Η ομάδα Shanghai Five, η οποία αργότερα έγινε ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO), δημιουργήθηκε στις 26 Απριλίου 1996 με την υπογραφή της Συνθήκης για την εμβάθυνση της στρατιωτικής εμπιστοσύνης στις συνοριακές περιοχές, στη Σαγκάη από τους αρχηγούς κρατών της Κίνας, του Καζακστάν, της Κιργιζίας, της Ρωσία και του Τατζικιστάν. Αποτελεί την de facto απάντηση του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν στο ΝΑΤΟ. Εκτός από την ομάδα Shanghai Five, εντός είναι το Ουζμπεκιστάν, το Ιράν, η Ινδία και το Πακιστάν, με τη Λευκορωσία να περνά από τη διαδικασία ένταξης. Το Αφγανιστάν και η Μογγολία είναι κράτη παρατηρητές. Η Σρι Λάνκα, η Τουρκία, η Καμπότζη, το Αζερμπαϊτζάν, το Νεπάλ, η Αρμενία, η Αίγυπτος, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία είναι εταίροι διαλόγου.

Τι κοινό έχουν τα μέλη, τα μελλοντικά μέλη, οι εταίροι διαλόγου και οι μελλοντικοί εταίροι διαλόγου αυτού του εξωτικού μείγματος εθνών; Με τα αυξανόμενα δημοκρατικά τους ελλείμματα και τα αυταρχικά προς δικτατορικά καθεστώτα, βρίσκονται σε ψυχρό πόλεμο με το δημοκρατικό μπλοκ των εθνών του κόσμου.

Ένα σύντομο χρονολόγιο:

• Αφήστε μας [την Τουρκία] να μπούμε και θα εξετάσουμε την προσπάθειά μας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ)” — είπε ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τον Ιούλιο του 2012 — την ίδια χρονιά η Τουρκία έγινε εταίρος διαλόγου της SCO.
• “Είπα στον Πούτιν… Αφήστε μας να μπούμε για να χωρίσουμε με την ΕΕ. Η Σαγκάη είναι καλύτερη [από την ΕΕ]. Είναι πολύ πιο ισχυρή. [Με την ένταξη] θα έχουμε την ευκαιρία να γίνουμε μαζί με τις χώρες με τις οποίες μοιραζόμαστε κοινές αξίες» — Ερντογάν, τον Ιανουάριο του 2013.
• «Γιατί η Τουρκία να μην είναι εντός; – Ερντογάν, τον Μάρτιο του 2016.
• Και τελικά, τον Σεπτέμβριο του 2022, ο Ερντογάν έγινε ο πρώτος αρχηγός κράτους του ΝΑΤΟ που συμμετείχε σε σύνοδο κορυφής της SCO, στο Ουζμπεκιστάν. «Οι σχέσεις μας με αυτές τις χώρες θα μεταφερθούν σε πολύ διαφορετική θέση με αυτό το βήμα», δήλωσε εκεί ο Ερντογάν. Όταν ρωτήθηκε αν εννοούσε την ένταξη στην SCO, είπε, «Φυσικά, αυτός είναι ο στόχος». Αλλά είναι επίσης ο στόχος του Πούτιν, όπως η τοποθέτηση μιας άλλης ωρολογιακής βόμβας αργής ασφάλειας στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ. Ο Ερντογάν πήγε στη σύνοδο μετά από προσωπική πρόσκληση του Πούτιν.

Αυτό είναι το φυσικό αποτέλεσμα των κωφών αυτιών και των τυφλών ματιών της Δύσης. Όταν ο Ερντογάν μίλησε για πρώτη φορά για την ένταξη της Τουρκίας στο SCO πριν από μια δεκαετία, οι δυτικές πρωτεύουσες αντέδρασαν με ντροπαλό γέλιο και μια λάθος διάγνωση, ότι ο Ερντογάν απλώς μπλόφαρε για να κερδίσει ταχύτερη ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι δυτικοί “μεγάλοι” δεν πήραν καν το μήνυμα όταν το 2013 ο Ερντογάν μίλησε για τις ευρασιατικές δικτατορίες ως «χώρες με τις οποίες έχουμε κοινές αξίες». Απλώς έλεγε αυτό που, γι’ αυτόν, ήταν η αλήθεια. Ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς δήλωσε τον περασμένο μήνα ότι ήταν “πολύ εκνευρισμένος” από τις προσπάθειες της Τουρκίας να ενταχθεί σε αυτό το μπλοκ της Κεντρικής Ασίας για την ασφάλεια και οτιδήποτε άλλο που κυριαρχείται από τη Ρωσία και την Κίνα. Συγγνώμη, πολύ αργά.

Αστείο, ο Ερντογάν έγινε ο πρώτος αρχηγός κράτους του ΝΑΤΟ που παρευρέθηκε σε σύνοδο κορυφής της SCO ενώ πίεζε το Κογκρέσο για την παράδοση μαχητικών αεροσκαφών F-16 Block 70 αμερικανικής κατασκευής για την αεροπορία του. Πίσω από τις κλειστές πόρτες στην Ουάσιγκτον, οι απεσταλμένοι του και τα πίσω κανάλια του θα πουν στο κοινό τους στις ΗΠΑ ότι «το μέλλον της Τουρκίας βρίσκεται στο δυτικό μπλοκ, ότι η συζήτηση για την SCO είναι η εξισορροπητική πράξη της Τουρκίας μεταξύ της δέσμευσής της στη Δύση και της αναπόφευκτης γειτνίασής της με τη Ρωσία».

Ο Πούτιν ανακοίνωσε στη σύνοδο κορυφής της SCO στις 16 Σεπτεμβρίου:

«Η συμφωνία μας για τις παραδόσεις ρωσικού φυσικού αερίου στην Τουρκία θα πρέπει να τεθεί σε ισχύ στο εγγύς μέλλον, με το 25% της πληρωμής για αυτές τις παραδόσεις σε ρωσικά ρούβλια».

Αφού οι δυτικές κυρώσεις έπληξαν τη Ρωσία, πέντε τουρκικές τράπεζες εντάχθηκαν στο ρωσικό σύστημα πληρωμών Mir (αν και δύο αργότερα αποσύρθηκαν), ουσιαστικά ακρωτηριάζοντας τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν ως απάντηση στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο. Ορισμένες τουρκικές τράπεζες ανέστειλαν τον εταιρικό τους δανεισμό αφού η τελευταία σειρά κανονισμών της τουρκικής κυβέρνησης αύξησε το κόστος τους και ανάγκασε πολλές να περιορίσουν τους κινδύνους του ισολογισμού τους.

Παρόλα αυτά, ο ευρασιατισμός του Ερντογάν, οι ρεβιζιονιστικές νεο-οθωμανικές πολιτικές του και η επιθετικότητα εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου μπορεί να μην λειτουργούν σαν τα θαυματουργά εργαλεία που θα μπορούσε να ήλπιζε ενόψει των προεδρικών και κοινοβουλευτικών εκλογών τον Ιούνιο του 2023. Πρόσφατα απείλησε να εισβάλει σε ελληνικά νησιά του Αιγαίου. Έχει απειλήσει να εξαπολύσει νέα στρατιωτική εισβολή στη Συρία, όπου Τούρκοι στρατιώτες πολεμούν ήδη κουρδικές ομάδες που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ.

Στο παρελθόν, τέτοια εργαλεία λειτουργούσαν πάντα για να ανυψώσουν το εθνικιστικό πνεύμα των Τούρκων και κέρδιζαν τις ψήφους του Ερντογάν. Αλλά οι Τούρκοι ζουν σε μια εντελώς διαφορετική οικονομική σφαίρα από το πρόσφατο παρελθόν. Ο επίσημος ετήσιος πληθωρισμός της Τουρκίας σκαρφάλωσε σε νέο υψηλό 24 ετών 80% τον Αύγουστο – αν και ο ENAG, ένας ανεξάρτητος ερευνητικός οργανισμός, υπολόγισε τον πραγματικό ετήσιο ρυθμό πληθωρισμού στο 181% για την ίδια περίοδο. Μπορεί να έρθουν ακόμη χειρότερα.

Η EPDK, η τουρκική ρυθμιστική αρχή ηλεκτρικής ενέργειας, και η αντίστοιχη Botas διανομής φυσικού αερίου, μόλις αποφάσισαν να αυξήσουν τις τιμές ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου κατά 20% για ιδιώτες και 50% για εταιρείες. Αυτό το μέτρο αναμένεται να επιταχύνει περαιτέρω τον πληθωρισμό στη χώρα.

Μεταξύ των κρατών μελών του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), η Τουρκία σημείωσε τη μεγαλύτερη αύξηση στις τιμές της ενέργειας τον τελευταίο χρόνο. Σύμφωνα με το Euronews, η χονδρική τιμή φυσικού αερίου της Botas αυξήθηκε κατά 1.330% για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, 997% για βιομηχανική χρήση και 216% για οικιακή χρήση. Εν τω μεταξύ, το νόμισμα της Τουρκίας, η λίρα, έχει χάσει περισσότερο από το ήμισυ της αξίας του έναντι του δολαρίου ΗΠΑ από το 2021.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της δημοσκόπησης Optimar, το 76,6% των Τούρκων δηλώνει ότι το κύριο πρόβλημα τους είναι ο πληθωρισμός και η ανεργία. Αυτό δεν είναι καλός οιωνός για τον ηγέτη μιας χώρας όπου το κατά κεφαλήν εισόδημα την τελευταία δεκαετία μειώθηκε από 13.000 δολάρια σε 8.000 δολάρια και ο οποίος οδεύει σε προεδρικές εκλογές.

Πηγή: gatestoneinstitute.org

Το άρθρο Ανήκει η Τουρκία σε ΝΑΤΟ και Δύση;… Του Burak Bekdil εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Έχουμε πια φτάσει σε εκείνο το σημείο του πολέμου της Ουκρανίας για το οποίο οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής της Δύσης και ήλπιζαν και ανησυχούσαν εδώ και πολλούς μήνες.

Ενώ έπαιρναν την απόφαση να προμηθεύσουν την Ουκρανία με τους πυραύλους εκείνους που άλλαξαν την πορεία του πολέμου, οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ αντιλαμβάνονταν πως η επιλογή τους ήταν ένα δίκοπο μαχαίρι. Όπως το έθεσε ένας εξ αυτών τον Μάιο, «όσο καλύτερα τα πάνε οι Ουκρανοί, τόσο πιο επικίνδυνη θα γίνει η κατάσταση».

Αυτή η στιγμή της αυξημένης ευκαιρίας και του αυξημένου κινδύνου, έφτασε. Μετά από μια σειρά ρωσικών ηττών, ο Βλάντιμιρ Πούτιν κήρυξε μερική επιστράτευση και για μια ακόμα φορά απείλησε να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα.

Πολλοί δυτικοί ειδήμονες θεωρούν πως ο Πούτιν μπλοφάρει. Αλλά οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής είναι πιο προσεκτικοί. Αυτό το Σαββατοκύριακο ο Τζέικ Σάλιββαν, σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του προέδρου Τζο Μπάιντεν, επανέλαβε πως οι πυρηνικές προειδοποιήσεις του Κρεμλίνου είναι «ζήτημα που πρέπει να πάρουμε απόλυτα σοβαρά».

Η πιθανότητα πυρηνικού πολέμου πάντα υπήρχε στους υπολογισμούς του Λευκού Οίκου. Αυτό ήταν καλό, δεδομένου ότι ένας λάθος υπολογισμός θα μπορούσε να οδηγήσει σε Αρμαγεδδώνα.

Αυτοί που επιμένουν πως ο Πούτιν μπλοφάρει, υποστηρίζουν πως η χρήση πυρηνικών θα ήταν προφανώς ανοησία. Ένα τακτικό πυρηνικό πλήγμα εναντίον της Ουκρανίας θα μόλυνε την περιοχή που ισχυρίζεται πως απελευθερώνει –και πιθανότατα και την ίδια τη Ρωσία. Θα οδηγούσε επίσης σε αντίποινα από το ΝΑΤΟ. Ακόμα περισσότερο εάν δέχονταν επίθεση ένα μέλος του ΝΑΤΟ.

Αλλά ο Πούτιν είναι στριμωγμένος στη γωνία. Είναι επίσης ανήθικος και ριψοκίνδυνος. Η χρήση ενός πυρηνικού όπλου είναι σαφές πως δεν είναι η πρώτη του επιλογή. Αλλά μπορεί να είναι η τελευταία του ζαριά –εάν η εναλλακτική είναι ο εξευτελισμός και η ήττα.

Σε μια κατάσταση απελπισίας, ο Πούτιν μπορεί να ελπίζει πως η χρήση πυρηνικών όπλων θα είναι ένα τέτοιο βαθύ σοκ για τη Δύση που θα αναγκάσει την πραγματοποίηση διαπραγματεύσεων και τις υποχωρήσεις. Η θεωρεία πως η χρήση πυρηνικών όπλων μπορεί να αναγκάσει έναν εχθρό να κάνει πίσω είναι μέρος του ρωσικού στρατιωτικού δόγματος και είναι γνωστό ως «κλιμάκωση για να υπάρξει αποκλιμάκωση». Οι ΗΠΑ έχουν προειδοποιήσει τον Πούτιν πως η χρήση πυρηνικών όπλων θα έχει «καταστροφικές» επιπτώσεις για τη Ρωσία. Αλλά στη Ρωσία -όπως και στη Δύση- υπάρχουν πολλοί που επιμένουν πως η άλλη πλευρά μπλοφάρει.

Ακόμα και εκείνοι οι δυτικοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής που παίρνουν πολύ στα σοβαρά τις πυρηνικές απειλές του Πούτιν, παραμένουν αποφασισμένοι πως δεν πρέπει να επιτραπεί στη Ρωσία να χρησιμοποιήσει τον πυρηνικό εκβιασμό για να αναγκάσει τη Δύση να σταματήσει να υποστηρίζει την Ουκρανία. Αυτό κάνει τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής να ακροβατούν σε ένα πολύ επικίνδυνο σκοινί. Ο στόχος είναι να δοθεί αρκετή υποστήριξη στην Ουκρανία για μπορέσει το Κίεβο να νικήσει τις ρωσικές δυνάμεις χωρίς να μπει σε πειρασμό το Κρεμλίνο να χρησιμοποιήσει πυρηνικά.

Η δυσκολία με αυτή την πολιτική είναι πως παλεύει να απαντήσει στο ερώτημα πώς ακριβώς βλέπουμε να τελειώνει αυτός ο πόλεμος. Υπάρχει πολλή συζήτηση στη Δύση αναφορικά με την ανάγκη ρωσικής ήττας. Με αυτό, όμως, λίγοι είναι αυτοί που εννοούν την άνευ όρων παράδοση. Αντιθέτως, ο πόλεμος θα πρέπει να λήξει με μια διαπραγματευμένη ειρήνη, είτε με το καθεστώς του Πούτιν είτε με τον διάδοχό του.

Οι πολεμικοί στόχοι του Ρώσου προέδρου έχουν ήδη συρρικνωθεί με υποσχόμενο τρόπο. Ξεκίνησε με τον στόχο της ανατροπής της κυβέρνησης του Β. Ζελένσκι, αλλά τώρα ορίζει ως στόχο την «απελευθέρωση» της Ντονμπάς.

Οι ΗΠΑ και οι δυτικοί σύμμαχοί τους λένε πως η Ρωσία πρέπει να αναγκαστεί να υποχωρήσει ακόμα περισσότερο -τουλάχιστον πίσω από τις γραμμές απ’ όπου εισέβαλε. Η ουκρανική κυβέρνηση, εν τω μεταξύ, επιμένει πως η Ρωσία πρέπει να φύγει από όλα τα κατεχόμενα ουκρανικά εδάφη. Αυτό συμπεριλαμβάνει τα μέρη της Ντονμπάς που η Ρωσία ήδη είχε καταλάβει πριν την εισβολή της 24ης Φεβρουαρίου καθώς και την Κριμαία, την οποία προσάρτησε το 2014.

Είναι δύσκολο να φανταστούμε πως ο Πούτιν θα δεχθεί ακόμα και τη λιγότερο σκλυροπυρηνική δυτική θέση, αφού αυτό θα σήμαινε πως θυσίασε χιλιάδες ζωές χωρίς να κερδίσει απολύτως τίποτα. Με τις ουκρανικές δυνάμεις να προελαύνουν, το Κίεβο επίσης δεν βιάζεται να πάει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Το στάτους του ήρωα που αυτή τη στιγμή απολαμβάνει ο Ζελένσκι -σε συνδυασμό με τον αποτροπιασμό προς τη Ρωσία- επίσης καθιστά δύσκολο οποιαδήποτε δυτική κυβέρνηση να πιέσει το Κίεβο να διαπραγματευτεί τώρα.

Θα μπορούσε ο Πούτιν απλώς να τα μαζέψει και να φύγει; Υπάρχουν παραδείγματα μεγάλων δυνάμεων να ηττώνται στον πόλεμο, χωρίς να χρησιμοποιούν τα πυρηνικά τους όπλα. Συνέβη με την αμερικανική απόσυρση από το Βιετνάμ το 1973 και τη Σοβιετική απόσυρση από το Αφγανιστάν το 1988. Αλλά σε κάθε περίπτωση οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ άφησαν πίσω φιλικά, αν και βραχύβια, καθεστώτα στην Σαϊγκόν και την Καμπούλ. Και ούτε η Ουάσινγκτον, ούτε η Μόσχα θεώρησαν αυτούς τους πικρούς πολέμους ως υπαρξιακούς.

Με τον πόλεμο στην Ουκρανία να πηγαίνει στραβά και με τους στρατεύσιμους να αντιστέκονται στην επιστράτευση, το φάντασμα που αρχίζει να στοιχειώνει τη Ρωσία  είναι αυτό του 1917, όταν η στρατιωτική ήττα οδήγησε στην επανάσταση. Αλλά το πραξικόπημα τον Μπολσεβίκων, ο εμφύλιος πόλεμος και η δικτατορία των Σταλινιστών υπογραμμίζουν πως οι εσωτερικές αναταραχές στη Ρωσία ενέχουν τους δικούς τους κινδύνους.

Ένας πιο ευχάριστος, μη ρωσικός παραλληλισμός μπορεί να είναι η Αργεντινή του 1982, όταν η ήττα στον πόλεμο των Φόκλαντ ντρόπιασε το στρατιωτικό καθεστώς που εξαπέλυσε την εισβολή. Η χούντα κατέρρευσε και η δημοκρατία πήρε τη θέση της. Αλλά η χούντα της Αργεντινής ήταν λιγότερο δυνατή από το καθεστώς του Πούτιν και δεν είχε μια πυρηνική επιλογή.

Παρ’ ολ’ αυτά, πολλοί στη Δύση ελπίζουν σε κάποια εκδοχή του αποτελέσματος της Αργεντινής -μια ήττα για τον Πούτιν και ακολούθως ανάδυση μιας πιο φιλικής και υποχωρητικής ρωσικής κυβέρνησης. Αυτό θα ήταν αναμφίβολα θαυμάσιο. Αλλά το να ελπίζουμε για κάτι δεν το καθιστά και πιο πιθανό.

Και τα περισσότερα από τα εναλλακτικά αποτελέσματα κυμαίνονται μεταξύ του ζοφερού και του καταστροφικού.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Η Δύση δεν μπορεί να αγνοήσει τις πυρηνικές απειλές Πούτιν… Του Gideon Rachman εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο στρατηγικός στόχος της Δύσης δεν είναι, πλέον, η επέκταση της δυτικοκεντρικής φιλελεύθερης τάξης (liberal order), αλλά η περιχαράκωση και η διάσωση των δημοκρατιών και η ανάσχεση των αναθεωρητικών δυνάμεων του αυταρχισμού

Το άρθρο Η Ουκρανία, η Δύση και οι άλλοι… Του Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Πούτιν: Σκοπεύει με προσφορά «ειρήνης» να διασπάσει τη Δύση; – Θα πέσουν στην «παγίδα» οι Ευρωπαίοι ηγέτες; εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Όταν ο Πούτιν ξεκίνησε την εισβολή στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο, φάνηκε ότι ένα αναπάντεχο πλεονέκτημα θα μπορούσε να είναι η βελτίωση των σχέσεων μεταξύ της Τουρκίας και των συμμάχων της. Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, οι σχέσεις άρχισαν να ξεπαγώνουν μετά από τα χαμηλά που είχαν φτάσει το 2020, όταν οι έρευνες της Άγκυρας για υδρογονάνθρακες σε ύδατα κοντά στην Ελλάδα και στην Κύπρο, είχαν οδηγήσει σε εντάσεις με την ΕΕ και τις ΗΠΑ. ΤΟ 2021, η Τουρκία είχε τερματίσει τις ερευνητικές της δραστηριότητες και υιοθέτησε μια πιο συμφιλιωτική εξωτερική πολιτική, προσπαθώντας να βελτιώσει τις σχέσεις με την ΕΕ και τις ΗΠΑ, καθώς και με χώρες στην περιοχή, όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία.

Η απειλή από τη Ρωσία φαινόταν πιθανό να ενισχύσει αυτή την κατάσταση και να ωθήσει την Τουρκία και τους Δυτικούς συμμάχους της πιο κοντά. Η Άγκυρα καταδίκασε την εισβολή της Ρωσίας και εξέφρασε την υποστήριξή της στην κυριαρχία της Ουκρανίας. Ενώ η Τουρκία δεν συμμετείχε στις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, παρείχε στην Ουκρανία πολύτιμη στρατιωτική στήριξη με τη μορφή των drones Μπαϊρακτάρ, και διευκόλυνε τις συνομιλίες μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Η Άγκυρα μπλόκαρε ρωσικά στρατιωτικά πλοία από τη διέλευση των τουρκικών στενών και απαγόρευσε στα ρωσικά αεροσκάφη που μετέφεραν στρατιτωτικό προσωπικό στη Σύρια, να χρησιμοποιούν τον εναέριο χώρο της. Οι δυτικοί σύμμαχοι τόνισαν τον σημαντικό ρόλο της Τουρκίας ως συμμάχου του ΝΑΤΟ και υπήρξαν σημάδια βελτίωσης των σχέσεων. Η Τουρκία ξεκίνησε εκ νέου τις συζητήσεις με τη Γαλλία και την Ιταλία για την από κοινού παραγωγή ενός αεροπορικού αμυντικού συστήματος. Η κυβέρνηση Μπάιντεν κινήθηκε γρήγορα και αναζήτησε έγκριση από το Κογκρέσο για την πώληση πυραύλων στην Τουρκία, μαζί με την αναβάθμιση των τουρκικών F16. Ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν παρουσίασε ένα σχέδιο για μια κοινή επιχείρηση με την Τουρκία και την Ελλάδα για την εκκένωση της Μαριούπολης -το οποίο ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό δεδομένου ότι η Γαλλία και η Ελλάδα ήταν μεταξύ των χωρών της ΕΕ που έχουν τις χειρότερες σχέσεις με την Τουρκία.

Στη συνέχεια ήρθε η δήλωση του Ερντογάν ότι η Τουρκία δεν υποστήριζε την ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ. Επειδή η ένταξη στη Συμμαχία απαιτεί ομοφωνία, η διαδικασία έχει τώρα παγώσει. Η Τουρκία έχει διατυπώσει μια σειρά παραπόνων σε σχέση με την ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας. Το κυριότερο είναι ότι οι δύο χώρες, αλλά ιδιαίτερα η Σουηδία, ήταν ανεκτικές στις δραστηριότητες του ΡΚΚ. Επίσης η Τουρκία κατηγορεί τη Σουηδία και τη Φινλανδία ότι ανέχονται τις δραστηριότητες των υποστηρικτών του εξόριστου Γκιουλέν. Για να αποσύρει την αντίθεσή της στην ένταξη της Φινλανδίας και της ΣΟυηδίας στο ΝΑΤΟ, η τουρκική κυβέρνηση θέλει οι δύο χώρες να τηρήσουν σκληρότερη στάση έναντι του ΡΚΚ και των θυγατρικών του και να τερματίσουν τα εμπάργκο όπλων στην Τουρκία.

Η στάση της Τουρκίας μπορεί εν μέρει να εξηγηθεί από την εγχώρια πολιτική. Ο επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν πριν από τον Ιούνιο του 2023, και η δημοτικότητα της κυβέρνησης έχει μειωθεί, κυρίως εξαιτίας των οικονομικών δυσκολιών της Τουρκίας. Οι εξελίξεις δίνουν στον Ερντογάν μόχλευση και δεν αποτελεί έκπληξη ότι τις χρησιμοποιεί για να αναδείξει τη σημασία του και να ενισχύσει την εικόνα του στο εσωτερικό. Η στάση της Τουρκίας μπορεί επίσης να είναι ένας τρόπος για να εξαχθούν παραχωρήσεις από τις ΗΠΑ σε άλλα ζητήματα. Για την Τουρκία, η στρατιωτική υποστήριξη των ΗΠΑ προς τις συριακές δημοκρατικές δυνάμεις (SDF), των οποίων το YPG ήταν η μεγαλύτερη συνιστώσα, ήταν ένα τεράστιο ζήτημα. Η κυβέρνηση Μπάιντεν αποφάσισε προσφάτως ότι οι κυρώσεις της σε ξένες επενδύσεις στη Σύρια δεν θα ισχύουν για περιοχές υπό τον έλεγχο των SDF στο βόρειο τμήμα της Συριας και η Άγκυρα φοβάται ότι αυτό θα βοηθήσει στην εδραίωση της επιρροής της οργάνωσης. Οι πωλήσεις όπλων είναι επίσης μια σκέψη: ο Ερντογάν μπορεί επίσης να υπολογίζει ότι η Τουρκία μπορεί να ασκήσει πιέσεις σε ένα σκεπτικό Κογκρέσο να εγκρίνει την πώληση kits εκσυγχρονισμού για τα τουρκικά F16 και να αναβαθμίσει τα F16.

Οι προσπάθειες της Τουρκίας να προωθήσει μια λύση δύο κρατών στην Κύπρο, με ένα ξεχωριστό κράτος για τους Τουρκοκύπριους, θα παραμείνουν αμφιλεγόμενες. Οι Ευρωπαίοι και οι ΗΠΑ θεωρούν ότι αυτή η πολιτική υπονομεύσει το πνεύμα των Ηνωμένων Εθνών για μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Επιπλέον, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις της Τουρκίας στο Ιράκ, τη Λιβύη και τη Σύρια θα συνεχίσουν να προκαλούν τριβές με πολλές χώρες της ΕΕ και συχνά με τις ΗΠΑ. Τέλος, η σχέση της Τουρκίας με τη Ρωσία είναι πιθανό να προκαλέσει αυξανόμενη ένταση. Όσο περισσότερο σφίγγουν οι δυτικές κυρώσεις στη Ρωσία, τόσο περισσότερη προσοχή είναι πιθανό να στραφεί στους οικονομικούς και πολιτικούς δεσμούς της Τουρκίας με τη Μόσχα. Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να ασκήσουν σημαντική πίεση στην Άγκυρα να ευθυγραμμιστεί με τις δυτικές κυρώσεις ή να επιβάλλουν δευτερεύουσες κυρώσεις, οι οποίες θα ενέτειναν τις οικονομικές δυσκολίες της Τουρκίας.

Καθώς πλησιάζουν οι επόμενες τουρκικές εκλογές, το ερώτημα που αντιμετωπίζουν οι δυτικές αρχές είναι εάν οι εντάσεις με την Τουρκία έχουν τις ρίζες τους στις ιδιαιτερότητες της κυβέρνησης Ερντογάν ή είναι πιο βαθιά ριζωμένες. Εάν η συμμαχία της αντιπολίτευσης κερδίσει τις επόμενες εκλογές και ενισχύσει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες, όπως λέει ότι θέλει να κάνει, θα υπάρξουν λιγότερες εντάσεις με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ σχετικά με την κατάσταση της τουρκικής δημοκρατίας. Αυτό θα μπορούσε να ενισχύσει το θετικό momentum στις σχέσεις μεταξύ Τυρκίας και δυτικών συνμάχων. Αλλά οι δυτικές αρχές δεν θα πρέπει να υποθέσουν ότι οι εντάσεις θα εξαφανιστούν. Η στάση της Τουρκίας σε ζητήματα όπως η Κύπρος ή οι διαφωνίες με την Ελλάδα, είναι απίθανο να αλλάξει πολύ. Και οι δημοσκοπήσεις υποδηλώνουν ότι η δυσπιστία προς τη Δύση είναι ευρέως διαδεδομένη στην Τουρκία. Μια έρευνα για το German Marshall Fund τον Απρίλιο, διαπίστωσε ότι το 58% των Τούρκων θεωρούν τις ΗΠΑ ως “τη μεγαλύτερη απειλή για τα εθνικά συμφέροντα της Τουρκίας”. Η γνώμη για την Ευρώπη είναι παρομοίως αρνητική, με το 70% των Τούρκων να θεωρεί ότι “η Ευρώπη έχει βοηθήσει στην ενίσχυση των αποσχιστικών οργανώσεων όπως το ΡΚΚ”. Δεν θα είναι εύκολο για τους δυτικούς ηγέτες να αλλάξουν αυτές τις αντιλήψεις. Αλλά όσο η κοινή γνώμη παραμένει μη φιλική για τη Δύση, η πολιτική συνοχή του ΝΑΤΟ θα τεθεί σε κίνδυνο.

Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://www.cer.eu/insights/turbulence-ahead-turkey-and-west

Πηγή: capital.gr

Το άρθρο Αναμένεται αναταραχή στις σχέσεις της Τουρκίας με τη Δύση στο επόμενο διάστημα… Του Luigi Scazzieri εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Τουρκία: Αμφισβητεί τη δυτική κυριαρχία – Η στρατηγική αυτονόμησης της εξωτερικής πολιτικής εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η απόφαση του Ρώσου προέδρου, Βλαντιμίρ Πούτιν, να εισβάλει στην Ουκρανία έχει αποδειχθεί ότι είναι ένας λανθασμένος στρατηγικός υπολογισμός ιστορικών διαστάσεων. Έχοντας αποτύχει να παραγάγει μια γρήγορη νίκη για τη Μόσχα, η απρόκλητη εισβολή αντιμετωπίζει ένα σφοδρό ουκρανικό αντάρτικο που έχει ήδη προκαλέσει περίπου 15.000 θανάτους Ρώσων στη μάχη, περίπου ο ίδιος αριθμός που έχασε η Σοβιετική Ένωση σε ολόκληρη την εννεαετή εκστρατεία της στο Αφγανιστάν. Η ρωσική οικονομία έχει χτυπηθεί από έκτακτες διεθνείς κυρώσεις. Οι εκκλήσεις να δικαστεί ο Πούτιν ως εγκληματίας πολέμου έχουν αντηχήσει σε όλο τον κόσμο. Είναι ασφαλές να πούμε ότι τίποτα από αυτά δεν ήταν ό,τι περίμενε ο Πούτιν όταν εξαπέλυσε την επίθεσή του.

Πώς ο Πούτιν έκανε τα πράγματα τόσο λάθος; Εν μέρει, υπερεκτίμησε σαφώς την ρωσική στρατιωτική ισχύ και υποτίμησε την ουκρανική αντίσταση. Αλλά εξίσου σημαντική ήταν η παρερμηνεία του για την Δύση. Η μακρόχρονη προσωπική εμπειρία του -παρατηρώντας την αδύναμη διεθνή απάντηση στους πολέμους της Ρωσίας στην Τσετσενία και στην Γεωργία, στην προσάρτηση της Κριμαίας το 2014, και στην υποστήριξή της στον Σύρο δικτάτορα Μπασάρ αλ-Άσαντ- τον έπεισε ότι η Δύση θα εγκατέλειπε την Ουκρανία. Δεδομένων των ανησυχιών της Ευρώπης σχετικά με την δέσμευση της Ουάσιγκτον στην ευρωπαϊκή ασφάλεια, στον απόηχο τόσο της προεδρίας Τραμπ όσο και της πρόχειρα εκτελεσμένης απόσυρσης της κυβέρνησης Μπάιντεν από το Αφγανιστάν, μπορεί επίσης να είχε προβλέψει ότι η εισβολή θα δίχαζε τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους Ευρωπαίους συμμάχους τους, φέρνοντας έτσι μια μεγαλύτερη στρατηγική νίκη από απλώς την εγκατάσταση μιας κυβέρνησης-μαριονέτα στο Κίεβο.

Εάν ο Πούτιν ήταν καλύτερος μελετητής του πώς οι Δυτικές δημοκρατίες έχουν απαντήσει στις ζωτικές απειλές για την ασφάλειά τους, θα είχε κατανοήσει το γιατί αυτές οι υποθέσεις ήταν εσφαλμένες. Είναι αλήθεια ότι ένα δίδαγμα του περασμένου αιώνα είναι ότι οι Δυτικές δημοκρατίες έχουν συχνά αγνοήσει τις αναδυόμενες απειλές ασφαλείας, όπως έκαναν πολλές από αυτές την περίοδο πριν από τους δύο παγκόσμιους πολέμους, τον πόλεμο της Κορέας, και τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου [2001]. Όπως το έθεσε κάποτε ο Αμερικανός διπλωμάτης και ιστορικός George Kennan, οι δημοκρατίες είναι σαν ένα προϊστορικό τέρας [το οποίο είναι] τόσο αδιάφορο για το τι συμβαίνει γύρω του που «πρέπει ουσιαστικά να του κόψεις την ουρά για να αντιληφθεί ότι διαταράσσονται τα συμφέροντά του». Αλλά ένα εξίσου σημαντικό δίδαγμα του περασμένου αιώνα είναι ότι όταν τους χτυπούν τις ουρές αρκετά δυνατά, οι Δυτικές δημοκρατίες αντιδρούν με ταχύτητα, αποφασιστικότητα, και δύναμη. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους Ευρωπαίους συμμάχους τους, η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία -η οποία σε μέγεθος και εύρος αποτελεί τη μεγαλύτερη χρήση στρατιωτικής βίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο από το 1945 και μετά και θέτει μια άμεση απειλή για το έδαφος του ΝΑΤΟ- έχει προσφέρει ακριβώς μια τέτοια περίπτωση.

Ωστόσο, παρόλο που η απάντηση της Δύσης ήταν αναπάντεχα στιβαρή, είναι πολύ νωρίς για την Δύση ώστε να κηρύξει τη νίκη. Εάν οι δημοκρατίες είναι ικανές να σχηματίζουν ένα γρήγορο και ενιαίο μέτωπο ενάντια σε εξαιρετικές απειλές, είναι επίσης εδώ και πολύ καιρό επιρρεπείς στο να μετατοπίζουν τις προτεραιότητες και να στρέφουν την προσοχή τους στο εσωτερικό μόλις έχει περάσει η άμεση κρίση. Για τους Δυτικούς ηγέτες, λοιπόν, αφότου συσπειρώθηκαν γρήγορα για να αντιμετωπίσουν την επιθετικότητα του Πούτιν, η πρόκληση τώρα είναι πώς θα διατηρήσουν αυτή την ενότητα. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, τόνισε αυτό το σημείο τον Μάρτιο στην Βαρσοβία: «Πρέπει να παραμείνουμε ενωμένοι σήμερα και αύριο και την επόμενη ημέρα και για τα επόμενα χρόνια και δεκαετίες». Αυτό δεν είναι εύκολο έργο. Για να επιτύχουν μακροπρόθεσμα αυτόν τον στόχο, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους πρέπει να ξεπεράσουν την πολιτική πόλωση, τη μετατόπιση των οικονομικών βαρών, και τις αλλαγές ηγεσίας που έχουν συχνά κατακερματίσει την Δύση στο παρελθόν. Διαφορετικά, η ενότητα για την Ουκρανία θα μπορούσε να αποδειχθεί βραχύβια, αφήνοντας για άλλη μια φορά διχασμένη την Δύση και ενδυναμωμένους τους αυταρχικούς.

ΤΟ ΣΦΑΛΜΑ ΤΟΥ ΠΟΥΤΙΝ

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Πούτιν θα είχε υποθέσει ότι η Δύση θα απαντούσε σε μια ρωσική εισβολή στην Ουκρανία με σκληρή ρητορική, αλλά όχι πολλά περισσότερα. Το 2008, όταν ο Πούτιν έστειλε ρωσικές δυνάμεις για να διαμελίσουν την Γεωργία, ο Γάλλος πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζί, έσπευσε να διαπραγματευτεί μια κατάπαυση του πυρός που διατήρησε τα ρωσικά κέρδη, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες ευρωπαϊκές χώρες αρνήθηκαν να υποστηρίξουν την επίσημη απογοήτευσή τους με έστω συμβολικές κυρώσεις. Έξι χρόνια αργότερα, η αντίδραση στην προσάρτηση της Κριμαίας και στην υποκίνηση αυτονομιστικού πολέμου στην ανατολική Ουκρανία από τον Πούτιν ήταν μόνο ελαφρώς πιο σκληρή: μολονότι η Ρωσία εκδιώχθηκε από το G-8 και της επιβλήθηκαν περιορισμένες κυρώσεις, η Γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ, και ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, απέκλεισαν αμφότεροι την αποστολή φονικής στρατιωτικής αρωγής για να βοηθήσει την Ουκρανία να αμυνθεί.

Με παρόμοιο τρόπο, η Ουάσιγκτον και οι Ευρωπαίοι εταίροι της αρνήθηκαν να επιβάλουν ουσιαστικές κυρώσεις στην Ρωσία αφότου παρενέβη στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας το 2015, βομβαρδίζοντας αδιακρίτως αμάχους, στοχεύοντας νοσοκομεία, και τελικά ισοπεδώνοντας το Χαλέπι. Τα τελευταία χρόνια, οι απόπειρες δολοφονίας των αντιπάλων του Πούτιν στο εσωτερικό και στο εξωτερικό με νευροπαραλυτικούς παράγοντες προκάλεσαν μόνο την επιβολή κυρώσεων μικρής κλίμακας και την απέλαση ορισμένων Ρώσων διπλωματών από Δυτικές χώρες. Και όταν η Ρωσία παρενέβη στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ το 2016, οι Δυτικές δημοκρατίες και τα media επέκριναν το Κρεμλίνο [2] αλλά έκαναν ελάχιστα περισσότερα.

Η συμπεριφορά των Ευρωπαίων ηγετών τους μήνες πριν από την επίθεση στην Ουκρανία υποδήλωνε ότι η Δύση ήταν πιθανό να παραμείνει σε αυτό το μοτίβο. Απορρίπτοντας τα στοιχεία για μια επικείμενη εισβολή, που παρουσιάστηκαν από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες υπέθεσαν ότι ο Πούτιν συσσώρευε στρατεύματα κοντά στην Ουκρανία για [να αποκτήσει] μόχλευση για να διαπραγματευτεί νέες ρυθμίσεις ασφαλείας. Αρκετοί από αυτούς ταξίδεψαν στη Μόσχα αναζητώντας να κλείσουν μια συμφωνία. Η γερμανική κυβέρνηση, ειδικότερα, έκανε πίσω στην προοπτική να απαντήσει δυναμικά στην αυξανόμενη επιθετικότητα του Πούτιν, μπλοκάροντας τις προσπάθειες να ενεργοποιηθεί η Δύναμη Απόκρισης (Response Force) του ΝΑΤΟ και αρνούμενη να δώσει άδεια στους συμμάχους του ΝΑΤΟ να στείλουν στην Ουκρανία φονικό εξοπλισμό γερμανικής προέλευσης. Σε συνέντευξη Τύπου στον Λευκό Οίκο στις αρχές Φεβρουαρίου, ο Γερμανός καγκελάριος, Όλαφ Σολτς, αρνήθηκε κατηγορηματικά να δεσμευτεί ότι θα τερματίσει τον αγωγό αερίου Nord Stream 2 εάν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία. Οι προφανείς διαιρέσεις της Δύσης ήταν τόσο ξεκάθαρες που ο Μπάιντεν ανησυχούσε ανοιχτά ότι μια «μικρή εισβολή» θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια Δυτική «μάχη για το τι να κάνουμε και τι να μην κάνουμε».

Αυτές οι εξελίξεις ενίσχυσαν την πεποίθηση του Πούτιν ότι η Δύση ήταν μια εξαντλημένη δύναμη. «Υπάρχει επίσης η αποκαλούμενη φιλελεύθερη ιδέα», είπε ο Ρώσος ηγέτης στην [εφημερίδα] Financial Times το 2019, «η οποία έχει ζήσει περισσότερο από τον σκοπό της». Ο Κινέζος πρόεδρος, Σι Τζινπίνγκ, συνεργάτης του Πούτιν σε μια στρατηγική συνεργασία «χωρίς όρια», αναμφίβολα ενθάρρυνε αυτή την σκέψη. Το σύνθημα του Κινέζου προέδρου ήταν εδώ και καιρό: «Η Ανατολή αναδύεται, η Δύση παρακμάζει». Ωστόσο, τέτοιοι υπολογισμοί δεν έλαβαν υπόψη το τι θα συνέβαινε όταν η Ρωσία θα αναλάμβανε μια κραυγαλέα, απρόκλητη εισβολή σε μια κυρίαρχη ευρωπαϊκή δημοκρατία -μια ενέργεια που ξεπέρασε κατά πολύ οποιαδήποτε από τις προηγούμενες επιθετικές πράξεις του Πούτιν.

ΣΥΣΠΕΙΡΟΥΜΕΝΟΙ

Αντί να διαιρέσει την Δύση, η επίθεση του Πούτιν εναντίον της Ουκρανίας την ένωσε. Μέσα σε λίγες μέρες από την εισβολή, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους ένωσαν τις δυνάμεις τους για να επιβάλουν ένα σαρωτικό καθεστώς κυρώσεων στην Ρωσία, καθιστώντας την τήν χώρα με τις περισσότερες κυρώσεις στον κόσμο. Στις ρωσικές τράπεζες απαγορεύτηκε να χρησιμοποιούν τον μηχανισμό ανταλλαγής χρημάτων SWIFT, τα αποθεματικά της ρωσικής κεντρικής τράπεζας σε ξένες χώρες πάγωσαν, και οι εξαγωγές κρίσιμων τεχνολογιών απαγορεύτηκαν, επηρεάζοντας το 50% των εισαγωγών τεχνολογίας της Ρωσίας και το 20% όλων των εισαγωγών. Στον Πούτιν [3], στα ανώτερα στελέχη της κυβέρνησής του, και σε μια σειρά Ρώσων ολιγαρχών επιβλήθηκαν κυρώσεις και κατασχέθηκαν τα περιουσιακά τους στοιχεία. Στα ρωσικά αεροσκάφη απαγορεύτηκε η είσοδος στον εναέριο χώρο 33 χωρών. Η Γερμανία εγκατέλειψε τον Nord Stream 2, οι Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες χώρες διέκοψαν τις εισαγωγές ρωσικού πετρελαίου, και η ΕΕ κινήθηκε για να μειώσει την εξάρτησή της από την ρωσική ενέργεια. Σχεδόν 500 Δυτικές εταιρείες έχουν εγκαταλείψει την ρωσική αγορά. Η πρόθεση της Δύσης, όπως το έθεσε ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών, Bruno Le Maire, ήταν «να προκαλέσει την κατάρρευση της ρωσικής οικονομίας».

Οι Δυτικές χώρες κινητοποιήθηκαν επίσης πολιτικά εναντίον της Ρωσίας. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ψήφισε με 11-1, και τρεις αποχές, να καταδικάσει την εισβολή, μολονότι το ένα και μοναδικό βέτο της Ρωσίας μπλόκαρε την επιβολή του. Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ακολούθησε το παράδειγμά του, ψηφίζοντας με 141-5 να απαιτήσει από την Ρωσία να αποσυρθεί από την Ουκρανία. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (International Court of Justice) διέταξε την Ρωσία να σταματήσει όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία. Διεθνείς πολιτιστικοί και αθλητικοί οργανισμοί, όπως η FIFA, το παγκόσμιο κυβερνητικό όργανο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, συμμετείχαν επίσης, απαγορεύοντας την ρωσική συμμετοχή στις δραστηριότητές τους.

Η στρατιωτική απάντηση της Δύσης ήταν εξίσου εντυπωσιακή. Αντί να αποσύρει τις δυνάμεις του από την ανατολική Ευρώπη, όπως είχε απαιτήσει ο Πούτιν, το ΝΑΤΟ διπλασίασε την μαχητική του παρουσία στην περιοχή, ενεργοποίησε την Δύναμη Απόκρισής του (Response Force) και έθεσε υπό την διοίκησή του 40.000 στρατιώτες. Περισσότερες από 35 χώρες ξεκίνησαν ή αύξησαν τις αποστολές όπλων στην Ουκρανία. Αυτή η βοήθεια κυμαινόταν από την βασική —τουφέκια, πυρομαχικά, κράνη, γιλέκα Kevlar, βλήματα πυροβολικού, και εκτοξευτές χειροβομβίδων— μέχρι την προηγμένη -αντιαεροπορικοί πύραυλοι Stinger, αντιαρματικοί πύραυλοι Javelin των ΗΠΑ, σουηδικοί εκτοξευτές πυραύλων AT-4, βρετανικά αντιαρματικά όπλα επόμενης γενιάς, και οπλισμένα drones. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συνεισφέρει πάνω από 1,7 δισεκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια στον ουκρανικό στρατό από την έναρξη του πολέμου και μετά, και η ΕΕ έχει δεσμεύσει 500 εκατομμύρια ευρώ για την ουκρανική άμυνα, σηματοδοτώντας μια πρωτιά για το μπλοκ, το οποίο στο παρελθόν δεν είχε παράσχει ποτέ στρατιωτική αρωγή σε άλλη χώρα.

Η υποστήριξη για αυτά τα μέτρα ήταν επίσης ευρεία και βαθιά, μεταξύ άλλων σε χώρες που ιστορικά ήταν από τις πιο απρόθυμες να συρθούν σε διεθνείς συγκρούσεις. Τόσο η Ελβετία, η πεμπτουσία του ουδέτερου έθνους, όσο και η Σιγκαπούρη, μια περήφανη πιστή της εξισορρόπησης των μεγάλων δυνάμεων, επέβαλαν οικονομικές κυρώσεις στην Ρωσία [4]. Η Ιαπωνία, η οποία έχει διαβόητα αυστηρές μεταναστευτικές πολιτικές, άνοιξε τις πόρτες της σε Ουκρανούς εκτοπισμένους. Το πιο σημαντικό είναι ότι ο Σολτς ανακοίνωσε μια Zeitenwende -μια ιστορική στροφή- στην οποία η Γερμανία δεσμεύτηκε να παράσχει στην Ουκρανία φονική βοήθεια, δεσμεύτηκε να υπερβεί τον στόχο του ΝΑΤΟ για αμυντικές δαπάνες [ύψους] 2% του ΑΕΠ, δημιούργησε ένα αμυντικό ταμείο 100 δισεκατομμυρίων ευρώ για να αγοράσει εξοπλισμό για τις εξαντλημένες ένοπλες δυνάμεις της, και υποσχέθηκε να τερματίσει ταχέως την εξάρτησή της από την ρωσική ενέργεια. «Είναι σαφές ότι πρέπει να επενδύσουμε πολύ περισσότερα στην ασφάλεια της χώρας μας, προκειμένου να προστατεύσουμε την ελευθερία μας και την δημοκρατία μας», είπε ο Σολτς στην Bundestag στις 27 Φεβρουαρίου. Ήταν μια αίσθηση που μοιράζονταν ευρέως και άλλες Δυτικές πρωτεύουσες.

TINAXTHKAN ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥΣ

Η αποτυχία του Πούτιν να προβλέψει αυτήν την ενιαία απάντηση αντανακλά μια παρανόηση του πώς λειτουργούν οι δημοκρατίες. Η εσφαλμένη ανάλυσή του βασίζεται εν μέρει στην πραγματικότητα ότι, δεδομένου ότι είναι υπεύθυνες απέναντι στους λαούς τους, οι δημοκρατίες τείνουν να ανησυχούν περισσότερο για τα προβλήματα στο εσωτερικό παρά για τις απειλές που συγκεντρώνονται στο εξωτερικό. Επιπλέον, από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και μετά, πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις φαίνονταν επίσης να αμφιβάλλουν ενστικτωδώς ότι άλλες χώρες θα μπορούσαν να καταφύγουν στον πόλεμο για να επιτύχουν τους γεωπολιτικούς στόχους τους, και υπέθεσαν ότι η οικονομική εναρμόνιση και η παγκοσμιοποίηση των τελευταίων δεκαετιών είχαν καταστήσει ξεπερασμένο τον πόλεμο στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Γιατί να πολεμούν όταν το εμπόριο και οι συναλλαγές είναι τόσο επικερδή;

Όμως, όπως σημείωσε ο Kennan, μολονότι οι δημοκρατίες αργούν να θυμώσουν, αντιδρούν με οργή όταν τα συμφέροντά τους απειλούνται άμεσα. Ο Γερμανός κάιζερ Γουλιέλμος Β’ δεν ανέμενε ποτέ ότι η υποστήριξή του στο τελεσίγραφο της Αυστρίας στην Σερβία θα πυροδοτούσε πόλεμο με την Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, μια δυναμική που επαναλήφθηκε 25 χρόνια αργότερα, όταν ο Αδόλφος Χίτλερ εισέβαλε στην Πολωνία. Η Ουάσιγκτον επιδίωξε να παραμείνει αμέτοχη σε αμφότερους τους παγκόσμιους πολέμους και συμμετείχε σε αυτούς μόνο αφότου η Γερμανία συνέχισε τον χωρίς περιορισμούς πόλεμο των υποβρυχίων και η Ιαπωνία επιτέθηκε στο Περλ Χάρμπορ. Η πολιτική της ανάσχεσης των ΗΠΑ, η οποία επιχείρησε να αποτρέψει την εξάπλωση του κομμουνισμού κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ρίζωσε μόνο αφότου η Βόρειος Κορέα εισέβαλε στη Νότιο Κορέα. Οι Δυτικοί ηγέτες αγκάλιασαν με ανυπομονησία το μέρισμα της ειρήνης που ήρθε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και αφυπνίστηκαν μόνο εν μέρει από τον λήθαργο μετά την 11η Σεπτεμβρίου [2001].

Η τάση των δημοκρατιών να μεταπηδούν από την παθητικότητα στην δράση είναι ακριβώς αυτό —μια τάση, όχι ένας κανόνας. Το αν το κάνουν ή όχι συχνά καθορίζεται από τις επιλογές που κάνουν οι Δυτικοί ηγέτες. Εδώ, η επιδέξια διπλωματία του Μπάιντεν ενόψει μιας εκρηκτικής κρίσης ήταν αποφασιστικής σημασίας. Αυτός και η ομάδα του χρησιμοποίησαν την απειλή που συνέστησε η επιθετικότητα του Πούτιν για να εκπληρώσει τη μακροχρόνια υπόσχεσή του, να ενδυναμώσει τις διατλαντικές σχέσεις και την ευρύτερη δημοκρατική κοινότητα. Όταν οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ συμπέραναν στα τέλη του 2021 ότι οι ρωσικές δυνάμεις ετοιμάζονταν να εισβάλουν στην Ουκρανία, ο Μπάιντεν πήρε δύο κρίσιμες αποφάσεις. Η πρώτη ήταν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα υπερασπίζονταν την ίδια την Ουκρανία. Η δεύτερη ήταν ότι θα εργαζόταν με τα μέλη του ΝΑΤΟ και άλλους εταίρους για να επιδιώξει μια τριπλή στρατηγική για να επιβάλει τεράστιες οικονομικές ποινές στην Ρωσία, να ενισχύσει την στάση του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη, και να στείλει περισσότερα όπλα στην Ουκρανία για να την βοηθήσει να αμυνθεί.

Ξεκινώντας από τα μέσα Νοεμβρίου του 2021, ο Μπάιντεν [5] εργάστηκε για να οικοδομήσει μια συλλογική Δυτική απάντηση στην πιθανή εισβολή της Ρωσίας. Ανώτατοι αξιωματούχοι των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ ενημέρωσαν τους συμμάχους για τα σχέδια του Πούτιν και μοιράστηκαν ευαίσθητες πληροφορίες που ακόμη και ανώτεροι αξιωματούχοι των ΗΠΑ συνήθως δεν θα έβλεπαν. Οι διπλωμάτες των ΗΠΑ συνεργάστηκαν με τους ομολόγους τους για να χαρτογραφήσουν πιθανά πακέτα κυρώσεων. Οι στρατιωτικοί ηγέτες των ΗΠΑ συναντήθηκαν με το ΝΑΤΟ και άλλους συμμάχους για να συζητήσουν το πώς θα βελτιώσουν την ετοιμότητα και να επινοήσουν την πιθανή αρωγή ασφαλείας για την Ουκρανία. Αυτή η επίπονη διπλωματία αντανακλούσε την πεποίθηση ότι το να απαιτούν [οι ΗΠΑ] από τους συμμάχους θα ήταν αντιπαραγωγικό. Αντίθετα, η Ουάσιγκτον έπρεπε να δώσει στους συμμάχους χρόνο και χώρο για να λάβουν τις δικές τους αποφάσεις. Ο Μπάιντεν δεν αναζητούσε τα εύσημα για την εξαιρετική ηγεσία του˙ επιδίωκε να σφυρηλατήσει μια ενιαία Δυτική απάντηση που θα μπορούσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Ετούτος ο αρχικός στόχος επιτεύχθηκε λόγω του θράσους αυτού που επιχείρησε ο Πούτιν. Αν είχε απλώς καταλάβει άλλο ένα κομμάτι της Ουκρανίας, όπως έκανε όταν κατέλαβε την Κριμαία, θα μπορούσε να είχε αφήσει τον Μπάιντεν να αντιμετωπίσει μια συμμαχία του ΝΑΤΟ που θα παρέμενε διχασμένη για το εάν είχε ξεπεραστεί ή όχι μια κόκκινη γραμμή. Αλλά επιλέγοντας μια πλήρη εισβολή, ο Πούτιν αφαίρεσε οποιαδήποτε αμφιβολία αναφορικά με την ακρότητα των πράξεων του.

ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΙ ΜΑΖΙ

Ωστόσο, για να πετύχει η προσέγγιση του Μπάιντεν, το ενοποιημένο μέτωπο της Δύσης εναντίον της εισβολής της Ρωσίας δεν πρέπει να αφεθεί να αποδυναμωθεί ή να διαβρωθεί καθώς προχωρά ο πόλεμος. Πολλά προσκόμματα στέκονται εμπόδιο: ο Πούτιν [6] αναμφίβολα θα επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί διαιρέσεις εντός της συμμαχίας˙ θα μπορούσαν να προκύψουν διαφωνίες σχετικά με τα βήματα που πρέπει να γίνουν στην συνέχεια ή με το ποιες παραχωρήσεις [πρέπει] να προσφερθούν˙ και το βάρος της τιμωρίας της Ρωσίας θα πέσει αναπόφευκτα ανισομερώς μεταξύ των χωρών, τροφοδοτώντας δυσαρέσκεια και διαφωνίες. Αυτά τα προβλήματα θα πολλαπλασιαστούν εάν, όπως προειδοποίησε ο Kennan, οι δημοκρατίες αντιδράσουν με τόση οργή που δεν θα βλάψουν μόνο τον αντίπαλο αλλά και τους εαυτούς τους -όπως θα μπορούσε να συμβεί αν ο στόχος μετατρεπόταν από την αποκατάσταση της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας σε μια πολιτική ενεργητικής αλλαγής του καθεστώτος στην Ρωσία. Είναι δυνατόν να γίνουν υπερβολικά πολλά αλλά και υπερβολικά λίγα.

Αυτές οι προκλήσεις θα απαιτήσουν επιδέξια διπλωματία για να επιλυθούν. Καθώς οι ηγέτες στην Ουάσιγκτον, στις Βρυξέλλες, στο Τόκιο και σε άλλες πρωτεύουσες θα πλοηγούνται σε τέτοια προβλήματα, θα πρέπει να επιδιώκουν να επισημοποιήσουν την συνεργασία που προκάλεσε η βαναυσότητα του Πούτιν, δημιουργώντας τον πυρήνα μιας νέας συμμαχίας δημοκρατιών για την οποία πολλοί απηύθυναν έκκληση εδώ και καιρό. Τα επόμενα χρόνια πιθανώς θα υπάρξουν περισσότερες γεωπολιτικές απειλές, όπως ο ρωσικός ρεβανσισμός, και θα πρέπει να αντιμετωπιστούν με ισχυρή, θεσμοθετημένη συνεργασία μεταξύ των μεγάλων δημοκρατιών. Επειδή η ενότητα δημιουργεί ισχύ, οι Δυτικές χώρες θα πρέπει να βελτιώσουν την αμοιβαία άμυνά τους και να εμβαθύνουν τις οικονομικές τους σχέσεις, μεταξύ άλλων φέρνοντας τις Ηνωμένες Πολιτείες και την ΕΕ στην Συνολική και Προοδευτική Συμφωνία για την Συνεργασία Εκατέρωθεν του Ειρηνικού (Comprehensive and Progressive Agreement for Trans-Pacific Partnership) και διαπραγματευόμενες ένα διατλαντικό σύμφωνο εμπορίου και επενδύσεων. Ως ένα πρώτο βήμα, θα πρέπει να επεκτείνουν το G-7 για να συμπεριλάβει την Αυστραλία, τη Νότια Κορέα, και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό θα έφερνε τις μεγάλες προηγμένες δημοκρατίες της Βορείου Αμερικής, της Ευρώπης, και της Ασίας κάτω από μια ενιαία ομπρέλα και θα παρείχε ένα ισχυρό αντίβαρο στις πιέσεις που πλήττουν όλες τις δημοκρατικές χώρες. Η Δύση πρέπει τώρα να δουλέψει αποφασιστικά για μια μεγαλύτερη μάχη: η πρόκληση του Πούτιν στα Δυτικά συμφέροντα και τις αξίες δεν θα είναι σε καμία περίπτωση η τελευταία.

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.amazon.com/Empty-Throne-Americas-Abdication-Leadership/dp/15…
[2]https://www.foreignaffairs.com/articles/russian-federation/2020-08-11/putin-kremlins-plot-against-democracy
[3]https://www.foreignaffairs.com/articles/united-states/2021-09-27/kremlins-strange-victory
[4]https://www.foreignaffairs.com/articles/russia-fsu/2022-02-07/how-break-cycle-conflict-russia
[5]https://www.foreignaffairs.com/articles/united-states/2020-01-23/why-america-must-lead-again
[6]https://www.foreignaffairs.com/articles/china/2007-07-01/return-authoritarian-great-powers

Copyright © 2022 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Πηγή: foreignaffairs.gr

Το άρθρο Γιατί ο Πούτιν υποτίμησε την Δύση… Των Ivo H. Daalder και James M. Lindsay εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Υπάρχουν δεκαετίες όπου τίποτα δεν συμβαίνει˙ και υπάρχουν εβδομάδες όπου συμβαίνουν όσα σε δεκαετίες», είπε ο Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ -πιο γνωστός ως ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης Βλαντιμίρ Λένιν- κατά την διάρκεια της εξορίας του πριν από την Επανάσταση του 1917. Σήμερα, όμως, το απόσπασμα περιγράφει αυτό που βιώνουν οι Ευρωπαίοι και άλλοι στον κόσμο. Η απότομη αλλαγή που βλέπει ο κόσμος -που συνέβη, κυριολεκτικώς εν μια νυκτί- σε συνδυασμό με την βία στην Ουκρανία που μεταδίδεται από τα μέσα ενημέρωσης, προκαλεί βαθιά ανησυχία και φόβο. Πώς θα επηρεάσει αυτό τον υπόλοιπο κόσμο;

Πέρα από αυτό το ερώτημα, εμείς οι Ευρωπαίοι ειδικότερα, πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί ο βομβαρδισμός της Μαριούπολης ήταν τόσο σοκαριστικός, την στιγμή που παρακολουθήσαμε —ανενόχλητοι— τις φρικαλεότητες που διέπραξε ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντιμίρ Πούτιν, στην πρωτεύουσα της Τσετσενίας, Γκρόζνι, το 1999-2000 και στο Χαλέπι της Συρίας το 2016.

Για όλα όμως υπάρχει τουλάχιστον μια εξήγηση. Ο κατωτέρω χάρτης Ι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (GeoERA ESPI 2016, EPSG Projection 3035), παρουσιάζει τα ενεργειακώς κρίσιμα ορυκτά ανά την ήπειρο (κοβάλτιο, λίθιο κ.α.). Εμφανέστατα, η Ουκρανία (όπως και οι έτερες προς είσοδο στο ΝΑΤΟ, Φιλανδία και Σουηδία) κατέχει υψηλά αποθέματα. Πιθανή προσχώρηση του Κιέβου στους ευρω-ατλαντικούς θεσμούς θα καθιστούσε την χερσαία αυτή γεωμορφολογικώς επίπεδη οδό διαμετακόμισης εμπορευμάτων, στρατευμάτων, ενέργειας, τροφίμων, και ενδιάμεσο χώρο (buffer zone) ύψιστης γεωπολιτικής σημασίας για την Ρωσία, πρακτικώς μη προσβάσιμη για το Κρεμλίνο καθώς θα κατεκλύζετο από τις Δυτικές εταιρείες.

Συνεπώς, δεν προκαλεί απορία γιατί η ευθυγράμμισή της παρούσας ουκρανικής ηγεσίας με την Δύση προκάλεσε τη μήνη του εμφορούμενου με ιδέες της αλήστου μνήμης μετα-πολεμικής περιόδου και ανασύστασης του αυτοκρατορικού μεγαλείου της κραταιάς Ρωσίας, προέδρου Πούτιν. Η Ουκρανία διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με την ευρωπαϊκή Ανατολική Γειτονία και την «Three Seas Initiative», -σύγχρονη εκδοχή του «Intermarium» («Miedzymoze», «μεταξύ θαλασσών» στην Πολωνική)-, που στην επαύριο του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου. προσπαθούσε να μιμηθεί την Πολωνο-λιθουανική Κοινοπολιτεία (Χάρτης ΙΙ). Η εισαγωγή στην ουκρανική κοινωνία και πολιτική τάξη αξιών της Δύσης -παρακμιακών κατά το Κρεμλίνο και το παλάτι του Ερντογάν-, ο διχασμός της αμερικανικής κοινωνίας, και ο παραλυτικός αποσυντονισμός της ΕΕ, οδήγησαν τον Ρώσο πρόεδρο στην απονενοημένη εισβολή στην «αδελφή», ομόδοξη Ουκρανία.

Πέραν της σταδιακής ενσωμάτωσης των κατά πλειοψηφία ρωσικών περιοχών, η Μόσχα αποβλέπει στην υφαρπαγή της πρόσβασης του ουκρανικού κράτους στην Μαύρη Θάλασσα, καθότι τούτο, εκτός του οικονομικού ακρωτηριασμού, θα στερούσε το Κίεβο από κυριότητα μέρους της ενεργειακώς προσοδοφόρου αυτής θαλάσσιας ζώνης (κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου). Γενικώς, ο σχεδιασμός του Κρεμλίνου βασίζεται στην διασύνδεση μεταφορών ενέργειας (βλ. χάρτης III), προϊόντων, και πληροφοριών στον άξονα Ανατολής-Δύσης, ενώ η Δύση επενδύει στην ενεργειακή, μεταφορική, και εμπορική διασύνδεση της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης στο στρατηγικό άξονα Νότος-Βορράς (βλ. χάρτης IV). Η ευόδωση του σχεδίου ΗΠΑ/ΕΕ θα είχε δυσμενέστατες επιπτώσεις στην στρατηγική σύνδεση Ρωσίας-Κίνας στο πλαίσιο του χερσαίου μέρους της πρωτοβουλίας Belt and Road Initiative (BRI, Πρωτοβουλία Ζώνη και Οδός) μέσω κεντρικής Ασίας και Καυκάσου. Εξ’ αυτού η «ειρήνευση» του Καζακστάν μέσω παρέμβασης ρωσικών στρατευμάτων (Ιανουάριος 2022) και ο πόλεμος Γεωργίας-Ρωσίας (2008).

Στην εξίσωση του Κρεμλίνου, η Άγκυρα επιδιώκει συνεργασία ως εμφορούμενη ρόλου ενδιαμέσου κράτους μεταξύ Κίνας και Δύσης. Βεβαίως με ελαφρά πρόσθετη διαφοροποίηση βάσει της στρατηγικής της «Μεσαίας Οδού», σύνδεσης ενεργειακής και εμπορικής της Τουρκίας με την ομόφυλη κεντρική Ασία και την Κίνα μέσω διαδρόμου στο αζερικό Ναχιτσεβάν και τη νότια Αρμενία (κέρδος της Άγκυρας ως αποτέλεσμα της εκεχειρίας μετά τον πόλεμο Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν, 2020).

Τον κατακερματισμό των σχέσεων Τουρκίας-Ρωσίας και την συλλογιστική αυτού σημειώνει ο S. Kardas στην ανάλυσή του στο German Marshall Fund: «Πέραν των οικονομικών και πολιτικών κινήτρων της τουρκικής άρχουσας ελίτ προς συμφιλίωση με την Ρωσία ή τις ιδιαιτερότητες των εσωτερικών πολιτικών εξελίξεων της χώρας, μια τέτοια καλοπροαίρετη ανάγνωση ήταν ο κύριος μοχλός πίσω από την ολοένα και πιο κατακερματισμένη σχέση της Τουρκίας με την Ρωσία από το 2014. Αυτή η ανάγνωση ήταν σε μεγάλο βαθμό προϊόν της αντιμετώπισης από την Άγκυρα των διεκδικητικών κινήσεων της Μόσχας ως στρατηγική πρόκληση και όχι ως υπαρξιακή απειλή. Επιπλέον, η Τουρκία εκτίμησε ότι η Ρωσία είχε περιορισμένη ικανότητα προβολής ισχύος και συχνά έχει ανάγκη συμβιβασμού με τις δυνάμεις της προκειμένου να επιτύχει τους στόχους της. Η επερχόμενη εποχή του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων είναι πιθανό να εγκαινιάσει μια νέα φάση εντεινόμενου ανταγωνισμού ασφάλειας» [1].

Ανεξαρτήτως συλλογιστικής της Τουρκίας όσον αφορά την (από το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016) πολιτικο-στρατιωτική εγγύτητα με την Ρωσία –εις βάρος των δεσμών της με το ΝΑΤΟ και των προτεραιοτήτων της συμμαχίας και των ΗΠΑ-, πολλαπλασιαστική του οφέλους της Τουρκίας θα ήταν μια τυχόν επιβεβαιωτική της αποτελεσματικότητας και νομιμοποίησης από την Δύση υφαρπαγή εδαφών της Ουκρανίας από την γείτονα Ρωσία. Η Άγκυρα, ομοίως, βάσει εργαλειοποιήσεως των Τουρκοκυπρίων εισέβαλε στην Κύπρο (1974). Πέραν της επιβολής της απολυταρχίας επί της δημοκρατίας, ο Ερντογάν θα μπορούσε να πανηγυρίσει την εκατονταετηρίδα του κράτους του (το 2023) μέσω της ενσωμάτωσης της κατεχόμενης Κυπριακής Δημοκρατίας. Εξάλλου, ο Ρώσος ΥΠΕΞ προσφάτως μίλησε για Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου. Εν προκειμένω, ο αναλυτής Yves Bourdillon σημειώνει ότι η Ρωσία, «θα μπορούσε, καθώς λέγεται, να ανοίξει ένα προξενείο στην Βόρεια Κύπρο, κάτι που θα ήταν σημαντικό διπλωματικό κέρδος για την Άγκυρα. Το νησί, ανήκον στον ορθόδοξο πολιτισμό, είναι καταφύγιο για πολλά ρωσικά κεφάλαια…» [2]. Ανάλογη κίνηση της Μόσχας –εν μέσω ή κατά την επαύριο του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, θα συνιστούσε «αμοιβή» της αμφισβητούμενης από την Δύση πολιτικής «επιτήδειου ουδετέρου» που τηρεί η Άγκυρα, ισοδυναμώντας εν τοις πράγμασι με αναγνώριση της ούτω αποκαλουμένης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βορείας Κύπρου» (ΤΔΒΚ). Χρήζει προσοχής, επίσης, το γεγονός ότι έναντι της ΤΔΒΚ η Μόσχα διατηρεί επί συριακού εδάφους σημαντική στρατηγική βάση προβολής ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή (Tartush).

Περιθωριοποίηση της Κύπρου και των ενεργειακών της αποθεμάτων επιδιώκει ο πρόεδρος Ερντογάν συνεργατικώς με τον επίσης εθνικιστή Πούτιν, μέσω συνεννόησης με το Ισραήλ για την παροχέτευση του φυσικού αερίου της Αιγύπτου και του Ισραήλ μέσω Λιβάνου και Συρίας προς την Τουρκία [3]. Δι’ αυτού του τρόπου, η Άγκυρα επιδιώκει την καθιέρωσή της ως ενεργειακού κόμβου -εκτός του φυσικού αερίου της Κασπίας Θάλασσας και της Κεντρικής Ασίας- μεταφοράς του φυσικού αερίου της ανατολικής Μεσογείου. Μοιραίως, τότε το «παλάτι» του Ερντογάν θα καταστεί απόλυτος ρυθμιστής της εναλλακτικής ως προς την Ρωσία τροφοδοσίας της ΕΕ με φυσικό αέριο, ως ενδιάμεσου καυσίμου στην οδό της διακηρυχθείσας ταχύρυθμης αυτάρκειας της Ευρώπης μέσω των ανανεώσιμων πηγών και της πυρηνικής ενέργειας («Green Deal»).

Η άποψη αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι, ως αποτέλεσμα της ουκρανικής κρίσης οι ΗΠΑ πέτυχαν την ουσιαστική ακύρωση του ρωσο-γερμανικού αγωγού North Stream II (NS2), φοβούμενες υπέρ το δέον την ισχυροποίηση της Γερμανίας ως ενδιάμεσου δρώντος μεταξύ Ρωσίας και ΕΕ. Αξίζει αναφοράς εδώ ότι η Ρωσία, κατ’ ουσίαν, επιχειρεί την κύκλωση της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης (KAE) μέσω της ενεργειακής ασφάλειας. Η όδευση του σχεδίου αγωγού NS2 και του ρωσο-τουρκικής έμπνευσης εν λειτουργία αγωγού Turkish Stream, στοχεύουν την γεωπολιτική επαναφορά της κρίσιμης για την ασφάλεια της Μόσχας και χαρακτηρισθείσας από τον Nicholas J. Spykman ως εντασσόμενης στον «Αναχωματικό Δακτύλιο» (Rimland, Χάρτης IV) της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης στον ρωσικό χώρο επιρροής ως ενδιάμεση ζώνη (buffer zone), όπως συνέβαινε καθ’ όλη την μεταπολεμική περίοδο (1945-1991, βλ. Χάρτης V) [4].

Η Άγκυρα συμμετέχει ενεργώς στο ως άνω στρατηγικής υφής σχέδιο του Κρεμλίνου, μέσω στήριξης της διαμέσου Βουλγαρίας και Σερβίας προώθηση της όδευσης του αγωγού φυσικού αερίου Turkish Stream προς την Δυτική Βαλκανική και την Κεντρική Ευρώπη (Turkish Stream II ή Balkan Stream). Συνηγορεί συνεπώς υπέρ της ενεργειακής σύνδεσης Ανατολής-Δύσης που εξυπηρετεί, όπως προελέχθη, τους ρωσικούς στόχους, καταφανώς εις βάρος του στρατηγικού σχεδιασμού της Ουάσιγκτον.

Ταυτοχρόνως, και στο πλαίσιο της σχετικής αυτονόμησης της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας -και πέραν του ρόλου του ενεργειακού κλειδοκράτορα του φυσικού αερίου του Αζερμπαϊτζάν προς την ΕΕ-, η Άγκυρα συνεργατικώς με το Ηνωμένο Βασίλειο προσπαθεί να συντελέσει στη μονιμοποίηση της περιχαράκωσης και αποκλεισμού της Ρωσίας από την Ευρώπη. Καθώς το Λονδίνο πρωτοστατεί στην σύμπηξη στρατιωτικού συμφώνου μεταξύ Βρετανίας, Πολωνίας, και Ουκρανίας, μιας μίνι ΝΑΤΟικής ζώνης ασφάλειας και ενίσχυσης του άξονα Βαλτικής και Μαύρης Θάλασσας, η οποία «αποβλέπει στην εμβάθυνση της σχέσης της Ουκρανίας με τα δύο ευρωπαϊκά έθνη στους τομείς της κυβερνο-ασφάλειας, της ενεργειακής ασφάλειας και καταπολέμησης της ψευδούς ενημέρωσης» [5], η Τουρκία επιδιώκει αποκλεισμό της Ρωσίας από την Ευρώπη. Η συλλογιστική του προέδρου Ερντογάν συνίσταται στην περιθωριοποίηση της Ρωσίας ως ασιατικής αυτοκρατορίας, καθότι συνιστά πολιτισμικό και γεωπολιτικό φόβητρου της Ευρώπης από αιώνων.

Διαβλέπεται ότι, προς άγραν θετικής αποκατάστασης σχέσεων με τον Δυτικό κόσμο, η Τουρκία συμπλέει με τον μακραίωνο στόχο της Γηραιάς Αλβιόνος, που μάλλον δρομολογείται και με την στήριξη της Ουάσιγκτον. Ταύτα συντελούνται στο πλαίσιο των «νέων συμμαχιών» που οργανώνονται έναντι υβριδικών απειλών σε περιφερειακή βάση και για σύντομο χρονικό διάστημα, κατά περίπτωση ανανεούμενες βάσει χρησιμότητας. Όπως προελέχθη, η περιθωριοποίηση της Μόσχας είναι –παρόλα τα επιφαινόμενα- διακαής πόθος της Τουρκίας, η οποία μέσω του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» επιθυμεί ηγεμονικό ρόλο μέσω προβολής ισχύος στον στρατηγικό δίαυλο ανατολικής Μεσογείου-Σουέζ-Ερυθράς Θάλασσας-Ινδικού ωκεανού (Χάρτης VI), ως αναθεωρητικός δρων της περιφρονητικής για το μεγαλείο της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Συνθήκης της Λωζάννης (1923).

Συνοψίζοντας, η επικράτηση του άξονα Νότος-Βορράς στην νέα Ευρώπη κατά την επαύριο του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, καθίσταται επιτακτική καθώς οι ΗΠΑ -μέσω του αναζωογονημένου ΝΑΤΟ και του αμυντικού συμφώνου AUKUS- ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν την απειλή της Κίνας αλλά και της Ρωσίας, σε αμφότερα τα μέτωπα Άπω Ανατολής και Ευρώπης, μέσω του ιδεολογικού αφηγήματος της διαπάλης μεταξύ Δημοκρατίας και Απολυταρχίας.

Ο Τούρκος πρόεδρος, υποδυόμενος τον δημοκράτη και στο πλαίσιο της διαμορφούμενης νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας της Ευρώπης, θα προσπαθήσει συμφιλίωση με την Ουάσιγκτον αλλά και μη διάρρηξη σχέσεων με την Μόσχα, ιδίως στην περίπτωση ρωσικής νίκης κατά της Ουκρανίας. Σε αυτή την περίπτωση, θα αντήλλασσε την ενεργοποίηση της Συνθήκης του Montreux (1936) -μετά την διέλευση ρωσικών πολεμικών σκαφών μέσω των Στενών (Μάρτιος 2022)- με παραχωρήσεις της Μόσχας στα μέτωπα της Συρίας και της Λιβύης, ταυτοχρόνως ελπίζοντας ότι έχει αποδείξει την χρησιμότητά της για την Δύση. Αλλά και σε περίπτωση νίκης των σθεναρώς ανθιστάμενων Ουκρανών, η Άγκυρα θα επιδίωκε την «κατανόηση» της Ουάσιγκτον, του Βερολίνου, και του Παρισιού για την συνέχιση καταπίεσης του κουρδικού πολυπληθούς πληθυσμού της, προτάσσοντας την εθνική της ασφάλεια έναντι της απειλής περικύκλωσής της μέσω της «ατιμωτικής» Συνθήκης της Λωζάννης.

Βιβλιογραφικές παραπομπές:
[1] Saban. Kardas, ‘The war in Ukraine and Turkey’s causious counter-balancing against Russia’, GMF, 03.03.2022.
[2] Y. Bourdillon, ‘Comment la Turquie pousse ses pions a Chypre’, Les Echos, 30.07.2021, σελ. 3.
[3] S. Scheer, ‘Erdogan sees turning point in Turkey-Israel ties, with eye on energy’, Reuters, 09.03.2022.
[4] T. Marketos, ‘Energy geopolitics crossovers in the Central and Eastern Mediterranean at the prize of the Energy Union policy’ in ‘Aspects of the Energy Union: Application and effects of European energy in SE Europe and Eastern Mediterranean’, M. Mathioulakis (ed), Sprinder, 2020, σελ. 54.
[5] S. Sprenger, Ukraine, UK, Poland announce security pact amid heightened tensions’, DefenceNews, 17.02.2022.

Πηγή: foreignaffairs.gr

Το άρθρο Άξονας Ανατολής-Δύσης ή Βορρά-Νότου;… Του δρα Θρασύβουλου Μαρκέτου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Μπορεί να είναι νωρίς να βγάλουμε τελικά συμπεράσματα αλλά υπάρχουν σημάδια που αναγγέλλουν σημαντικές ιστορικές αποφάσεις στον δυτικό κόσμο. Μετά τον πόλεμο της Ουκρανίας οι καλοπροαίρετες πολιτικές κατευνασμού κατά των αυταρχικών καθεστώτων και η προσήλωση στην ειρήνη με μια αισιόδοξη προσμονή ότι μακροπρόθεσμα αυτή η πολιτική θα αποδώσει δεν αποτελούν πλέον, αυτονόητες αρχές.

Σχεδόν σύσσωμος ο δυτικός κόσμος τάχθηκε, έμπρακτα πλέον, υπέρ της Ουκρανίας. Το δόγμα ότι μια κατά μέτωπο σύγκρουση με αυταρχικά και αναθεωρητικά καθεστώτα θα είχε μεγάλο οικονομικό κόστος και ότι αυτό δεν θα δικαιολογούσε μια αντιπαράθεση φαίνεται να εγκαταλείπεται. Οι ΗΠΑ, σύσσωμη η ΕΕ αλλά και άλλα κράτη όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς κ.ά. προμηθεύουν με όπλα την Ουκρανία. Οι οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας είναι πρωτόγνωρες. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι αυτά τα μέτρα πάρθηκαν με γνώση ότι θα έχουν αρνητικές οικονομικές συνέπειες και για τον ίδιο τον δυτικό κόσμο.

Δηλαδή η Δύση αποφάσισε να αλλάξει πολιτική γνωρίζοντας ότι αυτή η κίνηση κοστίζει. Οι μνήμες του λάθους (της προδοσίας) που έγινε το 1939 στο Μόναχο τρομάζουν πολλούς. Η Γερμανία με μια στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών στέλνει όπλα σε μια εμπόλεμη χώρα και αποφασίζει για εξοπλισμούς εκατό δισεκατομμυρίων ευρώ. Με μεγάλο οικονομικό κόστος και ρίσκο αποφασίζεται να μη χρησιμοποιηθεί ο αγωγός Nord Stream 2. Αυτά σηματοδοτούν αλλαγή υποδείγματος.

Βλέπουμε μεγάλα συλλαλητήρια κατά της εισβολής των ρωσικών δυνάμεων σε πολλές χώρες. Στην ίδια τη Ρωσία αναφέρονται χιλιάδες συλλήψεις διαδηλωτών που διαμαρτύρονται για την εισβολή. Είναι χαρακτηριστικό ποιες είναι οι χώρες που υποστήριξαν τη Ρωσία με δηλώσεις ή με τη σιωπή τους: Λευκορωσία, Αζερμπαϊτζάν, Συρία, Κούβα, Βενεζουέλα, Κίνα, Ιράν, Πακιστάν. Όλες χώρες που δεν φημίζονται για τη δημοκρατικότητά τους.

Αυτές είναι οι πολιτικές των κρατών. Αλλά μεγάλες μερίδες των λαών μπορεί να διατηρούν τις προκαταλήψεις τους οι οποίες υπαγορεύουν διαφορετικές αναγνώσεις των γεγονότων. Στη γειτονική Τουρκία, η οποία μας ενδιαφέρει να ξέρουμε τι εισπράττει από τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις, η συνωμοσιολογία κατά της Δύσης είναι αισθητή. Πολλοί βλέπουν «τον προκλητικά επεκτατισμό του ΝΑΤΟ» ή μια παγίδα που έστησαν οι ΗΠΑ στην Ρωσία. Τα στερεότυπα προδικάζουν αυτές τις αναγνώσεις. Η κοινή γνώμη στην Τουρκία, γνωστή για την ξενοφοβία και τον αντιδυτικισμό της, σε μεγάλο βαθμό βλέπει «ιμπεριαλιστικά σχέδια» των ΗΠΑ.

Μια δημοσκόπηση μεταξύ 20 χωρών σχετικά με το πώς κρίνεται η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, η Τουρκία κατατάσσεται τέταρτη (με 72%) με αρνητικές κρίσεις μετά από την Ιορδανία (86%), το Πακιστάν (80%) και την Αίγυπτο (79%). (Ακολουθεί η Ελλάδα με 61%).Μια άλλη δημοσκόπηση μεταξύ 38 χωρών σχετικά με τη θετική εκτίμηση του εισπράττουν οι ΗΠΑ, η Τουρκία (με 21%) είναι πέμπτη με τις λιγότερες θετικές απόψεις μετά από το Πακιστάν (11%), την Ιορδανία (14%), την Αίγυπτο (16%) και την Παλαιστίνη (16%). (Ακολουθεί η Ελλάδα με 39%).

Έτσι δεν εκπλήσσει ότι η κοινή γνώμη στην Τουρκία διαφοροποιείται από την υπόλοιπη Ευρώπη και δεν βλέ πουμε μαζικά συλλαλητήρια κατά της Ρωσίας. Αλλά ειδικά στην Τουρκία οι θέσεις του «κράτους» έχουν βαρύνουσα σημασία. Τι βλέπει και τι εκλαμβάνει η ηγεσία της Τουρκίας;

Η επίσημη Τουρκία προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ δύο κακών: φοβάται ότι θα δυσαρεστήσει τον έναν από τους δύο συμμάχους της, μπορεί και τους δύο, τη Δύση και τη Ρωσία. Ταυτόχρονα βλέπει ότι ο κυνικός κόσμος στον οποίο τόσα είχε επενδύσει αλλάζει. Μπορεί και να μην υπάρχει πλέον. Η Δύση θέτει κάποιες κόκκινες γραμμές και δεν υποχωρεί με γνώμονα μόνο το οικονομικό της συμφέρον. Αυτό που η Δύση δεν δέχτηκε αυτήν τη φορά ήταν ο «συμβιβασμός» για να μην προκληθούν χειρότερες καταστάσεις.

Με γνώμονα τις τελευταίες εξελίξεις ο Ρ.Τ. Ερντογάν θα πρέπει να προσπαθεί να καταλάβει πώς βλέπουν πλέον οι Δυτικοί την Τουρκία η οποία κάποτε απειλεί, άλλοτε κάνει επίδειξη ισχύος ή προβάλλει εδαφικές διεκδικήσεις ή δεν ακολουθεί την κλασική διπλωματική γλώσσα. Θέλει να δει την εικόνα της στα νέα μάτια του Αλλου. Θα πρέπει να ανησυχεί ότι βλέπουν συμπεριφορές «a la Poutin» και σ’ αυτόν. Δεν είναι πλέον το ίδιο το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Θα σκεφτεί δύο φορές όταν θα σκανδαλιστεί να μιμηθεί τον Πούτιν.

Η εισβολή έφερε στην επιφάνεια νέες αξίες πέρα από τη «ρεάλ πολιτίκ». Και αυτό εν μέρει είναι απόρροια των εικόνων του πολέμου στην τηλεόραση. Δεν μπορεί να μη συγκινούν τα μωρά και τα γατιά στις αγκαλιές των μανάδων και των παιδιών. Οι ανταποκριτές των TV ακύρωσαν τον κυνισμό.

Βλέπουμε και για πρώτη φορά ότι τούρκοι αναλυτές χαρακτηρίζουν με τέτοια σαφήνεια την εισβολή της Τουρκίας στη Συρία και στην Κύπρο ως πράξεις όμοιες με αυτό που κάνει σήμερα ο Πούτιν. Ο Τζενγκίζ Ακτάρ χαρακτηρίζει την τουρκική στρατιωτική επιχείρηση στη Συρία «μια άδικη και ακριβώς όμοια με αυτήν της Ρωσίας στην Ουκρανία». Και προσθέτει: «Μπορεί πλέον το καθεστώς της Άγκυρας και ο ηγέτης του να μην ευνοηθούν και να μην αντιμετωπιστούν με κατανόηση. Μπορεί [η Δύση] να υποχρεωθεί να τον θυσιάσει».

Ο Χασάν Καχβετζίογλου γράφει σχετικά με την Κύπρο: «Εισβάλλεις με το έτσι θέλω, καθορίζεις τα νέα σύνορα και φτιάχνεις ένα κράτος με το πρόσχημα μιας δήθεν γενοκτονίας. Ο Πούτιν τα ακύρωσε όλα αυτά. Αυτά πλέον δεν έχουν πέραση».

Αυτά είναι σημάδια που δείχνουν ότι τα γεγονότα της Ουκρανίας ταρακούνησαν λιμνάζοντα βρώμικα νερά και ότι κάτι μπορεί να αλλάζει. Ανεξάρτητα από την έκβαση αυτής της εισβολής στην Ουκρανία το υπόδειγμα του κατευνασμού, της υπομονής, της δήθεν

κατανόησης, του οικονομικού κόστους και της φοβίας της σύγκρουσης αντικαθίσταται με δηλωμένες αλλά ξεχασμένες και παραγόμενες αξίες: Αυτές των Ηνωμένων Εθνών, γνωστά πράγματα, ο σεβασμός της κυριαρχίας των εθνικών κρατών και των συνόρων.

Μπορεί με τα γεγονότα της Ουκρανίας να γεννιέται ένας πιο θαρραλέος κόσμος. Ας ελπίζουμε ότι δεν θα επικρατήσει ξανά το πνεύμα του Μονάχου 1939.

Πηγή: europeanbusiness.gr

Το άρθρο Η δύση μάλλον αλλάζει… Του Ηρακλή Μήλλα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Όταν επίκειτο η επανένωση το 1990, σε μια συνάντηση κυρίως Βρετανών λογίων, υπό την προεδρία της Margaret Thatcher, συζητήθηκε ο εθνικός χαρακτήρας των Γερμανών. Ο επικεφαλής σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής της έγραψε πρακτικά λέγοντας ότι τα χαρακτηριστικά είναι «άγχος, επιθετικότητα, αποφασιστικότητα, νταηλίκι, εγωισμός, σύνδρομο κατωτερότητας, συναισθηματισμός».

Τριάντα χρόνια μετά, τα στερεότυπα αυτά για τον εθνικό χαρακτήρα έχουν αντιστραφεί τελείως. Στις ΗΠΑ και στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι που η πολιτική φαίνεται όλο και περισσότερο επιρρεπής σε «αγωνία, επιθετικότητα» και όλες αυτές της μη ελκυστικές, υποτίθεται τευτονικές, ιδιότητες. Αυτές τις μέρες, η δημόσια ζωή της Γερμανίας είναι αυτή που χαρακτηρίζεται από τις αρετές εκείνες που οι Βρετανοί συχνά απέδιδαν στον εαυτό τους: ψυχραιμία, αυτοσυγκράτηση, ορθολογισμός και συμβιβασμός.

Οι πρόσφατες γερμανικές εκλογές και ο απόηχός τους αυτό υπογραμμίζουν. Ήταν ένας αμφίρροπος αγώνας, αλλά οι χαμένοι δέχθηκαν με χάρη τα αποτελέσματα. Κανένας δεν προσπάθησε να ισχυριστεί πως νοθεύτηκαν οι ψήφοι ή πως οι αντίπαλοί του ήταν «αποβράσματα» -ή πως αντιπροσωπεύουν έναν θανάσιμο κίνδυνο για τη χώρα.

Οι Σοσιαλδημοκράτες φαίνεται τώρα πως θα ηγηθούν μιας γερμανικής κυβέρνησης για πρώτη φορά από το 2005. Αλλά η μετάβαση της εξουσίας δεν θα φέρει μια απότομη ρήξη στις πολιτικές ή μια προσπάθεια από την αντιπολίτευση να παραλύσει την κυβέρνηση, όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ.

Ο Olaf Scholz του SPD, που μπορεί να γίνει καγκελάριος, έθεσε υποψηφιότητα ως «συνεχιστής». Όπως ανέφεραν οι συνάδελφοί μου των FT, οι ψηφοφόροι είδαν τον Scholz «με την ήσυχη στάση του, τη μακρά εμπειρία στην κυβέρνηση και την πραγματιστική πολιτική, ως φυσικό διάδοχο της Merkel». Πολύ διαφορετικά δηλαδή από τα προφίλ ηγεσίας του Donald Trump ή του Boris Johnson.

Αυτή η αντιστροφή των ρόλων δεν είναι απλά μια από τις ειρωνείες της ιστορίας. Είναι προϊόν της ιστορίας. Σε αντίθεση με οποιαδήποτε άλλη χώρα γνωρίζω, η Γερμανία έχει στήσει μνημείο για τη μεγαλύτερη εθνική ντροπή της ακριβώς στην καρδιά της πρωτεύουσάς της. Το μνημείο Ολοκαυτώματος στο Βερολίνο βρίσκεται κοντά στην Πύλη του Βρανδεμβούργου, του παραδοσιακού κέντρου της πόλης. Είναι ένα σύμβολο της αποφασιστικότητας της σύγχρονης Γερμανίας να παραδεχθεί τη θηριωδία του ναζισμού -και να πάρει τα μαθήματα.

Επειδή γνωρίζουν πού μπορεί να οδηγήσει η δημαγωγία, οι Γερμανοί πολιτικοί του κατεστημένου έχουν αλλεργία στην προσωπολατρία στον ηγέτη. Κανένας υποψήφιος για την καγκελαρία δεν θα κόμπαζε, όπως έκανε ο Trump, πως «μόνο εγώ μπορώ να το φτιάξω», ή να ενθαρρύνει συνθήματα όπως «ρίξτε την στη φυλακή» για την αντίπαλό του.

Στα πρόσφατα προεκλογικά debate, οι αρχηγοί των κομμάτων συμπεριφέρθηκαν ο ένας στον άλλον με σεβασμό και με αυτοσυγκράτηση. Γνωρίζουν πως η πολιτική είναι σοβαρή υπόθεση. Ο Frank-Walter Steinmeier, ο πρόεδρος της Γερμανίας, λέγεται να περιφρονεί ιδιαίτερα τον Johnson, επειδή νομίζει πως ο Βρετανός πρωθυπουργός συμπεριφέρεται στην πολιτική σαν να είναι παιχνίδι.

Η σύγχρονη Γερμανία δεν είναι άτρωτη στους κινδύνους του πολιτικού εξτρεμισμού. Το 2020 ένα πλήθος αντιεμβολιαστών και διαφόρων εξτρεμιστών αποπειράθηκε -ανεπιτυχώς- να εισβάλει στη Reichstag. Λόγω της προσφυγικής κρίσης του 2015, όταν η Merkel επέτρεψε την είσοδο πάνω από 1 εκατ. μεταναστών και προσφύγων στη χώρα, πολλοί παρατηρητές, εμού συμπεριλαμβανομένου, προέβλεψαν μια άνοδο του πολιτικού εξτρεμισμού στη Γερμανία. Η ατμόσφαιρα στις εκλογές του 2017 συχνά ήταν άσχημη. Το ακροδεξιό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία κέρδισε ένα μεγάλο μπλοκ εδρών στη Βουλή.

Αλλά στις πιο πρόσφατες εκλογές, τα πολιτικά άκρα στη δεξιά και την αριστερά έχασαν ψήφους. Το κέντρο δεν έχει μόνο κρατήσει στη Γερμανία αλλά έχει ενισχυθεί. Το AfD εξακολουθεί να είναι ισχυρό στην ανατολική Γερμανία, αλλά απέχει περισσότερο από ποτέ από το να αναλάβει την εθνική εξουσία.

Μια διαφορά μεταξύ της Γερμανίας και άλλων μεγάλων δυτικών κρατών είναι πως τα υψηλά επίπεδα μετανάστευσης δεν έχουν ριζοσπαστικοποιήσει τη mainstream δεξιά. O Trump ήρθε στην εξουσία με την υπόσχεση να χτίσει το τείχος. Ο Johnson κέρδισε το δημοψήφισμα του Brexit με τη δέσμευση «να ξαναπάρει τον έλεγχο» των συνόρων και των νόμων της Βρετανίας -ιδιαίτερα των συνόρων. Στη Γαλλία, ο Michel Barnier, που κάνει εκστρατεία για υποψήφιος της κεντροδεξιάς για τη γαλλική προεδρία, έχει ζητήσει μορατόριουμ σε όλη τη μετανάστευση από εκτός ΕΕ. Ο Eric Zemmour, το ανερχόμενο αστέρι της ακροδεξιάς, απειλεί να πετάξει δύο εκατ. ανθρώπους έξω από τη χώρα.

Η γερμανική κυβέρνηση, αντιθέτως, συνεχίζει να στηρίζει τη μετανάστευση. Τον Αύγουστο, ο επικεφαλής της ομοσπονδιακής υπηρεσίας εργασίας της Γερμανίας είπε πως η γήρανση του εργατικού δυναμικού της χώρας σημαίνει πως η Γερμανία πρέπει να αφήνει να εισέλθουν 400.000 νέοι μετανάστες ετησίως, υποστηρίζοντας πως χωρίς αυτό το επίπεδο μετανάστευσης «θα υπάρξει έλλειψη εξειδικευμένων εργαζόμενων παντού». Μόνο το AfD καταδίκασε ξεκάθαρα την ιδέα.

Η δύναμη του κέντρου στη Γερμανία δεν σημαίνει την εξάλειψη της διαμάχης. Μπορεί να πάρει μήνες για να σχηματιστεί κυβερνητικός συνασπισμός. Θα είναι δύσκολο να περιοριστούν οι διαφορές πολιτικής μεταξύ των Πρασίνων, των Ελεύθερων Δημοκρατών και του SPD. Αλλά η ανάγκη να δημιουργηθεί ένας συνασπισμός δεν επιτρέπει την πολιτική πόλωση -και τη δαιμονοποίηση της αντιπολίτευσης-, που έχει γίνει κανόνας στην Αγγλόσφαιρα.

Στον 21ο αιώνα, η γερμανική πολιτική είναι για μια ακόμα φορά η εξαίρεση. Αλλά αυτή τη φορά για καλό λόγο.

© The Financial Times Limited 2021. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Το άρθρο Γιατί η Γερμανία είναι η πιο… μυαλωμένη χώρα της Δύσης εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.