Το άρθρο Γαλλία: Χαμένη η οικονομία όποιος κι αν κερδίσει στις εκλογές… Της Ναταλίας Δανδόλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το εκλογικό αποτέλεσμα της Κυριακής εξέπληξε πολλούς: όχι τόσο για την επικράτηση του Εκρέμ Ιμάμογλου στην Κωνσταντινούπολη, που εν πολλοίς είχε καταγραφεί στις δημοσκοπήσεις, ούτε για την ήττα του Ερντογάν σε πολλές μεγάλες πόλεις. Αυτό που ήταν μέχρι πρότινος αδιανόητο για την Τουρκία, ήταν η αντίδραση του Τούρκου προέδρου.

Αρκετά θλιμμένος, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εκφώνησε μια ομιλία στην Άγκυρα, που θεωρήθηκε σχεδόν αδιανόητη για τον ισχυρό άνδρα της χώρας: παραδέχθηκε ανοικτά την ήττα του.

Εξάλλου το αποτέλεσμα δεν χωρά αμφισβήτηση, ακόμα και για ένα καθεστώς, όπως αυτό στην Άγκυρα.

Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του Ερντογάν όχι μόνο σε κατάφερε να ανατρέψει τον Ιμαμόγλου, τον πιο σημαντικό πολιτικό της αντιπολίτευσης, αλλά έχασε δυνάμεις σε όλη τη χώρα. Οι εκλογές της Κυριακής σηματοδότησαν την πρώτη ήττα σε εθνικό ποσοστό ψήφου για το AKP, ένα πολιτικό κίνημα με ισλαμικές ρίζες που ανέβηκε στην εξουσία το 2002 και από τότε κυριαρχεί στην τουρκική πολιτική.

Για το κοσμικό Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) του Ιμάμογλου, το αποτέλεσμα αντιπροσωπεύει τη μεγαλύτερη εκλογική του νίκη εδώ και σχεδόν μισό αιώνα.

Λάθη τακτικής

Έκτοτε πολύ μελάνι έχει χυθεί για τους λόγους που οδήγησαν στη μεγάλη ήττα του Σουλτάνου, ο οποίος φαίνεται να έκανε μια σειρά από λάθη τακτικής και… «Ναι! είναι η οικονομία, ηλίθιοι!».

«Το αποτέλεσμα θα κυριαρχεί σε όλη την τουρκική πολιτική τα επόμενα χρόνια, αναζωπυρώνοντας τις ελπίδες της αντιπολίτευσης να κερδίσει τον Ερντογάν στις προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές του 2028», υποστηρίζει ο Emre Peker, διευθυντής Ευρώπης στο Eurasia Group.

Από την πλευρά του ο Burak Bilgehan Özpek, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο TOBB στην Άγκυρα, δήλωσε στους Financial Times ότι η βαθιά διχαστική ρητορική του Ερντογάν, ο έλεγχος των περισσότερων μέσων ενημέρωσης και η χρήση των δημόσιων πόρων για την ενίσχυση των εκλογικών του προοπτικών έχουν χωρίσει απότομα την Τουρκία σε δύο μόνο στρατόπεδα: «Το CHP έμαθε πώς να παίζει το παιχνίδι πόλωσης [στο οποίο] μόνο δύο κόμματα, το AKP και το CHP, είναι βιώσιμα», είπε, προσθέτοντας ότι ένα μήνυμα κατά του Ερντογάν βοήθησε το CHP να προσελκύσει δυσαρεστημένους εθνικιστές και Κούρδους ψηφοφόρους.

«Αυτογκόλ»

«Δεν ήταν το αποτέλεσμα που περιμέναμε», είπε ο Harun Armağan, μέλος του κεντρικού συμβουλίου λήψης αποφάσεων του AKP. «Το κύριο ζήτημα είναι ότι δεν μπορέσαμε να κινητοποιήσουμε τους ψηφοφόρους μας στις κάλπες. . . αν χάσουμε εκλογές δεν είναι επειδή η αντιπολίτευση είναι καλύτερη από εμάς, είναι επειδή δεν έχουμε κάνει τη δουλειά μόνοι μας», πρόσθεσε.

Αλλά ακόμη και μεταξύ του AKP υπάρχει ευρεία συμφωνία ότι η ταραγμένη οικονομία ήταν ο κρίσιμος παράγοντας για την κακή επίδοσή του την Κυριακή. Οι Τούρκοι έχουν υπομείνει μια πολυετή κρίση πληθωρισμού που έχει συμπιέσει την αγοραστική τους δύναμη.

Ο Ερντογάν, του οποίου οι ανορθόδοξες οικονομικές πολιτικές έχουν κατηγορηθεί για την άνοδο των τιμών, έριξε χρήμα στην αγορά για να δελεάσει τους ψηφοφόρους, συμπεριλαμβανομένου ενός μήνα δωρεάν φυσικού αερίου πριν από τις εκλογές του Μαΐου.

Από τις εκλογές του Μαΐου, ωστόσο, σε μια προσπάθεια να προσελκύσει ξένες επενδύσεις και να θέσει υπό έλεγχο τις τιμές έχει επιστρέψει σε μια πιο ορθόδοξη οικονομική προσέγγιση.

Ο Ερντογάν γνώριζε ότι μια άλλη σειρά λαϊκιστικών μέτρων αυτή τη φορά πιθανότατα θα έφερνε στο κόμμα του περισσότερες ψήφους, αλλά επέλεξε να παραμείνει στις δημοσιονομικές πολιτικές της κυβέρνησης για να μειώσει τον πληθωρισμό την επόμενη περίοδο, είπε ο Αρμαγκάν.

Ενώ το πρόγραμμα αναμένεται τελικά να μειώσει τον πληθωρισμό, έχει κάνει την καθημερινή ζωή των Τούρκων πιο δύσκολη βραχυπρόθεσμα με τα επιτόκια να εκτινάσσονται στα ύψη, τη λίρα να πέφτει σε χαμηλά επίπεδα ρεκόρ και τον πληθωρισμό να τρέχει σχεδόν στο 70%.

Δημοφιλής

Παρά την ήττα του ωστόσο, ο Ερντογάν παραμένει ένας από τους πιο δημοφιλείς πολιτικούς της Τουρκίας, και αναλυτές αναφέρουν ότι ακόμα δεν έχει πει την τελευταία του λέξη. Εξάλλου, υπάρχει αρκετός χρόνος για το AKP να ανασυνταχθεί και το νέο οικονομικό πρόγραμμα του Ερντογάν να αποδώσει καρπούς ενόψει των γενικών εκλογών του 2028.

Ωστόσο, οι αναλυτές λένε ότι ο Ερντογάν, συνήθως γνωστός ως οξυδερκής πολιτικός και αδυσώπητος αγωνιστής, έκανε επίσης μια σειρά από λάθη που ενίσχυσαν το μέγεθος της ήττας του AKP την Κυριακή.

Όπως υπογραμμίζουν οι FT, ένα από τα λάθη του Ερντογάν ήταν η υποτίμηση του πιθανού αντίκτυπου στην ψηφοφορία του ΑΚΡ από το ισλαμιστικό κόμμα New Welfare (YRP), ένα μικρότερο κόμμα, το οποίο όμως έχει ερείσματα στους συντηρητικά θρησκευόμενους ψηφοφόρους. Το New Welfare τοποθετήθηκε ως αξιόπιστος δίαυλος για τους «δυσαρεστημένους ψηφοφόρους του AKP» να εκφράσουν την απογοήτευσή τους για τις πολιτικές του Ερντογάν χωρίς να στηρίζουν την κοσμική αντιπολίτευση, σχολίασε ο Can Selçuki στην Istanbul Economics Research.

Το κόμμα διευθύνεται σε εθνικό επίπεδο από τον Φατίχ Ερμπακάν — γιο του πρώην πρωθυπουργού Νετζμετίν Ερμπακάν , τον οποίο πολλοί θρησκευτικά συντηρητικοί Τούρκοι θυμούνται με αγάπη ακόμη και 13 χρόνια μετά τον θάνατό του.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Τουρκία: Τα λάθη πίσω από την εκλογική ήττα του Ερντογάν… Της Ναταλίας Δανδόλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος βορείου τομέα με το Γιάννη Σγουρό

Σε λίγες μέρες θα κληθούμε να ψηφίσουμε για την Αττική μας, για το μέλλον της περιφέρειας που ζούμε και εργαζόμαστε για τον τόπο μας.

Η Περιφέρεια της Αττικής με σχεδόν 4 εκατομμύρια κατοίκους συγκαταλέγεται στις μεγαλύτερες περιφέρειες (regions) στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ξεπερνά πληθυσμιακά πολλά κράτη-μέλη της Ένωσης. Στις επικείμενες εκλογές ψηφίζουμε για την εκλογή των 85 μελών του Περιφερειακού Συμβουλίου και του Περιφερειάρχη που θα διοικεί την Περιφέρεια, για τα επόμενα πέντε χρόνια (2024-2028).

Οι εκλογές αυτές έρχονται μέσα σε μια τραγική συγκυρία για τη χώρα μετά από ένα θερμό καλοκαίρι με ρεκόρ καμένων εκτάσεων και στη συνέχεια με τις καταστροφικές πλημμύρες της Θεσσαλίας, που οι συνέπειες δεν θα αρχίσουν να εμφανιστούν με πανελλήνια επίδραση.

Σαυτό το περιβάλλον αξιολογήθηκαν οι πάντες, κυβέρνηση, τοπική αυτοδιοίκηση, θεσμοί, ΜΜΕ, ΜΚΟ, κοινωνία των πολιτών, ευρωπαϊκή και διεθνής συνδρομή κλπ. Για την Αττική που είναι σχεδόν η μισή χώρα τα διδάγματα είναι πολλά και οι προκλήσεις μεγάλες όπως και τα ερωτήματα. Πολιτική προστασία, περιβάλλον, μεταφορές, παιδεία, υγεία, πολιτισμός, αθλητισμός, μεταφορές συνθέτουν ένα ευρύ πλέγμα δράσεων και καθημερινής παρουσίας του ρόλου της περιφέρειας στη ζωή όλων μας.

Η κοινωνία απαιτεί έργο, διαφάνεια, εμπειρία, σαφείς και ξεκάθαρες αρμοδιότητες, συντονισμό, ανθρώπινο δυναμικό και μέσα για την υλοποίηση των έργων που θα κάνουν τη ζωή των πολιτών καλύτερη σε μια περιφέρεια ήδη ταλαιπωρημένη.

Ιδιαίτερα τον κρίσιμο τομέα των αρμοδιοτήτων με τις απίστευτες αλληλοεπικαλύψεις, τη σύγχυση και της μετατόπισης ευθυνών, η παράταξη του Γιάννη Σγουρού, «Αττική Ανεξάρτητη Αυτοδιοίκηση» τον έχει ως μια από τις πρώτες προτεραιότητες, με την ανάληψη πρωτοβουλίας για την άρση της δεδομένης κακονομίας και πολυνομίας και την επαναχάραξη των ορίων των αρμοδιοτήτων, ώστε να ασκούνται με βάση τις αρχές της αποκλειστικότητας και της πολυεπίπεδης διακυβέρνησης, δηλαδή στο πιο κοντινό στον πολίτη επίπεδο, αποκλειστικά (δηλ. από ένα φορέα) και αποτελεσματικά.

Προϋπόθεση βέβαια αποτελεί, η μεταφορά πόρων σύμφωνα με το άρθρο 102 του Συντάγματος αλλά και η αξιοποίηση όλων των λοιπών πόρων (ΕΣΠΑ, Περιφερειακό Πρόγραμμα Ανάπτυξης, ίδιοι πόροι, Ταμείο Ανάπτυξης και Ανθεκτικότητας).

Το ζήτημα για την Περιφέρεια Αττικής είναι να αλλάξει ριζικά πλεύση και λειτουργία. Να παύσει να αποτελεί το μακρύ χέρι της εκάστοτε κυβέρνησης και να μην μετατραπεί σε ένα ακόμη υπουργείο της. Η παράταξη «Αττική Ανεξάρτητη Αυτοδιοίκηση» και ο Γιάννης Σγουρός έχουν αποδεδειγμένα εχέγγυα ανεξαρτησίας (όχι ιδεολογικής ουδετερότητας), κοινωνική πολυσυλλεκτικότητα και πλουραλισμό, με συνέπεια, συνέχεια και έργο. Η Αττική χρειάζεται ένα νέο ύφος αλλά και ήθος της εξουσίας, με ικανούς ανθρώπους από όλους τους πολιτικούς χώρους και ποιότητα χωρίς φανφαρονισμούς και ψεύτικους επικοινωνιακούς εντυπωσιασμούς. Σκληρή δουλειά-Στρατηγική-Πρόγραμμα-Μέθοδικότητα και Διαφάνεια είναι εκείνοι οι άξονες για ένα καλύτερο αύριο για μια καλύτερη κοινωνία για όλους.

Η Περιφέρεια Αττικής μπορεί να γίνει πρότυπο. Με πρωταγωνιστή τον πολίτη, με τη νέα γενιά να δίνει το παρόν, με τις πόρτες ανοιχτές για όλους για μια Αττική με ελπίδα και προοπτική.

Το άρθρο Με ελπίδα και προοπτική για την Περιφέρεια Αττικής… Του Γιάννη Μήτσιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τρεις ημέρες πριν από την εκλογή για την ανάδειξη νέου Προέδρου στον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., έχουμε «μεγάλο ενθουσιασμό» από αρκετά τηλεοπτικά κανάλια. Και αυτό, διότι βγήκε μία δημοσκόπηση της METRON ANALYSIS, σύμφωνα με την οποία πάμε για ντέρμπι, ανάμεσα στην κ. Έφη Αχτσιόγλου και τον κ. Στ. Κασσελάκη. Παρά ταύτα, κατά τη γνώμη πολλών πολιτικών παρατηρητών, η όλη υπόθεση της εκλογής, δεν έχει υπερβεί κατά τι την «κοινωνιολογική» της διάσταση, για να γίνει πολιτική διαδικασία.

Τι εννοώ μ’ αυτό: Όταν γίνεται εκλογή για νέο Πρόεδρο στο κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί πολιτική πρόταση, π.χ. το να δηλώνει ο κ. Κασσελάκης ότι θα βάλει στο «γκεζί» δημοσιογρά-φους, δικαστές, πολιτικούς και δεν γνωρίζουμε ακόμα ποιους άλλους, μόνο και μόνο με τη δύναμη που θα του δίνει η θέση του στην ηγεσία ενός κόμματος. Ούτε π.χ. λέει τίποτα η αποστροφή σε ομιλία της κ. Αχτσιόγλου, ότι θα είναι, ως νέα αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., με τους πολλούς και όχι με τους λίγους!!

Άλλο παράδειγμα. Το να αναφέρει η κ. Αχτσιόγλου ότι θα πρέπει το κόμμα της να βρίσκεται, από πλευράς «κομματικής γεωγραφίας», λίγο πιο πέρα από την Κεντροδεξιά του κ. Κυρ. Μητσοτάκη, δεν λέει τίποτε ούτε αυτό, καθώς τα όρια αυτά έχουν ξεπεραστεί και αλλοιωθεί. Και άρα, πολιτικά δεν λένε τίποτα. Το ίδιο ισχύει και για τον κ. Ευκλείδη Τσακαλώτο, ο οποίος δηλώνει πως είναι μαρξιστής, ενώ όλοι γνωρίζουμε, αν σημαίνει κάτι αυτό και αν έχει το κύρος απάντησης στα προβλήματα των πολιτών του 21ου αιώνα!!!

Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, το δεύτερο τριήμερο της εβδομάδας μπαίνουν στη μέση και μερικά τηλεοπτικά κανάλια, που δώσε σ’ αυτά απολι-τική τροφή και πάρτους την ψυχή!!! Η ανεδαφικότητα στην αντιμετώπιση ενός καθαρά πολιτικού προβλήματος στο απόγειό της. Και τέλος, στο παιχνίδι μπήκε και μία, έγκυρη κατά τα άλλα, εταιρεία δημοσκοπήσεων, η METRON ANALYSIS, με μία πολύ λεπτομερή έρευνα της Κοινής Γνώμης. Εκ προοιμίου, ο γράφων ξεκαθαρίζει πως δεν αμφισβητεί τα ευρήματα της έρευνας. Υπάρχει, όμως, αυτό που και οι εκπρόσωποι των εταιριών δημοσκόπησης αποδέχο-νται. Το ότι, δηλαδή, για να κάνεις δημοσκόπηση με κάποιες χιλιάδες ερωτώμενους, θέλει να έχεις πάρα πολλά οικονομικά μέσα και μεγάλο αριθμό συνεργατών και όσο η έρευνα επιχειρεί μεγάλη γκάμα υποέρευνας, τόσο περισσότερο το κόστος ανεβαίνει. Επομένως, η όποια έρευνα–δημοσκόπηση, για τον γράφοντα είναι σεβαστή και μη αμφισβητή-σιμη, αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι συνήθως δεν έχει εύρος. Π.χ. πόσο ικανός ήταν ο αριθμός εκείνων των ερωτώμενων πολιτών που ήδη είναι μέλη του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Και πόσο αντιπροσωπευτικό είναι το δείγμα.

Και φθάνουμε έτσι στο «διά ταύτα». Αυτό το έωλο πολιτικά της εκλογής και σε ένα κομμάτι εντελώς απολιτικών πιθανώς ψηφοφόρων, τι προοιωνίζεται να βγάλει; Προφανές είναι πως το πολιτικό υπόστρωμα της εκλογής παραμένει εν πολλοίς άγνωστο. Και πάντως, μη μετρήσιμο. Επομένως, την πολιτική λύση στην προκειμένη περίπτωση καλείται να δώσει ο λαός, οι πολίτες που θα πάνε να ψηφίσουν. Και κατά την άποψη πολλών, το τμήμα αυτό των ψηφοφόρων που ήδη είναι εγγεγραμμένα μέλη του κόμματος, 172.000 άνθρωποι περίπου, των οποίων η θέση ακροθιγώς παρουσιάστηκε στις δημοσκοπήσεις, λόγω των λειτουργικών προβλημάτων των εταιριών δημοσκοπήσεων που προαναφέραμε.

Εν τούτοις, η εκλογή είναι κρίσιμη για το πολιτικό μας σύστημα. Αυτό είναι αυτονόητο και μπορεί να υπάρξει πολιτικό αδιέξοδο, στα όρια του δράματος. Δεν αντέχουμε στον πειρασμό, να μην προσφύγουμε ακόμη μία φορά στους αρχαίους ημών προγόνους. Όταν η τραγωδία, το δράμα, μια δύσκολη κατάσταση έφθανε σε αδιέξοδο, τότε εμφανιζόταν «ο από μηχανής θεός». Απίθανα μεγαλοφυής σύλληψη!!! Ιδίως αν σκεφθούμε το γεγονός, ότι το δωδεκάθεο υπήρξε μία διανοητική κατασκευή των ανθρώπων με «κατανεμημένες» αρμοδιότητες και με συχνές αλληλοεπικοινωνίες θεών και ανθρώπων!!! Δηλαδή, με απλά λόγια, πάλι οι πολίτες έδιναν λύσεις, αλλά για να έχουν πρόσθετο κύρος, τις απέδιδαν… στους θεούς. Άρα, την προσεχή Κυριακή, πάλι οι πολίτες θα δώσουν τη λύση, ώστε να μην υπάρξει δράμα σε ένα κόμμα εξουσίας. Μόνο που έχουμε υπ’ όψη μας από το παρελθόν, πως η λύση που δίνει η λαϊκή συλλογικότητα, σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι δύσκολο να ανιχνευτεί, αλλά όπως συνήθως, και στην προκειμένη περίπτωση, περιμένουμε, πάλι, την απάντηση της «σιωπηλής πλειοψηφίας». Ας αναμένουμε, λοιπόν, την Κυριακή, ας δούμε με ανοχή ακόμα και κάποια «παρατράγουδα» της προεκλογικής εκστρατείας των υποψηφίων, ακόμη και κάποια «κουφά» πράγματα. Αυτή, άλλωστε, είναι η γοητεία της Δημοκρατίας!!!

Το άρθρο Εκλογές ΣΥΡΙΖΑ: Υπόθεση «σιωπηλής πλειοψηφίας»… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Με τις πυρκαγιές και τον καύσωνα να έχουν προστεθεί στα όποια  καθημερινά μας βάρη, μικρά και μεγάλα, είναι αναμενόμενο το ενδιαφέρον για άλλα θέματα να έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα. Και όμως! Λίγες εβδομάδες μόνο μας χωρίζουν από τις εκλογές για την ανάδειξη Δημοτικών και Περιφερειακών Αρχών. Από τις οποίες ακριβώς περιμένουμε, για μια φορά, να σταθούν δίπλα μας σ’ αυτές τις  έκτακτες, αλλά επαναλαμβανόμενες, καλοκαιρινές αναποδιές.
 
Αλλά από τα αποτελέσματα των εκλογών δεν κρίνεται μόνον η «πολιτική προστασία» και η αποτελεσματικότητα της. Κρίνεται η, εν γένει, ποιότητα της  καθημερινότητάς μας και το κόστος της βελτίωσης των συνθηκών της ζωής μας. Κρίνεται η διαχείριση σημαντικών πόρων για την ανάπτυξη και τον διατηρήσιμο χαρακτήρα της και την καταπολέμηση της ανεργίας. Κρίνεται, τέλος, και η δημοκρατική μας συνείδηση, ευαισθησία και τάξη.

Πραγματικά αποτελεί θέμα δημοκρατικής τάξης, σε κάθε εκλογική διαδικασία, το πολιτικό σώμα να κρίνει τους απερχόμενους, να τους επιδοκιμάζει όποτε τα κατάφεραν αλλά και να τους αποδοκιμάζει όποτε αστόχησαν. Θέμα δημοκρατικής ευαισθησίας είναι να σταματήσουν οι ορισμοί υποψηφίων (χρίσματα έχουμε συνηθίσει να τους ονομάζουμε), μιας και με την παρακμή των κομμάτων, έχουν αρχίσει «το ίδιο βιολί» και κάθε λογής παράγοντες, με κριτήριο πια το, μικρότερο και από το κομματικό, ιδιωτικό τους συμφέρον. Και θέμα δημοκρατικής συνείδησης να μην παραγνωρίζουμε ότι οι επιλογές μας καθορίζουν την ζωή μας, προσωπική και κοινωνική, σήμερα και αύριο.

Βεβαίως, όλα αυτά εξειδικεύονται με βάση τα πολιτικά δεδομένα της εποχής. Παραδείγματος χάριν, θα ήταν πελώρια αποτυχία μας, στις εκλογές για τον Δήμο της Αθήνας, να περνούσε στον δεύτερο γύρο συνδυασμός με την στήριξη δυνάμεων με δηλωμένο αντιδημοκρατικό χαρακτήρα. Αυτή η κατάντια ασφαλώς θα χρεώνονταν στα κόμματα της αντιπολίτευσης (αν και όσα θα επιμείνουν ως το τέλος φυσικά) τα οποία   ψάχνουν «δικούς» τους για υποψήφιους, για επιβεβαίωση ενός εικαζόμενου imperium της γραφειοκρατίας τους. Θα χρεωθεί όμως,  ακόμα περισσότερο, και στο κόμμα της πλειοψηφίας αν επιμείνει στην στήριξη μιας δημοτικής αρχής χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Τι πρέπει να γίνει είναι ξεκάθαρο. Και μάλιστα όποιος το τολμήσει, θα νικήσει. Πιθανότατα και εκλογικά. Για τις δημοτικές εκλογές στην Αθήνα ζητείται εθελοντής επικεφαλής ενωτικού συνδυασμού, άξιου της δικής μας εμπιστοσύνης και της στήριξης όλων μας.

Από την άλλη  πλευρά, στην Περιφέρεια της Αττικής το όνομα του παιχνιδιού λέγεται διαχείριση υποψηφιοτήτων. Είναι τραγικό η Αττική για μια ακόμα φορά να καίγεται και ο επικεφαλής της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης με τους συν αυτώ να περιορίζεται στην «επικοινωνιακή διαχείριση» της καταστροφής και σε εκ των υστέρων σπασμωδικές κινήσεις. Και μόνο γι’ αυτό, θα επιβάλλονταν η αποδοκιμασία τους στις κάλπες. Πόσο μάλλον με τον γενικότερα αρνητικό τους απολογισμό. Μόνο που η αναγκαία αυτή εξέλιξη κάθε άλλο παρά βέβαιη μοιάζει. Αντιθέτως, η κατάθεση δυο αξιόλογων υποψηφιοτήτων (πέρα από κομματικά χρίσματα) κινδυνεύει από ευκαιρία αλλαγής να εξελιχθεί σε σωσίβιο της αποδοκιμαστέας αρχής. Στην πραγματικότητα, στις εκλογές για την Περιφέρεια της Αττικής, το ζητούμενο είναι οι δυο υποψηφιότητες να γίνουν μια και ο κοινός συνδυασμός να ασχοληθεί με την εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος και κανενός άλλου, μικρού ή μικρότερου.

Ασφαλώς, οι εκλογές δεν διεξάγονται μόνο στην Αττική και την Αθήνα. Κάθε πολίτης, σε κάθε χωριό και σε κάθε πόλη, καλείται «να βγάλει το φίδι από την τρύπα». Ας ανάψει λοιπόν το κέντρο κάποιο «πράσινο φως» για αλλαγή προς το καλύτερο, επαρκούς ισχύος ώστε να καταυγάσει παντού. Όσο απαραίτητη είναι η αντιμετώπιση της ενεργειακής μας φτώχειας με τις διακοπές ηλεκτρικού και τους ασήκωτους λογαριασμούς της, άλλο τόσο αναγκαία είναι η αναμέτρηση με την πολιτική μας φτώχεια και τις κατά τόπους προσωποποιήσεις της.

Το άρθρο Τοπική Αυτοδιοίκηση : Εκλογές 2023… Του Παντελή Οικονόμου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η ΝΔ πήρε μία ισχυρή αυτοδυναμία, όπως άλλωστε ζητούσε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Ο ελληνικός λαός, ανταποκρίθηκε και την έδωσε αυτήν την εντολή. Και τώρα είναι στο χέρι του ίδιου και της κυβέρνησης που θα σχηματίσει να εφαρμόσει τα όσα δεσμεύτηκε.

Το πρόγραμμα της ΝΔ, η πολιτική της στους τομείς της οικονομίας και της κοινωνίας ουσιαστικά τώρα θα δοκιμαστούν. Σε αυτήν την τετραετία.

Η Ευρώπη

Μετά τις κρίσεις της πανδημίας και της ενέργειας που επισκίασαν την προηγούμενη τετραετία, η χώρα αλλά και η Ευρώπη, τώρα επιστρέφουν στην κανονικότητα. Μία κανονικότητα, βέβαια, που έχει αφήσει πολλά τραύματα. Μία κανονικότητα διαφορετική. Με μία Ελλάδα και Ευρώπη που μετράνε πληγές στην κοινωνική τους συνοχή. Μία Ευρώπη η οποία αμφισβητείται στο κατά πόσο μπορεί να εγγυηθεί την γεωπολιτική ασφάλεια και την ενεργειακή αυτάρκεια στους πολίτες της.

Μία Ευρώπη η οποία βαδίζει ολοταχώς προς την ύφεση. Με τις πληθωριστικές πιέσεις και την άνοδο των επιτοκίων να στενεύουν οικονομικά νοικοκυριά κι επιχειρήσεις.

Για τους λόγους αυτούς άλλωστε και τα ακροδεξιά κόμματα κέρδισαν πολιτικό έδαφος. Η κοινωνική ανασφάλεια τα θρέφει…

Η δοκιμασία

Η προηγούμενη κυβέρνηση της Ν.Δ. στη διάρκεια των κρίσεων της υγείας και της ενέργειας είχε σημαντικά χρηματοδοτικά εργαλεία στα χέρια της αλλά κι ένα σύμφωνο σταθερότητας που είχε χαλαρώσει.

Έτσι, την περίοδο της πανδημίας μοιράστηκαν σε νοικοκυριά κι επιχειρήσεις 40 δις. ευρώ.

Στους μήνες της ενεργειακής κρίσης διατέθηκαν 9 δις. ευρώ υπό τη μορφή επιδοτήσεων στους λογαριασμούς ρεύματος.

Εξασφαλίστηκαν πόροι από το Ταμείο Ανάκαμψης περί τα 30 δις. ευρώ, με τα 11 δις. ευρώ να έχουν ήδη εκταμιευτεί.

Τα δύσκολα

Χωρίς να αμφισβητούνται σημεία των μεταρρυθμίσεων που υλοποίησε η ΝΔ στην προηγούμενη θητεία της (ψηφιακό κράτος, μείωση φόρων, περαιτέρω απλοποίηση των διαδικασιών αδειοδότητης επιχειρήσεων και επενδύσεων), τα δύσκολα αρχίζουν τώρα.

Και εδώ είναι το πραγματικό πεδίο για την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής. Μέσα στα ευρωπαϊκά πλαίσια όπου ανήκει. Η επιστροφή στην κανονικότητα, όπως προαναφέραμε, θα συνοδευτεί, όπως όλα δείχνουν από την επαναφορά του αυστηρού συμφώνου σταθερότητας. Με όριο ελλείμματος στο 3% του ΑΕΠ με όριο του χρέους στο 60% του ΑΕΠ. Αν τα κράτη μέλη εντός της χρονιάς δεν πετύχουν συμφωνία, τότε το 2024, επιστρέφουν αυτοί οι ζόρικοι στόχοι.

Οι παροχές

Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννης Στουρνάρας έχει κρούσει πολλάκις στην προεκλογική περίοδο τον κώδωνα του κινδύνου.

Έχει τονίσει ότι οι προεκλογικές παροχές που έταζαν τα κόμματα δεν μπορούν να υλοποιηθούν. Όπως επίσης έχει επισημάνει και τον κίνδυνο για το έλλειμμα του ισοζυγίου.

Οι μεταρρυθμίσεις

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον η νέα κυβέρνηση καλείται να εφαρμόσει το πρόγραμμα της αλλά κυρίως να ξεδιπλώσει τη μεταρρυθμιστική της ατζέντα στην οικονομία.

Και οι προκλήσεις που έχει μπροστά της, επισημαίνονται και από τις φωνές της αγοράς και των επιχειρήσεων:

1.       Ταχύτερη απονομή της Δικαιοσύνης.

2.       Επίλυση του χωροταξικού.

3.       Αντιμετώπιση της γραφειοκρατείας.

4.       Σταθερό φορολογικό περιβάλλον.

Και φυσικά η κοινωνική ατζέντα της ΝΔ με πρώτο στόχο την ενίσχυση του τομέα της δημόσιας υγείας μέσα στο προαναφερόμενο δύσκολο περιβάλλον θα κριθεί, αν μπορεί να επιτευχθεί.

Η κυβέρνηση θα σπάσει αβγά…; Ή μπροστά στο πολιτικό κόστος θα υπαναχωρήσει;

Αλλά και για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος η ΝΔ θα πρέπει να αναζητήσει πολιτικές συμμαχίες για να την καταφέρει. Και άραγε το ΠΑΣΟΚ θα πει το «ναι» μετεκλογικά; Ή το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη θα αναδιπλωθεί προκειμένου να αποκομμίσει πολιτικά οφέλη από ενδεχόμενα στραβοπατήματα της κυβέρνησης της ΝΔ;

Η επενδυτική βαθμίδα

Ο στόχος της επενδυτικής βαθμίδας, όπως όλα δείχνουν, θα επιτευχθεί.

Ωστόσο, από μόνη της δεν αρκεί για να φέρει την ευημερία και την ανάπτυξη στη χώρα.

Η καθημερινότητα των πολιτών της είναι σκληρή. Και η κυβέρνηση καλείται όχι απλά να τη διαχειριστεί αλλά και να δώσει λύσεις. Και πρόκειται για ένα πεδίο στο οποίο οι νέοι υπουργοί της οφείλουν να κινούνται άμεσα και αποφασιστικά. Μένει τα όσα υποσχέθηκε η ΝΔ προεκλογικά όπως οι αυξήσεις των μισθών να τα υλοποιήσει. Αν αυτό είναι εφικτό από τη στιγμή που τα ζητήματα της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων περιμένουν κι αυτά για λύσεις…

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Εκλογές 2023: Στην τετραετία 2023 – 2027 το πρώτο και πραγματικό τεστ της κυβέρνησης της ΝΔ… Του Χρήστου Κολώνα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Και γιατί τέτοια στοχοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως κρύβονται κομματικά τσανάκια ή όργανα σκοτεινών δυνάμεων ή ιδεολογικοί κράχτες; Και πάλι λάθος ερωτήματα. Προηγείται η επίγνωση του κινδύνου. Τα άλλα έπονται. Μα είναι κίνδυνος ο ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως υπερβάλλετε; Πάλι λάθος απορίες. Ο κίνδυνος είναι κίνδυνος. Το κομματικό μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόκκινο λαμπάκι του κινδύνου. Αν το πατήσετε, δεν θα προλάβετε να δείτε τη συνέχεια. Αν προλάβετε, το θέαμα δεν θα είναι ευχάριστο. Θα είναι καταστροφικό.

1. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σφετεριστής. Όχι μόνο της αριστεράς. Αυτό είναι το λιγότερο. Είναι σφετεριστής του νέου, του διαφορετικού, του προοδευτικού, του κοινωνικού, ακόμη και του πατριωτικού. Διαθέτει μύλο που όλα τα αλέθει.

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ ποντάρει στη λήθη. Αλλά πώς να ξεχάσει κανείς τα σχισμένα μνημόνια, τους αγανακτισμένους των πλατειών, τις θεαματικές, πλην κοστοβόρες, κωλοτούμπες, τη Μαρφίν, το Μάτι, τους εθνοβλαβείς ΑΝΕΛ, τα σκύβαλα του ΠΑΣΟΚ, την αμετροέπεια, την ανικανότητα, τη θολούρα και το χάος ανάμεσα στα λόγια και την πράξη;

3. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ανθρωπιστής (του καφενείου). Δεν έχει τίποτε να πει για τα καθάρματα: τους δουλεμπόρους και τους συνεργούς τους του λευκού κολάρου. Δεν έχει τίποτε να πει για τις διεφθαρμένες και πλουσιοπάροχα χρηματοδοτούμενες ΜΚΟ, τίποτε για τα τρωκτικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα οποία πλουτίζουν εν ονόματι της φιλανθρωπίας. Και βέβαια υπερασπίζεται με όλα και απ’ όλα τα «μέσα» του τον Εθνικό Μηνυτή Δημητρά.

4. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει φράχτες ούτε φύλαξη των συνόρων. Θέλει παράνομους μετανάστες να «λιάζονται» και να «συνωστίζονται», θέλει στρατόπεδα τύπου Μόριας, χωρίς να νοιάζεται αν εξευτελίζει τη χώρα και τους δυστυχισμένους μετανάστες ή πρόσφυγες. (Το 2015 από το ένα εκατομμύριο μετανάστες, οι 821.000 πέρασαν παράνομα στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας). Γνωρίζει άριστα την τακτική της υποκρισίας. Δεν λέει καθαρά: περάστε όλοι. Δεν υπάρχουν σύνορα. Απλώς θολώνει τα νερά. Τα σύνορα υπάρχουν και δεν υπάρχουν. Οι φράχτες γκρεμίζονται και δεν γκρεμίζονται. Όπως και αν έχει είναι θεωρητικά υπέρ του ανθρώπου. Και ό,τι βρέξει ας κατεβάσει.

5. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο κυνισμός και η αλητεία ως πολιτική συμπεριφορά. Εκμεταλλεύεται τα πάντα κομματικά εις βάρος της στοιχειώδους αλήθειας. Μπορεί να σας πει ότι ευθύνεται ο Ακατονόμαστος για τον δήθεν θάνατο της ανύπαρκτης μικρής Μαρίας στον Έβρο, για το «τσιμέντωμα της Ακρόπολης», για τις πυρκαγιές στην Αττική, ακόμη και για τον κακό μας τον καιρό. Ποτέ όμως δεν θα ζητήσει συγγνώμη για το λάθος ή για το θράσος. Θεωρεί ότι έχει το «ηθικό πλεονέκτημα». Πόθεν; Κανείς δεν γνωρίζει.

6. Τα κύρια γνωρίσματα των συριζανθρώπων είναι το κούνημα του δαχτύλου, η ύβρις ως επιχείρημα και η φαντασίωση ως πραγματικότητα. Ποιος έχει λησμονήσει το σύνθημά τους «ΝΔ: παιδεραστές»; Έτσι και διαφωνήσεις μαζί τους αμέσως αντιλαμβάνεσαι ότι χάνεις τον καιρό σου. Όποιος διαφωνεί είναι είτε πράκτορας είτε αντιδραστικός. Γενικά προτιμά να απαγορεύει τη διαφωνία γιατί όποιος είναι εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ είναι εναντίον της ανθρωπότητας.

7. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει απλώς την εξουσία (όπως άλλοι). Θέλει να επιβάλει λογοκρισία με την παρακαμπτήριο της αυτολογοκρισίας. Τι σημαίνει αυτό; Δεν μπορείς να πεις τίποτε για Ισλάμ ή Μουσουλμάνους (κατηγορείσαι για ισλαμοφοβία). Τίποτε για παραβατικούς τσιγγάνους και παράνομα κυκλώματα (κατηγορείσαι για ρατσισμό), τίποτε για αναξιοπρεπείς απόψεις και ανοίκειες συμπεριφορές κάποιου/ας (όχι συλλήβδην) που παρ’ αξίαν ανελίσσεται αναξιοκρατικά πουλώντας διαφορετικότητα (κατηγορείσαι για ομοφοβία ή σεξισμό). Εννοείται ότι μπορείς να πεις οτιδήποτε εναντίον κάποιου «Δεξιού» χωρίς να ερεθίζεται η ακτιβιστική ευαισθησία τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ σε εξαναγκάζει να αυτολογοκριθείς. Να φοβάσαι να μιλήσεις. H γνώμη διώκεται. Η διαφωνία τιμωρείται. Ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Έχει όμως μια απλή διαπίστωση: είσαι αιχμάλωτος στην ίδια τη χώρα σου.

8. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποτιμά την απειλή που λέγεται Τουρκία. Αντί να πάρει τα μέτρα του απέναντι στην απειλή, κλείνει τα μάτια και ασχολείται με μικροκομματική αντιπολίτευση. Αυτοπυροβολείται για να επιζήσει στα συντρίμμια.

9. Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να επαναφέρει το άσυλο στα πανεπιστήμια, την κατάργηση της βάσης, την εξαφάνιση της αριστείας. Αντλεί τη δύναμή του από τη γοητεία της αδράνειας. Όσα πιο θολά τα λόγια τόσο πιο σκοτεινές οι πράξεις. Όσο ισοπεδώνει την ισότητα μεγαλώνει το κοινωνικό χάσμα. Η δημοκρατία ασφυκτιά στον θανάσιμο εναγκαλισμό των συριζαφιονισμένων. Η ελευθερία του τύπου υπάρχει μόνο για να διώκεται.

10. Το πιο αδιανόητο επίτευγμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι το σλόγκαν «Δικαιοσύνη παντού». Όταν η δικαιοσύνη είναι παντού δεν υπάρχει πουθενά. Εξανεμίζεται. Το κατακάθι της είναι κάτι παρόμοιο με την παρουσία της Θάνου στο Μαξίμου ή με τον Παπαγγελόπουλο στο Υπουργείο Δικαιοσύνης (φωνάξτε τον Ιονέσκο για αποτοξίνωση).

11. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα. Είναι εκτροφείο φανατισμού και ψεύδους. Επιβιώνει γιατί βρήκε τυχαία μια καιροσκόπο βασίλισσα και πάνω της κρεμάστηκε το τυχάρπαστο μελίσσι. Πέφτοντας η βασίλισσα γκρεμίζεται  και το θορυβώδες σμήνος.

12. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα, είναι θερμοκήπιο φρούτων (αλαβανισμένων, βαρουφονισμένων, λαφαζανομένων, κουφοντινογεννημένων, ζωοπλανημένων) και άλλων παρομοίων εξωτικών υβριδίων. Μεγάλη παραγωγή, τεράστια διαθεσιμότητα. Το απόθεμα ανεξάντλητο.

Προσοχή λοιπόν στην ψήφο μας. Ο κίνδυνος δεν είναι αντιπολιτευτικό τέχνασμα. Ούτε πρόσχημα που υπηρετεί σκοπιμότητες. Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Ποιος Έλληνας και ποια Ελληνίδα, ποιοι σοβαροί και νοήμονες άνθρωποι, θέλουν να εισβάλει πάλι στη ζωή τους αυτό το λεφούσι των αδιάντροπων υποκριτών που άλλοτε πατά σε ακροδεξιές βάρκες και άλλοτε σεργιανά σε ολιγαρχικές θαλαμηγούς.

Πηγή: fragmenta.gr

Το άρθρο Προσοχή στην ψήφο σας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Πριν δέκα χρόνια, θυμάμαι, βρισκόμουν στις Βρυξέλλες. Ένα γνωστό μου πρόσωπο ήταν στην Αθήνα. Πρωθυπουργός στην Ελλάδα ήταν ο Κώστας Σημίτης. Και τότε μας προέκυψαν τα Ίμια. Όπου φύγει – φύγει ο γνωστός μου. Μπήκε στο αυτοκίνητό του και εις νήσον χλοερά κατέφυγε κάπου στα Δυτικά. Ο Σημίτης, τότε Πρωθυπουργός, αφού κατάφερε να κινητοποιήσει στρατεύματα και Αμερικανούς, έδωσε λύση στο πρόβλημα. Θα θυμάστε το τι άκουσε τότε από την αντιπολίτευση επειδή τόλμησε να ευχαριστήσει τους Αμερικανούς για την παρέμβασή τους. Το τι άκουσε τότε δεν λέγεται «ο ..προδότης».

Όπως είχαν προβλέψει όλοι σχεδόν οι αναλυτές και οι δημοσκοπήσεις, ο Ερντογάν θριάμβευσε για ακόμη μια φορά στον δεύτερο γύρο των εκλογών για την Προεδρία- τις εκλογές για το Κοινοβούλιο τις είχε ήδη κερδίσει στον πρώτο γύρο.

Μετά τον αναμενόμενο θρίαμβο τα φώτα είναι στραμμένα σε δυο τομείς. Την εσωτερική πολιτική και την στάση της Τουρκίας στη διεθνή σκακιέρα.

Σε ότι αφορά τα εσωτερικά, είναι βέβαιο ότι θα ενταθεί η καταστολή των αντιφρονούντων. Οι φυλακισμένοι ή οι διωκόμενοι αντίπαλοί του θα μαρτυρήσουν και πάλι. Η διεθνής κατακραυγή θα συνεχιστεί εις μάτην. Τα ανθρώπινα δικαιώματα θα συνεχίσουν να γράφονται στα παλαιότερα των υποδημάτων του «Σουλτάνου». Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι μετά τη θριαμβευτική του νίκη το καθεστώς θα είχε την μεγαλοψυχία να φανεί πιο αρεστό στη Δύση. Αλλά δεν την έχει. Η πολύχρονη παραμονή του στην εξουσία δεν έχει περιθώρια για μεγαλοψυχίες προς τους αντιπάλους του. Εκτός από τους πολιτικούς του αντιπάλους και μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα και τους γκιουλενιστές, η εσωτερική αντιπολίτευση είναι εχθρός και πολλές φορές ταυτίζεται με βολικό τρόπο με τους Κούρδους του PKK.

Αυτό που μας ενδιαφέρει περισσότερο ως Ελλάδα είναι η εξωτερική πολιτική. Και αυτή έχει τρία σκέλη. Η σχέση με την Δύση, η σχέση με την Ρωσία και η Οικονομία της Τουρκίας. Τρεις αλληλένδετες προκλήσεις για το μέλλον της περιοχής και της ίδιας της Τουρκίας.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το οικονομικό. Πώς θα μπορέσει μια χώρα που έχει υποστεί «πολλαπλά κατάγματα»από τον καταστροφικό σεισμό και την ανορθόδοξη πολιτική που εφαρμόζει στον χρηματοοικονομικό τομέα; Είναι τόσες οι καταστροφές που καθιστούν πολύ λίγη την βοήθεια που προσφέρουν οι χώρες του Κόλπου και από τη Ρωσία λίγα πράγματα μπορεί να περιμένει. Όσο και αν επικαλείται τον Ισλαμικό τρόπο αντιμετώπισης της τραπεζικής κρίσης, μόνο η διεθνής αλληλεγγύη με την μορφή του ΔΝΤ διασφαλίζει μερική ανάκαμψη της οικονομίας και την επιστροφή. Αυτό όμως θα ήταν μια τεράστια ήττα, αν θυμηθούμε την πρώτη περίοδο του Καθεστώτος Ερντογάν – ο οποίος σημειωτέων ήταν ο άνθρωπος που έβγαλε την Τουρκία από το ΔΝΤ. Η σημερινή σχέση της λίρας με το δολάριο  έχει φτάσει να ανταλλάσσεται με λόγο 1 δολάριο προς 20 λίρες. Οι συνέπειες για τον οικογενειακό προϋπολογισμό είναι εφιαλτικές για την πλειοψηφία των κατοίκων.

Το δεύτερο ζήτημα είναι η διαφθορά. Εκτεταμένη και πολυποίκιλη δεν δείχνει σημάδια περιορισμού, Το αντίθετο μάλιστα.

Το πιο σημαντικό όμως είναι η σχέση της με τουρκόφωνες περιοχές δεν είναι πάντα οι καλύτερες.

Από την άλλη δεν πρέπει να παραβλέπουμε την επιθυμία της να περιορίσει την Ελλάδα και την Κύπρο τόσο ως προς τα πετρελαϊκά κοιτάσματα και τους αγωγούς φυσικού αερίου και να θέτει τις γνωστές της αναθεωρητικές δοξασίες.

Παρ όλα αυτά η Τουρκία είναι ένας σύμμαχος στο ΝΑΤΟ που κανείς δεν θέλει να «χαρίσει» στο Μόσχοβο. Παραβλέποντας όλες αυτές τις ιστορίες διαφθοράς, η Δύση επιδιώκει να κρατήσει την Τουρκία, ακόμη και υποσχόμενη να εξετάσει τα αιτήματά της για ανανέωση του εξοπλισμού της.

Η Τουρκία είναι μια μεγάλη χώρα. Με ανεπτυγμένη στρατιωτική βιομηχανία, και όχι μόνο. Επίσης έχει παίξει σημαντικό ρόλο ως ειρηνοποιός αποδεκτός και από την Ουκρανία και από την Ρωσία.

Αυτό που καλείται να αντιμετωπίσει η Ελλάδα είναι μια κατάσταση υψηλής πολυπλοκότητας. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε και το δημογραφικό πρόβλημα που είναι δυσμενέστατο για εμάς.

Πώς θα μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε αυτό το παζλ; Πιστεύω ότι έχουμε τρεις σταθερές. Το πανίσχυρο ελληνικό λόμπι στις ΗΠΑ, την διαρκώς ενισχυόμενη αμερικανική παρουσία στην βόρειο Ελλάδα, και τους εξοπλισμούς από την Γαλλία. Και βέβαια την διαρκή και επιτυχημένη πολιτική μετατροπής των συνόρων μας σε ευρωπαϊκά.

Ας ελπίσουμε ότι όλα αυτά, συν την απαραίτητη εθνική συναίνεση των πολιτικών μας δυνάμεων, θα σταθούμε όρθιοι και σε αυτήν την πρόκληση.

*Αντώνης Τριφύλλης, μέλος της διαΝΕΟσις και του ΕΛΙΑΜΠ, πρώην στέλεχος της Ε.Ε.

Πηγή: fortunegreece.com

Το άρθρο Τελειώσαμε με την Τουρκία;… Του Αντώνη Τριφύλλη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Συγκεκριμένα, ένας παράγοντας που απασχόλησε ιδιαίτερα τις αναλύσεις και τους ειδικούς στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου ήταν εάν, τι και πώς θα ψηφίσουν οι νέοι και συγκεκριμένα αυτοί που ψηφίζουν για πρώτη φορά.

Σύμφωνα λοιπόν με τα τελικά στοιχεία των exit polls, οι νέοι ηλικίας 17 – 24 ετών ψήφισαν τη Νέα Δημοκρατία σε ποσοστό 31,5%, ενώ τον ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε το 28,8% – χωρίς πάντως να έχουμε στοιχεία συμμετοχής ανά ηλικιακή ομάδα.

A Flourish chart

«Επιστρέφει» το Κέντρο στο ΠΑΣΟΚ;

Επιπλέον, ένα ιδιαίτερα σημαντικό συμπέρασμα που βγαίνει μέσα από τις τελικές εκτιμήσεις των exit polls είναι ότι το πολυπόθητο Κέντρο, αυτό που, όπως λένε, βγάζει κυβερνήσεις και το διεκδικούσαν τόσο η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, πέρα από το ότι, πλειοψηφικά, έδωσε πρωτιά στη ΝΔ με 39,8%, φαίνεται να «επιστρέφει» στις… ρίζες.

Και αυτό, γιατί οι ψηφοφόροι που αυτοπροσδιορίζονται ως Κεντρώοι δήλωσαν ότι ψήφισαν ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ σε ποσοστό 26,6%, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε την τρίτη τους επιλογή με 15,9%.

Ειδικότερα, τα ποσοστά που δήλωσαν στα exit polls ότι έδωσαν στα τρία πρώτα κόμματα οι ψηφοφόροι ανάλογα με την ιδεολογική τους τοποθέτηση είναι τα εξής:

Άκρα-Αριστεροί / ΝΔ 17.9% / ΣΥΡΙΖΑ  23.9% / ΠΑΣΟΚ 9%
Αριστεροί / ΝΔ 2.6% / ΣΥΡΙΖΑ 56.7% / ΠΑΣΟΚ 5.3%
Κεντροαριστεροί / ΝΔ 6.4% / ΣΥΡΙΖΑ 53.5% / ΠΑΣΟΚ 22.9%
Κεντρώοι / ΝΔ 39.8% / ΣΥΡΙΖΑ 15.9% / ΠΑΣΟΚ 26.6%
Κεντροδεξιοί / ΝΔ 83.5% / ΣΥΡΙΖΑ 4.3% / ΠΑΣΟΚ 4.3%
Δεξιοί / ΝΔ 88.4 / ΣΥΡΙΖΑ 1.4% / ΠΑΣΟΚ 1.1%
Άκρα-Δεξιοί / ΝΔ 39.9 / ΣΥΡΙΖΑ 6.7% / ΠΑΣΟΚ 1.2%

Η ΝΔ κέρδισε αγρότες και ανέργους – «Μαύρισαν» τον ΣΥΡΙΖΑ οι ελεύθεροι επαγγελματίες

Κατά τα λοιπά, αξίζει να σημειωθεί ότι την πρωτιά στη ΝΔ έδωσαν, πάντα σύμφωνα με τα exit polls, οι αγρότες/κτηνοτρόφοι με τεράστια διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ (47.5% έναντι 13%), ενώ βγάζουν δεύτερο κόμμα το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ με 13.4%.

Επιπλέον, ο ΣΥΡΙΖΑ πλήρωσε ακριβά την υπόθεση Κατρούγκαλου, αφού ο κλάδος των ελεύθερων επαγγελματιών τού «γύρισε την πλάτη», δίνοντας 54% στη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη και 17.3% στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.

Τέλος, τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες ψήφισαν κατά πλειοψηφία τη ΝΔ, σε ποσοστά 40.6% και 38.3% αντίστοιχα, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να κερδίζει μόνο τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα με 29.1% έναντι 27.8% της ΝΔ, ενώ αξιοσημείωτο είναι πως τους ανέργους κέρδισε το κυβερνών κόμμα με 33.4%, έναντι 26% του ΣΥΡΙΖΑ.

Πηγή: tanea.gr

Το άρθρο Πώς ψήφισαν οι νέοι και προς τα πού «μετατοπίστηκε» το Κέντρο εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Εκλογές 2023: Η εύρυθμη λειτουργία της δημοκρατίας, η πολιτική σταθερότητα και η αποτελεσματική διακυβέρνηση.

Το κυρίαρχο αφήγημα για το διακύβευμα των εκλογών της επόμενης Κυριακής είναι η διαφύλαξη της σταθερότητας. Υπάρχουν ισχυροί λόγοι που το υποστηρίζουν: σε δύο κρίσιμους τομείς, την οικονομία και την εθνική ασφάλεια, πραγματοποιήθηκε σημαντική πρόοδος, που πρέπει να διατηρηθεί και, βέβαια, να συνεχιστεί.

Στην οικονομία επιτεύχθηκαν υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης, το ποσοστό ανεργίας μειώθηκε σημαντικά, ενώ η άνοδος του πληθωρισμού λόγω των επιπτώσεων του ουκρανικού πολέμου στο διεθνές εμπόριο και της διατάραξης των παγκόσμιων ενεργειακών ισοζυγίων συγκρατήθηκε, σε συνθήκες δημοσιονομικής σταθερότητας με παράλληλη τήρηση των κυβερνητικών υποσχέσεων για μείωση της φορολογίας. Οι βελτιώσεις αυτές δεν προήλθαν τόσο από την εφαρμογή καινοτόμων πολιτικών, ούτε όμως προέκυψαν από θετικές εξελίξεις στο διεθνές οικονομικό περιβάλλον – πράγμα που θα ήταν αδύνατο να συμβεί εν μέσω του πολέμου. Οφείλονται κυρίως στην αποφυγή ανεύθυνων πειραματισμών και προκλητικών λαθών στην άσκηση οικονομικής πολιτικής –όπως αυτά που χαρακτήρισαν κατά κόρον την προηγούμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ– και, επίσης, στην έναρξη λειτουργίας του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, που άνοιξε νέους δρόμους για την επιτάχυνση των επενδύσεων και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας. Κλειδιά της επιτυχίας ήταν η εδραίωση συνθηκών οικονομικής σταθερότητας, η βελτίωση του επενδυτικού περιβάλλοντος και η αξιοποίηση των κοινοτικών χρηματοδοτήσεων.

Στα εξωτερικά ζητήματα και, ειδικότερα, στην αντιμετώπιση της επικίνδυνης έξαρσης της τουρκικής επιθετικότητας τα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα αντέδρασε ψύχραιμα, εμβαθύνοντας τις συμμαχίες της με ισχυρούς εταίρους –κυρίως τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γαλλία– και αναπτύσσοντας σχέσεις αμυντικής συνεργασίας με ευρύτερο κύκλο γειτονικών χωρών στα Βαλκάνια και την Μέση Ανατολή. Παράλληλα, προχώρησε σε ένα εκτεταμένο εξοπλιστικό πρόγραμμα, που βρίσκεται σε εξέλιξη και ήδη έχει αναβαθμίσει την αποτρεπτική δύναμη της χώρας.

Το αφήγημα της σταθερότητας, όπως το εκθέτει η κυβέρνηση, αφήνει αναπάντητα κρίσιμα ερωτήματα. Η πολιτική ατζέντα δεν εξαντλείται στην οικονομία και την εξωτερική πολιτική. Πού βρίσκονται το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα, μετά το σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών; Πώς αντιμετωπίζονται ζωτικά θέματα της κοινωνικής και της δημόσιας ζωής, όπως η δυσλειτουργία της δικαιοσύνης, η ανεπάρκεια της δημόσιας εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες, και το χαμηλό επίπεδο υπηρεσιών που προσφέρουν το Εθνικό Σύστημα Υγείας –λόγω κυρίως υποχρηματοδότησης– καθώς και, γενικότερα, οι φορείς κοινωνικής πολιτικής; Γιατί η φορολογική πολιτική αδρανεί στους τομείς της φορολογικής δικαιοσύνης και της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής;

Υπάρχουν, ασφαλώς, εστίες προόδου, όπως η επιτάχυνση της ψηφιοποίησης του δημόσιου τομέα, αλλά η γενική εικόνα απέχει πολύ από το πρότυπο μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής χώρας. Η κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας αυτά τα προβλήματα, αντιτείνει ότι έχει σχέδιο για την αντιμετώπισή τους και ότι θα είναι, αν κερδίσει αυτές τις εκλογές, περισσότερο ‘τολμηρή’.

Τα θέματα θεσμικού εκσυγχρονισμού είναι τα δυσκολότερα που πρέπει να αντιμετωπίσει μια κυβέρνηση, ιδιαίτερα στη χώρα μας, όπου το επίπεδο θεσμικής ανάπτυξης είναι χαμηλό. Οπισθοδρομικές νοοτροπίες, όπως η προσκόλληση στην αντίληψη του κράτους – πατέρα, που πέρα από την υποχρέωση προσφοράς υπηρεσιών στο κοινωνικό σύνολο, έχει επίσης, παράλληλη υποχρέωση ικανοποίησης εξατομικευμένων αιτημάτων του κάθε πολίτη – ψηφοφόρου ξεχωριστά, καθηλώνουν τη δυνατότητα του κράτους να ανταποκριθεί στην αποστολή του. Τα ‘ρουσφέτια’, ιδιαίτερα για διορισμούς, καταργούν την αξιοκρατία εντείνοντας την αίσθηση της αδικίας που είναι διάχυτη.

Από την πλευρά του το κράτος, όπως εκπροσωπείται από την εκάστοτε κυβέρνηση, έχει ενσωματώσει αυτές τις οπισθοδρομικές νοοτροπίες στη δική του λειτουργία, στις προσλήψεις, προαγωγές, κλπ., καθώς και στην ίδια την άσκηση πολιτικής, όπως η επέκταση των Πανεπιστημίων, το άνοιγμα και κλείσιμο στρατοπέδων ή οι κατανομές των δημοσίων επενδύσεων, με βάση την εκλογική γεωγραφία. Όταν επικρατεί ο λαϊκισμός και μικροκομματικές σκοπιμότητες υποκαθιστούν τον ορθολογικό προγραμματισμό, υπονομεύεται η δημόσια δράση, ιδιαίτερα αν αυτή που στοχεύει στη μείωση των κοινωνικών και περιφερειακών ανισοτήτων. Αποτέλεσμα αυτής της δυσλειτουργικής κατάστασης είναι οι τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίζει η πραγματοποίηση μεταρρυθμίσεων στη χώρα μας. Πόσα χρόνια διαρκεί ο αγώνας να εισαχθεί η αξιολόγηση στην εκπαίδευση και, γενικότερα, στη δημόσια διοίκηση; Πόσες προσπάθειες μεταρρύθμισης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης έχουν επιχειρηθεί και αποτύχει;

Οι μεταρρυθμίσεις που πρέπει απαραίτητα να υλοποιηθούν την επόμενη τετραετία θα συναντήσουν μεγάλα εμπόδια και θα χρειαστεί ισχυρή πολιτική βούληση για να ολοκληρωθούν και να αποδώσουν. Επιπλέον, αν κυβέρνηση είναι η Νέα Δημοκρατία και αξιωματική αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ, οι εντάσεις θα αυξηθούν κατακόρυφα. Ας θυμηθούμε τις μεθόδους που χρησιμοποίησε η αξιωματική αντιπολίτευση για να ανέλθει στην εξουσία την περίοδο των Μνημονίων. Σε μια δημοκρατία, σημασία δεν έχει μόνο ποιος κυβερνά, αλλά και ποιος αντιπολιτεύεται – που κατά κανόνα διαδέχεται την κυβερνώσα παράταξη.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα κλονίστηκε και έχασε την ισορροπία του στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης 2009-2018. Το ίδιο συνέβη και σε αρκετές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία και η Ιταλία. Ο κεντροαριστερός πυλώνας, το ΠΑΣΟΚ, κατέρρευσε για να υποκατασταθεί κατά το μεγαλύτερο μέρος από τον ΣΥΡΙΖΑ, μια ιδιόμορφη εκδοχή ριζοσπαστικής αριστεράς, που στην πράξη συνδύασε ακραίο λαϊκισμό με θολά δήθεν αριστερά ιδεολογήματα, στα οποία δεν συμπεριλαμβάνονται η προσήλωση στη δημοκρατία και στο κράτος δικαίου. Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στη δικαιοσύνη και τους άλλους «αρμούς της εξουσίας» στα χρόνια που ήταν κυβέρνηση υπογραμμίζει τους κινδύνους. Αντίθετα, ο κεντροδεξιός πυλώνας ανανεώθηκε και επανήλθε σε νικηφόρο τροχιά.

Η εύρυθμη λειτουργία της δημοκρατίας προϋποθέτει πολιτική σταθερότητα και αποτελεσματική διακυβέρνηση. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα πάσχει στον κεντροαριστερό πυλώνα. Επείγει η ανασυγκρότησή του με την δημιουργία ισχυρού φορέα με σύγχρονη ιδεολογία και στερεά δημοκρατικά θεμέλια. Σε αυτές τις εκλογές, το διακύβευμα δεν είναι μόνο η ανάδειξη σταθερής και αποτελεσματικής κυβέρνησης. Έχει επίσης σημασία να υποδειχθούν με την λαϊκή ψήφο οι κατευθύνσεις για την ανασυγκρότηση του προοδευτικού δημοκρατικού χώρου. Για να καλυφθεί το σημερινό κενό, να ισορροπήσει το πολιτικό σύστημα και να τεθούν οι βάσεις για την πρόοδο της χώρας. Δεν αρκεί να αποκτήσουμε σταθερή κυβέρνηση σήμερα. Πρέπει να σκεφτούμε το αύριο της χώρας μας, ιδιαίτερα αν οραματιζόμαστε μια Ελλάδα ισχυρή, αλλά και δίκαιη.

Το άρθρο Εκλογές 2023: Ποια σταθερότητα;… Του Γιάννο Παπαντωνίου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.