Εκτιμά ακόμη πως η ακρίβεια θα συνεχιστεί με τον Δείκτη Τιμών να ανεβαίνει κατά 9,2% φέτος στην Ελλάδα. Ενώ για το 2023 εκτιμά ότι θα διαμορφωθεί στο 3,2%, όταν στην υπόλοιπη Ευρώπη υπολογίζει ότι θα «τρέχει» με 5,7%.

Διαβάστε περισσότερα στο moneyreview.gr

Πηγή: kathimerini.gr

Το άρθρο ΔΝΤ για Ελλάδα: Ανάπτυξη 5,2% το 2022 και 1,8% το 2023 εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τα προβλήματα στην εφοδιαστική αλυσίδα λόγω της πανδημίας αυξάνουν κι άλλο τον πληθωρισμό που είναι ήδη βεβαρυμμένος από το ράλι της ενέργειας και υπονομεύουν την ανάπτυξη στην Ευρώπη, προειδοποιεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Μάλιστα τα προβλήματα αυτά  μπορεί να διαρκέσουν μέχρι και το 2023 αντί να αντιμετωπιστούν το 2022 όπως αρχικά αναμενόταν. Το ΔΝΤ σημειώνει ταυτόχρονα τις μεγάλες προκλήσεις που δημιουργούνται λόγω της κατάστασης αυτής στη χάραξη νομισματικής πολιτικής αλλά και καλεί τις κυβερνήσεις να υιοθετήσουν τέτοια δημοσιονομική πολιτική ώστε να βοηθηθούν περισσότερο οι εργαζόμενοι και όχι να αυξηθεί κι άλλο η ζήτηση για προϊόντα.

Οι υπολογισμοί του ΔΝΤ είναι αποκαλυπτικοί. Σύμφωνα με αυτούς, η βιομηχανική παραγωγή της ζώνης του ευρώ το φθινόπωρο του 2021 θα ήταν περίπου 6% υψηλότερη χωρίς τους περιορισμούς στην προσφορά. Επίσης με βάση την ιστορική συσχέτιση μεταξύ της μεταποίησης και της συνολικής παραγωγής εκτιμάται πως το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν θα ήταν περίπου 2 τοις εκατό υψηλότερο, ποσοστό  ισοδύναμο με την αξία ανάπτυξης ενός έτους σε κανονικές προ-πανδημικές περιόδους για πολλές ευρωπαϊκές οικονομίες, εκτιμάται ακόμη.

Τα στοιχεία αυτά επισημαίνουν στον ιστότοπο (blog) του Ταμείου η ίδια η επικεφαλής του ΔΝΤ Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα και οι συνεργάτες της Όια Κελασούν που είναι υποδιευθύντρια του Ευρωπαϊκού Τμήματος του Ταμείου και επικεφαλής παρακολούθησης της οικονομίας της Γερμανίας, καθώς και ο διευθυντής του ΔΝΤ για την Ευρώπη, Άλφρεντ Κάμερ. Πρόκειται για στοιχεία από την ειδική έκθεση του ΔΝΤ που δόθηκε μόλις στη δημοσιότητα για το θέμα (“Supply Bottlenecks: Where, Why, How Much, and What Next?”).

Όπως σημειώνουν σε κοινή δημοσίευσή τους στο blog του ΔΝΤ τα τρία κορυφαία στελέχη του, όταν οι χώρες ζήτησαν από τους πολίτες να μείνουν στο σπίτι για να ελέγξουν τον COVID-19, οι καταναλωτές μείωσαν τις δαπάνες για υπηρεσίες και προχώρησαν σε αγορές περισσότερων προϊόντων. «Το εκ νέου άνοιγμα των οικονομιών ενίσχυσε την παραγωγή, αλλά τα νέα lockdown και οι ελλείψεις ενδιάμεσων εισροών από χημικά σε μικροτσίπ προκάλεσαν στασιμότητα της ανάκαμψης της εργοστασιακής παραγωγής. Οι τιμές των βασικών καταναλωτικών αγαθών αυξήθηκαν ραγδαία καθώς οι χρόνοι παράδοσης έφτασαν σε υψηλά ρεκόρ – πυροδοτώντας μια συζήτηση για τον πληθωρισμό και την πορεία της νομισματικής πολιτικής», όπως εξηγούν.

Για τους λόγους αυτούς ζητούν τώρα από τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής να υποστηρίξουν την ανάκαμψη χωρίς να επιτρέψουν να εδραιωθεί ο υψηλός πληθωρισμός, καθώς οι περιορισμοί προσφοράς είναι πιθανό να συνεχιστούν όπως επισημαίνουν.

Πιο μεγάλο το πλήγμα σε βιομηχανικές χώρες

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΝΤ η επιβράδυνση της παραγωγής ήταν μεγαλύτερη σε χώρες όπου οι βιομηχανίες εξαρτώνται περισσότερο από προμήθειες από διάφορα μέρη του κόσμου. Βασικά παραδείγματα περιλαμβάνουν χώρες με ισχυρούς κλάδους της αυτοκινητοβιομηχανίας, όπως η Γερμανία και η Τσεχική Δημοκρατία, όπου η μεταποιητική παραγωγή θα ήταν έως και 14 τοις εκατό υψηλότερη υπό διαφορετικές συνθήκες, όπως αναφέρεται.

Οι περιορισμοί της προσφοράς έπαιξαν επίσης σημαντικό ρόλο στην τροφοδότηση του πληθωρισμού των τιμών παραγωγού στη ζώνη του ευρώ, αλλά το ίδιο έκανε και η ισχυρή ζήτηση, σημειώνεται. Η συμμετοχή της βιομηχανίας στη συνιστώσα του πληθωρισμού των τιμών παραγωγού ήταν περίπου 9 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερη σε σχέση με το διάστημα πριν από την πανδημία για τα τρία πρώτα τρίμηνα του 2021, όπως εκτιμά το ΔΝΤ. «Εκτιμούμε ότι οι κρίσεις προσφοράς μπορούν να εξηγήσουν περίπου το ήμισυ της αύξησης του πληθωρισμού των τιμών των μεταποιημένων αγαθών. Τα υπόλοιπα εξηγούνται κυρίως από την αυξημένη ζήτηση», αναφέρεται.

Οι διαταραχές του εφοδιασμού είχαν μικρότερο αντίκτυπο στις βασικές τιμές καταναλωτή (τον πληθωρισμό εξαιρουμένων των τιμών της ενέργειας και των τροφίμων). Αυτό το μέτρο του πληθωρισμού ήταν μόνο περίπου 0,5 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερο κατά την ίδια περίοδο λόγω των περιορισμών προσφοράς, όπως υπολογίζεται.

ΔΝΤ: Τα προβλήματα θα μπορούσαν να επιμείνουν

Σε παγκόσμιο επίπεδο, το Ταμείο διαπιστώνει ότι έως και το 40 τοις εκατό των περιορισμών προσφοράς στη βιομηχανία μπορούν να εντοπιστούν σε διακοπές λειτουργίας εργοστασίων, οι οποίες θα πρέπει να έχουν κανονικά μόνο παροδικές επιπτώσεις στον πληθωρισμό, όπως σημειώνεται.

Το ίδιο ισχύει για έντονα καιρικά φαινόμενα και άλλους παράγοντες που επηρέασαν αρνητικά την παραγωγή το 2021 σε προϊόντα από μικροτσίπ μέχρι ολόκληρα αυτοκίνητα. «Άλλοι παράγοντες των περιορισμών εφοδιασμού, όπως οι ελλείψεις εργατικού δυναμικού (που εξηγούν έως και το 10 τοις εκατό των περιορισμών της παραγωγής σε παγκόσμιο επίπεδο) και η γήρανση της υποδομής logistics θα μπορούσαν, ωστόσο, έχουν πιο επίμονες επιπτώσεις στην προσφορά και τον πληθωρισμό από τις διακοπές λειτουργίας» εργοστασίων εκτιμά το Ταμείο.

Στα τέλη του περασμένου έτους, οι ειδικοί του κλάδου ανέμεναν ότι οι ελλείψεις σε εξαρτήματα για αυτοκίνητα θα εξαλειφθούν σε μεγάλο βαθμό μέχρι τα μέσα του 2022. Όμως η μετάλλαξη Όμικρον έφερε νέα αβεβαιότητα. Η Ευρώπη και η Κίνα έχουν επιβάλει νέους περιορισμούς στην παραγωγή και θα μπορούσαν να υπάρξουν περισσότερες διακοπές στη βιομηχανική παραγωγή. «Συνολικά, οι διακοπές του εφοδιασμού θα μπορούσαν να διαρκέσουν περισσότερο, πιθανώς μέχρι το 2023», αναφέρεται.

Προτεραιότητες πολιτικής που προσδιορίζει το Ταμείο

«Η πρώτη γραμμή άμυνας είναι να αντιμετωπιστούν άμεσα τα σημεία συμφόρησης στον εφοδιασμό με ρυθμιστικά μέτρα όπου είναι δυνατόν, για παράδειγμα με ταχεία παρακολούθηση της πιστοποίησης εργαζομένων στον τομέα των μεταφορών και της εφοδιαστικής, προσωρινή χαλάρωση των περιορισμών στις ώρες λειτουργίας των λιμανιών, εξορθολογισμό των τελωνειακών επιθεωρήσεων, χαλάρωση των κανόνων μετανάστευσης για την άμβλυνση των ελλείψεων εργατικού δυναμικού και υιοθέτηση πρακτικών που περιορίζουν την εξάπλωση του ιού και προστατεύουν την υγεία των εργαζομένων», προτείνει το ΔΝΤ.

Το Ταμείο προτείνει επίσης να υιοθετηθούν δημοσιονομικά μέτρα για την άμβλυνση των σημείων συμφόρησης και την αποφυγή μόνιμων ζημιών στην δυνητική ανάπτυξη. «Η στήριξη της συνολικής ζήτησης ευρείας βάσης αυτή τη στιγμή θα μπορούσε να εντείνει τα σημεία συμφόρησης και να αυξήσει τον πληθωρισμό με περιορισμένο αντίκτυπο στην παραγωγή και την απασχόληση. Αντίθετα, η υποστήριξη θα πρέπει να είναι καλά στοχευμένη. Για παράδειγμα, παραμένει σημαντικό να διατηρηθούν οι θέσεις εργασίας που θα είναι βιώσιμες μόλις υποχωρήσουν τα σημεία συμφόρησης (όπως οι θέσεις εργασίας στη μεταποίηση με ένταση δεξιοτήτων). Εξίσου ζωτικής σημασίας είναι να διασφαλιστεί η ανάκαμψη της προσφοράς εργασίας με την άρση των εμποδίων στην εργασία (με την επέκταση της αξιόπιστης φροντίδας για τα παιδιά και τους ηλικιωμένους, για παράδειγμα) και βοηθώντας στην εκπαίδευση των εργαζομένων σε δεξιότητες που τώρα χρειάζονται», σημειώνεται.

Οι δυσκολίες στη νομισματική πολιτική

Η προοπτική παρατεταμένων σημείων συμφόρησης και διαταραχών της προσφοράς εγείρει προκλήσεις για τους υπεύθυνους χάραξης νομισματικής πολιτικής —στο να διατηρήσουν την ημιτελή ακόμη ανάκαμψη και να διασφαλίσουν ότι η παραγωγή ανταποκρίνεται στην προ-πανδημική τάση— χωρίς να επιτρέψουν στους μισθούς και τις τιμές να ξεφύγουν έντονα ανοδικά, σημειώνεται. «Η διατήρηση σταθερών μεσοπρόθεσμων προσδοκιών για τον πληθωρισμό παρά τις παροδικές ενισχύσεις του πληθωρισμού, συμπεριλαμβανομένων των διαταραχών του εφοδιασμού και των αυξανόμενων τιμών της ενέργειας, είναι το κλειδί για τη διαχείριση» αυτής της προσπάθειας, εκτιμά το Ταμείο.

«Παρά τη ραγδαία σύσφιξη της αγοράς εργασίας στη ζώνη του ευρώ, τα πρόσφατα στοιχεία και το ιστορικό προηγούμενο υποδηλώνουν ότι οι μισθοί θα αυξηθούν μόνο σε μέτρια επίπεδα, και ως εκ τούτου αναμένουμε ότι ο πληθωρισμός θα πέσει ελαφρώς κάτω από τον στόχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας μόλις εξασθενίσει η πανδημία», προσθέτει το Ταμείο. Επιπλέον, όσο πιο επιτυχημένα και στοχευμένα είναι τα δημοσιονομικά μέτρα για την άμβλυνση των σημείων συμφόρησης στην προσφορά, τόσο λιγότερο πιθανό είναι οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής να αναγκαστούν να περιορίσουν τη συνολική ζήτηση και την οικονομική ανάπτυξη για να συγκρατήσουν τον πληθωρισμό, καταλήξει το Ταμείο.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο ΔΝΤ: Νάρκη για ανάπτυξη και πληθωρισμό στην Ευρώπη – Σοκ στην εφοδιαστική αλυσίδα από την πανδημία… Του Γιώργου Κανελλόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τέτοιες καθυστερήσεις στον εμβολιασμό κατά τη διάρκεια μιας πανδημίας είναι εξαιρετικά δαπανηρές τόσο από ανθρώπινη όσο και από οικονομική άποψη.

Όπως επισημαίνουν αναλυτές σε άρθρο τους που δημοσιεύεται στο blog του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, κάθε μήνα το 2020 και στις αρχές του 2021 η COVID-19 σκότωνε περίπου 300.000 ανθρώπους.

Και σύμφωνα με τις προβλέψεις του ΔΝΤ αναμένεται να μειώσει το παγκόσμιο ΑΕΠ κατά 12 τρισεκατομμύρια δολάρια το 2020 και το 2021, απώλειες που υπολογίζονται σε περίπου 500 δισεκατομμύρια δολάρια το μήνα.

Ο εμβολιασμός είναι αναμφισβήτητα ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να περιοριστεί όχι μόνο ο φόρος στην ανθρώπινη ζωή και υγεία, αλλά και οι οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις μιας πανδημίας.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο γρήγορος εμβολιασμός των ανθρώπων είναι τόσο σημαντικός.

Οι κυβερνήσεις και οι διεθνείς οργανισμοί θα μπορούσαν να κάνουν πολλά βήματα για να επιταχύνουν τον παγκόσμιο εμβολιασμό κατά τη διάρκεια μελλοντικών πανδημιών, να προωθήσουν πιο δίκαιη και αποτελεσματική διανομή και να μειώσουν τα κίνητρα για απαγορεύσεις εξαγωγών και αποθησαύριση.

Δύο ιδιαίτερα σημαντικά βήματα είναι η προώθηση των επενδύσεων στην παραγωγική ικανότητα και τις αλυσίδες εφοδιασμού εμβολίων και η χρηματοδότηση τομέων έρευνας για τους οποίους οι κοινωνικές ανάγκες υπερβαίνουν κατά πολύ τα υπάρχοντα εμπορικά κίνητρα.

Επικίνδυνο και χρονοβόρο

Σύμφωνα με τη μελέτη, δύο χαρακτηριστικά της παραγωγής εμβολίων είναι ιδιαίτερα σημαντικά για την κατανόηση της πολιτικής ετοιμότητας για πανδημία. Πρώτον, η ανάπτυξη είναι επικίνδυνη και χρονοβόρα. Η πιθανότητα επιτυχίας για οποιοδήποτε συγκεκριμένο υποψήφιο εμβόλιο είναι συνήθως χαμηλή.

Στις αρχές της πανδημίας, υπολογίσαμε ότι θα χρειάζονταν 15 έως 20 υποψηφιότητες για να έχουμε περίπου 80 τοις εκατό πιθανότητες για τουλάχιστον μία επιτυχία, με βάση ιστορικά δεδομένα.

Μέχρι το 2020, τα εμβόλια χρειάστηκαν χρόνια για να αναπτυχθούν και ακόμη περισσότερο για να παραχθούν σε μεγάλη κλίμακα. Ακόμη και με τον επείγοντα χαρακτήρα μιας παγκόσμιας πανδημίας, μέχρι τον Οκτώβριο του 2020, πολλοί ειδικοί πίστευαν ότι θα περιμέναμε μέχρι τα τέλη του 2021 για να εγκριθεί ένα εμβόλιο και υπολόγισαν ότι ο κόσμος θα παράγει μόλις 115 εκατομμύρια δόσεις μέχρι το τέλος του έτους (CGD 2020).

Οπως αποδείχτηκε, οι ασυνήθιστα μεγάλες επενδύσεις από χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου, συνέβαλαν στην επιτάχυνση της ανάπτυξης πολλαπλών πολύ αποτελεσματικών εμβολίων για την COVID-19.

Ο κόσμος ήταν επίσης τυχερός που τα εμβόλια ήταν πιο εύκολο να αναπτυχθούν από αυτά για ασθένειες όπως η ελονοσία ή το AIDS. Ακόμη και όταν η σύνθεση του εμβολίου προχωρά πολύ πιο γρήγορα από το αναμενόμενο, οι κλινικές δοκιμές χρειάζονται μήνες.

Δεύτερον, οι εγκαταστάσεις τελικής παραγωγής είναι γενικά εξαιρετικά εξειδικευμένες για ένα συγκεκριμένο εμβόλιο και κάθε εγκατάσταση απαιτεί ρυθμιστική έγκριση. Χρειάζεται χρόνος για την επαναχρησιμοποίηση των εγκαταστάσεων, ακόμη και σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης (περίπου έξι μήνες κατά τη διάρκεια της COVID-19).

Ακόμη και όταν η σύνθεση του εμβολίου προχωρά πολύ πιο γρήγορα από το αναμενόμενο, οι κλινικές δοκιμές χρειάζονται μήνες.

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, πολλές εταιρείες και κυβερνήσεις στόχευαν να επεκτείνουν τη δυναμικότητα, συχνά επαναπροσδιορίζοντας τα υπάρχοντα εργοστάσια, κάτι που είναι πιο γρήγορο από το να χτίζει κανείς από την αρχή.

Ωστόσο, η παραγωγή περιορίστηκε τόσο από την έλλειψη διαθέσιμης χωρητικότητας για επαναχρησιμοποίηση όσο και από τις ελλείψεις γενικών εισροών όπως γυάλινα φιαλίδια, σωματίδια λιπιδίων και σακούλες βιοαντιδραστήρα. Αυτό όχι μόνο επιβράδυνε τον εμβολιασμό, αλλά οδήγησε επίσης σε ανησυχίες ότι με την επέκταση της παραγωγικής ικανότητας, οι πλούσιες χώρες μονοπωλούσαν.

Πόση ικανότητα παραγωγής χρειάζεται; Είναι λογικό να εγκαταστήσουμε και να διατηρήσουμε αρκετά ώστε να εμβολιαστεί ο κόσμος με καθένα από τα πολλά υποψήφια εμβόλια, αφού δεν γνωρίζουμε εκ των προτέρων ποιο θα πετύχει. Αυτό θα κόστιζε δισεκατομμύρια δολάρια (Kazaz, Webster και Yadav 2021), αλλά δεδομένης της εκτίμησης του ΔΝΤ για το οικονομικό κόστος της COVID-19, οι αναμενόμενες αποδόσεις θα ήταν υψηλές ακόμη και με μέτριο κίνδυνο μελλοντικών πανδημιών.

Κοινωνική έναντι ιδιωτικής αξίας

Ωστόσο, ο ιδιωτικός τομέας δεν θα το κάνει μόνος του. Η εγκατάσταση και η διατήρηση της πλεονάζουσας χωρητικότητας είναι δαπανηρή. Κατά τη διάρκεια μιας μελλοντικής πανδημίας, όπως και με την COVID-19, οι κατασκευαστές θα αναμένουν ότι οι πολιτικοί και κοινωνικοί περιορισμοί στην τιμολόγηση θα μειώσουν τις αποδόσεις τους. Η κοινωνική αξία της πρόσθετης ικανότητας είναι επομένως πολύ μεγαλύτερη από την ιδιωτική αξία για τις εταιρείες.

Οι αναλυτές εκτιμούν ότι η οριακή κοινωνική αξία της υπάρχουσας χωρητικότητας εμβολίου COVID-19 στις αρχές του 2021 ήταν 500 έως 1.000, σε σύγκριση με 6 έως 40 σε τρέχουσες συμβάσεις (Castillo και άλλοι 2021).

Ως εκ τούτου, οι κυβερνήσεις θα πρέπει να προσφέρουν κίνητρα για την εγκατάσταση επιπλέον χωρητικότητας και τη δημιουργία αποθεμάτων εισροών. Για παράδειγμα, το Operation Warp Speed ​​στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Vaccine Taskforce στο Ηνωμένο Βασίλειο πλήρωσαν εταιρείες για να εγκαταστήσουν παραγωγική ικανότητα ενώ οι κλινικές δοκιμές για τα εμβόλια COVID-19 ήταν ακόμη σε εξέλιξη. Αυτά τα προγράμματα πλήρωσαν πολλαπλάσια: η COVID-19 στοίχισε στην οικονομία των ΗΠΑ περίπου 26 δισεκατομμύρια δολάρια την ημέρα το 2020 και το 2021.

Το συμπέρασμα είναι ότι η Operation Warp Speed, η οποία είχε ξοδέψει μόλις 13 δισεκατομμύρια δολάρια από τον Δεκέμβριο του 2020, θα πληρώσει για τον εαυτό της εάν μειώσει τη διάρκεια της πανδημίας κατά μόλις 12 ώρες. Περισσότερες πρώτες επενδύσεις στην παραγωγική ικανότητα θα είχαν ακόμη μεγαλύτερα οφέλη.

Ο εθνικισμός των εμβολίων

Η συσσώρευση εισροών και η εγκατάσταση χωρητικότητας εκ των προτέρων θα συμβάλει επίσης στη μείωση του κινδύνου εθνικισμού εμβολίων—απαγόρευση εξαγωγών και συσσώρευση κρίσιμων προμηθειών που θέτουν σε κίνδυνο το εμπορικό σύστημα στο οποίο βασίζεται το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου για πρόσβαση στην ιατρική τεχνολογία. Κατά τη διάρκεια μιας πανδημίας, οι έλεγχοι τιμών δημιουργούν ελλείψεις και οι ελλείψεις με τη σειρά τους δημιουργούν ισχυρά κίνητρα για τις εκλεγμένες κυβερνήσεις να παραδώσουν επιτυχημένα εμβόλια στους εγχώριους ψηφοφόρους στους οποίους είναι τελικά υπόλογοι αντί να τα διαθέσουν σε άλλες χώρες.

Αυτό δεν είναι μόνο θεωρία. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και η Ινδία, οι μεγαλύτεροι παραγωγοί εμβολίων στον κόσμο, περιόρισαν τις εξαγωγές εμβολίων το 2020 και το 2021. Ορισμένες χώρες της ΕΕ περιόρισαν τις εξαγωγές χειρουργικών μασκών ακόμη και σε άλλα μέλη της ΕΕ, και οι Ηνωμένες Πολιτείες κατηγορούνται για κατάσχεση αποστολών με προορισμό τους συμμάχους της. Όταν τελείωσε η παγκόσμια έλλειψη μασκών, οι διεθνείς εντάσεις γρήγορα έσβησαν.

Η ηθική πειθαρχία από μόνη της είναι απίθανο να αποτρέψει τον εθνικισμό των εμβολίων.

Στη γλώσσα της θεωρίας των παιγνίων, η αλλαγή της συμπεριφοράς των εθνικών κυβερνήσεων σε πανδημίες θα απαιτήσει αλλαγή του παιχνιδιού: ο εμβολιασμός του κόσμου σε λίγους μήνες θα αποδυναμώσει σημαντικά τα κίνητρα των κυβερνήσεων για αποθησαύριση και περιορισμό των εξαγωγών. Ακόμα κι αν οι χώρες εμβολίαζαν πρώτα τους δικούς τους πληθυσμούς, οι καθυστερήσεις για τον υπόλοιπο κόσμο θα ήταν πολύ μικρότερες.

Δυνατότητα ανεφοδιασμού

Τόσο οι εθνικές όσο και οι πολυμερείς επενδύσεις στην αλυσίδα εφοδιασμού και την ικανότητα και τα αποθέματα εμβολίων πρέπει να είναι ευπρόσδεκτες. Κατά τη διάρκεια της COVID-19 υπήρχε αβεβαιότητα σχετικά με το εάν οι επενδύσεις μιας χώρας για την επέκταση της ικανότητας εμβολίων θα είχαν θετικές ή αρνητικές επιπτώσεις σε άλλες χώρες. Από τη μια πλευρά, αυτές οι επενδύσεις αυξάνουν την παγκόσμια προσφορά.

Παρά τα εμβόλια που εγκρίθηκαν τον Δεκέμβριο του 2020, πολλές χώρες δεν αναμένουν να έχουν εμβολιάσει πλήρως την πλειοψηφία του πληθυσμού τους τουλάχιστον μέχρι τις αρχές του 2022.

Στο μέλλον, μπορούμε να αποφύγουμε μια τέτοια καταστροφική καθυστέρηση επενδύοντας στρατηγικά εκ των προτέρων.

Χρηματοδότηση έρευνας

Περισσότερη χρηματοδότηση για την έρευνα είναι μια άλλη επείγουσα ανάγκη, σύμφωνα πάντα με τη μελέτη.

Οι εμπορικές επενδύσεις σε ορισμένους τομείς έρευνας και ανάπτυξης εμβολίων κατά των πιθανών πανδημικών παθογόνων είναι πολύ χαμηλές για να ικανοποιήσουν την κοινωνική ανάγκη, καθιστώντας τη δημόσια χρηματοδότηση προτεραιότητα.

Η παραδοσιακή διαδικασία έρευνας και ανάπτυξης έχει σχεδιαστεί για να βελτιστοποιεί τα οφέλη για την υγεία του ατόμου που λαμβάνει το εμβόλιο μέσω της σωστής ισορροπίας μεταξύ της αποτελεσματικότητας των μεγαλύτερων δόσεων και των μεγαλύτερων παρενεργειών τους. Αυτή η ισορροπία μπορεί να αλλάξει κατά τη διάρκεια μιας έλλειψης εμβολίων, όταν η προμήθεια είναι επίσης ζήτημα δημόσιας υγείας. Η μετάβαση σε χαμηλότερες δόσεις, η αύξηση των διαστημάτων μεταξύ των δόσεων ή η χρήση στρατηγικών συνδυασμού και αντιστοίχισης θα μπορούσε να επιταχύνει σημαντικά τον εμβολιασμό, σώζοντας περισσότερες ζωές.

Οι κυβερνήσεις μπορούν να επιδοτούν περισσότερη έρευνα με δυνητικά σημαντικά κοινωνικά οφέλη όταν τα ιδιωτικά κίνητρα είναι ανεπαρκή.

Οι τρέχουσες ερευνητικές και ρυθμιστικές διαδικασίες δεν σχεδιάστηκαν για καταστάσεις πανδημίας και αξίζει να εξεταστεί ο τρόπος με τον οποίο θα μπορούσαν να ενημερωθούν για να επιταχυνθεί η ανάπτυξη και η διαθεσιμότητα εμβολίων για μελλοντικές πανδημίες.

Τα μέτρα θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν τη δημιουργία επιστημονικής και ηθικής υποδομής για την ταχεία αξιολόγηση του κατά πόσον είναι κατάλληλες οι δοκιμές πρόκλησης σε ανθρώπους. δημοσίευση προκαταρκτικών δεδομένων από πρώιμες κλινικές δοκιμές για την ενημέρωση των αποφάσεων κατανομής της παραγωγικής ικανότητας· θέσπιση διεθνών προτύπων αδειοδότησης· και επιτάχυνση της διαδικασίας έγκρισης χρήσης έκτακτης ανάγκης.

Οι συγγραφείς της μελέτης

Ο Arthur Baker είναι αναπληρωτής διευθυντής έρευνας και σχεδιασμού στο Εργαστήριο Καινοτομίας Ανάπτυξης στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο.

Η Esha Chaudhuri είναι ειδική στην έρευνα στο Εργαστήριο Καινοτομίας Ανάπτυξης στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο.

Ο Michael Kremer είναι καθηγητής πανεπιστημίου στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών Kenneth C. Griffin στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, διευθυντής σχολής του Εργαστηρίου Ανάπτυξης Καινοτομίας και βραβευμένος με Νόμπελ 2019.

Πηγή: ΟΤ, in.gr

Το άρθρο ΔΝΤ – Τα εμβόλια, η Θεωρία των Παιγνίων και τα 500 δισ. δολ. που χάνονται κάθε μήνα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

O στασιμοπληθωρισμός -δηλαδή μηδενική οικονομική ανάπτυξη με υψηλό πληθωρισμό- δεν αποτελεί ορατό κίνδυνο για τις ανεπτυγμένες οικονομίες. Η ενεργειακή κρίση θα υποχωρήσει μέχρι την επόμενη άνοιξη. Ούτε υπάρχει ιδιαίτερο πρόβλημα βιωσιμότητας του χρέους στην ευρωζώνη. Και με μία προβλεπόμενη παγκόσμια ανάπτυξη του 6% δύσκολα μπορεί να υπάρξει εκτροχιασμός της οικονομίας.

Αν υπάρχει ένας σοβαρός κίνδυνος για την παγκόσμια οικονομία αυτός είναι η εμφάνιση μιας νέας μετάλλαξης του ιού.

Για το κόστος της ενέργειας:

«Προσμένω ότι η υψηλή τιμή της ενέργειας θα αρχίσει να υποχωρεί στα μέσα του 2022. Η αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου υπήρξε πολύ ταχεία και ο χειμώνας μπορεί να είναι δύσκολος. Αν είναι κανονικός είμαστε σε καλύτερη κατάσταση, αν όμως κάνει κρύο μπορεί να δούμε ελλείψεις κάτι, που θα πλήξει την οικονομία. Σε κάθε περίπτωση όπως μας δείχνουν οι αγορές την άνοιξη οι τιμές της ενέργειας θα υποχωρήσουν σημαντικά. Πρόκειται για κάτι μεταβατικό».

Για την νομισματική πολιτική:

«Το σφίξιμο της νομισματικής πολιτικής δεν βοηθάει. Αν την σφίξεις η οικονομική δραστηριότητα θα πέσει. Επιπλέον δεν πρόκειται να μειώσει την πίεση για αύξηση των τιμών. Αν παρ’ όλα αυτά πραγματοποιηθεί το σφίξιμο της νομισματικής πολιτικής, θα μεταφρασθεί σε αύξηση του κόστους της οικονομικής δραστηριότητας κάτι που θα πλήξει ιδιαίτερα τις αναδυόμενες οικονομίες. Η λύση βρίσκεται από την πλευρά της προσφοράς, δηλαδή στην αύξηση της παραγωγής».

Για τη βιωσιμότητα του χρέους στην ευρωζώνη:

«Δεν βλέπω κανένα πρόβλημα με την βιωσιμότητα του χρέους στην ευρωζώνη. Τα σημερινά επίπεδα είναι σίγουρα ανεβασμένα όμως τα επιτόκια θα διατηρηθούν χαμηλά μερικά ακόμα χρόνια, μεταξύ άλλων, διότι οι μεσοπρόθεσμες προβλέψεις για τον πληθωρισμό συνεχίζουν να βρίσκονται κάτω από τον στόχο που έχει θέσει η ΕΚΤ. Το ταμείο ανάκαμψης επίσης βοηθάει».

Για τον κίνδυνο του στασιμοπληθωρισμού:

«Αναμένουμε ότι η παγκόσμια οικονομία θα αναπτυχθεί με 5,9% αυτό το έτος και 4,9% το επόμενο. Είναι μία ανάπτυξη πολύ υγιής. Σίγουρα βλέπουμε ένα σοκ από την πλευρά της προσφοράς και πιο ακριβή ενέργεια κάτι πού πλήττει την βιομηχανία και την δραστηριότητα και μεταφράζεται σε υψηλότερες τιμές… αλλά το να μιλάμε για στασιμοπληθωρισμό είναι άλλο πράμα…Για να μιλάει κανείς για στασιμοπληθωρισμό η οικονομία θα έπρεπε να ήταν στάσιμη και ο πληθωρισμός εκτός ελέγχου. Ομως δεν είναι αυτό το δικό μας βασικό σενάριο».

Για τις διαφορές στους ρυθμούς ανάκαμψης των ανεπτυγμένων και των αναπτυσσόμενων χωρών:

«Οι ανεπτυγμένες οικονομίες θα επιστρέψουν στο δρόμο πριν από την κρίση τα μέσα του επόμενου έτους ενώ σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες το ΑΕΠ θα συνεχίζει να βρίσκεται 5%-10% κάτω από τα επίπεδα από τα οποία θα βρισκόταν αν δεν υπήρχε πανδημία. Σε νορμάλ εποχές οι αναπτυσσόμενες οικονομίες είναι ο μοχλός της παγκόσμιας ανάπτυξης. Ομως οι πληγές που τους έχει αφήσει η κρίση μας απασχολεί τόσο όσον αφορά την παγκόσμια ζήτηση όσο και για τις πολιτικές και οικονομικές εντάσεις που μπορεί να προκαλέσουν».

Για τον πιο σημαντικό κίνδυνο στην παγκόσμια οικονομία:

«Ο πιο σημαντικός κίνδυνος συνεχίζει να είναι η εμφάνιση μιας νέας μετάλλαξης του ιού».

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Γιατί το ΔΝΤ δεν φοβάται τον στασιμοπληθωρισμό… Του Τάκη Μίχα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Γιώργου Κανελλόπουλου

Σε νέα – όχι και τόσο καλή – εποχή έχουν περάσει όπως όλα δείχνουν οι σχέσεις της υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ Τζάνετ Γέλεν με τη διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, με τις ΗΠΑ να φαίνεται ότι δεν στηρίζουν πλέον δημοσίως την επικεφαλής του ΔΝΤ. Πρόκειται για εξέλιξη που δημιουργεί εικασίες ότι μπορεί να κινδυνεύει η θέση της τελευταίας στο Ταμείο. Το θέμα παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις καθώς επίκειται η ετήσια συνάντηση ΔΝΤ και Παγκόσμιας Τράπεζας από τις 11 έως τις 17 Οκτωβρίου στην Ουάσιγκτον. Φαίνεται ότι τα παιχνίδια εξουσίας στα κορυφαία ιδρύματα και θεσμούς καλά κρατούν.

Εδώ και μερικές ημέρες που η Γκεορ γκίεβα κατηγορήθηκε ότι επενέβη παράτυπα για να αλλάξει η θέση της Κίνας σε έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας όταν η ίδια ήταν επικεφαλής εκεί, η Γέλεν έχει σταματήσει να απαντάει στα τηλεφωνήματά της σύμφωνα με πληροφορίες του Bloomberg. Εκθεση της νομικής εταιρείας Wilmerhale, που έγινε κατά παραγγελία της Παγκόσμιας Τράπεζας, αναφέρει ότι η Γκεοργκίεβα που ανέλαβε τα ηνία του ΔΝΤ το 2019 είχε πιέσει προσωπικό να ανεβάσει πιο ψηλά την κατάταξη της Κίνας στην έκθεση Doing Business της τράπεζας.

ΟΙ ΕΡΕΥΝΕΣ. Οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος και στο ΔΝΤ και στην Παγκόσμια Τράπεζα και τις σχέσεις της Ουάσιγκτον με τα ιδρύματα αυτά τις καθορίζει το υπουργείο Οικονομικών της χώρας. Μέχρι τώρα η Γκεοργκίεβα είχε εύκολη πρόσβαση στη Γέλεν, λένε οι πηγές του Bloomberg. Το Ταμείο πραγματοποιεί δική του έρευνα για την υπόθεση που είναι σε εξέλιξη.

Η Γέλεν φαίνεται μάλιστα να δέχεται πιέσεις για το θέμα του ΔΝΤ και από το αμερικανικό Κογκρέσο.

Η Γκεοργκίεβα από την πλευρά της αρνείται όλες τις κατηγορίες και έχει ασκήσει έντονη κριτική στην έκθεση σχετικά με τον φερόμενο ρόλο της στην υπόθεση. Αναφέρει ότι η έκθεση περιείχε «θεμελιώδη λάθη» όπως τα χαρακτήρισε και πως χρησιμοποίησε υπαινιγμούς ως δεδομένα. Κατηγόρησε επίσης το γραφείο του πρώην προέδρου της Τράπεζας Τζιμ Γιονγκ Κιμ για χειραγώγηση, λέγοντας πως είχε προτείνει να συμπεριληφθούν τα στοιχεία από το Χονγκ Κονγκ στη σειρά κατατάχθηκε στην 78η θέση, την ίδια θέση με το προηγούμενο έτος.

Ο ΣΤΙΓΚΛΙΤΣ. Η Γκεοργκίεβα έχει βρει ως σύμμαχο και τον νομπελίστα οικονομολόγο Τζόζεφ Στίγκλιτς, που είναι καθηγητής στο Columbia University, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας και πρώην πρόεδρος του Οικονομικού Συμβουλίου του προέδρου των ΗΠΑ, ο οποίος κάνει λόγο για απόπειρα πραξικοπήματος στο ΔΝΤ.

Ο Στίγκλιτς αναφέρει ότι έχοντας διαβάσει την έκθεση WilmerHale, έχοντας μιλήσει απευθείας με βασικούς εμπλεκόμενους ανθρώπους και γνωρίζοντας την όλη διαδικασία, η έρευνα φαίνεται ότι έχει άλλο στόχο. Αναφέρει πως «το πραγματικό σκάνδαλο είναι η ίδια η έκθεση WilmerHale, συμπεριλαμβανομένου του πώς ο Ντέιβιντ Μάλπας, πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας, γλιτώνει αλώβητος. Η έκθεση σημειώνει ένα άλλο επεισόδιο- μια προσπάθεια αναβάθμισης της Σαουδικής Αραβίας στον δείκτη Doing Business του 2020 – αλλά καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ηγεσία της Τράπεζας δεν είχε καμία σχέση με αυτό που συνέβη. Ο Μάλπας θα πήγαινε στη Σαουδική Αραβία για να προωθήσει τις μεταρρυθμίσεις του με βάση το Doing Business, μόλις έναν χρόνο αφότου οι αξιωματούχοι ασφαλείας της Σαουδικής Αραβίας δολοφόνησαν και διαμέλισαν τον δημοσιογράφο Τζαμάλ Κασόγκι», αναφέρει ο Στίγκλιτς.

Ο ίδιος προσθέτει τη διάσταση ότι κάποιοι είναι δυσαρεστημένοι με την κατεύθυνση που πήρε το ΔΝΤ υπό την ηγεσία της Γκεοργκίεβα. Όπως λέει, «κάποιοι πιστεύουν ότι πρέπει να μην ασχολείται με την κλιματική αλλαγή. Σε ορισμένους δεν αρέσει η προοδευτική στροφή, με λιγότερη έμφαση στη λιτότητα και περισσότερη ανάπτυξη», αναφέρει με νόημα και καταλήγει ότι «τώρα, περισσότερο από ποτέ, ο κόσμος χρειάζεται το σταθερό χέρι της Γκεοργκίεβα στο ΔΝΤ».

Το άρθρο Η Γέλεν «τραβά το χαλί» στην Γκεοργκίεβα… Του Γιώργου Κανελλόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Κατά την κορύφωση της κρίσης που διέρχεται η χώρα μας, ιδίως όταν κυριολεκτικά αλωνίζανε στη χώρα η τρόικα, ή αργότερα «οι Θεσμοί» της Ε.Ε. και το ΔΝΤ, ό όρος «Τεχνοκράτης» ήταν και είναι στην ημερήσια διάταξη της πολιτικής ρητορικής και των ΜΜΕ. Ακουγόταν τότε συχνά η «τρομοκρατική» φράση «έρχονται οι τεχνοκράτες της Κομισιόν», ή του ΔΝΤ, κατά το «έρχονται οι λύκοι, οι βάρβαροι», γιατί, φεύγοντας, άφηναν ακόμα μια πληγή στη χώρα και το λαό. Όχι όμως ως αποτέλεσμα καλομελετημένων σχεδίων εξόδου της χώρας από την κρίση αλλά κατ’ εντολήν των πολιτικών οργάνων τα οποία υπηρετούσαν. Θεωρώ, ότι αυτό το έχει πλέον αντιληφθεί κάθε νουνεχής πολίτης. Πολιτικοί έπαιρναν και παίρνουν τις αποφάσεις!

Έχοντας λειτουργήσει ο ίδιος στη σταδιοδρομία μου και ως τεχνοκράτης, (στη συνέχεια σπουδών μου εδώ και στις ΗΠΑ στα οικονομικά και στη διοίκηση και με μακρά εμπειρία στη διοίκηση πολυεθνικών εταιριών στην Ελλάδα αλλά και αλλού), δημοσίευσα το 2013 ένα άρθρο με τίτλο «Τεχνοκράτες; ποιοι τεχνοκράτες;». Με το άρθρο μου εκείνο προσπάθησα να γκρεμίσω το οικοδόμημα της κατεστημένης αντίληψης για τον ρόλο και τη λειτουργία της τεχνοκρατίας και των τεχνοκρατών, που χρησιμοποιούνταν και εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ως οι δήθεν υπαίτιοι τω συμφορών της χώρας μας.

Έλεγα λοιπόν τότε, ποιοι δεν είναι αναγκαία τεχνοκράτες: οι Οικονομολόγοι, οι Καθηγητές Πανεπιστημίου, οι Μελετητές, οι Σύμβουλοι, οι Γραφειοκράτες των Βρυξελλών και του ΔΝΤ και τα GoldenBoys, γιατί πόλοι μαυτοί, στο μέτυρο που εμπλέκονται με την πολιτική, βρίσκονται στη διατεταγμένη υπηρεσία των πολιτικών, δεν είναι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις. Ταυτόχρονα όμως εξηγούσα στο άρθρο εκείνο τον όρο τεχνοκρατία και τεχνοκράτης , όπως και ποια είναι η αναγκαία προυπόθεση ή συνθήκη που τους χαρακτηρίζει.

Οχτώ χρόνια μετά το άρθρο μου εκείνο, που το 2014 το περιέλαβα στο βιβλίο μου «Υπάρχει Ελπίδα;», ο όρος αυτός, μετά τις εκλογές, βρέθηκε και πάλι στο επίκεντρο της πολιτικής ρητορικής. Είτε με την έννοια ‘θαυματοποιός’, ή με κάτι παρόμοιο, που φαίνεται να έχει υιοθετήσει η Κυβέρνηση, είτε με την έννοια του ‘αποδιοπομπαίου τράγου’ που εκπέμπεται από την Αντιπολίτευση. Με την Κυβερνητική αλλαγή του Ιουλίου και με τις πρώτες εξαγγελίες της νέας Κυβέρνησης, δεν έσπευσα να τις χειροκροτήσω, δέχτηκα όμως θετικά τότε τις τοποθετήσεις του κ. Γεραπετρίτη για το ‘Επιτελικό Κράτος’. Όσοι έχουν παρακολουθήσει τα πολιτικά πράγματα της χώρας θα θυμούνται, ότι για τον επιτελικό ρόλο του κράτους πρώτος μίλησε πιο παλιά ο κ. Σημίτης. Καθηγητές και οι δύο. Ο δεύτερος δεν κατάφερε να αποδείξει ότι εφάρμοσε αυτή του την διακήρυξη. Ο πρώτος πρέπει να το αποδείξει. Από κάποια πρώτα δείγματα γραφής όμως, προκύπτει, ότι, και πάλι, οι πολιτικοί του συστήματος θα αποδείξουν, ότι δεν θα ανεχτούν ‘ορθολογικές’,αντικειμενικά τεκμηριωμένες αποφάσεις ενάντια στις πολιτικές σκοπιμότητες, οι οποίες πρέπει να υπαγορεύουν τις Κυβερνητικές αποφάσεις. Στους οπαδούς βέβαια αυτής της άποψης περιλαμβάνω και τον κ.Πρωθυπουργό. Δε λέω, μπορεί να υπάρχουν και τεχνοκράτες πολιτικοί με τη δική μου εκδοχή του όρου που θα την εξηγήσω παρακάτω, όταν όμως αυτοί εφαρμόζουν εν γνώσει τους παράλογες ή αστήρικτες αποφάσεις , λειτουργούν απλά ως εκτελεστικά όργανα των πολιτικών, όπως οι γραφειοκράτες.

Είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο να χωρέσουν τεχνοκράτες μέσα στο Ελληνικό πολιτικό σύστημα, στο οποίο κυριαρχούν ως αναντικατάστατα κριτήρια λήψης των αποφάσεων το πολιτικό κόστος και πολιτική ιδιοτέλεια (ό, τι βολεύει το Κόμμα!), πτυχές ασυμβίβαστες με τον ρόλο του τεχνοκράτη στην λειτουργία του ως πολιτικού. Γιατί, αν υπακούει στις παραμέτρους αυτές, τότε ακυρώνεται αυτόματα η ιδιότητα του τεχνοκράτη. Θα αποσαφηνίσω χάρη των αναγνωστών του άρθρου ,τους όρους αυτούς όπως και στο άρθρο μου του 2013.

Ποια είναι η ιστορική προέλευση των όρων ‘τεχνοκράτης’ και ‘τεχνοκρατία’; Αντίθετα με την επικρατούσα σύγχρονη αντίληψη, το τεχνοκρατικό κίνημα ξεκίνησε στις αρχές του 20ου αιώνα σαν ένα Κοινωνικό Κίνημα, από προοδευτικούς μηχανικούς και επιστήμονες στις ΗΠΑ. Το Κίνημα αυτό, πέρασε και στην Ευρώπη, τη Μ. Βρετανία και τη Γερμανία. Ακόμα και στη Ρωσία, όπου ο Alexander Bogdanof, ένας μη Λενινιστής μπολσεβίκος πρέσβευε, ότι ερχόταν η επανάσταση ενάντια στον καπιταλισμό, που θα οδηγούσε σε μια τεχνοκρατική κοινωνία! Οι διάφορες εκδοχές της τεχνοκρατίας ξεθώριασαν όμως μετά τη μεγάλη κρίση και το New Deal του Ρούσβελτ.

Στη μεταπολεμική Ιαπωνία όμως, σημαντικό ρόλο στην ανασυγκρότηση και την ανάπτυξή της έπαιξε η Ένωση Μηχανικών σύμφωνα με πληροφορίες μου από ‘πρώτο χέρι΄, δηλ. από τους Καθηγητές μου στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης P. Drucker και E. Deming, αλλά και από τον J. Juran, με τους οποίους σπούδασα ή συνεργάστηκα, οι οποίοι έπαιξαν σημαντικό, ίσως καταλυτικό ρόλο στον σχεδιασμό της βιομηχανικής ανασυγκρότησης της Ιαπωνίας τη δεκαετία του ’50. Φωτίζουν οι πληροφορίες αυτές τον ρόλο των τεχνοκρατών-μηχανικών στη δημιουργία του μεταπολεμικού βιομηχανικού θαύματος της Ιαπωνίας. Οι τρεις παράγοντες που θεμελίωσαν αυτό το θαύμα ήταν η έμφαση στις νέες τεχνολογίες, οι σημαντικές βελτιώσεις στις διαδικασίες παραγωγής που μείωσαν δραστικά το κόστος παραγωγής των προιόντων και η τοποθέτηση της Ποιότητας στο επίκεντρο όλων των λειτουργιών του Βιομηχανικού Συστήματος. Το γνωστό σύστημα Total Quality Management εφαρμόστηκε στην Ιαπωνία από τους Deming και Juran και απέδωσε τους γνωστούς καρπούς.

Στην Κίνα, που αργότερα, με τις μεταρρυθμίσεις του Προέδρου Den Xiao Ping ακολούθησε τα χνάρια της Ιαπωνίας, οι 8 από τους 9 κορυφαίους πολιτικούς που προσδιόρισαν την τύχη της χώρας ήταν μηχανικοί. Είναι τυχαίο, ότι το δεξί χέρι του Μάο, ο Πρωθυπουργός Τσου Εν Λάι ήταν Μηχανικός, απόφοιτος του περίφημου Πανεπιστημίου Nankai; (το οποίο είχα την σπάνια τύχη να επισκεφθώ στο πλαίσιο κάποιας συνεργασίας και να φωτογραφηθώ μπροστά στο άγαλμά του).

Ας έρθουμε τώρα στα χαρακτηριστικά της τεχνοκρατίας. Βασικά ‘πιστεύω’ του Τεχνοκρατικού Κινήματος και βασική του πρόταση ήταν, να αντικατασταθούν οι πολιτικοί από μηχανικούς και επιστήμονες με τα αναγκαία τεχνικά προσόντα και εξειδίκευση για να διαχειριστούν την οικονομία, ελέγχοντας τους μηχανισμούς λήψης των αποφάσεων. Η εξέλιξη του όρου τεχνοκρατία κατέληξε βεβαίως να σημαίνει κάθε μορφή διοίκησης και διαχείρισης που γίνεται από ειδικούς (τεχνοκράτες), που επιλέγονται με βάση τις γνώσεις, τις εμπειρίες και τις ικανότητές τους, αλλά …δεν εκλέγονται, δεν είναι δηλ. πολιτικά πρόσωπα. Στο πολιτικό μας σύστημα, όπως είναι γνωστό, ακόμα και ανεπάγγελτοι ή εντελώς άσχετοι με ένα αντικείμενο μπορούν να γίνονται ακόμα και Υπουργοί!

Το σύστημα της τεχνοκρατίας, στη συνείδηση ορισμένων κοινωνικών επιστημόνων, σχετίζεται με την αξιοκρατία, με το σύστημα δηλ. διοίκησης από τους διαθέτοντες υψηλά εξειδικευμένα επιστημονικά προσόντα, τεχνικά και ηγετικά, που δεν εξαρτώνται όμως από ομάδες ειδικών συμφερόντων, έχοντες ως επίκεντρο της λειτουργίας τους την μακροχρόνια προώθηση μιας βιώσιμης κοινωνικής ανάπτυξης και όχι απλώς την μεγιστοποίηση οικονομικών στόχων.

Στο παραπάνω πλαίσιο, αν αποτολμούσαμε να σκιαγραφήσουμε το προφίλ ενός τεχνοκράτη, θα περιλαμβάναμε σ’ αυτό χαρακτηριστικά όπως:
– Υψηλή επιστημονική εξειδίκευση στον τομέα του, εμπλουτισμένη με ικανότητα χρήσης σύγχρονων τεχνολογιών
– Ικανή εμπειρία σε θέσεις ευθύνης και στη λήψη αποφάσεων
– Λειτουργία με γνώμονα το κοινωνικό συμφέρον και την προστασία του κοινωνικού συνόλου και του περιβάλλοντος
– Η ανευθυνότητα είναι έννοια ξένη προς τον χαρακτήρα της ιδιότητας του τεχνοκράτη και τέλος,
– Η αναζήτηση πρακτικών και εφαρμόσιμων λύσεων, η αποφυγή αναβολών και ιδίως της κωλυσιεργίας και του λαικισμού.

Τα άτομα με τόσα σωρευμένα προσόντα δεν τα βρίσκει κανένας στο σωρό. Είναι όμως υπαρκτά, είναι τα άτομα που παράγουν τα αποτελέσματα στο πλαίσιο μακροχρόνιων σχεδιασμών υγιών και με αίσθηση της κοινωνικής τους ευθύνης επιχειρήσεων και οργανισμών. Τα άτομα αυτά, όπως είναι φυσικό, δεν μπορούν να λειτουργήσουν στο πλαίσιο του μολυσμένου πολιτικού συστήματος. Έτσι, η τεχνοκρατία σαν ένα σύστημα αξιοκρατικής και ικανής διοίκησης παραμένει ουτοπία. Προσφέρεται όμως για σύγκριση με την πολιτική και τις πρακτικές της. Δεν είναι τυχαίο, ότι ο κόσμος διοικείται σήμερα από πολιτικούς, νάνους ικανότητας και ηθικής. Οι οποίοι, στη χώρα μας τουλάχιστον, χρησιμοποιούν τον όρο «τεχνοκράτης», είτε για ωραιοποίηση ενός έργου που δεν πληροί τους κανόνες της τεχνοκρατίας, είτε ως αποδιοπομπαίους τράγους για να τους φορτωθεί η ευθύνη παράλογων αποφάσεων και μέτρων, αντί αυτή την ευθύνη να την αναλάβουν οι ίδιοι οι πολιτικοί, η να αποδοθεί σ’ αυτούς. Αφήστε λοιπόν κατά μέρος, κύριοι πολιτικοί, έναν θεσμό που, δυστυχώς, δεν κατάφερε να αντικαταστήσει, όπως επιδίωξε, τον θεσμό της πολιτικής, ως μίας ανερμάτιστης και χωρίς κοινωνική ευαισθησία άσκησης της κυβερνητικής εξουσίας ακόμα και από εντελώς ακατάλληλα άτομα. Που γίνεται πιο επικίνδυνη όταν ασκείται στο πλαίσιο μιας νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας στο πλαίσιο της οποίας, όπως έχει διακηρύξει ο «ιδρυτής» της Καθηγητής Μίλτον Φρήντμαν «ο καθένας πρέπει να επιδιώκει το συμφέρον του και η Κοινωνική Ευθύνη των Επιχειρήσεων είναι να πραγματοποιούν κέρδη». Μ’ αυτές τις αρχές και αυτά τα δόγματα, ανίκανοι πολιτικοί, υπηρετούντες ένα αδίστακτο οικονομικό σύστημα έχουν οδηγήσει τον κόσμο στο …μη παρέκει…Και όχι οι τεχνοκράτες.

*Δρ Οικονομολόγος-Συγγραφέας

Το άρθρο Τεχνοκράτες: Θαυματοποιοί ή αποδιοπομπαίοι τράγοι;… Του Θανάση Φροντιστή εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Με απλά λόγια η Ελλάδα δεν θα κάνει αλλαγές, ούτε και αυτές που προβλέπονται από το σχέδιο ανάκαμψης.

Από την άλλη, έχουμε την ελληνική κυβέρνηση που μιλά για ένα ρεαλιστικό, εφαρμόσιμο σχέδιο ανάπτυξης και ότι οι μεταρρυθμίσεις πλέον είναι αποδεκτές από την κοινωνία καθώς εμμέσως έδωσαν τη έγκριση στις εκλογές του 2019. Εκτιμά πως τα κονδύλια θα μοιραστούν σωστά, δεν θα σκορπιστούν “δεξιά και αριστερά” και ότι αυτή τη φορά δεν θα αποφασίζει το κράτος που θα δοθούν οι πόροι αφού οι επιλέξιμες επενδύσεις θα συγκεκριμένες και με προϋποθέσεις. Μάλιστα είναι πεπεισμένοι πως η Ελλάδα μέχρι το 2026 θα έχει αλλάξει το μοντέλο με σκοπό την αύξηση του βιοτικού επιπέδου.

Πως μπορεί λοιπόν ο Τόμσεν να μιλά για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα, δηλαδή ένας κάτοικος εξωτερικού; Γιατί του έχει “σφηνωθεί” ότι οι πολιτικοί στην χώρα μας δεν μπορούν να κάνουν αλλαγές;

Αλήθεια, αν κάναμε ένα γκάλοπ και ρωτούσαμε σήμερα τους πολίτες αν είναι αισιόδοξοι για το “αν οι πολιτικοί μας θα βελτιώσουν την ελληνική οικονομία, το κράτος και την αγορά εργασίας” τι θα έλεγαν;

Το ζητούμενο δεν είναι οι αλλαγές. Αλλά τι είδους αλλαγές θέλουμε. Σε ένα μεγάλο βαθμό, οι συνταγές που εφαρμόστηκαν μέχρι τώρα δεν έλυσαν τις διαχρονικές παθογένειες της ελληνικής οικονομίας και του κράτους. Δεν δημιούργησαν δουλειές, δεν έφεραν τους νέους πίσω στη χώρα, δεν αύξησαν τους μισθούς μας.

Μάθημα Μνημονίων 1-2-3: Αν δεν βρεις ποιο είναι το πρόβλημα, οποιαδήποτε λύση και να δώσεις πάλι στα ίδια θα είσαι.  Αν  βρίσκουν εμπόδια στο “πολιτικό κόστος” οι αλλαγές που λειτουργούν προς το όφελος της κοινωνίας συνολικά και προς την βελτίωση των επόμενων γενεών, τότε ναι … Χιούστον έχουμε πρόβλημα.

Έχει σημασία να καταλάβουμε πως η κάθε γενιά διανύει μία εποχή η οποία δεν της ανήκει, την δανείζεται μέχρι να την παραδώσει στην επόμενη. Και αγνοούμε το γεγονός πως υπογράφουμε εμείς, τώρα, σήμερα -εν αγνοία τους- το κοινωνικό συμβόλαιο των παιδιών μας. Το βάρος της ευθύνης είναι τεράστιο. Αν δηλαδή οι πολιτικοί των προηγούμενων δεκαετιών δεν μπόρεσαν να αποτινάξουν από πάνω τους το βάρος του πολιτικού κόστους-  ώστε για παράδειγμα να διασφαλιστούν οι συντάξεις του σημερινού 20αρη ή 30αρη ή να δουλέψουν πάνω σε ένα πιο δίκαιο φορολογικό σύστημα – ποιους τους πιστεύει ότι θα το κάνουν τώρα;

Με αφορμή την νέα δημοσιονομική πραγματικότητα που έχει φέρει η πανδημία γίνεται έντονη συζήτηση για το πως οι οικονομίες θα ανακάμψουν, θα μειώσουν τα χρέη και η αλήθεια είναι πως αποτελεί πηγή απαισιοδοξίας για τους πολίτες αν επιτέλους το πολιτικό σύστημα θα σοβαρευτεί για να καταφέρουμε να βελτιώσουμε την οικονομία και την αγορά εργασίας της χώρας.

Πηγή: in.gr

Το άρθρο Το άδειο ποτήρι του Τόμσεν και το μισογεμάτο ποτήρι της κυβέρνησης εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Δημήτρη Στεργίου

Φωτογραφίες: Τα δύο βιβλία μου “Οι Άχρηστοι (πρωθυπουργοί όλοι) και “Στη Φυλακή” με κατηγορητήριο για Ειδικό Δικαστήριο, που κυκλοφόρησαν το 2013 και σε ebook

Ύστερα από ένδεκα χρόνια, ο πρώην διευθυντής του Ευρωπαϊκού Τμήματος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και ο χαρακτηριζόμενος ως “πιό σκληρός ελεγκτής” της τρόικας Πόλ Τόμσεν, δικαίωσε τη μοναχική και επίμονη αρθρογραφία μου το 2010 και το 2011 για την επωφελή για την Ελλάδα και τους δανειστές αναδιάρθρωση του “μη βιώσιμου” τότε δημόσιου χρέους που βρισκόταν στα επίπεδα του 129% περίπου του ΑΕΠ! Τώρα είναι στα επίπεδα του 180% του ΑΕΠ, παρά τα τρία Μνημόνια και τη λεηλασία της ελληνικής οικονομίας. Αυτά είδε σήμερα ο Πολ Τόμσεν και με περισσή ειλικρίνεια και ενοχές σε συνέντευξή του στην εφημερίδα “Τα Νέα” (2 Απριλίου 2021), τονίζοντας, αν αλαμβάνονταν την ευθύνη σε προσωπικό επίπεδο, την άρνηση τότε, το 2010 ΟΛΩΝ (εν Ελλάδι και εν Ευρώπη!) της πρότασης για αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Ειλικρινά, παρά τη δικαίωσή μου αυτή, λυπήθηκα, αλλά και αγανάκτισα, όπως και πριν από τέσσερα χρόνια, όταν σε δηλώσεις η τότε επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) Κριστίν Λαγκάρντ στην ιταλική εφημερίδα “Il Sole 24 Ore” τόνισε ότι «χρειάζεται αναδιάρθρωση του χρέους ώστε το μέλλον της ελληνικής οικονομίας να μπορεί να είναι βιώσιμο». Δηλαδή η τότε σκληρή, δικηγόρος το επάγγελμα, επικεφαλής του ΔΝΤ και σήμερα επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Κριστίν Λαγκάρντ κατάλαβε τότε, το 2017, ύστερα από επτά χρόνια, ότι πήγαν χαμένα όλα αυτά τα χρόνια με εφιαλτικές συνέπειες στα ελληνικά νοικοκυριά, την ελληνική οικονομία, τις επιχειρήσεις και το κύρος της χώρας μας από τα καπρίτσια των δανειστών και τη δουλοπρεπή συμπεριφορά ή απίστευτη άγνοια περί τα οικονομικά όλων, ναι ΟΛΩΝ,των ελληνικών κυβερνήσεων και … οικονομολόγων τους!!!

Δηλαδή, τόσο ο Τόμσεν όσο και η Λαγκάρντ δήλωσαν (τα κροκοδείλεια δάκρυά τους έλειψαν!) χωρίς ένα «συγνώμη», τα αντίθετα που υποστήριζαν και “πειθαρχούσαν” δουλοπρεπώς όλοι οι κυβερνώντες, ευθύς εξαρχής από την ένταξη της χώρας μας στο πρώτο μνημόνιο το 2010 και μετά. Τότε, δηλαδή, όταν η τότε κυβέρνηση, ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιώργος Πεταλωτής, ο τότε υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο τότε σύμβουλος του πρωθυπουργού και μετέπειτα πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα βροντοφώναζαν σε όλους τους τόνους ότι δεν πρόκειται να γίνει και δεν είναι επιθυμητή μια τέτοια διαδικασία. Σε αυτές τις βροντοφωνές ακουγόταν τότε μοναχικά και έρημα, ο γράφων με πέντα άρθρα με τα οποία πρότεινα επίμονα και με στοιχεία την επωφελή για όλους αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους.

Μοναχικός αρθρογράφος υπενθυμίζοντας τους φιλέκδικους οικονομικούς νόμους!

Όχι, δεν αισθάνομαι χαρούμενος για τη δικαίωση αυτή ενός μοναχικού δημοσιογράφου, ο οποίος με απλά μαθήματα οικονομίας και επίκληση των φιλέκδικων οικονομικών νόμων, εμπειριών και παλαιών προτάσεων φωτισμένων ακαδημαϊκών και καθηγητών οικονομολόγων, κατεδείκνυα ότι τότε η αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους αποτελούσε τη μοναδική λύση για την αναστροφή της πορείας της ελληνικής οικονομίας προς την κατάρρευση και την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, η οποία είχε αρχίσει ήδη από τις αρχές του 2008.
Όχι, δεν αισθάνομαι χαρούμενος διότι με την άρνηση της αναδιάρθρωσης έγινε λεηλασία της ελληνικής οικονομίας και των ελληνικών νοικοκυριών με τα γνωστά Μνημόνια και περιβόητα Μεσοπρόθεσμα Προγράμματα, το δημόσιοχ χρέος απόκτησε και μονιμοποίησε τη γνωστή εφιαλτική δυναμική του, ο προϋπολογισμός κατακλυζόταν ξανά από ελλείμματα, η ανεργία κάλπαζε και η εφιαλτική ύφεση θα βάθαινε συνεχώς και επί χρόνια. Αν αντιλαμβάνονταν όλα αυτά οι ντόπιοι και διεθνείς ολετήρες της χώρας μας στη Σύνοδο Κορυφής στις 26 Οκτωβρίου του 2011 που επί 18 μήνες μήνες συνεχώς προτείναμε, δηλαδή αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, δεν θα συνέχιζαν όλα τα άλλα στελέχη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και η τρόικα να μας δουλεύουν, όπως και η κυβέρνηση Σαμαρά, ο οποίος πειθόμενος προθύμως τοις των δανειστών ρήμασι προχώρησε και έκανε το αντίθετο, δηλαδή κούρεμα» των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων και των χρεών προς τους ιδιώτες, που είναι η εφιαλτικότερη λεηλασία που έχει γίνει στην ιδιωτική περιουσία!!!
Οι φίλες και οι φίλοι αναγνώστες θα θυμούνται ότι με τα άρθρα αυτά και τις προτάσεις, που στη συνέχεια περιελήφθησαν στα βιβλία μου “Οι Άχρηστοι” (πρωθυπουργοί όλοι από το 1974 έως το 2012) και “Στη Φυλακή Όλοι” από την αρχή και με ντοκουμέντα υποστήριζα και πρότεινα ότι η μόνη λύση για τη δημοσιονομική προσαρμογή και την επιστροφή της χώρας μας σε αναπτυξιακή τροχιά είναι η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους. Ωστόσο, η πρόταση αυτή είχε προκαλέσει τότε λυσσαλέες αντιδράσεις τόσο από τον τότε ή τότε πρωθυπουργούς και όλα σχεδόν τα κυβερνητικά στελέχη όσο και από την τρόικα! Υπενθυμίζω ότι το 2013 κυκλοφόρησαν και σε ebouk τα βιβλία μου «Οι άχρηστοι» (πρωθυπουργοί όλοι 1974 -2012) και «Στη Φυλακή Όλοι» ( Ντοκουμέντα – κατηγορητήριο κατά των ολετήρων και καταστροφέων της οικονομίας και της χώρας μας πολιτικών μετά το 1981) με μεγάλη υποδοχή από τους αναγνώστες μου.

Με λύπη και αγανάκτηση και για τη δικαίωσή μου αυτή, επιτρέψτε μου να παραθέσω στη συνέχεια τα πλήρη κείμενα των σχετικών άρθρων μου που αναφέρονταν στην επίμονη πρότασή μου για την ανάγκη αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους:

Το πρώτο άρθρο (αναρτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2010)

Το πρώτο άρθρο είχε ως τίτλο “Γιατί, αντί της επωφελούς αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, προτείνουν μόνο επαχθή Μνημόνια!” και πλαγίοτιτλο “Ας διαβάσουν οι «τρομολάγνοι» τις ευνοϊκές επιπτώσεις μιας αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους για τις δανείστριες τράπεζες και χώρες και τις οφειλέτιδες χώρες που επισημαίνει ο αείμνηστος καθηγητής Άγγελος Αγγελόπουλος με έναν άλλο Αμερικανό συνάδελφό του (βραβείο Νόμπελ) σε άρθρο τους το 1989”.

Συγκεκριμένα τότε έγραφα τα εξής:

“Αβάσιμες χαρακτηρίζει τις ανησυχίες για αναδιάρθρωση του χρέους ο επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων της ΕΕ, Όλι Ρεν, σε άρθρο του στη Wall Street Journal με τίτλο «Ελληνική Αναγέννηση». «Γνωρίζω ότι οι ελληνικές μεταρρυθμίσεις δεν έχουν δώσει τέλος στις ανησυχίες πως η Αθήνα θα αναγκαστεί να αναδιαρθρώσει το χρέος της. Όμως, για πολλούς αλληλένδετους λόγους, βρίσκω αυτές τις ανησυχίες αβάσιμες», επισημαίνει ο κ. Ρεν. Όπως αναφέρει η Ελλάδα πήρε δραστικά μέτρα για να αντιστρέψει την δύσκολη κατάσταση και τα μέτρα αυτά θα πείσουν. Έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος στην πάταξη της φοροδιαφυγής, στην απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, στην περικοπή των συντάξεων, την αύξηση του ηλικιακού ορίου συνταξιοδότησης και στη βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος με μείωση της γραφειοκρατίας. Σύμφωνα με τον επίτροπο, το πρόγραμμα της Ελλάδας είναι φιλόδοξο, αλλά και ρεαλιστικό, ενώ η πιστή εφαρμογή του είναι πολύ πιθανό να αυξήσει τον αριθμό ανάπτυξης από το αναμενόμενο.
Αλλά, προς τι οι ανησυχίες; Το ερώτημα, ύστερα και από πολλές αντιδράσεις που εκδηλώνονται εντός και εκτός της χώρας μας για το θέμα αυτό είναι: γιατί προκαλεί ανησυχίες μια αναδιάρθρωση του (υψηλού) δημόσιου χρέους; Η απάντηση, προφανώς, εντοπίζεται στη διαπίστωση ότι όλοι αυτοί οι «τρομολογάνοι» της αναδιάρθρωσης του (ελληνικού) δημόσιου χρέους επιδιώκουν με συνεχή Μνημόνια να καταλύουν οιονεί την εθνική κυριαρχία με τις ιταμές παρεμβάσεις τους και να εξοντώσουν την ελληνική οικονομία και τη χώρα με τα «βάρβαρα» μέτρα που κάθε φορά προτείνουν. Διότι, η κακοδαιμονία του ελληνικού οικονομικού προβλήματος είναι γνωστή: δεν προωθούνται διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις διότι δεν τις αντέχουν οι ελληνικές κυβερνήσεις. Κι εκεί «πατάνε» και μιλούν για ανησυχίες στην περίπτωση αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους.
Την απάντηση σε όλους αυτούς «τρομολογάνους» την έχει δώσει ο καθηγητής μου και ακαδημαϊκός Άγγελος Αγγελόπουλος με τη συνεχή διεθνή αρθρογραφία του για την ανάγκη και τις επωφελείς επιπτώσεις μιας απόφασης για αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους μιας (τριτοκοσμικής) χώρας. Το σχετικό τελευταίο δημοσίευμα του καθηγητή Άγγελου Αγγελόπουλου, σε συνεργασία με τον Αμερικανό καθηγητή Lawrence R. Klein (βραβείο Νόμπελ) του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια δημοσιεύθηκε στη Νέα Υόρκη το 1989. Στο άρθρο αυτό, επισημαίνονταν, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:
«Θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η αδυναμία των χωρών του Τρίτου Κόσμου να εξοφλήσουν το εξωτερικό χρέος τους επιδεινώνει το χάος και απειλεί με κατάρρευση το παγκόσμιο τραπεζιτικό και πιστωτικό σύστημα με συνέπεια την έκρηξη μιας παγκόσμιας οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης σοβαρών διαστάσεων. Έτσι, ήρθε η στιγμή να αναθεωρήσουμε το περιεχόμενο της παγκόσμιας στρατηγικής και να βρούμε ρεαλιστικές λύσεις προτού είναι πολύ αργά…»
Και οι δύο καθηγητές προτείνουμ πράγματι, ρεαλιστικές λύσεις, όπως αναστολή για δέκα χρόνια όλων των πληρωμών με ένα επιτόκιο 4%, παράταση της προθεσμίας εξόφλησης του κεφαλαίου μετά περίοδο χάριτος δέκα ετών για είκοσι χρόνια ακόμη κλπ.
Στο ίδιο άρθρο παρουσιάζονται και οι ευνοϊκές επιπτώσεις μιας αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους για τις δανείστριες τράπεζες και για τις οφειλέτιδες χώρες (περίοδος ανάπαυλας για ανάκαμψη της οικονομίας, βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, λήψη από τις δανείστριες τράπεζες ή χώρες ολόκληρου του δανείου με τους τόκους κλπ).
Κι όμως, όλα αυτά ο κ. Ρεν τα χαρακτηρίζει ως … ανησυχίες. Και, φυσικά, προτείνονται κείμενα Μνημονίων, τα οποία συνυπογράφει ασμένως και η ελληνική κυβέρνηση…

Το δεύτερο άρθρο (αναρτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2010)

Το δεύτερο άρθρο είχε ως τίτλο “Εξηγήστε μας, κύριε Παπαδήμο, γιατί δεν είναι «επιθυμητή» μία αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους” και πλαγιότιτλο “Ο σύμβουλος του πρωθυπουργού κ. Γιώργου Παπανδρέου, δήλωσεσε διεθνές πρακτορείο ειδήσεων Market News International ότι η Ελλάδα δεν θα προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της. «Αυτό δεν είναι ούτε επιθυμητό ούτε πιθανό», είπε, προσθέτοντας ότι «η ελληνική Κυβέρνηση και οι ευρωπαϊκές αρχές το έχουν αποκλείσει».

Και συνέχιζα το κείμενο ως εξής:
“Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, ως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος επί σειράν ετών, ήταν «ορκισμένος εχθρός» του υψηλού δημόσιου χρέους της χώρας μας και, συνεχώς, επεσήμανε τις δυσμενείς επιδράσεις του στη διαμόρφωση των δημόσιων ελλειμμάτων (υψηλά τοκοχρεολύσια) και τους περιορισμούς που συνεπάγεται στην προώθηση των αναγκαίων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Επίσης, διετέλεσε και επί σειρά ετών και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία κι αυτή είναι μόνιμος εχθρός του υψηλού δημόσιου χρέους σε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης και, φυσικά, της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τώρα που έγινε σύμβουλος του πρωθυπουργού κ. Γιώργου Παπανδρέου, δήλωσε διεθνές πρακτορείο ειδήσεων Market News International ότι η Ελλάδα δεν θα προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της. «Αυτό δεν είναι ούτε επιθυμητό ούτε πιθανό», είπε, προσθέτοντας ότι «η ελληνική Κυβέρνηση και οι ευρωπαϊκές αρχές το έχουν αποκλείσει».
Για να το πει αυτό ο κ. Παπαδήμος, ως έμπειρος οικονομολόγος και κεντροτραπεζίτης κάτι ξέρει. Ναι, αλλά δεν μας το λέει! Δεν εξηγεί γιατί δεν είναι επιθυμητή μία αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους και προτιμά η χώρα μας ένα επαίσχυντο Μνημόνιο και απώλεια της εθνικής κυριαρχίας.
Εμείς, σε προηγούμενα άρθρα μας είχαμε απαριθμήσει τις ευνοϊκές επιδράσεις μιας αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους στην οικονομία, τα δημοσιονομικά, τους φορολογούμενους και τα ελληνικά νοικοκυριά. Τις υπενθυμίζουμε γράφοντας τότε τα ακόλουθα(στη συνέχεια, παρέθετα το πλήρες κείμενο του πρώτου παραπάνω άρθρου μου)

Το τρίτο άρθρο (αναρτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2010)

Το τρίτο άρθρο ε΄χιε τίτλο “Δικαίωση από τον διάσημο οικονομολόγο Νούριελ Ρουμπινί για αναδιάρθρωση του χρέους” και πλαγιότιτλο “Ο άνθρωπος που πριν από πέντε χρόνια προέβλεψε την παγκόσμια οικονομική κρίση, υπογραμμίζει σε συνέντευξή του στον Αθανάσιο Έλλις («Καθημερινή» 24 Οκτωβρίου 2010) ότι θα γίνει οπωσδήποτε η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδος, δικαιώνοντας τη (μοναχική) αρθρογραφία μας για το μείζον αυτό θέμα”.

Στο άρθρο αυτό έγραφα ως εξής:

“Στο άρθρο μας υπό τον τίτλο «εξηγήστε μας, κύριε Παπαδήμο, γιατί δεν είναι «επιθυμητή» μία αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους και στη συνέχεια ένα άλλο υπό τον τίτλο « Γιατί, αντί της επωφελούς αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, προτείνουν μόνο επαχθή Μνημόνια!», επιμέναμε ότι είναι συμφέρουσα για την Ελλάδα και τους δανειστές της (πλην των «διεθνών κερδοσκόπων») μία αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της χώρας. Την ίδια όμως στιγμή η κυβέρνηση, ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Πεταλωτής, ο σημερινός σύμβουλος του πρωθυπουργού, πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Λουκάς Παπαδήμος, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα βροντοφώναζαν σε όλους τους τόνους ότι δεν πρόκειται να γίνει και δεν είναι επιθυμητή μια τέτοια διαδικασία. Τώρα, ο διάσημος οικονομολόγος Νούριελ Ρουμπινί, ο άνθρωπος που πριν από πέντε χρόνια προέβλεψε την παγκόσμια οικονομική κρίση, υπογραμμίζει σε συνέντευξή του στον Αθανάσιο Έλλις («Καθημερινή» 24 Οκτωβρίου 2010) ότι θα γίνει η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδος.
«Παρά την εφαρμογή σημαντικών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και επώδυνων μέτρων δημοσιονομικής εξυγίανσης, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να αντεπεξέλθει στο τεράστιο χρέος που συσσωρεύεται και θα αναγκασθεί να προχωρήσει σε αναδιάρθρωσή του», υποστηρίζει ο κ. Ρουμπινί. «Αν δεν θέλετε να την πείτε πτώχευση, μην την λέτε πτώχευση. Πείτε την αναδιάρθρωση υπό πίεση, αλλά είναι βέβαιο ότι θα συμβεί» επιμένει ο γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη Ιρανοεβραίος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, ο οποίος έχει χαρακτηρίσει την Ελλάδα «LehmaBrothers της Ευρώπης» και θεωρεί πως ο δανεισμός από το ΔΝΤ και την Ε. Ε. το μόνο που επιτυγχάνει είναι να αναβάλει την αναπόφευκτη αναδιάρθρωση, με αποτέλεσμα όταν γίνει αυτή να μην είναι πλέον ελεγχόμενη.
Ο κ. Ρουμπινί, τον οποίο το περιοδικό Time συμπεριέλαβε πέρυσι στους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο, οφείλει τη φήμη του στην πρόβλεψη που έκανε το 2005 περί επερχόμενης κατάρρευσης της αγοράς ακινήτων στις ΗΠΑ και γενικευμένης οικονομικής καταστροφής. Το 2008 το περιοδικό Fortune ανέφερε ότι «όταν το 2005 ο Ρουμπινί έλεγε πως οι τιμές των ακινήτων επέπλεαν σε ένα κύμα εικασιών, το οποίο σύντομα θα βύθιζε την οικονομία, πολλοί τον περιέγραφαν ως Κασσάνδρα, αλλά τώρα αποδεικνύεται σοφός».
Συγκεκριμένα, στην ερώτηση «άρα, επιμένετε ότι η πτώχευση είναι αναπόφευκτη», η απάντησή του είναι η εξής: «Για μένα είναι αναπόφευκτη. Θα συμβεί. Διότι είναι αδύνατον να επιζήσει η Ελλάδα με ένα χρέος που φθάνει στο 150% του ΑΕΠ. Να αντικαταστήσει το ιδιωτικό χρέος με δημόσιο, να μπορέσει να αποπληρώσει το ΔΝΤ και την Ε. Ε. ύστερα από τρία χρόνια, και να επιστρέψει στις αγορές με τα spreads να παραμένουν στο ζενίθ. Θα χρειαστεί μια ελεγχόμενη αναδιάρθρωση. Αν δεν θέλετε να την πείτε πτώχευση, μην την λέτε πτώχευση. Πείτε τη αναδιάρθρωση υπό πίεση. Εχει συμβεί τόσες φορές. Και κανείς δεν πιστεύει ότι δεν θα συμβεί και στην περίπτωση της Ελλάδας. Το ίδιο θα συμβεί στην πορεία και με την Ιρλανδία και την Πορτογαλία. Θα έχουμε, λοιπόν, ουσιαστικές πτωχεύσεις (effective defaults), ίσως όχι επίσημες, αλλά ακόμη και εάν δεν θέλετε να χρησιμοποιήσετε την βρώμικη λέξη «πτώχευση», θα είναι ελεγχόμενες αναδιαρθρώσεις χρέους οι οποίες θα αρχίσουν από την Ελλάδα. Δεν έχω καμία αμφιβολία επ’ αυτού».

Το τέταρτο άρθρο (αναρτήθηκε 1 Δεκεμβρίου 2010)

Το τέταρτο άρθρο είχε ως τίτλο “Τελικά, την «αναδιάρθρωση του χρέους» τώρα τη λένε … «επιμήκυνση»” και πλαγιότιτλο “’Πλήρης δικαίωση του διάσημου οικονομολόγου Νούριελ Ρουμπίνι και της αρθρογραφίας μου, σε πείσμα της κυβέρνησης και στελεχών της τρόϊκας που επέμεναν να λένε ότι «δεν είναι επιθυμητή» και «αναγκαία»!”.

Το κείμενο του άρθρου αυτού είχε ως εξής:

“Οι αναγνώστες μας θυμούνται την επίμονη αρθρογραφία μου για την ανάγκη αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, η οποία στηριζόταν στην εφιαλτική συσσώρευση τόκων και χρεολυσίων έως το 2015 εξαιτίας των παλαιών δανείων και εκείνου των 110 δισ. ευρώ της τρόϊκας έως το 2014. Τότε, κυβέρνηση, στελέχη της κυβέρνησης και της τρόϊκας απέκλειαν μετά βδελυγμίας μια τέτοια περίπτωση, χαρακτηρίζοντάς την ως «μη επιθυμητή» και «ως μη αναγκαία»
Τώρα, ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου, σε συνομιλία που είχε με Έλληνες δημοσιογράφους, στο περιθώριο της δεύτερης ημέρας της Συνόδου Κορυφής Αφρικής-ΕΕ, στην Τρίπολη της Λιβύης, μίλησε για «θετική απόφαση γύρω από τη δρομολόγηση της επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής του ελληνικού δανείου» που «ουσιαστικά αίρει ένα σημαντικό βάρος της γρήγορης αποπληρωμής»,, τόνισε.
(στη συνέχεια παρέθετα το σχετικό άρθρο μας υπό τον τίτλο «Δικαίωση από τον διάσημο οικονομολόγο Νουριέλ Ρουμπίνι για αναδιάρθρωση του χρέους»).

Το πέμπτο άρθρο μου (αναρτήθηκε στις 12 Μαϊου 2011)

Το πέμπτο άρθρο μου υπό τον τίτλο “Η τρόϊκα προτιμά το «κούρεμα» των ελληνικών νοικοκυριών και της ελληνικής οικονομίας και όχι των δανειστών!” και πλαγιότιτλο “Πλήρης επιβεβαίωση της επίμονης αρθρογραφίας μας από τις νέες δηλώσεις του κοινοτικού επιτρόπου κ. Όλι Ρεν και άλλων στελεχών της τρόϊκας και της ελληνικής κυβέρνησης”, δημοσιεύθηκε στις 12 Μαίου 2011 και είχεως εξής:
“Από τις νέες δηλώσεις του κοινοτικού επιτρόπου κ. Ολι Ρεν, για τις «ολέθριες» επιπτώσεις από το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους προκύπτει πια ξεκάθαρα γιατί όλα τα στελέχη της τρόϊκας (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Ευρωπαϊκή Επιτροπή) τάσσονται με πείσμα ενάντια σε κάθε σενάριο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Διότι, όπως επανειλημμένως έχουμε σχεδόν πρώτοι επισημάνει σε σειρά άρθρων μας, η τρόϊκα προτιμά το «κούρεμα» των ελληνικών νοικοκυριών και της ελληνικής οικονομίας από το «κούρεμα» των δανειστών μας, των κερδοσκόπων!
Απολύτως, λοιπόν, αντιρεαλιστικό σενάριο, που η εφαρμογή του θα προκαλέσει ολέθριες επιπτώσεις, τόσον στην Ελλάδα όσον και στις χώρες της Ευρωζώνης, χαρακτήρισε για μιαν ακόμη φορά ο κοινοτικός επίτροπος κ. Ολι Ρεν, το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Μιλώντας στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου, κατά τη διάρκεια συζήτησης σχετικά με τις προϋποθέσεις εξόδου από την κρίση, χωρών όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία, ο επίτροπος υποστήριξε ότι όλοι όσοι υποστηρίζουν την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, αγνοούν τις ολέθριες επιπτώσεις που θα έχει μία τέτοια αναδιάρθρωση, τόσον για την ίδια την ελληνική οικονομία όσον και για την Ευρώπη, γενικότερα. Σε μία υποθετική κατάσταση, διευκρίνισε ο κ. Ρεν, όπου η Ελλάδα θα προχωρούσε σε αναδιάρθρωση του χρέους της, θα υφίσταντο ένα μεγάλο «κούρεμα» οι κάτοχοι ομολόγων και χρεωγράφων του ελληνικού δημοσίου (η υπογράμμιση δική μας).
Οι ελληνικές τράπεζες, που έχουν στη διάθεση τους αξιόγραφα αξίας 48 δισ. ευρώ, τα ασφαλιστικά ταμεία αλλά και οι Ευρωπαίοι πιστωτές, θα δουν να εξανεμίζεται η αξία αυτών των χρεογράφων, διευκρίνισε ο επίτροπος. Μία αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, έστω και κατά 30%, τόνισε ο Ολι Ρεν, θα προκαλούσε μεγάλη μείωση των διαθέσιμων τραπεζικών κεφαλαίων, εξαέρωση των εγγυήσεων που έχουν λάβει οι τράπεζες και το κυριότερο, θα προκαλούσε μία άνευ προηγουμένου συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας. Πολύ αμφιβάλλω, είπε ο επίτροπος, αν κάτι τέτοιο θα βοηθούσε πράγματι την Ελλάδα και την Ευρώπη.
Η Ελλάδα, συνέχισε, έχει ακόμη ένα πολύ μεγάλο δημοσιονομικό έλλειμμα το οποίο θα πρέπει να χρηματοδοτήσει. Σε μία ενδεχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους της, όμως, ποιος θα της δώσει χρήματα αφού η πρόσβασή της στις διεθνείς αγορές θα έχει εμποδιστεί, αναρωτήθηκε ο Επίτροπος.
Ο κ. Ρεν παραδέχθηκε ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να ζει ακόμη πέρα από τις δυνατότητες και γι’ αυτό, όπως είπε, χρειάζεται να εξασφαλίσει μία δημοσιονομική τάξη και ένα πρωτογενές πλεόνασμα του δημοσίου χρέους.

(στη συνέχεια υπενθύμιζα τα τέσσερα προηγούμενα άρθρα μου)

Το άρθρο Δεύτερη δικαίωση της μοναχικής μου πρότασης το 2010 και το 2011 για αναδιάρθρωση του χρέους… Του Δημήτρη Στεργίου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ήταν όντως αποκαλυπτική η συνέντευξη που ο πρώην εκπρόσωπος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) Πολ Τόμσεν έδωσε στην εφημερίδα «Τα Νέα» και στην συνάδελφο Μαρία Βασιλείου. Το «ζουμί» της συνέντευξης δεν είναι όμως αν το 2010 το ελληνικό χρέος έπρεπε να αναδιαρθρωθεί ή όχι. Το πολύ σοβαρό θέμα που προκύπτει από τη συνέντευξη είναι ότι τη δεκαετία 2010-2020 στην Ελλάδα των μνημονίων δεν έγινε σχεδόν καμία απολύτως μεταρρύθμιση ώστε να πεισθούν οι αγορές και οι εταίροι μας ότι η χώρα αυτή θέλει επιτέλους να πάψει να ζη και να επιβιώνει υπό όρους διεθνούς εποπτείας.

Και στο σημείο αυτό ο κ. Πολ Τόμσεν είναι δραματικά ξεκάθαρος. Η Ελλάδα, υποστηρίζει, αν δεν προχωρήσει σε ουσιαστικές πολύπλευρες μεταρρυθμίσεις θα βρίσκεται συνεχώς χρεωμένη και με δεδομένη τη δημογραφική της κάμψη, σε κάποια φάση ίσως παύσει και να υπάρχει ως εθνική οντότητα.

Μια άλλη σοβαρή παρατήρηση του κ. Π. Τόμσεν είναι το παράδοξο της νομισματικής ένωσης της Ευρώπης χωρίς οικονομική και πολιτική ένωση. Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί αν διαιωνίζεται, τονίζει ο Δανός τεχνοκράτης-οικονομολόγος, χωρίς αρνητικές συνέπειες για το σύνολο της ευρωπαϊκής οικονομίας. Και με την παρατήρηση αυτή ο Πολ Τόμσεν δίνει έμφαση στην διαδικασία της πολιτικής ενοποίησης της ΕΕ, η οποία ως φαίνεται θα αποτελεί εφεξής και προαπαιτούμενο για την πρόσβαση των χωρών-μελών της στις διεθνείς αγορές κεφαλαίων.

Από την άλλη πλευρά, όμως, ο Δανός οικονομολόγος υπαινίσσεται ότι χωρίς μεταρρυθμίσεις σε χώρες όπως η Ελλάδα, η ευρωζώνη θα γνωρίσει νέα προβλήματα χρηματοδότησης της, τα οποία θα γίνονται όλο και πιο δύσκολα όσο κυλά ο χρόνος. Θα εντείνονται έτσι και οι αντιπαραθέσεις μεταξύ βορείων και νότιων Ευρωπαίων με ότι αυτό συνεπάγεται για την ευστάθεια της ΕΕ και το μέλλον της στον όλο και πιο ανταγωνιστικό κόσμο μας.

Το άρθρο Οι οδυνηρές αλήθειες Τόμσεν… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τα όσα συμβαίνουν με τον ανατολικό, υποτίθεται σύμμαχό μας στο ΝΑΤΟ, κατά τη γνώμη έγκυρων διπλωματικών παρατηρητών, ανάγονται πιο πολύ στη σφαίρα της πολιτικής ψυχολογίας, παρά στη σφαίρα της πολιτικής ή της γεωπολιτικής. Στη σφαίρα της εσωτερικής πολιτικής και οικονομικής κατάστασης, η Τουρκία του Ερντογάν περνά μια άνευ προηγουμένου κρίση, καθώς η οικονομική δυσπραγία και η απώλεια εισοδήματος για δεκάδες εκατομμύρια Τούρκων πολιτών, έχουν δημιουργήσει νοσηρή κατάσταση, τόσο άσχημη, ώστε έγκυρες οικονομικές εφημερίδες της Ευρώπης να προβλέπουν ακόμη και την προσφυγή της χώρας αυτής στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τον προσεχή χειμώνα. 

Στην εξωτερική πολιτική του, το κράτος αυτό μεταφέρει τα εσωτερικά του αδιέξοδα, έτσι ώστε η Ευρωπαϊκή Ένωση να ομιλεί για κράτος που δεν ασχολείται καθόλου με τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, ενώ οι ΗΠΑ, όταν δεν ασχολούνται με ασκήσεις τύπου «πρώτα η Αμερική», εν μέσω παγκοσμιοποίησης του πλανήτη, να ζητεί να σέβεται η Τουρκία τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. 

Πρόκειται για το απόλυτο αδιέξοδο. Γι’ αυτό, κάθε τρεις και λίγο ο Πρόεδρος της Τουρκίας κάνει επίδειξη ανύπαρκτης ισχύος, με ψεύτικους ηρωισμούς στο Αιγαίο, με στόχο να εκβιάζει συνεχώς Ευρωπαϊκή Ένωση και ΗΠΑ, μήπως και κατορθώσει έτσι να βρει χρήματα να δανειστεί και να αποφύγει τη δαγκάνα του ΔΝΤ. Μέσα σε αυτή την προσπάθεια εντάσσεται και η κλιμακούμενη εχθρότητα της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα, μια χώρα που εξελίσσεται συνεχώς, δεμένη γερά στο άρμα της Ενωμένης Ευρώπης, με θαυμαστό βιοτικό επίπεδο παρά τις δύο κρίσεις που έπληξαν τον κόσμο τα τελευταία χρόνια. 

Πρόκειται για το απόλυτο δράμα της γείτονος χώρας. Και δεν είναι τυχαίο, που ιστορία με το Καστελόριζο δημιουργήθηκε από το καθεστώς Ερντογάν, την ίδια μέρα –ούτε καν την επόμενη– που η Ε.Ε. ανακοίνωσε την ιστορική απόφαση για τη δημιουργία του Ευρωομολόγου, με το όνομα «Ταμείο Ανάκαμψης» και ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας επέστρεφε από τις Βρυξέλλες με ένα πακέτο χρηματοδοτήσεων ύψους 72 δις Ευρώ για τα επόμενα 7 χρόνια. Όσο για την Ε.Ε., έκανε το μεγάλο άλμα να συμφωνήσει σε ένα πακέτο 1,1 τρις Ευρώ, σε πρώτη φάση, έτσι ώστε το αλήστου μνήμης Σχέδιο Μάρσαλ να μοιάζει με ένα ασήμαντο χρηματικό έμβασμα. Και για να συμπληρωθεί το πορτραίτο της εκπληκτικής συμφωνίας των Βρυξελών, να προσθέσουμε ότι τα 750 δις ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης, θα είναι χρήματα που θα δανειστεί η Ε.Ε. από τις διεθνείς αγορές χρήματος, με την ίδια και το νόμισμά της ως εγγύηση. 

Όταν όλα αυτά συμβαίνουν στην Γηραιά Ήπειρο, που κάθε άλλο παρά «γηραιά» είναι, και όταν στις ΗΠΑ ο κ. Τραμπ βλέπει την έξοδό του από τον Λευκό Οίκο, τότε πώς να μην επιστρέφει η γειτονική χώρα στον λαϊκισμό και στην αδιαλλαξία, αφού δημιουργικά επιχειρήματα, πλέον, δεν διαθέτει για ένα καλύτερο μέλλον για τον τουρκικό λαό. Και να σκεφθεί κανείς πως η χώρα αυτή, όχι τόσα πολλά χρόνια πριν, θα είχε μπει άνετα στην Ε.Ε., με ό,τι θετικότερο θα συνεπαγόταν μια τέτοια εξέλιξη για τον τουρκικό λαό.

Το άρθρο Τουρκία: Καλοκαίρι και μοναξιά εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.