάθλιας αλήτικης συμπεριφοράς, χωρίς όρια αυτοσεβασμού και ντροπής, μπορούν να αναδείξουν την παρουσία της και να την εμφανίσουν ως δήθεν κυρίαρχη των γεγονότων, έτσι όπως τα εννοούν και τα αντιλαμβάνονται  υποκείμενα σαν τον αναιδή Πολάκη, που έσπευσε, με το σκουριασμένο μυαλό που διαθέτει, να πανηγυρίσει (!) για τα όσα συνέβησαν σε βάρος του Άδωνι Γεωργιάδη…

Άραγε, τι θα είχε συμβεί, εάν δεν ήταν παρούσα η αστυνομία και δεν εμπόδιζε την συμμορία των αλητών, οι οποίοι με επι κεφαλής τον ψυχικά και πνευματικά ξεχαρβαλωμένο τραμπουκογιατρό, είναι βέβαιο ότι ήθελαν να λιντσάρουν, να ποδοπατήσουν, ακόμη και να σκοτώσουν τον υπουργό, όπως ακριβώς υπαγόρευε το μίσος που εκπορευόταν από την μαυρισμένη ψυχή τους και φαινόταν πεντακάθαρα στα μάτια τους;

Άραγε τι περισσότερο κάνει ο ψυχρός δολοφόνος που αφαιρεί την ζωή από το ανυπεράσπιστο θύμα του;

Απλώς στην προκειμένη περίπτωση η παρουσία της αστυνομίας απέτρεψε μια δολοφονική πράξη, που είχε πάμπολλες πιθανότητες να συμβεί, με βάση την αγριότητα, την βαναυσότητα και την αναλγησία κομματικών εγκαθέτων, που έδρασαν προμελετημένα, με απάνθρωπα ένστικτα, οιστρηλατούμενοι από ταξικό μίσος και εκδικητική διάθεση, για όσα τους ενοχλούν σε μια κοινωνία την οποία δεν έχουν καταφέρει να υποτάξουν στις σταλινοφασιστικές τους διαθέσεις…

Αυτή η παραληρηματική βία θολωμένων συνειδήσεων δεν είναι τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από μια αποτρόπαιη έκφραση της συνδικαλιστικής ασυδοσίας, που γεννήθηκε με τις νομοθετικές πρωτοβουλίες της περιλάλητης «αλλαγής», κατά την έξαλλη περίοδο της πρώτης διακυβέρνησης της χώρας από τον Ανδρέα Παπανδρέου…

Προέρχεται από εκείνους, που έμαθαν να ζουν ως κηφήνες, με προνόμια, παροχές και επιδόματα, και, κυρίως, με την αίσθηση μιας ανεξέλεγκτης παντοδυναμίας, χωρίς όρια στον παραλογισμό των απαιτήσεων, χωρίς μέτρο στην αντιδημοκρατικότητα της συμπεριφοράς και χωρίς αίσθηση κοινωνικής συνείδησης, την ίδια στιγμή που αυτοτοποθετούνται στον «προοδευτικό» χώρο και αισθάνονται την Αριστερά, που υπηρετούν τυφλά και φανατισμένα, ως το ελιξίριο των συμπλεγμάτων τους και των φαντασιώσεών τους…

Σε μια άλλη χώρα, που στοιχειωδώς σέβεται τον εαυτό της και τους πολίτες της και η οποία θεωρεί την προστασία της δημοκρατίας ως προϋπόθεση ελεύθερης διαβίωσης και έκφρασης, ο «τσαμπουκαλής» γιατρός θα ετίθετο αυτοστιγμεί εκτός νοσοκομείου και, με συνοπτικές διαδικασίες, θα πήγαινε σπίτι του…

Στην δημοκρατική μας χώρα, αυτό το απόβρασμα θα εξακολουθήσει να δρα στο νοσοκομείο, όπου, υποτίθεται, εργάζεται, μισθοδοτούμενος από τον Έλληνα φορολογούμενο, με την διεστραμμένη σκέψη του να καθοδηγεί τις πράξεις του και την συμμορία, που τον περιβάλλει και με την φαντασία του να καλπάζει προς την «λαϊκή δημοκρατία» των αρρωστημένων ονείρων του…   Και με το ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά και τις λοιπές «δημοκρατικές δυνάμεις» να χειροκροτούν την αλητεία του και τον αριστερόστροφο κομπλεξισμό του….

Το άρθρο Γιατρός, αλήτης ή απλά συμμορίτης;.. Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Άλλο ένα τραγικό «ατύχημα», με 15 νεκρούς λαθρομετανάστες, συνέβη τις προάλλες έξω από την Χίο. Και όπως συνήθως συμβαίνει, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, οι «ανθρωπιστές» έσπευσαν να καταγγείλουν το Λιμενικό, ενώ ακόμη διερευνώνται οι συνθήκες και ασφαλώς είναι άγνωστες οι επί μέρους λεπτομέρειες και τα ειδικότερα συμβάντα!….

Πόθεν έλκουν τις πληροφορίες τους οι «επισπεύδοντες»;

Τι περισσότερο γνωρίζουν αφού και αυτοί, όπως και εμείς, δεν είμαστε και δεν ήσαν παρόντες και δεν έχουμε (και δεν έχουν) σαφή και ακριβή γνώση των περιστατικών που οδήγησαν στην βύθιση του σκάφους και στον θάνατο 15 από τους 40 επιβάτες του;

Έκαναν έρευνα και συγκέντρωσαν κάποια στοιχεία, τα οποία ήλεγξαν ώστε να καταλήξουν στα συμπεράσματά τους;

Έλαβαν υπ’ όψη τους την προσωρινή, έστω, εκδοχή του Λιμενικού Σώματος και, έστω και αν αμφισβητούν την αμεροληψία και την ειλικρίνεια των στελεχών του, φρόντισαν να διασταυρώσουν την εκδοχή τους, με όσα άκουσαν στους «διαδρόμους», ή πληροφορήθηκαν από τους πάντοτε πρόθυμους «αλληλέγγυους»;

Βάσει ποίων στοιχείων κατέληξαν στους αφορισμούς τους και στην, για μια ακόμη φορά, καταδίκη του Λιμενικού;

Απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα δεν θα λάβετε! Διότι η άνεση του δημοσιογραφικού γραφείου, ή, ακόμη καλύτερα, η θαλπωρή της βαθιάς πολυθρόνας σε κάποια από τα in café της γνωστής πλατείας, φαίνεται ότι διευρύνει την σκέψη και την ευφυία κάποιων λαμπρών εγκεφάλων, έτσι ώστε να καταλήγουν στα ανεπίδεκτα αμφιβολιών συμπεράσματα, στα οποία τους οδηγεί η δημοσιογραφική τους αυθεντία…

Γράφει στην «Καθημερινή» (05.02) η Ξένια Κουναλάκη, με προφανή την επικριτική διάθεσή της: «Χθες για τη νέα τραγωδία στη Χίο ο υπουργός Μετανάστευσης Θανάσης Πλεύρης αποφαίνεται ταχύτατα ότι δεν φταίει το Λιμενικό, αλλά ευθύνονται οι ‘‘διακινητές» – ένας Μαροκινός χρίζεται ‘‘φερόμενος διακινητής’’»…

Η εξαίρετη κυρία δεν έκανε τον κόπο να ρωτήσει την απεσταλμένη της ίδιας εφημερίδας στην Χίο, Αλεξία Καλαϊτζή, της οποίας το επιτόπιο ρεπορτάζ δημοσιεύθηκε στο ίδιο φύλλο (05.02) και σύμφωνα με το οποίο στο μοιραίο σκάφος, ένα φουσκωτό 10 μέτρων… ήταν στοιβαγμένοι 40 άνθρωποι. Πάντα κατά το ίδιο ρεπορτάζ, ο δύτης Βαγγέλης Κηρυθράς, που έφθασε στον τόπο του ατυχήματος μαζί με την ομάδα του, διαπίστωσε ότι «τα σώματα των νεκρών ήταν πολύ κτυπημένα , με παραμορφωμένα το πρόσωπό τους και το κεφάλι τους. Είχαν κτυπήματα στην κοιλιά και στον θώρακα […] Όλοι χτύπησαν μεταξύ τους […] Σε μια σύγκρουση αυτού του σκάφους με οποιοδήποτε σκάφος, κάτι τέτοιο ήταν αναπόφευκτο…». Στο ίδιο φύλλο της «Καθημερινής», έτερος συνάδελφος της κυρίας Κουναλάκη, ο Γιάννης Σουλιώτης, σε δικό του ρεπορτάζ, αναφέρει ότι, «κάποιοι από τους μετανάστες εξετάστηκαν ενόρκως από στελέχη του Λιμενικού που διενεργούν την προανάκριση και ορισμένοι φέρονται να δήλωσαν ότι κατά την διάρκεια της καταδίωξης το πλήρωμα του περιπολικού σκάφους άναψε έναν προβολέα και έριξε φως στο φουσκωτό με τους μετανάστες. Υπό καθεστώς φόβου, ο χειριστής του δουλεμπορικού έστριψε το τιμόνι αριστερά, με αποτέλεσμα το φουσκωτό να προσκρούσει στη δεξιά πλευρά του πλωτού του Λιμενικού και να ανατραπεί […] Από το σύνολο των διασωθέντων όλοι είναι Αφγανοί, πλην ενός υπηκόου Μαρόκου. Ο τελευταίος νοσηλεύεται φρουρούμενος, καθώς συνελήφθη ως διακινητής. Φέρεται να αναγνωρίσθηκε από δύο μάρτυρες- μετανάστες…».

Τίποτε από τα παραπάνω δεν έκανε τον κόπο να λάβει υπ’ όψη της η κυρία Κουναλάκη… Το φωτεινό μυαλό της είχε καταλήξει, κάπου μεταξύ ενός espresso ή κάποιου drink, στα δικά του συμπεράσματα, χωρίς την στενάχωρη ταλαιπωρία διασταύρωσης πληροφοριών, λογικών συνειρμών και αναγκαίων επιφυλάξεων, μέχρι να δούμε το σχετικό πόρισμα και να μπορούμε να έχουμε κάποια βάση περισσοτέρων σκέψεων και προσεκτικοτέρων κρίσεων…

Όμως η κάθε Κουναλάκη δεν χρειάζεται τίποτε απ’ όλα αυτά. Από το βάθρο της αυθεντίας της έχει περιγράψει, χάρη στο αστραφτερό και κοφτερό μυαλό της, την εικόνα του ατυχήματος: Αιμοδιψείς Λιμενικοί, με δολοφονικά ένστικτα, γυροφέρνουν αδιάκοπα στο Αιγαίο και μόλις δουν το σαπιοκάραβο των ελπίδων φορτωμένο μετανάστες, σεληνιάζονται, πλημμυρίζουν με αντιμεταναστευτικό μίσος, ξεχύνονται αφρίζοντας  και ορμούν με λύσσα επάνω του και «όποιον πάρει ο Χάρος…»!… Ακολουθεί η «συμπαιγνία» του αρμόδιου υπουργού, ο οποίος, δίχως ίχνος ανθρώπινης ευαισθησίας, πανηγυρίζει για το «φονικό» και καλύπτει τους αποτρόπαιους δολοφόνους, που έχουν πια πλημμυρίσει τις τάξεις του Λιμενικού Σώματος, που, με τη σειρά του πλημμυρίζει από το αίμα μεταναστών… Τελικά δε, βρίσκεται και ένας δυστυχής που τον «χρίζουν» διακινητή, ενώ ο καημένος, εντελώς από ατυχία και όχι, προς Θεού!, για τα dollars,  βρέθηκε την λάθος στιγμή στον λάθος τόπο…

Η Κουναλάκη δεν είναι παρά μια ενδεικτική περίπτωση του τρόπου με τον οποίο η ανεύθυνη δημοσιογραφία δηλητηριάζει σκόπιμα την κοινή γνώμη, απλά και μόνον διότι υπηρετεί εμμονές και ιδεοληψίες που καλύπτονται πολύ εύκολα πίσω από το ενδιαφέρον «για τον άνθρωπο», το οποίο έχει καταντήσει ευτελές πρόσχημα για κάθε πικρόχολο αλαζόνα, που τα ξέρει όλα και, κυρίως, έχει ένα ιδιαίτερα σημαντικό προσόν: Επιθυμεί, χωρίς να το δηλώνει φωνακτά, την πτώση της κυβέρνησης…

 Τελικά μια, φαίνεται, να είναι η λύση: Να αλλάξει «ρότα» το Λιμενικό: Να στελεχωθεί από «ανθρωπιστές» αλληλέγγυους, με φωτεινά μυαλά και ανοικτές καρδιές! Μόλις συναντούν τα τρισάθλια δουλεμπορικά, να προσφέρουν κατ’ αρχήν λουλούδια στον διακινητή και στη συνέχεια να ανεβάζουν τους «λάθρα» στο λιμενικό σκάφος και με μια μικρή δεξίωση να εορτάζουν την συναδέλφωση των λαών! Στη συνέχεια, να προσφέρουν τα μέσα επικοινωνίας του σκάφους για να απευθύνουν πρόσκληση και σε άλλους φίλους και συγγενείς, για να προστρέξουν στην «προοδευτική» χώρα που λέγεται Ελλάδα… Θα ήταν ακόμη πιο ωραίο, στο «προοδευτικό» πλέον σκάφος, να επιβαίνει και η κάθε Κουναλάκη για να προσδίδει μεγαλύτερο κύρος στην όλη τελετή…

Υπάρχει βέβαια ένα πρόβλημα: Η άνεση της γνωστής «πλατείας» δεν μπορεί να υποκατασταθεί από θαλασσοταραχές και ναυτίες… Οπότε ας μείνουν τα πράγματα ως έχουν για να έχει και η κάθε Κουναλάκη λόγω υπάρξεως…

Το άρθρο Οι αιμοδιψείς Λιμενικοί… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ένα ακόμη δείγμα απροκάλυπτης ιδεολογικής βίας, με πρωταγωνιστές γνωστά και άγνωστα απομεινάρια σταλινικής νοσταλγίας, έλαβε χώρα τις προηγούμενες ημέρες στον Βόλο.  

Τα γεγονότα έχουν ως εξής:

Πριν από τρεις μήνες, η Ισραηλιτική Κοινότητα Βόλου ζήτησε από τον συγγραφέα και αρθρογράφο της «Καθημερινής» Σάκη Μουμτζή να είναι ο κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση, που επρόκειτο να γίνει την 1η Φεβρουαρίου, για τη μνήμη του Ολοκαυτώματος. Ο Σάκης Μουμτζής δέχθηκε ασμένως την τιμητική πρόταση και μετά από ένα μήνα έστειλε, όπως είχε συμφωνηθεί, στην Ισραηλινή Κοινότητα, τον τίτλο της ομιλίας του ( «Η Κόλαση του Δάντη στο Άουσβιτς»), για να τυπωθεί η πρόσκληση από την συνδιοργανώτρια Περιφέρεια Θεσσαλίας. Όμως, λίγες ημέρες πριν από την εκδήλωση, δύο σωματεία «αγωνιστών του ΕΑΜ—ΕΛΑΣ» (ναι! Υπάρχουν ακόμη σωματεία «αγωνιστών» του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, υποθέτω από 100 ετών και πάνω τα μέλη τους, που προφανώς σφύζουν από «δημοκρατικά» αισθήματα…)  ζήτησαν να μην είναι ο Σάκης Μουμτζής ο κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης, διότι, στα ιστορικά βιβλία του, δεν αναγνωρίζει το αντιστασιακό έργο αυτών των οργανώσεων!  

Στη συνέχεια, οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς Μαγνησίας (που αθροιστικά δεν εκπροσωπούν πλέον ούτε το 5% της κοινής γνώμης), επανέλαβαν το αίτημα, προειδοποιώντας ότι δεν θα παραστούν στις εκδηλώσεις. Υπό αυτές τις πιέσεις, ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας, στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και εκλεγείς κατά βάση με την στήριξη της Αριστεράς και την εκμετάλλευση των μεγάλων πλημμυρών του 2023 στην περιοχή, ζήτησε τελικά την ανάκληση της συμμετοχής του ομιλητή…

Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος (ΚΙΣΕ), παρενέβη δημόσια, εκφράζοντας βαθιά απογοήτευση για την ανάκληση του Σάκη Μουμτζή, τονίζοντας ότι η Ημέρα Μνήμης δεν προσφέρεται για πολιτικές σκοπιμότητες και ότι ο αποκλεισμός ενός προσκεκλημένου ομιλητή στέλνει ανησυχητικό μήνυμα. Όμως, υπό το κράτος της σταλινοφασιστικής τρομοκρατίας της Αριστεράς, το ΚΙΣΕ δεν εισακούστηκε και η εκδήλωση για την «Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος» έγινε, όπως την θέλησε η Αριστερά, «ολοκαύτωμα της σταλινοφασιστικής νοοτροπίας» της…

Αξίζει να σημειωθούν και τα εξής:

Στο πλαίσιο των αντιδράσεων για τον Σάκη Μουμτζή, έβαλε την δική του «αριστουργηματική» πινελιά και ο, γνωστός άλλοτε συνεργάτης του Κώστα Σημίτη και στη συνέχεια πραιτοριανός του Τσίπρα, ομότιμος καθηγητής της Ιστορίας, Αντώνης Λιάκος. Για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται, αρκεί να σας θυμίσω ότι συμμετείχε στην παρουσίαση της «Ιθάκης» του Τσίπρα και έγραψε στο facebook ότι, «η έκρηξη ενδιαφέροντος για το βιβλίο δείχνει ότι υπάρχει μεγάλη δίψα συζήτησης και ανάγκη αναστοχασμού για την περίοδο της κρίσης»!… Αυτός λοιπόν ο βαθυνούστατος διανοητής, που, ασφαλώς, σ’ ένα σοβιετικού τύπου καθεστώς, θα κατελάμβανε δικαιωματικά τουλάχιστον θέση αρχιλογοκριτή, με απεριόριστες αρμοδιότητες, εξαπέλυσε, στο αγαπημένο του facebook, έναν ακατανόητο οχετό εναντίον του Σάκη Μουμτζή, αποκαλώντας τον «τοξικό κειμενογράφο της Θεσσαλονίκης» και δικαιώνοντας πλήρως τους φωνασκούντες «αγωνιστές», ισχυριζόμενος ότι, «αυτοί οι άνθρωποι θεώρησαν ότι τους φτύνουν κατάμουτρα με την συγκεκριμένη επιλογή. Και αντέδρασαν. Και καλά έκαναν. Ήταν μια πράξη αξιοπρέπειας της κοινωνίας της πόλης. Παρόμοιες επετείους πρέπει να τις διαφυλάσσουμε σαν τα μάτια μας. Γιατί το ζήτημα δεν είναι πώς έγινε το έγκλημα που μνημονεύουμε, αλλά πώς κοιτάμε αδιάφοροι κι ανήμποροι τα εγκλήματα που γίνονται μπρος στα μάτια μας. Και δεν χρειαζόμαστε τους σημερινούς υμνητές των εγκλημάτων σε τέτοιες επετείους»!…

Με απλά λόγια, ο «υμνητής» του Τσίπρα θεωρεί τον Σάκη Μουμτζή «υμνητή εγκλημάτων», απλά και μόνον επειδή δεν συμφωνεί μαζί του στον χαρακτηρισμό κοινών δολοφόνων του ΕΛΑΣ και του «Δημοκρατικού Στρατού» σε «αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης»!…

Αλλά δεν ήταν μόνον ο Λιάκος, που εξέφρασε, με τον προαναφερόμενο τρόπο, την «δημοκρατική» του αντίληψη και τα «φιλελεύθερα» αισθήματά του. Τον συναγωνίστηκε και μια εξ ίσου «προοδευτικιά» διανοούμενη, η Βασιλική Λάζου, η οποία, κατά το βιογραφικό της, «διδάσκει θέματα νεότερης και σύγχρονης Ιστορίας στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ και επιμελείται την έκδοση του Hot Doc History της εφημερίδας Documento» (εγγύηση δημοκρατικότητας και πνευματικής ελευθερίας…). Υπήρξε δε και υποψήφια «βουλεύτρια» του ΣΥΡΙΖΑ στην Φθιώτιδα, γεγονός που ασφαλώς δικαιολογεί τις ultra προχωρημένες απόψεις της… Ελάλησε λοιπόν η ευαίσθητη πανεπιστημιακός και απεφάνθη:

«81 χρόνια μετά, πληροφορούμαστε την επιλογή του Σάκη Μουμτζή ως κεντρικού ομιλητή στην εκδήλωση μνήμης για το Ολοκαύτωμα στον Βόλο — ενός προσώπου που εδώ και χρόνια αποδομεί δημόσια το ΕΑΜικό κίνημα, υιοθετώντας τη μετεμφυλιακή αναθεωρητική αφήγηση περί «εγκληματικής Αριστεράς» και παρουσιάζοντας το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ όχι ως λαϊκό αντιστασιακό κίνημα, αλλά ως «παράμετρο του εμφυλίου». Αυτό δεν είναι απλώς άποψη. Είναι πολιτική και ιστορική διαστρέβλωση. Και μετατρέπεται σε συκοφαντία, όταν αξιοποιείται για να σβήσει τον ρόλο της Αντίστασης στη διάσωση των Εβραίων, ειδικά σε μια πόλη όπου τα γεγονότα είναι γραπτά, μαρτυρημένα και θεσμικά αναγνωρισμένα.

Η επιλογή του Μουμτζή αποτελεί πολιτική πρόκληση. Γιατί η μνήμη του Ολοκαυτώματος — μια από τις πιο ιερές και ανυποχώρητες μνήμες του 20ού αιώνα — δεν μπορεί να τιμάται από ανθρώπους που υποτιμούν, λειαίνουν και ξαναγράφουν την ιστορία του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος που έσωσε ανθρώπινες ζωές, και μάλιστα Εβραίων της Ελλάδας». 

Δεν χρειάζονται ιδιαίτερα σχόλια, όταν την σκέψη της ως άνω πανεπιστημιακού δονείται από τον πόνο της για την «δημόσια αποδόμηση του ΕΑΜικού κινήματος»! Στον πνευματικό ορίζοντα της εν λόγω κυρίας, θέση έχουν μόνον όσοι εξυμνούν το μεγαλείο του ΕΑΜ και τοποθετούν τα στελέχη του και τους «αγωνιστές» του δίπλα στον Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη… Ίσως και λίγο παραπάνω, αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι δύσκολα θα ευαισθητοποιούνταν  με το ίδιο πάθος για ήρωες που δεν ανήκαν στις τάξεις του ΕΛΑΣ και του «Δημοκρατικού» Στρατού!…

Τέλος, γνωστός για την αριστερόστροφη σκέψη του και το μένος του εναντίον όλων όσους χαρακτηρίζει περιφρονητικά ως «αντικομμουνιστές», ο ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ, ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης, προσέτρεξε και αυτός στο πλευρό των «αγωνιστών», αλλά και της προαναφερομένης κας Λάζου:

«Σχεδόν έναν αιώνα από τα τότε γεγονότα, έρχεται η παρούσα ηγεσία της ισραηλιτικής κοινότητας του Βόλου συνεπικουρούμενη από το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο της Ελλάδας να διηγηθεί μια νέα κατασκευασμένη αφήγηση για το τι έγινε τότε. Στην επέτειο της μνήμης της Σοάχ (του εβραϊκού Ολοκαυτώματος) κάλεσε γνωστό φανατικό αντικομμουνιστή ως κεντρικό ομιλητή στην σχετική εκδήλωση. Ο εν λόγω, Σάκης Μουμτζής, επιδεικνύει έναν εμφυλιακό ή μετεμφυλιακό φανατισμό ενάντια στο ΕΑΜ, στον ΕΛΑΣ, στο ΚΚΕ και στο μεγάλο Απελευθερωτικό κίνημα του Λαού μας στον καιρό της ξένης κατάκτησης. Δεν είναι ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος που επιδίδεται σε ετούτο το εγχείρημα. Σε τελευταία ανάλυση και στον καιρό της Κατοχής υπήρχαν Έλληνες ναζί, ΕΑΣΑΔ και Τάγματα Ασφαλείας. Λογικό είναι το παρελθόν να έχει αφήσει κάποια ίχνη…

Ο δημοκρατικός -ή απλά λογικός- κόσμος του Βόλου ξεσηκώθηκε μπροστά στην σχεδιαζόμενη ύβρη. Η ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, ο Σύλλογος Ιστορίας και Μνήμης της Εθνικής Αντίστασης και άλλοι φορείς της αντέδρασαν στα σχεδιαζόμενα όπως και η Περιφέρεια Θεσσαλίας, η οποία είναι συνδιοργανωτής των εκδηλώσεων μνήμης. Η συμμετοχή του κου Μουμτζή ακυρώθηκε.

Η εξέλιξη αυτή σήμανε συναγερμό σε ολόκληρο το στρατόπεδο της δεξιάς, της εθνικοφροσύνης και των κυβερνητικών παραγόντων. Πρωτοστάτησε ο ίδιος ο κος Μουμτζής με κείμενο στο Liberal με τίτλο «Ο αριστερόστροφος φασισμός». Σε αυτό επιτίθεται προσωπικά στην συνάδελφο ιστορικό στο ΑΠΘ κα Βασιλική Λάζου και δηλώνει: «Είναι επιτρεπτό θορυβώδεις μειοψηφίες να ελέγχουν το τι θα λέγεται και το τι θα απαγορεύεται; Είναι δυνατόν η Αριστερά, με την απειλή τραμπουκισμών, να ορίζει τον δημόσιο λόγο; Και κάτι ακόμα: δικαιούνται οι φλοτίλες (sic) να θέλουν να φιμώσουν, και να το πετυχαίνουν, μια φωνή που σταθερά στέκεται δίπλα στους Ισραηλίτες και τους Ισραηλινούς;…»

Και μόνον το γεγονός ότι ο Μαργαρίτης, με την «αυθεντία» της στρατευμένης σκέψης του, επιχειρεί να «διδάξει» στους Εβραίους τα γεγονότα του … Ολοκαυτώματος (!!!), αρκεί για να γίνει αντιληπτό το ασήκωτο βάρος της διανοίας του… Όλα τα άλλα απλώς επιβεβαιώνουν ότι, οκτώ δεκαετίες μετά την συντριβή στο Γράμμο και στο Βίτσι και   45 χρόνια μετά την παταγώδη κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», η σταλινική σκέψη εξακολουθεί νά γοητεύει μυαλά και συνειδήσεις και ο μανιακός φανατισμός να μην έχει όρια…

Δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μου, κάποια αντίδραση, από πανεπιστημιακές συγκλήτους, σχετικά με την σταλινοφασιστική λογική και τον σκοταδισμό, που επιχείρησαν και – τελικά- πέτυχαν να επιβάλουν, άνθρωποι που οι σπουδές τους, η διδασκαλία τους και η κοινωνική τους προσφορά εστιάζεται στην υπεράσπιση αποτυχημένων δογμάτων, σκουριασμένων αντιλήψεων και παραληρηματικών ψευδαισθήσεων… Και οι οποίοι επικεντρώνουν την επιστημονική τους δράση, αφ΄ ενός μεν στην διαιώνιση του ταξικού μίσους και στην δικαίωση της κομμουνιστικής ανταρσίας και, αφ’ ετέρου, στην επιβολή ενός ολοκληρωτικού πνεύματος, με βάση την αντίληψη ότι οποιαδήποτε ιδέα ή σκέψη ενοχλεί τις φαντασιώσεις τους και τις βεβαιότητές τους είναι κατακριτέα και εξ ορισμού φασιστική… Θρασείς και αμετανόητοι νοσταλγοί του Στάλιν και του Ζαχαριάδη επιδίδονται σε συστηματική ιδεολογική τρομοκρατία, απλά και μόνον επειδή «δεν γουστάρουν» τις απόψεις, που ενοχλούν την ασίγαστη μονομανία τους και τον μονολιθικό φανατισμό τους…

Με απλά λόγια, οι ξεδιάντροποι φασίστες του πνεύματος, με την σταλινική ψυχοσύνθεση, φροντίζουν, συστηματικά και επίμονα, να απλώνουν την ιδεολογική τους τρομοκρατία  στην ελληνική κοινωνία… Και αν κρίνουμε από τις ελάχιστες αντιδράσεις σ’ αυτά τα αρρωστημένα συμπτώματα, που εκφυλίζουν την δημοκρατία και εκχυδαΐζουν την ελευθερία, είναι προφανές ότι, μέχρι στιγμής, αυτοί οι ασύστολοι και αχαλίνωτοι τρομοκράτες, επικρατούν…

Το άρθρο Η τρομοκρατία των νοσταλγών του Στάλιν και του Ζαχαριάδη… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Μέχρι τώρα απέφυγα συνειδητά να σχολιάσω την συμπεριφορά και τις δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού. Ο πόνος της μάνας, ως υπέρτατη έκφραση οδύνης, επιβάλλει κατανόηση και σεβασμό, ακόμη και όταν η δημοσιότητα και ο θόρυβος μοιάζουν να κερδίζουν έδαφος σε σχέση με την ιδιωτικότητα και την σιωπή που, συνήθως, ακολουθούν μια αξεπέραστη απώλεια…

Ακόμη και όταν ήταν ηλίου φαεινότερο ότι, η Μαρία Καρυστιανού γινόταν αντικείμενο στυγνής και κραυγαλέας εκμετάλλευσης από τους αριστερόστροφους τυμβωρύχους και τους ακροδεξιούς καιροσκόπους, η συμπάθεια για το ασήκωτο ψυχικό βάρος της δεν επέτρεπε τίποτε περισσότερο από θλίψη, περίσκεψη και συγκατάβαση…

Όμως, εδώ και αρκετό καιρό, η «μάνα» έχει εγκαταλείψει την δημόσια σκηνή, όπου, με ενθουσιασμό, φανατισμό και άφθονη ιδιοτέλεια, την θαύμαζε και την χειροκροτούσε μανιωδώς σύσσωμη η αντιπολίτευση και εμφανίστηκε η Ζαν ντ’ Αρκ της πολιτικής, πανέτοιμη να καταπολεμήσει την διαφθορά, την αδικία και την αδιαφάνεια και να κατακτήσει την εξουσία, για χάρη όλων των «πονεμένων» και «καταφρονεμένων»!

Ξαφνικά τα Τέμπη άρχισαν να χάνονται πίσω από δηλώσεις για την «υποβάθμιση των Ενόπλων Δυνάμεων» για το «ηλεκτρονικό φακέλωμα» και για τις «αμβλώσεις» και το βαρύ πένθος να εξοστρακίζεται με τις αναρίθμητες εμφανίσεις στα τηλεπαράθυρα και τις φιλάρεσκες πόζες για χάρη του περιοδικού «Down Town»!…

Και ω! του θαύματος, η «μητέρα των Τεμπών», όπως την αποκαλούσαν, συνεπαρμένοι από τον «αντισυστημισμό» της και το πάθος της για το «κράτος δικαίου», όλοι οι «προοδευτικοί» κονδυλοφόροι αυτού του τόπου, μεταβλήθηκε σε καταλύτη των πολιτικών εξελίξεων της χώρας!

Η λαοφιλής «Μαρία» (κατά το «Ανδρέας»…), προφανώς «μεθυσμένη» από τα χειροκροτήματα και τις λοιπές εκδηλώσεις λατρείας και αφοσίωσης προς το πρόσωπό της, δηλώνει, αποφασισμένη και ατρόμητη, ότι «πάμε για κάτι μεγάλο», «ούτε δεξιά, ούτε αριστερά» και «το μόνο σίγουρο είναι ότι στις επόμενες εκλογές θα συμμετάσχουμε και εμείς»!

Ο πληθυντικός της αυτάρεσκης μεγαλοπρέπειας στην υπηρεσία του «λαού», που, αφού έκλαψε, οργίσθηκε, αγανάκτησε, ξεσηκώθηκε και ονειρεύτηκε, μαζί με την «Μαρία,» καταδίκες και φυλακές για τους πολιτικούς, βλέπει σήμερα την σημαιοφόρο της «κάθαρσης» και την τιμωρό του «συστήματος» να θέλει να γίνει «πρώτο κόμμα» μέσα στο σύστημα και να έχει ξεχυθεί στην αναζήτηση «αδιάφθορων», σκορπίζοντας τον πανικό στην χαζοχαρούμενη Αριστερά, που τη νόμιζε «εργαλείο» των φαντασιώσεων και των ψευδαισθήσεών της!…

Δεν αναφέρομαι στην ακροδεξιά των ψεκασμένων, των συνωμοσιολόγων, των αντιεμβολιαστών και των πατριδοκάπηλων, διότι ήταν αναμενόμενη, από την φύση τους και την ιδιοσυγκρασία τους, η ευκολία προσεταιρισμού της «μητέρας των Τεμπών», ως «συμβόλου» μιας αντικυβερνητικής πολεμικής, στην οποία δεν μπορούσε να ανταποκριθεί η φαιδρότητα της επιχειρηματολογίας τους και ο άνυδρος πολιτικός τους λόγος…

Αναφέρομαι στην Αριστερά, που, για μια ακόμη φορά, αποδεικνύεται ανεγκέφαλη, ανερμάτιστη και ανίκανη να ξεπεράσει τα συμπλέγματα, που δεν της επιτρέπουν να δει την πραγματικότητα και να προτάξει την λογική και την σοβαρότητα στην θέση της ψυχοπνευματικής παράκρουσης και του λαϊκισμού…

Η Αριστερά, που, με τον περίεργο «μαζοχισμό» της, αρέσκεται να πενθεί αενάως για τις ήττες και τις αποτυχίες του παρελθόντος, αγκάλιασε με πρωτοφανή ενθουσιασμό το πένθος της Μαρίας και έτρεξε, σχεδόν αφηνιασμένη, πίσω από τα «χαμένα βαγόνια», τα «ξυλόλια», τα «λαθραία του ΝΑΤΟ» και τα «μπαζώματα»…

Χωρίς, ούτε προς στιγμή, να σκεφθεί ότι ο «πόνος της Μαρίας», που έμοιαζε, σιγά-σιγά, να οπισθοχωρεί μπροστά στην «ηγερία του αντισυστημισμού», θα γινόταν, τελικά, δικός της πόνος, για τις οδυνηρές δημοσκοπήσεις που δείχνουν το ξεχαρβάλωμα των δυνάμεών της!…

Και τώρα; Τι γίνεται τώρα;

Τώρα άρχισε η αγωνιώδης προσπάθεια αποδόμησης της «Μαρίας»!

Η χθεσινή «μάνα», που δονούσε τις αριστερές υπερευαίσθητες ψυχούλες, καθώς μέσα τους θέριευε η αθεράπευτη ελπίδα της κυβερνητικής κατάρρευσης, έχει μεταβληθεί σε τρομακτικό φάντασμα, που αλιεύει, αδυσώπητα και χωρίς έλεος, ψηφοφόρους, τους οποίους η Αριστερά νόμιζε ακλόνητους και καταδικούς της!…

Τώρα η Αριστερά επανήλθε στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» της: στην συνήθη καταγγελτική και επιθετική συμπεριφορά της έναντι εκείνων, που θεωρεί εχθρούς της και υπονομευτές των προσδοκιών της και των επιδιώξεών της!…

Τώρα η Αριστερά αποκαθηλώνει, χωρίς ίχνος ντροπής, την «μάνα», που, μέχρι χθες, αποθέωνε  και τοποθετεί στο στόχαστρό της μια υπερφίαλη, μωροφιλόδοξη και αδίστακτη γυναίκα, καθώς θεωρεί ότι, εκμεταλλεύθηκε την πληθωρική ευαισθησία της και την αδιάπτωτη αγωνιστικότητά της, για να στήσει το δικό της προπύργιο του συστήματος και να την απογυμνώσει από οπαδούς και ψηφοφόρους!

Τώρα, ακόμη και ο Τσίπρας βλέπει ότι η «Ιθάκη» του, όχι μόνον απομακρύνεται, αλλά και μοιάζει να υποτάσσεται στην δυναμική, που αφελώς στήριξαν και ενίσχυσαν όλοι όσοι νομίζουν ότι, η Αριστερά έχει το αναφαίρετο προνόμιο να καθορίζει τις πολιτικές εξελίξεις και να διαμορφώνει υπέρ αυτής την πολιτική πραγματικότητα…

Τώρα όλοι τρέχουν να σκάψουν κάτω από τον θρόνο, όπου περιπαθώς τοποθέτησαν την «μάνα των Τεμπών» και, με πρώτη την «επιφανή» συνήγορο όλων των «πονεμένων»,  αγωνιούν μήπως η κάλπη βγάλει περισσότερο πόνο γι’ αυτούς, από εκείνον που, με τόση επιπολαιότητα, σκόρπισαν για χάρη της «Μαρίας»!…

Περαστικά τους!…

Το άρθρο Τα αποκαλυπτήρια του «αντισυστημισμού»… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Και ξαφνικά όλος ο ευαίσθητος κόσμος της εγχώριας Αριστεράς, θυμήθηκε το διεθνές δίκαιο και έσπευσε να εκφράσει τον αποτροπιασμό του, όχι μόνον για την σύλληψη και απαγωγή του Μαδούρο, αλλά και για την παράγραφο της δήλωσης Μητσοτάκη, σύμφωνα με την οποία, «δεν είναι η στιγμή για να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των  προσφάτων ενεργειών» της κυβέρνησης Τραμπ…

Είναι όλοι αυτοί που θεωρούν απολύτως νόμιμη την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία και καταγγέλλουν ως «νεοναζιστές» ένα ολόκληρο λαό που μάχεται, τρία ολόκληρα χρόνια τώρα, για την ανεξαρτησία του και την εθνική του κυριαρχία…

Είναι οι ίδιοι που δεν έχυσαν ούτε μισό δάκρυ για το ανατριχιαστικό όργιο αποκρουστικής βίας και άγριων δολοφονιών της Χαμάς στο Ισραήλ, με τους 1.200 νεκρούς και τους 250 ομήρους, που βίωσαν την κόλαση επί γης, στα χέρια των διεστραμμένων  φανατικών του Ισλάμ…

Είναι οι ίδιοι που, όλα αυτά τα χρόνια, θεωρούν ότι η κατάφορη παραβίαση του διεθνούς δικαίου με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και με τον παράνομο εποικισμό του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους, μπορεί να λυθεί με την υιοθέτηση κάποιων από τις τουρκικές προτάσεις, που, πλέον, συγκεκριμενοποιούνται στην αναγνώριση δύο κρατών, σύμφωνα με τις επιθυμίες του Ερντογάν…

Στην προσπάθειά τους να ενισχύουν το βάρος των αγανακτισμένων καταγγελιών τους, οι διάφορες παραφυάδες της εγχώριας Αριστεράς δεν διστάζουν να επικαλούνται ανόητες προσομοιώσεις, που καθιστούν ακόμη πιο καταγέλαστη την υποκριτική τους επιχειρηματολογία: Η απόπειρα να συγκριθεί η περίπτωση Μαδούρο με την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και με την τουρκική κατοχή στην Κύπρο, απλώς εντάσσεται στην γνωστή τακτική της Αριστεράς να «τσουβαλιάζει» όλα όσα την ενοχλούν, για να καταστήσει περισσότερο πειστικούς τους αβάσιμους ισχυρισμούς της…

Στη Ουκρανία και στην Κύπρο υπάρχει ξένη εισβολή, με στόχο την αρπαγή εδάφους της αμυνόμενης χώρας, τον περιορισμό της εθνικής της κυριαρχίας και την εδραίωση του κατοχικού καθεστώτος ως αποτέλεσμα δήθεν νόμιμης επιθετικής ενέργειας σε βάρος ανεξάρτητης χώρας… Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν συνέβη στην Βενεζουέλα….

Οι ευσυγκίνητοι της Αριστεράς, που δήθεν κόπτονται για την ανεξαρτησία και την εθνική κυριαρχία της Βενεζουέλας, παραβλέπουν ότι στο έδαφός της έχουν εγκατασταθεί και δρουν ως πραιτοριανοί του καθεστώτος Μαδούρο 30.000 Κουβανοί (στρατιωτικοί, ως επί το πλείστον), αφ’ ενός για να στηρίζουν τον δικτάτορα και αφ’ ετέρου για να διασφαλίζουν την συνεργασία με την Κούβα, η οποία εδώ και χρόνια επιβιώνει χάρη στην προμήθεια περίπου 100.000 βαρελιών πετρελαίου ημερησίως…

Και μόνον το γεγονός ότι η Αβάνα ανακοίνωσε επισήμως ότι 32 μέλη των κουβανικών υπηρεσιών ασφαλείας σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της αμερικανικής εφόδου, υπερασπιζόμενοι προφανώς τον Μαδούρο, αποδεικνύει ότι η ανεξαρτησία της χώρας, για την οποία κλαψουρίζει η Αριστερά, ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα…

Η Αριστερά παραβλέπει επίσης ότι, όπως δήλωσε η ηγέτης της δημοκρατικής αντιπολίτευσης και κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης 2025 Μαρία Κορίνα Μασάδο, «στην Βενεζουέλα είχε γίνει εισβολή εδώ και χρόνια. Έχουμε εδώ και χρόνια Ρώσους, Ιρανούς, πράκτορες της Χεζμπολάχ, τη Χαμάς, τα καρτέλ» !…

Βεβαίως όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι το εγχείρημα Τραμπ στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο. Αλλά, αν το όλο ζήτημα εξεταστεί από την άποψη του συμφέροντος ενός λαού, όπως αυτού της Βενεζουέλας, του οποίου η σαφής εκλογική βούληση καταπατήθηκε βάναυσα από την πρώην οδηγό λεωφορείου που κυβερνά αυταρχικά και ληστρικά την χώρα του, πάνω από δέκα χρόνια,  ποιος, πράγματι, έχει το ηθικό δικαίωμα να θεωρήσει ως παράνομη μια εξέλιξη που μπορεί (και πρέπει) να αποτελεί την αφετηρία για την αποκατάσταση των ελευθεριών και της δημοκρατίας στην άλλοτε πλούσια και νυν εξαθλιωμένη (εξ αιτίας του καθεστώτος Μαδούρο) λατινοαμερικανική χώρα;

Καλώς ή κακώς το διεθνές δίκαιο δεν εφαρμόζεται και δεν ερμηνεύεται όπως οι διατάξεις του επιβάλλουν και υπαγορεύουν. Η ιδανική διεθνής κοινωνία, όπου η νομιμότητα θα ήταν η απαράβατη προϋπόθεση της ειρηνικής συνύπαρξης κρατών και λαών, ανήκει, δυστυχώς, στην σφαίρα της ουτοπίας. Η διεθνής πραγματικότητα είναι τόσο πολυσύνθετη και απρόβλεπτη, ώστε η ερμηνεία των γεγονότων να ξεπερνά (συνήθως) τον τύπο των συνθηκών και να αναζητεί την ουσία τους σε άλλες παραμέτρους…   

Αυτός είναι και ο λόγος που οι υποκριτικές οιμωγές της Αριστεράς, απλώς αναδεικνύουν την μόνιμη επιλεκτική διάθεσή της να χειροκροτεί στυγνές δικτατορίες όταν ανήκουν στον δικό της ιδεολογικό χώρο και να καταδικάζει ως «φασίστες» και «ιμπεριαλιστές» όλους όσοι αρνούνται να αποδεχθούν την παρηκμασμένη ιδεολογία της και, κυρίως, τις πρακτικές της…

Για να ειπωθεί κάπως διαφορετικά: Αν, κατά την διάρκεια του απριλιανού δικτατορικού καθεστώτος των συνταγματαρχών, κάποια μεγάλη δύναμη (ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία, Μ. Βρετανία, αδιάφορο…) απήγαγε τον Παπαδόπουλο και τον οδηγούσε εκτός Ελλάδας, θα υπήρχε έστω και ένας αριστερός που θα διαμαρτυρόταν για την παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας μας; Αστεία πράγματα!…

Το άρθρο Ο Μαδούρο και η αριστερόστροφη υποκρισία… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.